[Fic WINNER] Gin & Tonic #YOONWOO

ตอนที่ 11 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 พ.ค. 58





 

สิ่งที่ฉันทำลงไปเป็นเพราะรัก แม้รู้ดีว่าเธอจะเกลียดกันมากกว่าเดิม

 

เบื่อ ...

 

คำเดิมๆ ถูกเรียกร้องออกมาจากหัวใจของคนที่ไม่มีทางเลือกมากนักยามนี้นั่งไขว้ห้างยกแก้วไฮบอลล์บรรจุเครื่องดื่มใสเจือฟองอากาศเย็นซ่าขึ้นดื่มเพื่อระงับอาการเบื่อหน่ายเกินทน ต่างจากเจ้ารุ่นน้องเจ้าเล่ห์ที่นั่งยิ้มกริ่มยกแก้วก้านยาวบรรจุของเหลวสีเข้มรสชาติขมเฝื่อนคอดีกรีค่อนข้างสูงขึ้นจิบเป็นครั้งคราว สายตาเรียวเมื่อยามที่มองรุ่นพี่ตัวเล็กนั้นเรียกได้ว่าแทบจะกลืนกิน จินอูเกลียดสายตาแบบนี้ เขาเคยเจอมันมาจากซึงยูนแล้วครั้งหนึ่ง นี่ยังต้องมาเจอกับไอ้รุ่นน้องในวงการเดียวกันที่ริอ่านจะปีนเกลียวหวังเสมอรุ่นพี่อย่างยางฮงซอก

 

น่าเบื่อ น่ารำคาญชะมัด !

 

ถ้าไม่ใช่เพราะข้อเสนอบ้าบอปัญญาอ่อนของฮงซอก จ้างให้เจ้ากวางน้อยแสนพยศอย่างเขาก็จะไม่ยอมโอนอ่อนมาร่วมโต๊ะดื่มด้วยหรอก

 

แล้วทำไมต้องเป็นที่นี่ ? WN Night Club ...

 

สถานที่ที่จินอูคิดอยากจะหลีกเลี่ยงมากที่สุดแต่ก็เหมือนถูกโชคชะตาเล่นตลกบีบบังคับให้ต้องมา

 

ภาพการเคลื่อนไหวบนเวทีขนาดเล็กที่เมื่อมองจากโซน VIP นี้จะสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนเพราะมุมที่ถูกยกให้สูงขึ้นกว่าโซนปกติ แม้จะค่อนข้างมืดเนื่องจากแสงสว่างของพื้นที่นั้นมีน้อยบวกกับเจ้าตัวสวมใส่แว่นตาสีดำตลอดเวลาเพราะไม่อยากแสดงออกว่าตัวเองเป็นคนของประชาชนมากเกินไป

 

คังซึงยูน ...

 

ไอ้เด็กปากหมา ขี้เก๊ก นิสัยเสีย !

 

เบะปากไม่ชอบใจทันทีที่เห็นใบหน้ากลมๆ ของซึงยูนตวัดมองเขาอีกครั้ง เอื้อมมือไปด้านหน้าจับแก้วเครื่องดื่มสุดโปรดขึ้นยกกรอกเข้าโพลงปากก่อนกลืนมันลงคอ แต่พอได้ยินเพลงที่ถูกขับร้องด้วยน้ำเสียงแหบแต่ทุ้มหนักมีเสน่ห์กำลังร้องเพลงโปรดของตัวเองอยู่นั้นก็อดสนใจไม่ให้หันไปมองไม่ได้

 

แทบจะตกหลุมรักคนเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อไม่คาดคิดว่าเจ้าเด็กปากหมานิสัยแย่เอาเพลงโปรดของตัวเองมาร้องให้ฟัง จังหวะเพลงรักแบบอะคูสติกแต่ถ่ายทอดออกมาด้วยน้ำเสียงแบบป๊อบร๊อคถูกผสมผสานกันออกมาได้อย่างลงตัวจนเกิดสิ่งที่เรียกว่าความไพเราะจับเข้าถึงขั้วหัวใจของจินอู รวมถึงสายตาที่มองมาของไอ้ลูกหมาที่ตนเคยเรียกนั้นก็ยิ่งสะกดเจ้ากวางน้อยเอาไว้ไม่ให้หนีรอด

 

เจ้าหมาบ้านั้นมีความพิเศษอะไรนัก ... ถึงได้ผูกมัดเขาได้อยู่หมัดได้ด้วยเสียงเพลงที่ทำให้รู้สึกดีตลอดเวลา ?

