คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF K-otic Yaoi] บรรยากาศเป็นใจ [POPPYxTOMO]

โดย Lilbabyvoice

หากมีใครคนนึง จะคอยเดินตาม (?) คอยทำความรำคาญเวลาเธอเหงา อยู่กันไปนานๆ ทำตัวเป็นเงา , เปลี่ยนให้คำว่าเรามันมีความหมาย.. :D จะได้มั้ย ?..

ยอดวิวรวม

2,380

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


2,380

ความคิดเห็น


13

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ก.ย. 54 / 23:23 น.
นิยาย [SF K-otic Yaoi] ҡ [POPPYxTOMO] [SF K-otic Yaoi] บรรยากาศเป็นใจ [POPPYxTOMO] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
วันนี้ไรท์เตอร์ขออัพเรื่องใหม่ !
; ทั้ง ๆ ที่เรื่องเก่ายังไม่เสร็จ (- -)(_ _)(- -) ขอโทษด้วยนะ

this fic is a Short Fic :D
โพล47774

เข้ามาดู เข้ามาอ่าน แล้วอย่าลืมเม้น&โหวตด้วยนะ,
ขอร้อง อย่าแอบ ! อย่าแฝงตัว !

...............................

Starrings !

Display Couple


POPPY


TOMO


ใครไม่ชอบก็กดปิดไปเลย ;)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ก.ย. 54 / 23:23


[SF K-otic Yaoi] บรรยากาศเป็นใจ [POPPYxTOMO]

Writer talkztalkztalkz..
สำหรับใครที่ติดตาม Smile n Tears ก็อีกไม่นานจะอัพแน่นอน
จะแต่ง SF กับ Fic ในครั้งเดียวกัน จะคอยอัพทีละนิดทีละหน่อย
เพราะไรท์เตอร์การบ้านเยอะมาก.. จะเอาตัวไม่รอดแล้ว
ขอโทษมา ณ ที่นี้

อดใจรอไม่นาน อดทนได้มั้ย ? แค่ไม่นาน

........................ ... .

หากมีใครคนนึง จะคอยเดินตาม
คอยทำความรำคาญเวลาเธอเหงา
อยู่กันไปนานๆ ทำตัวเป็นเงา


- ณ RS -

ความมืดสลัวภายในตึกที่มีแค่เสียงเดินตามทางเพียงเท่านั้น ร่างเล็กกำลังเดินไปยังห้องซ้อมเต้นของตนเอง แต่เจ้าตัวเริ่มรู้สึกเหมือนมีใครสักคนกำลังตามหลังมา ใครกันแน่ ? ใบหน้าหวานค่อยๆหันไปด้านหลัง ขาทั้งสองหยุดเดินต่อ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อหันไปแล้วกลับไปพบใครเลย หรือคิดไปเอง ? ขาเรียวจึงก้าวต่อไปแต่พยายามก้าวไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา หูทั้งสองเมื่อได้ยินเสียงประหลาดจึงทำให้สมองสั่งการให้หัวหันไปตามเสียง ซึ่งหันไปก็เจอกับผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงกว่าตน ไม่เห็นหน้าแต่เห็นเพียงโครงร่างเท่านั้น ชายคนนั้นค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหาร่างเล็กเรื่อย ๆ น่ากลัว ! ความคิดเดียวที่มีอยู่ในตอนนี้

อย่าเข้ามานะ ฉะ..ฉันสู้จริงๆด้วยเสียงสั่นเปล่งออกมาอย่างยากลำบากแต่แตกต่างที่คำพูดนั้นดูท้าทาย ขาเรียวก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งขาทั้งสองเกิดสะดุดกันขึ้นมาซะเฉย ๆ จึงทำให้ร่างเล็กถึงกับหงายหลังลงไปกับพื้น แต่มือก็ไม่พลาดที่จะดึงเสื้อของอีกคนให้ยึดเขาไว้ไม่ให้หงายหลังตึงลงไปแต่ไม่เป็นเช่นนั้น ร่างสูงกำลังทับอยู่บนร่างเล็ก ปลายจมูกโด่งสัมผัสเข้ากับแก้มนุ่มนิ่ม อ๊า ~ ทำไมนุ่มแบบนี้ (?) ร่างเล็กหลับตาปี๋ นึกกลัวว่าจะเจ็บแค่ไหน ดวงตากลมลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งบนแก้มของเขา

อ๊ากกกก ! นี่นะ..ฮึกอะ..อะ..เอา..จะจมูกนายออก..ปะ..ไป..ฮือ.. เสียงสะอึกสะอื้นประกอบกับเสียงที่เปล่งออกมาอย่างหวาดกลัว นายเป็นใครกันแน่ ? ทำไมน่ากลัวแบบนี้นะ

“…………ฟอด…………” เสียงสูดลมหายใจของคนอีกคน ผู้ชายบ้าอะไรว่ะ แก้มหอมชะมัด!’

