Lost Seed บทที่1

ตอนที่ 1 : เด็กมีปัญหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

หลังจากสงครามระหว่างมนุษย์กับพวกซี้ด หรือที่เรียกว่า "ซี้ด วอ"สิ้นสุดลง เศษซากความเสียหายได้ย้ำเตือนทั้งมนุษย์และซี้ดว่าจะเป็นซี้ดหรือเป็นมนุษย์ธรรมดาในยามเป็นศัตรูกันจะใครก็ร้ายกาจ ประเทศที่โดยทำลาย ประชาชนที่ล้มตาย เรื่องที่เจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรา2ฝ่าย ได้ตั้งกฎหมายใหม่ขึ้นมา เพื่อความสงบสุข และความเท่าเทียบของทั้งมนุษย์และซี้ด และแล้ว โลกเราก็กลับมาสู่ความสงบ หลังจากนั้นก็ผ่านมาแล้ว 40 ปี

ปัจจุปันโลกเรามีเครื่องตรวจว่าใครเป็นซี้ด เรียกว่า"ซี้ด สแกน" เพื่อเป็นข้อมูล ส่วนบุคคล ใช้เหมือนไว้กรองข้อมูลเวลาสมัครงานสมัครเรียน บ้างบริษัทก็เลือกคนที่เป็นซี้ด เพื่อใช้ความสามารถของซี้ดในการทำงาน หรือบ้างบริษัทก็ไม่รับคนที่เป็นซี้ดเลยก็มี ถึงยังไงก็ตาม ประเทศเราค่อยข้างเปิดกว้างเรื่องซี้ดมาก ถึงขนาดที่โรงเรียนหลายๆที่ก็ยังมีทั้งซี้ดและคนธรรมดาเรียนอยู่ด้วยกัน เหมือนเป็นเรื่องปกติ ประเทศเรามีกฏหมายให้ทุกคนต้องผ่านเครื่อง"ซี้ด สแกน"ตอนอายุ 15 ปี

นี้ก็ผ่านมา 3 ปีแล้วหลังจากผ่านเครื่อง"ซี้ด สแกน" เครื่องระบุว่าผมเป็นซี้ด แต่จนถึงทุกวันนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าซี้ดของผมทำอะไรได้ ในขณะที่หลายคนก็จะรู้ก่อนผ่านเครื่องซะอีก มีแค่ส่วนน้อยเท่านั้นที่มาค้นพบความสามารถของตัวเองเอาหลังจากตรวจแล้ว และเหมือนจะมีแค่ผมคนเดียวที่ยังไม่พลังตัวเองหลังผ่านมานานขนาดนี้

"นาย เบน!!! นายได้ฟังที่ครูพูดไหม"หญิงสาวตะโกนใส่หน้าเด็กหนุ่มที่เป็นศิษย์ของเธอ

"นี้มันครั้งที่12แล้วนะ" เธอพูดเสียงดังพร้อมกับลุกขึ้นยืนและหน้าอันแดงก่ำคิ้วที่ขมวดและแววตาอันโกรธเกรี้ยว "ครูจะทำอะไรละ"เด็กหนุ่มยังคงนั่งแล้วตอบกลับด้วยท่าสบายๆพร้อมแววตาอันว่างเปล่าราวกับว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นท่าที่ที่ทำให้ครูสาวคิดว่าเขาอยากจะท้าท้ายเธอที่เป็นอาจารย์

"อีกไม่ถึงเดือนผมก็จบแล้วครูคงไม่กล้าไล่ผมออกหรอ"เบนยังคงพูดจาท้าท้ายครูราวกับว่าเธอทำอะไรเขาไม่ได้แถมยังเอาเท้าขึ้นมาว่างบนโต๊ะอีกด้วย

"อย่ามาพูดเปลี่ยนเรื่อง"ครูสาวพูดเสียงดังขึ้นอีกพร้อมกับทุบโต๊ะอย่างรุนแรงดังจนครูคนอื่นๆในห้องพักครูหันมามองด้วยสายตาที่เหมือนจะบอกว่าเงียบๆหน่อย