 

ครั้งแรก ... จำได้ดีว่าวันนั้นเจ้าตัวเดินโซซัดโซเซเข้ามาที่นี่หวังจะระบายความอึดอัดเรื่องของหัวใจลงกับแอลกอฮอล์ แต่กลับได้ยินเสียงเพลงเรียกร้องให้เขายิ้มอีกครั้ง ราวกับว่ากำลังสื่อว่ารอยยิ้มของคนที่ซึงยูนกำลังสื่อนั้นเป็นรอยยิ้มที่เหมือนกับทรวงสวรรค์ พอมาครั้งนี้ ... ได้ยินเสียงเพลงโปรด เพลงรักที่เปรียบเสมือนคำมั่นสัญญาว่าเขาพร้อมจะรักและดูแลใครสักคน และตลอดเวลาที่เจ้าเด็กปากหมาร้องท่อนกลางของเพลง สายตาเรียวคู่นั้นก็จับจ้องจินอูเพียงคนเดียวราวกับว่าซึงยูนกำลังพูดกับเขาผ่านเสียงเพลงอันไพเราะ

 

I don’t know if this makes sense, but you’re my hallelujah

Give me a time and place, and I’ll rendezvous, and I’ll fly you to it,

I’ll beat ya there

 

แม้แต่ท่อนแร๊ปของเพลง ซึงยูนก็สามารถขยับปากร้องตามได้ทัน จินอูเหลือบมองไอ้ลูกหมาผ่านแว่นตากันแดดสีเข้ม แม้จะทำให้มองเห็นคนบนเวทีได้ไม่ชัดเจน แต่ก็สามารถเห็นได้ว่าซึงยูนมองมาทางเขาราวกับกำลังสื่อความหมายของเพลงมาทางจินอูคนเดียวเท่านั้นท่ามกลางลูกค้านับสิบราย

 

แม้จะเกลียดแค่ไหน แต่ถ้าเจอลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ กวางน้อยแสนพยศก็อ่อนยวบพร้อมละลายเป็นน้ำได้เหมือนกัน

 

“ไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ”

 

ไม่รอคำตอบจากคนนั่งตรงกันข้าม เจ้ากวางน้อยก็ยืนพรวดพราดก้าวฉับไปตามทางเดินที่ไร้แสงไฟ แว่นตากันแดดสีดำสนิทที่ต้องสวมใส่ตลอดเวลานั้นก็ยิ่งเพิ่มภาระด้านการมองเห็นมากขึ้นไปอีก แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเลือกที่จะเป็นคนของประชาชน การเข้ามาในสถานที่ที่คนพลุกพล่านแบบนี้ การป้องกันตัวเองจึงเป็นเรื่องที่สำคัญและจำเป็นที่สุด

 

เมื่อมาถึงเขตที่ไร้ผู้คน จินอูก็ยกมือขึ้นถอดแว่นตาบนใบหน้าหวานออก ระบายลมหายใจปลงตกปลดปล่อยความอึดอัดที่ต้องแบกรับไว้บนอกออกให้รู้สึกผ่อนคลาย ก้าวขาสั้นๆ ไปผลักประตูบานใหญ่เพื่อเข้าไปด้านในของห้องน้ำที่ค่อนข้างอับชื้น ทันทีที่เดินไปหยุดอยู่หน้าอ่างล้างมือ วางแว่นตาลงก่อนเลื่อนมือไปเปิดน้ำจากก๊อกน้ำสแตนเลสให้น้ำใสไหลรินออกมา มือบางอังน้ำจนเต็มล้นก่อนกวักมันมาลูบใบหน้าจนเปียกไปถึงไรผม จินอูเงยหน้าขึ้นมามองสภาพหน้าของตัวเองบนกระจกเงา

 

“เป็นอะไรไป คิมจินอู ? นายเกลียดขี้หน้าไอ้ลูกหมาไม่ใช่หรอ ? แล้วจะไปโอนอ่อนไปกับความหมายของเพลงทำไม ? มันก็แค่ร้องเพลงโปรดของเราเท่านั้นเอง ... แข็งไว้สิ คิมจินอู” ว่าแล้วก็หลับตาลงช้าๆ หวังจะลบเลือนรูปของซึงยูนเวลาร้องเพลงนั้นออกไปจากความทรงจำ แต่ก็เหมือนจะคว้าน้ำเหลว จินอูจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ภาพที่สะท้อนบนกระจกเงาไม่ได้มีแต่ภาพหน้าของตัวเองเท่านั้น เพราะมันมีภาพใบหน้าของอีกหนึ่งสิ่งมีชีวิตที่อยู่ด้านหลังอีกด้วย โดยที่จินอูไม่รู้ว่าเขาคนนั้นเข้ามาในนี้ตั้งแต่เมื่อไร ? “ย่าห์ ! คังซึงยูน !