ฮือออออ.. ออกไป ..พลั่ก..” ร่างเล็กตะโกนอย่างเสียงดังโดยไม่อายใคร ทำไมเขาต้องโดนผู้ชายโรคจิตมันหอมแก้มด้วย มือเรียวทั้งสองพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดผลักคนอีกคนให้ออกจากตัวเขาจนเกิดเสียงดัง ร่างเล็กพยายามดันตัวเองเพื่อให้นั่งอยู่กับพื้น

โอ๊ย! โทโมะ นายผลักฉันทำไมเนี่ย!” ร่างสูงกล่าวออกไปอย่างนึกฉุน คนอะไรตัวเล็กแล้วยังแรงเยอะอีก พ่อจะจับ**ซะให้เข็ดจนไม่มีแรงเลยคอยดู

นะ..นายรู้จักชื่อฉันด้วยหรอ ? นายเป็นใครกันแน่ ?พูดไปก็เปล่าประโยชน์เมื่อร่างสูงลุกขึ้นจากพื้นและเริ่มเดินเข้ามาใกล้อีกครั้ง โทโมะใช้โทรศัพท์ของตนเองเพื่อเป็นแสงสว่างให้เขาได้เห็นหน้าของอีกคนชัดๆ

“……………………..” ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย แสงสว่างจากโทรศัพท์ของโทโมะส่องใบหน้าของเขาอย่างชัดเจนจนร่างเล็กรู้สึกแปลกใจ

นาย! ป๊อบปี้!”

..................20%................

อะไรครับ ? โทโมะร่างสูงตอบกลับทั้งๆที่ไม่มีใครถาม ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้งเมื่อร่างบางไม่ได้โต้ตอบอะไร คิ้วโทโมะขมวดเป็นปมเล็กน้อย ในใจได้แต่คิด ไอ้บ้านี่มันต้องการอะไรกันแน่ ?

นี่นาย นายมาเดินตามฉันทำไม ? ไอ้โรคจิตเสียงหวานพูดออกไปแต่ทำไมคำว่า ไอ้โรคจิต ถึงได้เสียงเบาขนาดนั้น แขนทั้งสองกอดอกกันอย่างแน่น ปากค่อยๆเบะออกมา การกระทำแบบนี้หารู้ไม่ว่า อีกคนกำลังใจเต้น !

อะเอิ่มก็ไม่มีไร กำลังจะไปซ้อมไง ฮา ๆร่างสูงตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดตลก ทำไมใจเต้นแบบนี้นะ

 

แต่พูดไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่มยังไง
อดใจเอาไว้ได้ไม่นาน
มันอาจท่วมใจ ถ้าไม่ได้บอกเธอ


-POPPY TALKS-


โอเค ๆ งั้นฉันไปก่อนนะ รีบไปแล้วกันขาเรียวก้าวอย่างไม่เร่งรีบเท่าไหร่ แต่เดินได้ไม่เท่าไหร่ก็ขาทั้งสองก็ต้องหยุดลงเมื่อรู้สึกใครสักคนรั้งแขนเขาไว้

เดี๋ยวสิ โทโมะ ฉันมีเรื่องจะบอกนาย คือฉะฉัน..ชะ..ชอบป๊อบปี้กล่าวออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ เสียงที่ตะกุกตะกักบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขากำลัง ตื่นเต้น !

พี่โทโมะครับ!” เสียงของใครอีกคนที่เข้ามาแทรก อีกแค่คำเดียวฉันก็จะสำเร็จแล้ว ใครมันช่างกล้าว่ะ ?!!!!!!

อ่าว พิช (X.I.S)โทโมะเอ่ยออกไปอย่างประหลาดใจแต่หน้าตากลับเปื้อนยิ้มอย่างดีใจสุดขีด

พี่ครับ ได้เวลาซ้อมแล้วนะครับ แล้วรีบไปกันเถอะครับร่างโปร่งบอกกับร่างบางอย่างเป็นห่วง ถ้าครู kyo รู้ว่าพี่ยังยืนคุยไม่รีบไปซ้อม ครูเขาคงจะว่าแน่ๆ

“……………โอเคๆ ไปกันเถอะ ขอตัวก่อนนะป๊อบ รีบตามไปละร่างบางบิดแขนตัวเองออกจากอุ้งมือใครอีกคน ป๊อบปี้ยอมปล่อยแต่โดยดีพร้อมกับก้มหน้าลงต่ำ เขาต้องเป็นผู้แพ้หรอ ?