ครูสาวเริ่มรู้สึกตัวว่าตนเสียงดังเกินไปแล้วเธอก้มหัวเพื่อขอโทษครูคนอื่นที่เธอทำเสียงดังไปรบกวนพวกเขาตัวเธอสูดหายใจก่อนจะเป่าลมออกทางปากและพยายามบอกตัวเองให้ใจเย็นๆเธอนั่งลงแล้วใช่มือปัดเท้าของเบนออกจากโต๊ะ

"แต่ยังไงเธอก็ต้องโดนทำโทษอยู่ดี ยิ่งเธอเป็นซี้ดด้วยยิ่งต้องลงโทษหนักกว่าคนธรรมดา"ครูสาวพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่นขึ้นเพื่อให้ลูกศิษย์ของตนเข้าใจสถานะของตัวเขาเอง

"ใครสนละ"เบนตอบกลับด้วยท่าที่ที่ไม่สนใจดวงตาเขาไม่ได้มองครูด้วยซ้ำพร้อมกับแงะขี้เล็บ

"ซี้ดคนอื่นไม่เห็นจะก่อเรื่องอย่างเธอเลย" ครูสาวเริ่มเอือมระอากับท่าที่และคำพูดของเบนเต็มที่เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วเริ่มเขียนอะไรบ้างอย่าง

"ครูต้องส่งใบพักการเรียนของเธอไปให้ที่บ้านเธอ"เธอพูดไปพร้อมกับก้มหน้าก้มตาเขียนเอกสารเหมือนไม่สนใจเบนแล้ว

"เอาที่สบายใจเลย ผมจะไปแล้ว"เด็กหนุ่มลุกขึ้นหันหลังแล้วตอบกลับทันทีอย่างกับว่าใบพักการเรียนไม่มีผลเป็นเขา

จากนั้นเบนออกจากห้องนั้นก่อนจะยืนถอดหายใจเฮือกใหญ่อยู่ตรงหน้าประตูนั้นมือซ้ายเขาพลางล้วงกระเป๋ากางเกงพยายามหาอะไรอยู่

"สูบในโรงเรียนมันไม่ดีเว้ย"เสียงหนึ่งดังจากด้านข้างเสียงนั้นชั่งเป็นเสียงที่คุ้นเคยเจ้าของเสียงเป็นชายและตัวเตี้ยผมทองหวีผมแสกกลางเสื้อยืดสีเขียวแขนยาวสีน้ำเงินที่กำลังเดินเข้ามานั้นคือสแตนด์ เพื่อนของเขาและเดฟเพื่อนของเขาอีกคน ชายร่างสูงโปร่งที่มาในชุดเสื้อกล้ามสีดำกางเกงยีนส์ขาดๆและปากคาบไม้จิ้มฟันอยู่ตลอดเวลา

"อ้าวพวกมึงมาทำอะไรกันว่ะ"เบนถามกลับด้วยท่าทีที่นิ่งเฉยพร้อมกับชักมือออกจากกระเป๋ากางเกง

"ก็มาดูไงว่ามึงจะโดนไล่ออกหรือเปล่า"สแตนด์ตอบกลับด้วยท่าทีที่เหมือนจะเป็นเรื่องตลกและอยากล้อเลียน

"มึงก็พูดไปสแตนใครจะไปกล้ามีเรื่องกับบ้านไอเบนมัน"เดฟหยิบไม้จิ้มฟันออกจากปากแล้วโยนทิ้งก่อนจะพูดสวนคำถามของสแตนด์

"เออว่ะลืมไปเลยพ่อมันไม่ใช่ธรรมดา"ทำท่าเหมือนจะเพิ่งนึกอะไรออกพร้อมกับเอากำปั้นทุบไปที่มืออีกข้างนึง

"เลิกพูดได้แล้ว กูจะกลับบ้าน"เบนพูดขัดทั้งสองคนด้วยความรำคาญกว่าจะโดนแทรกกลางชวนออกไปเพื่อกลับบ้านของตน

"เออๆ พวกกูไปด้วย"ทั้งเดฟและสแตนด์ตอบกลับแล้วเดินตามหลังเบนไปเพื่อออกจากอาคารเรียน

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น