 

“โอ๊ะ ! คิดถึงกันมากเลยหรือไง ? เรียกชื่อฉันซะดังเชียว”

 

เจ้าของพื้นที่ยกยิ้มมุมปากพร้อมจดจ้องภาพของนายแบบตัวเล็กผ่านเงากระจกสะท้อนเบื้องหน้า ยกแขนขึ้นกอดประสานกันตรงระดับอกพร้อมทั้งเอนตัวไปด้านข้างพิงกับผนังด้วยท่าทีสบายอย่างถึงที่สุด จินอูเองก็ท้าทายด้วยการเหลือบมองซึงยูนผ่านสิ่งสะท้อนก่อนเบะปากใส่หนึ่งที มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กที่ถูกพับไว้อย่างดีขึ้นมาซับหน้าตัวเองเบาๆ ให้แห้ง

 

“ฉันยอมคิดถึงหมาแมวข้างถนนดีกว่าที่จะคิดถึงนาย”

 

เก็บผ้าเช็ดหน้าลงกระเป๋ากางเกงตัวเองอีกครั้งแล้วเอื้อมมือหยิบแว่นตาที่ถูกวางทิ้งเอาไว้ขึ้นมาสวมใส่อีกครั้งพลางหันหลังหวังจะออกไปจากห้องน้ำที่แสนชื้นแฉะ

 

แต่แค่เดินผ่านไอ้ลูกหมาเท่านั้นก็โดนมือหนาและติดสากเพราะเล่นกีต้าร์หนักมาตลอดคว้าข้อมือบางเอาไว้ จินอูชะงักพร้อมหันกลับมาเผชิญหน้า ออกแรงสะบัดหวังจะให้ไอ้ลูกหมาปล่อยมือนั้นออก แต่ยิ่งสะบัดก็ดูเหมือนคนที่อยู่เหนือกว่าจะยิ่งกำข้อมือแน่นขึ้นจนจินอูต้องยอมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เสียเอง

 

“จะรีบไปไหนเจ้ากวางน้อย ? ไปหาไอ้หน้าอ่อนที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะนั้นหรือไง ?”

 

แทบอยากจะกรีดร้องเมื่อเจอคำถามแสนน่าเบื่อน่ารำคาญใจ หนีฮงซอกมาเจอซึงยูนมันไม่ใช่เรื่องสนุกเลยแม้แต่น้อย แต่ต่อให้หนีสุดขอบหล้าฟ้าเขียวยังไงจินอูคงหนีมารทั้งสองไม่รอดใช่ไหม ?

 

มารตัวที่หนึ่ง ... เป็นเพียงแค่นายแบบรุ่นน้องที่คิดจะปีนเกลียวมาคอยปั่นป่วนชีวิตของตนให้วุ่นวายเล่นๆ แต่จินอูก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้ฮงซอกมาคอยยุ่มย่ามตนแบบนี้

 

ส่วนมารตัวที่สอง ... ไอ้ลูกหมาหน้ากลมที่อยู่ดีๆ ก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลกให้หลงใหลไปกับท่าทางคล้ายๆ ว่าจะอบอุ่นแต่เคลือบด้วยความร้ายกาจราวกับแอบเปิ้ลอาบยาพิษของแม่มดใจร้ายในนิทาน อีกอย่าง ... จินอูก็มีส่วนเข้าไปวุ่นวายกับความหอมหวานนั้นโดยไม่รู้ตัวพอติดกับแล้วจะพบเจอแต่ความวุ่นวายจนทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาวะที่เรียกว่าทั้งรักและทั้งเกลียด

 

รักหรอ ? ไม่นะ ! คิมจินอูรักคิมฮันบินมาตลอด ... แล้วทำไมต้องใจอ่อนลดตัวรักไอ้บ้าคังซึงยูนด้วยล่ะ ?