 

-TOMO TALKS-

 

โอเค ๆ งั้นฉันไปก่อนนะ รีบไปแล้วกันขาเรียวก้าวอย่างไม่เร่งรีบเท่าไหร่ ต้องทำเฉยชาแบบนี้อีกนานเท่าไหร่กันนะแต่เดินได้เท่าไหร่ขาทั้งสองก็ต้องหยุดลงเมื่อรู้สึกใครสักคนรั้งแขนเขาไว้

เดี๋ยวสิ โทโมะ ฉันมีเรื่องจะบอกนาย คือฉะฉัน..ชะ..ชอบป๊อบปี้กล่าวออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ในใจโทโมะได้แต่ภาวนาว่าจะพูดในสิ่งที่เขารอคอยมานานแสนนาน สักทีสิ บอกว่านายชอบฉันสักที

พี่โทโมะครับ!” เสียงของใครอีกคนที่เข้ามาแทรก อ๊ะ! เสียงที่ทำให้เขาตื่นจากฝันอันแสนสุข

อ่าว พิช (X.I.S)โทโมะเอ่ยออกไปอย่างประหลาดใจแต่หน้าตากลับเปื้อนยิ้มอย่างดีใจสุดขีด ใจที่เต้นระรั่วอยู่ตรงหน้าใครอีกคน ทำไมฉันต้องใจเต้นด้วย ? พิช นายช่วยฉันที เอาฉันออกไปจากที่นี่ทีเถอะ

พี่ครับ ได้เวลาซ้อมแล้วนะครับ แล้วรีบไปกันเถอะครับร่างโปร่งบอกกับร่างบางอย่างเป็นห่วง ร่างบางได้แต่ยิ้มในใจ ถ้ามันจะทำให้เขาไม่ต้องเสียใจ โทโมะคนนี้ขอไปกับพิชดีกว่า..

“……………โอเคๆ ไปกันเถอะ ขอตัวก่อนนะป๊อบ รีบตามไปละร่างบางบิดแขนตัวเองออกจากอุ้งมือใครอีกคน สายตาที่มองอย่างเสียใจ ฉันต้องจำใจเลิกรักนาย ป๊อบปี้

 

………………………………….

………..

.

 

ที่สุดก็หาจนเจอ แค่เธอคนที่ฉันเคยวาดไว้
เธอเป็นอะไรที่ดีที่สุดที่เคยเจอ
อยากเป็นคนที่ใช้ชีวิตที่มีครั้งนี้ไปหมดกับเธอ
แค่นั้นก็พอแล้ว


-ย้อนไปเมื่อ 2 ปีที่แล้ว-

โธ่เว้ยยยยยยยยยยยย! ทำไมกูต้องใจเต้นด้วยว่ะร่างสูงสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย เราเป็นอะไร ? ใจเต้นเวลาอยู่ใกล้กับผู้ชาย ? พลันคิดไปถึงใบหน้าของใครอีกคนที่เป็นตนเหตุให้ต้องหวั่นใจ

-ย้อนไปเมื่อตอนกลางวัน-

ป๊อบปี้! ไปกินข้าวกันเสียงหวานเอ่ยชวนเจ้าของชื่ออย่างร่าเริง ใบหน้ายื่นเข้าไปใกล้ๆกับอีกคนที่กำลังอ่านนิตยสารอยู่บนโซฟาจากทางด้านหลัง รอยยิ้มสวยหวังจะใช้อ้อนให้ร่างสูงพาไปกินข้าวที่ร้านอาหารหรูๆ

