บันทึกชีวิตเรียนหมอที่จีน จากวันแรกถึงวันลา(ออก)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 27,802 Views

  • 50 Comments

  • 145 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    359

    Overall
    27,802

ตอนที่ 3 : เดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 158 ครั้ง
    5 ก.พ. 62

ผมใช้ชีวิตคนเดียวมาโดยตลอด ตั้งแต่วัยยังใส่ถุงเท้าเองไม่เป็นก็ถูกส่งไปเป็นนักเรียนประจำแล้ว พอมามัธยมปลายก็จากต่างจังหวัดมาใช้ชีวิตเพียงคนเดียวที่กรุงเทพ แต่คราวนี้ผมต้องจากบ้านไปไกลกว่านั้น

ผมกำลังไปเรียนที่ประเทศจีน ที่มหาวิทยาลัยเจิ้งโจว ซึ่งอยู่มณฑลเหอหนาน เมืองแห่งเปาบุ้นจิ้นและวัดเส้าหลิน

พ่อแม่ญาติพี่น้องมาส่งผมตั้งแต่เช้าที่สนามบินสุวรรณภูมิ เมื่อเห็นตัวแทนเอเจนซี่พร้อมกับนักศึกษาราว 20 ชีวิตซึ่งต่างมีจุดหมายปลายทางที่เดียวกันก็อุ่นใจว่าทริปนี้คงไม่น่าเบื่อมากนัก ผู้ปกครองบางคนถึงขนาดลงทุนเดินทางไปด้วยกันเพื่อไปส่งลูกให้ถึงมหาวิทยาลัย

ผมคิดผิดถนัด

ผมออกเดินทางโดยสายการบิน China Southern Airline ซึ่งต้องไปเปลี่ยนเครื่องที่กว่างโจว ก่อนจะออกเดินทางอีกครั้งไปยังสนามบินเจิ้งโจว

ที่นั่งของสายการบิน นั้นเล็กจนเหยียดขาแทบจะไม่ได้ ผมต้องนั่งอย่างทุขทรมานไปตลอดทั้ง 5 ชั่วโมง ภายหลังผู้ปกครองท่านหนึ่งบอกผมว่า ผมบ่นตลอดทางว่าเมื่อไหร่จะถึงเจิ้งโจวสักที


หลังจากลงเครื่องที่สนามบินเจิ้งโจว สิ่งแรกที่มากระทบกับประสาทสัมผัสของผมคือกลิ่นบุหรี่ เอเจนซี่ได้จัดเตรียมรถบัสมารับพวกเราทุกคนไปยังมหาวิทยาลัยทันที 

มองออกไปนอกหน้าต่างรถ ข้างนอกมีแต่รถบรรทุก คนขับเปิดกระจกขับรถไปสูบบุหรี่ไป

คงจะเป็นเมืองอุตสาหกรรม ผมคิด

การเดินทางใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงจากสนามบินไปยังมหาวิทยาลัย เมืองที่ผมอยู่ดูไม่ได้ธุรกันดารอย่างที่ผมคิด สนามบินดูทันสมัย ตึกสูงเรียงกันมากมายไม่ต่างจากกรุงเทพ 

มหาวิทยาลัยตั้งอยู่บนถนนที่ชื่อว่า ถนนวิทยาศาสตร์(科学路) รถบัสเคลื่อนผ่านซุ้มประตูอันโอ่อ่า ผ่านพ้นประตูเข้ามาจะพบกับน้ำพุและตึกขนาดใหญ่ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัย ภายในมีร้านค้าอยู่พอสมควร ร้านมินิมาร์ทที่เหมือนกับโลตัสเอกเพรสอยู่ไม่ไกลจากหอพักนักศึกษา



ประตูทางเข้ามหาวิทยาลัย


ตึกใหญ่และน้ำพุของมหาวิทยาลัยเจิ้งโจว(新郑大)


ร้านค้าภายในมหาวิทยาลัย





เมื่อลงจากรถบัส พบว่ามีพนักงานของเอเจนซี่รออยู่ก่อนแล้ว พวกเราทุกคนถูกพาไปรับประทานอาหารที่ภัตตาคารแห่งหนึ่ง แม้ผ่านมานานจนบัดนี้ ความทรงจำของผมก็ยังแจ่มชัดว่ามันเป็นมื้ออาหารที่แย่ที่สุด ทุกอย่างเต็มไปด้วยผักซึ่งชุ่มไปด้วยน้ำมัน หาความอร่อยไม่เจอเลย