“……………………..” ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย ใบหน้าของป๊อบปี้ค่อยๆหันมามองต้นเสียงแต่กับพบใบหน้าและรอยยิ้มอันแสนหวานละม้ายคล้ายผู้หญิงญี่ปุ่น จะว่าตกใจห็ตกใจอยู่แต่ทำไมถึงอยากอยู่แบบนี้นาน ? แล้วไหนจะสิ่งที่เต้นรั่วจนจะหลุดออกมาอยู่ข้างนอกอยู่แล้ว ปากบางของร่างสูงค่อยๆขยับเข้าไปใกล้กับอีกคน ดวงตากลมโตหลับตาพริ้มเพื่อรอรับรสจูบหวานๆจากอีกคน ตาคมยังคงไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวานๆ ปากทั้งสองประกบกันอย่างแผ่วเบา ลิ้นซนเลียรอบริมฝีปากนุ่มเพื่อขออนุญาต ร่างบางเผยปากออกเล็กน้อย ลิ้นร้อนค่อยๆกวาดหาความหวานภายในพร้อมกับดูดดุนริมฝีปากนุ่มแดงที่ใครๆต่างต้องการสัมผัส ลิ้นทั้งสองเกี่ยวพันและแลกน้ำลายกันอย่างลึกซึ้ง ใจที่เต้นระรั่วทั้งสองคน จนสัมผัสได้ ริมฝีปากทั้งสองค่อยๆผละออกจากันอย่างเชื่องช้าเมื่อโทโมะเริ่มหายใจไม่ออก ร่างสูงไปแต่มองคนตรงหน้าอย่างหลงใหล มือหนึ่งเริ่มเกี่ยปากแดงเบาๆที่เขาได้ดูดดุนไปเมื่อกี้ ค่อยๆไล่มือลูบหน้าหวานของอีกคน ทำไมถึงน่ารักแบบนี้นะ ? แก้มแดงๆที่ไม่แต่เหมือนผู้หญิงทั่วไป ดวงตากลมโตที่น่าจับจองเป็นเจ้าของ ริมฝีปากนุ่มๆที่เขาได้สัมผัสเมื่อกี้ แล้วไหนจะทรงผม (album blacklist) ที่ยิ่งเสริมให้ใบหน้าผ่องมากยิ่งขึ้น ผู้ชายบ้าอะไรว่ะ สวยกว่าผู้หญิง ?

............................50%...............................

-ย้อนกลับมาในปัจจุบัน-

โทโมะ เต้นให้ดีดีหน่อยได้มั้ย ? ทำไมใจลอยแบบนี้ล่ะ ? เราเต้นกันมา 5 ชั่วโมงแล้วนะ ครูก็เหนื่อยเพื่อนก็เหนื่อย โทโมะเข้าใจมั้ย ? รู้มั้ยว่าต้องทำยังไง ? ครู kyo เริ่มอารมณ์เสียงเมื่อเห็นโทโมะเต้นไม่ค่อยพร้อมกับเพื่อนและใจยังคงเหม่อลอยไปหาใครอีกคน

ขอโทษครับ ผมจะพยายามครับร่างบางเอ่ยออกมาอย่างสำนึกผิด มันก็จริงล่ะนะที่เอาแต่เหม่อลอย ทั้ง ๆ ที่คนนั้นอาจจะไม่เคยคิดถึงเราเลยก็ได้

ครูครับ เดี๋ยวผมซ้อมให้เองครับ ครูไปพักเถอะร่างสูงเอ่ยปากเป็นแพะรับบาปแทนคนอื่นๆกับครูเคียว จะว่าบ้าก็บ้า ให้ซ้อมเองก็ได้นิ่ ทำไมต้องไปซ้อมให้ด้วยก็ยังไม่เข้าใจ ก็แค่ เพื่อน

อืม ๆ ฝากด้วยนะ เห้อ.. ทำไมวันนี้เด็กเจ๋ง ๆ เต้นไม่ได้เรื่องเลยนะ

 

ไม่มีใครจะแทนคำตอบฉัน ก็แค่เธอเท่านั้น
พื้นที่ข้างในมุมแห่งความรัก เว้นไว้เพื่อเธอ
คิดอย่างไร เธอคงได้ยินเธอคงรับรู้

 

เสียงเพลงยังคงดังขึ้นตามปกติและยังคงดังต่อไปแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วก็ตาม แสงสีภายในเมืองที่ยังคงสว่างไสวบ่งบอกได้ว่าเวลานี้คือเวลาแห่งการช้อปปิ้งยามค่ำคืน แต่กลับมีเพียงอีก 2 คนที่ยังคงซ้อมจนร่างกายจะรับไม่ไหวแล้ว ขาเรียวบางไม่มีแรงที่จะเต้นต่อไปแล้ว ร่างกายที่ไม่รับอะไรอีกเลยได้ล้มลงไปกองอยู่กับพื้น ร่างสูงรีบเข้ามาดูอาการ เมื่อสัมผัสตัวก็ต้องถอนมือออกอย่างเร็วเนื่องจากตัวร้อนเป็นไฟ

โทโมะๆ *ตบหน้าเบาๆ* โทโมะ ไหวมั้ย? เฮ้ ฟื้นสิ ไม่งั้นผมจูบคุณจริงๆด้วยป๊อบปี้พูดออกไปเผื่อว่าจะทำให้อีกคนสะดุ้งตื่นขึ้นมาก็ได้ แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อร่างบางได้แต่นิ่งเงียบ

 

-ข้างนอก-

โธ่ ไอ้ควายป๊อบ มึงจะทำอะไรว่ะนั้น? โห ก็รู้อยู่ว่าโทโมะสลบแต่ทำไมพูดออกไปแบบนั้นว่ะไอ้ควาย!” เขื่อนสบถอย่างอารมณ์เสียแบบสุดๆ ทำไมมันถึงได้โง่อย่างนี้? ตอนนี้กำลังเหมาะเจาะเลย ทำไมไม่หาโอกาสรวบหัวรวบหางไปเลยซะล่ะ!

นี่ไอ้คุณลอร์ดเขื่อน ฉันอ่านความคิดนายออกนะ นายอยากให้เพื่อนฉันน่ะโดนเพื่อนนายกดใช่มั้ยล่ะ? พวกผู้ชายมันก็อย่างนี้ทุกคนแล่ะ!” เคนตะเอ่ยออกมาอย่างไม่คิด สายตาจากจองเบและเขื่อนหันมามองเคนตะพร้อมกันอย่างไม่ตั้งใจ สายตาของเคนตะยังคงมองเขื่อนอย่างค้อนๆ เสียงที่ไม่ได้ผ่านการควบคุมเล็กน้อยเสียงอาจลอดเข้าไปในห้องเล็กน้อยทำให้ป๊อบหันมาดูทางนอกประตู แต่เหมือนฟ้าเป็นใจเมื่อจองเบจะรู้จึงรีบให้เขาและอีก 2 คนหลบใครอีกคนเพื่อความปลอดภัย - -

นี่คุณนาย พูดเงียบๆไม่เป็นหรือไง พูดแบบเขื่อนน่ะพูดเป็นมั้ย ? กระซิบกันก็ได้ แล้วที่บอกว่าผู้ชายน่ะมันไม่ดี คุณนายไม่ใช่ผู้ชายหรอครับ? เพื่อนคุณนายด้วย คนนั้นก็ผู้ชายนิ่ - - คุณนายกินยาไม่เขย่าขวดหรอครับ? เห้อ.. เหนื่อยจิตจริงๆร่างหนาพูดออกมาเหมือนจะออกแนวว่าจะสั่งสอนว่าคนนั้นก็เป็น….ผู้ชาย !

“………………..ไปตายซะ! ไอ้แว่นหนาเท่าฝาตึก!”

 

-ข้างใน-

ป๊อบปี้ยังคงดูอาการของโทโมะอยู่ไม่ห่าง..โดยให้โทโมะนอนบนตักของเขา

อืม……….ฮึก ปวดหัว..” สายตาเพลียๆค่อยๆลืมขึ้นมาอย่างยากลำบาก ใครกันนะ ?

ตื่นแล้วหรอโทโมะ..เฮ้อ นึกว่าจะเป็นอะไรมากไปเสียแล้วเสียงทุ้มเอ่ยอย่างเป็นห่วง ถ้าร่างบางเป็นอะไรไปเชาคงอยู่ไม่ได้แน่ๆ

ป๊อบ..อืม..นายไม่ซ้อมเต้นแล้วหรอ? เราไปซ้อมกันเถอะนะแขนขาวๆค่อยๆพยุงร่างกายอันหนักอึ้งของตัวเองให้ไปซ้อมต่อ แต่ทำไมถึงกลับไม่มีแรงเลยล่ะ?

อ้ะ!” ลุกขึ้นยืนได้ไม่นานก็ต้องล้มไปกองอย่างเดิม ดวงตากลมโตหลับตาปี๋เมื่อรู้ว่าต้องเจ็บแน่ๆ แต่ทำไมไม่รู้สึกเจ็บเลยล่ะ ? คำตอบก็คือเพราะร่างสูงเป็นที่รองรับยังไงล่ะ..ป๊อบปี้รู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆที่รดต้นคอของเขาอยู่ มือที่อยู่ไม่สุขเริ่มไล้ร่างบางไปตามอารมณ์ เห้ย! น้องชายผมกำลังตื่น!’ อะไรบางอย่างมันนูนขึ้นมาโดนหน้าท้องของโทโมะจนรู้สึกได้ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างอายๆ มิหนำซ้ำยังได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรั่วของใครอีกคน เขารู้สึกแบบเดียวกับเราหรือเปล่านะ?