ในที่สุดเราก็ได้พักเสียที

ผมกับ M ช่วยกันขนของไปยังห้องพัก ภายในห้องประกอบด้วยสองเตียงนอน สองโต๊ะทำงาน และสองตู้เสื้อผ้า เสียดายที่ห้องน้ำมีเพียงห้องเดียว(ระบบการทำน้ำอุ่นเป็นแบบหม้อต้ม ซึ่งน้ำอุ่นจะมีปริมาณจำกัด หากคนที่เข้าไปอาบน้ำก่อนไม่เผื่อน้ำอุ่นไว้ คนที่เข้ามาทีหลังจะได้อาบน้ำเย็นเฉียบ ซึ่งแน่นอนว่า ผมจะตื่นไปอาบน้ำก่อนเสมอ)

ผมประมวลข้อมูลในสมองอย่างรวดเร็วที่สุดและตัดสินใจเลือกเตียงที่อยู่ด้านในด้วยเหตุผลสองประการ
หนึ่ง ที่ปลายเตียงเป็นแอร์ หน้าร้อนผมจะอยู่ตรงแอร์พอดี(หน้าหนาวจะเปิดแอร์ไม่ได้)
สอง ที่ข้างเตียงเป็นฮีตเตอร์ หน้าหนาวเตียงผมจะเป็นจุดที่อุ่นที่สุด(ฮีตเตอร์จะทำความร้อนอัตโนมัติเมื่อถึงหน้าหนาว)

ภายในห้องดูโอเค

ผมเข้าไปในห้องน้ำเพื่อสำรวจ เป็นห้องน้ำที่ไม่แยกส่วนเปียกส่วนแห้ง โถส้วมเป็นแบบชักโครกซึ่งขาดอุปกรณ์ที่ทรงประสิทธิภาพอย่างที่ฉีดก้น มีอ่างล้างหน้าตั้งอยู่บนเคาเตอร์ขนาดใหญ่อยู่มุมหนึ่งของห้อง ผมกับ M ตกลงกันว่าผมจองส่วนทางขวาของเคาเตอร์ในการวางอุปกรณ์ส่วนตัว ส่วนMได้ส่วนทางซ้ายไป เมื่อสำรวจจนพอใจ ผมก็จะออกไปนอนเล่นบนเตียงเสียหน่อย

ประตูเปิดไม่ออก

ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรประตูก็ไม่ยอมเปิดออก ลูกบิดประตูของห้องน้ำเป็นสิ่งที่ผมไม่สามารถอธิบายเป็นตัวอักษรได้ด้วยทักษะการเขียนในปัจจุบัน ผมเริ่มกระแทกประตูแล้วร้องให้คนช่วย Mดูจนปัญญาไม่รู้จะช่วยอย่างไร ผมเริ่มได้ยินเสียงของคนหลายคนมากขึ้น ตอนนี้มีคนมากมายทีเดียวที่กำลังหาทางช่วยเด็กใหม่ที่ติดอยู่ในห้องน้ำ

ผมจำไม่ได้ว่าใช้เวลานานเพียงใดในวันนั้นถึงจะออกมาได้ แต่ผมมาค้นพบทีหลังถึงเทคนิคการเปิดและปิดประตูไม่ให้ถูกขังอยู่ข้างใน หลังจากเรียนรู้ทักษะใหม่นี้เพียงไม่นาน ลูกบิดประตูก็ยิ่งพังกว่าเดิม ผมถูกขังอยู่ในห้องน้ำอีกครั้ง และผมหมดความอดทนที่จะกังวลทุกครั้งที่เข้าห้องน้ำจึงติดต่อคนดูแลหอมาซ่อมในที่สุด

แค่วันแรกก็มีเรื่องซวยแล้ว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 158 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #49 อิอิอิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 22:55

    เรื่องแต่งริเรื่องจริงครับ

    #49
    0
  2. #17 ฟาง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 10:56

    เห็นใจเลย เขียนดีมาก

    #17
    1
    • #17-1 Peerajays (@Peerajays) (จากตอนที่ 3)
      23 มีนาคม 2562 / 20:25
      ขอบคุณครับ
      #17-1
  3. #8 Jee3001 (@Jee3001) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:26

    ทำไมรู้สึกฮา?

    ป.ล.สงสารอ่าาา 555

    #8
    1
    • #8-1 Peerajays (@Peerajays) (จากตอนที่ 3)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:20
      ʕ≧ᴥ≦ʔ
      #8-1
  4. #5 J'Sun (@lovelyztk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:08

    มีเรื่องน่าจื่นเต้นตั้งแต่วันแรกเลยนะคะ ????

    #5
    1
    • #5-1 Peerajays (@Peerajays) (จากตอนที่ 3)
      4 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:32
      มีเรื่องน่าตื่นเต้นทุกวันเลย5555
      #5-1