 

-ข้างนอก-

เห้ย! ไปได้สวย โทโมะนี่ก็ไม่เบาเลยนะ ชอบออนท็อปก็ไม่บอก ฮ่าๆเสียงเจื้อยแจ้วพูดอย่างเบาๆ หวังว่าจะพูดออกมาเฉยๆไม่ได้ต้องการเป็นที่จับตามองของใคร แต่มันไม่ใช่..เคนตะนั้นได้ยินเต็มๆ

ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต! ไอ้ #$@*&)_(^$$@#&^%^&(*)_(+_)(*(^$)+#%# ..*อุ้บ* อื้อ ~ ” เคนตะก็ได้แต่บ่นๆไปและเสียงก็เริ่มดังขึ้นเลยๆเหมือนการเดินขึ้นบันได แต่ก็ต้องถูกชะงักเมื่อใครอีกคนทนไม่ไหว มือทั้งสองจึงจับใบหน้าน่ารักให้หันมาทางเขาและก็คงไม่ใช่เล่นจ้องตากัน..ปากบางประกบจูบลงไปเพื่อหยุดการกระทำบ้าๆที่จะส่งผลให้คนในห้องรู้ว่ามีคนแอบดูอยู่ แต่ก็คงไม่ใช่แต่จูบธรรมดา คนอย่างจองเบทั้งที..ลิ้นสอดเข้าไปอย่างตั้งใจจนทำให้ร่างเล็กรู้สึกอึดอัด ลิ้นร้อนกวาดหาความหวานภายในจนทำให้ใครอีกคนแทบระทวย เมื่อจองเบคิดว่าน่าจะเลิกต่อว่าเขื่อนจึงถอนปากออกมาซะดื้อๆ เขื่อนได้แต่มองภาพทั้งสองระเริงรักกันอยู่อย่างตกใจปน

อี๋! จะอ้วก!”

 

ฉันไม่รู้เธอคิดยังไง พูดออกไปเข้าข้างตัวเอง
เท่าที่รู้เท่าที่เห็นมากกว่าผูกพัน
โปรดอย่าปล่อยให้ล่องลอยไป
ความในใจช่วยรับหน่อยเถอะ

สัมผัสด้วยรักของฉัน จากในตาของฉัน

 
-ข้างใน-

ร่างบางพยายามลุกขึ้นให้พ้นจากร่างอีกคน  ทำไมต้องคิดไปเองด้วยนะ เขาไม่เคยรักเราหรอกหน่า แต่เสียงใจเต้นอาจเป็นเพราะเหนื่อยก็ได้.. เมื่อโทโมะยืนขึ้นขาเรียวก็พร้อมที่จะพาร่างกายออกจากที่นั้นไปอย่างรวดเร็ว มือที่คว้ากระเป๋าเตรียมพร้อม แต่..

เดี๋ยวโทโมะ!” ป๊อบปี้รีบลุกตามร่างบางเพื่อบอกบางสิ่งบางอย่างที่เขาค้างคาใจมานาน

อะ..อะไรเสียงหวานเอ่ยออกไปอย่างตะกุกตะกัก ใบหน้าที่ยังคงหันไปมองทางประตูโดยไม่คิดจะเหลียวกลับมามองร่างสูงเลยสักนิด แขนยาวยื่นออกไปดึงร่างบางให้มาอยู่ในอ้อมกอดของเขา

 -ข้างนอก-

อ๊ากกกกกนั้น ๆ ไอ้ป๊อบบ้า นายคิดจะทำอะไรเพื่อนฉัน!” เคนตะก็คงได้แต่พูดออกมาอย่างเบา ๆ ถ้าไม่ติดว่ากลับไอ้แว่นนะ แม่จะตะโกนให้ดูเลย!

 

“……………………เฮ้อ………………….” จองเบและเขื่อนได้แต่ถอนหายใจอย่างหน่าย ๆ ทำไมยัยนี้น่าเบื่อแบบนี้?

 

-ข้างใน-

คือฉะ..ฉัน..ฉันรักนาย! เป็นแฟนกับฉันทีเถอะนะ! ไม่ว่านายจะตอบว่าอะไรฉันก็ทำใจได้เสมอแต่ได้โปรด..อย่าทำเฉยชากับฉันเลยนะ ขอร้องล่ะ ฉันรู้ว่าเราเป็นได้แค่เพื่อนตะ..แต่อย่าทำเหมือนไม่รู้จักฉันเลยนะ โทโมะ..ฉันรอดะ..(ได้) *อุ้บ* ” ร่างบางไม่รอช้าที่จะตอบคำถามของร่างสูง แต่อาจไม่ใช่วิธี ตกลง/ไม่ตกลงแต่เป็นวิธีที่ทำให้ใครหลายๆคนอายตามๆกันไป มันอาจะเป็นการจูบที่แผ่วเบาเพียงริมฝีปากแต่ก็สามารถตอบอะไรได้ๆหลายอย่าง ร่างสูงตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ตาเบิกกว้างมากยิ่งขึ้นเมื่อรู้ว่าโทโมะจูบเขาร่างบางถอนจูบออกมาอย่างเชื่องช้า สายตาที่บอกความนัยส่งไปกำลังจ้องไปอีกคนเพื่อให้รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ฉันก็…..ระ..รักนายเหมือนกัน..ฉันตกลงร่างบางพูดออกไปอย่างขวยเขิน เสียงที่เปล่งออกไปเบาอย่างกับการกระซิบ หวังว่าอีกคนจะรับรู้แต่กลับไม่ใช่..

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

.

.

 

.

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

ห๊ะ? อะไรนะ? ผมไม่ได้ยินเลยป๊อบปี้พูดออกไปตามที่ตัวเองคิดโดยที่ไม่ได้คิดถึงโทโมะ ร่างบางได้แต่รักษาอารมณ์ไม่ให้โกรธคนตรงหน้าไปเสียก่อน

ฉันรักนาย! ได้ยินหรือยัง? ฉันรักนาย! โทโมะรักป๊อบปี้! รักมาก ๆ ด้วย! โทโมะตกลงที่จะเป็นแฟนกับป๊อบปี้!” เสียงหวานตะโกนออกไปหวังให้คนตรงหน้านั้นได้ยินอย่างชัดเจน ป๊อบปี้ไม่รอช้าที่จะกอดอีกคนเพื่อแสดงความดีใจออกมา  พร้อมกับหมุนตัวไปพร้อมๆกัน ใบหน้าหล่อและใบหน้าหวานต่างเปื้อนยิ้มที่บ่งบอกถึงความสุข ณ ตอนนั้น.. “ขอบคุณมากนะครับ โทโมะ ..ขอบคุณจริงๆ

 

เมื่อฉันรักและเธอก็รัก แค่คำๆ นั้นที่เรารู้จัก
หัวใจต้องการเธอเพื่อความรัก
ถ้าเธอยินดีที่จะหยุดพัก จะบอกรักแค่เธอ

 

(:

 

-ข้างนอก-

เยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย้!”

เชอะๆๆๆๆ เชอะ ! ไอ้พวกบ้า !”

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

 

 

 

 

 

..

 

 

 

 

 

 

 

.

คุณคิดว่าใครจะพูดประโยคไหน ?

 

SPECIAL !!!

 

-ข้างใน-

โทโมะ รู้มั้ย? มีคนกำลังแอบดูเราอยู่นะร่างสูงเอ่ยออกมาเหมือนกับให้อีกคนตกใจเล่นๆ ร่างบางลุกลี้ลุกล้นเหมือนกลัวว่าใครจะมาเห็น

ไหนๆ อยู่ไหนน่ะป๊อบ?!”

 

-ข้างนอก-

ทั้งสามพร้อมใจกันเปล่งออกมาว่า…. ซวยแล้วไง!”

ขาเรียวของ 2 คนแล้วขาสั้น ๆ ของอีกคนรีบพาร่างกายของแต่ละคนหนีออกจากสถานที่นั้นอย่างรวดเร็ว ต่างคนต่างไปตัวใครตัวมัน !

 

-ข้างใน-

 POPPY TALKZ..

 

ฮืมมมมผมรู้หรอกนะว่ามีเจ้าลิง 3 ตัวแอบดูผมอยู่ข้างนอกนานแล้ว แต่ผมก็ไม่อยากทำให้พวกมันตกใจ ฮ่าๆ กลัวว่าจะไม่มีเรื่องสนุก ๆ แบบนี้เกิดขึ้นน่ะสิ เจ้า 3 ตัวนั้นวิ่งหางจุกตูดไปไกลแล้ว ต่างคนต่างไปจริงๆ อีกอย่างผมจะได้มีสักขีพยานในรักของผมกับโทโมะด้วยไงครับ :D

 

-WRITER TALKZ-

 

โทโมะยังคงมองซ้ายมองขวาเหมือนต้องการหาใครสักคนตามที่ป๊อบปี้บอก แต่ทำไมหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ?

โทโมะครับ..คนๆนั้นน่ะ อยู่นั้นไงครับพูดไปพร้อมกับชี้นิ้วตามไปด้วย โทโมะหันไปตามนิ้วที่ชี้ไปทิศทางนั้นทันที

ไหน ๆ ไม่เห็นมีเลยร่างบางยังคงสงสัยเหมือนอย่างเคย ศีรษะเอียงเหมือนคนงงๆและไม่เข้าใจ ดวงตากลมโตเบิกโตขึ้น นิ้วชี้ข้างหนึ่งยกขึ้นไปแตะที่ปากอย่างโมเอะ ร่างสูงได้แต่คิดในใจ เย็นไว้ลูก น้องชาย.. เย็นไว้ น่ารักขนาดนี้น้องชายคงควบคุมไม่ได้สินะ เย็นไว้ ๆ

ตรงนั้นไงครับ..เห็นมั้ย? คนในกระจก.. รู้มั้ยว่าเขามองเรามาตั้งแต่แรกเลยนะ

 

 

 

 

.

 

 

 

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

ไอ้บ้า !”

 ..fin..

ผลงานทั้งหมด ของ Lilbabyvoice

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 20:05
    น่ารักมากกกกก ><
    แว่นหนาเท่าฝาตึก 55555+ 
    #13
    0
  2. #12 Nan
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 21:24
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก



    อยากบอกว่า...



    น่ารักอ่ะ ^_^
    #12
    0
  3. วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 21:36
    เรื่องนี้หวาบหวามมากเลย บรรยายซะเห็นภาพ นี่ขนาดแค่จูบนะ
    รออ่านเรื่องSmileอยู่อะ หายยุ่งแล้วมาอัพเน้อ ^^
    โทโมะรุก จัดไปค่ะ http://writer.dek-d.com/popmoworld/writer/view.php?id=655555
    #11
    0
  4. วันที่ 20 ตุลาคม 2553 / 14:49

    เท่าที่อ่านมาไม่ค่อยมีเรื่องไหนที่โทโมะรุกเลยอ่า อยากให้รุกบ้างเหอๆ

    #10
    0
  5. วันที่ 12 กันยายน 2553 / 17:24

    น่ารักมากมายเลยอ่ะ
    อ่านแล้วยิ้มไม่หุบเลย

    #9
    0
  6. วันที่ 19 สิงหาคม 2553 / 22:20
    finnnnnnnnn
    #8
    0
  7. วันที่ 17 สิงหาคม 2553 / 00:31
     น่ารักดีอะ แต่งง เรื่องนี้จบหรือยังอะ
    #7
    0
  8. วันที่ 27 กรกฎาคม 2553 / 15:50
    น่ารักอ่ะ นึกภาพตามแล้วยิ้มไม่หุบ คิๆ น่ารักอ่ะ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    มีเมื่อไหร่มาบอกอีกนะจ๊ะ
    #6
    0
  9. วันที่ 5 กรกฎาคม 2553 / 21:19

    dear คห. 4 

    ถ้าให้โทโมะรุก เห็นที่จะลุกไม่ขึ้นนะสิ 555+

    #5
    0
  10. วันที่ 28 มิถุนายน 2553 / 01:11
     น่ารักกกกกกกกก แต่ทำไมต้องมีตัวร้ายเนี่ย แต่เอาเหอะ น่ารักดี ป็อปรุกบ่อยจัง เขียนให้โมะมันลุกบ้างดิ 555 เอาแบบร้อนเร่าเลยนะ ท่าทางน่าสนุกดี
    #4
    0
  11. วันที่ 20 มิถุนายน 2553 / 01:57

    ค้าง

    อัพต่อนะ>

    #3
    0
  12. วันที่ 13 มิถุนายน 2553 / 22:50
     อัพแล้วไปบอกพี่ด้วยนะ น่ารักมากๆๆ
    #2
    0
  13. วันที่ 13 มิถุนายน 2553 / 22:12
    "นาย ป็อปปี้" แล้วจะเป็นยังไงต่อไป??? มาอัพอีกนะ เป็นกำลังใจให้
    #1
    0