 

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม ? ปล่อยนะ คังซึงยูน ปล่อย !” เจ้ากวางน้อยพยายามจะสลัดตัวเองให้หลุดจากการจับกุมของเจ้าหมาบ้าคังซึงยูนโดยไม่รู้ว่าคนรับฟังถ้อยคำทำร้ายใจนั้นกำลังโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ยกมือข้างที่ว่างอยู่นั้นถอดแว่นตากันแดดบนใบหน้าหวานนั้นออกก่อนทิ้งลงข้างตัวอย่างไม่ใยดี ก่อนเลื่อนมือไปกอดหมับรอบลำตัวบางอย่างรวดเร็วโดยที่จินอูไม่ทันได้ตั้งตัว แน่นอนว่าคนตัวเล็กกว่าจะต้องตกใจและโวยวายออกมาจนสุดเสียง “ไอ้บ้าคังซึงยูน ! ปล่อยฉันนะ ปล่อย !

 

“ปล่อยให้นายกลับไปหาไอ้หน้าจืดนั้นน่ะหรอ ? ไม่มีทางซะหรอก”

 

ด้วยขนาดตัวที่ค่อนข้างต่างกันมากนั้นทำให้ซึงยูนยกตัวจินอูขึ้นพาดกับลาดไหล่ได้อย่างง่ายดาย เวลานี้สภาพของจินอูไม่ต่างกับผ้าขนหนูที่ถูดพาดบนราวตาก คนตัวเล็กกว่าดีดดิ้นหวังจะให้ตัวเองลงไปยืนบนพื้นได้อีกครั้งแต่ยิ่งดิ้นมากเท่าไรก็เหมือนจะยิ่งถูกฉุดเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดไปถ่วงทิ้งลงทะเล เหนื่อยจนยอมอยู่นิ่งๆ แล้วค่อยหาทางหนีอีกครั้งดีกว่า

 

ขายาวก้าวฉับเข้าไปในส่วนของห้องน้ำด้านใน พับฝาชักโครกลงแล้วทิ้งร่างที่หมดแรงนั่งลงก่อนเหลียวไปลงกลอนประตูห้องน้ำให้แน่นหนา สายตาคมราวคนซาดิสท์เหลียวมองจินอูที่ยังคงนั่งเหนื่อยหอบอยู่บนชักโครกแต่กลับทำให้คนตัวเล็กตกใจสุดขีด

 

“นายจะทำอะไรน่ะ ? ปล่อยฉันออกไปนะ !” กุลีกุจอลุกขึ้นเอื้มมือออกไปหวังจะเลื่อนปลดล็อกกลอนประตูนั้นแล้วพุ่งตัวออกไปด้านนอก แต่คงลืมไปว่าซึงยูนยังคงยืนขวางทางอยู่ตรงนั้น มือโปร่งของซึงยูนผลักร่างของเจ้ากวางน้อยเซกลับไปตามทางเดิมโดยลืมคำนึงถึงน้ำหนักและเรี่ยวแรงที่ออกไป ส่งผลให้ขาของจินอูกระแทกกับชักโครกอย่างแรงก่อนที่จะทรุดไปด้านหลังก้นกระแทกนั่งลงที่เดิม แรงกระแทกทำให้จินอูรู้สึกเจ็บปวดระบมไปหมด หลับตาลงสนิทกลั้นน้ำตาที่เริ่มเรื้อขึ้นบางๆ ที่ขอบตาเอาไว้ เม้มปากเน้นไม่ให้ร้องออกมาเผยตัวว่ากำลังเจ็บปวด ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่เกินจะรับไหว หน้าท้องหดเกร็งทันทีที่รู้สึกไอเย็นของอากาศด้านนอกพัดผ่านและความร้อนของมือสากๆ ลากขึ้นเพื่อให้ชายเสื้อเปิด “ทะ ทำบ้าอะไร ฮึก !

 

คำด่าทอถูกดูดกลืนลงลำคอเมื่อรู้สึกว่านิ้วเรียวที่ซุกซนเริ่มลากขึ้นไปสัมผัสกับจุดอ่อนไหวบริเวณหน้าอก สองมือคว้าจับข้อมือหวังจะชักมือของคนที่กำลังถูกมารแห่งราคะเข้าสิงร่างนั้นออก แต่ก็ถูกคนไวกว่านั้นคว้ารวบไว้เหนือหัวล็อกสองข้อมือบางไว้กับผนังห้องน้ำ เหลือเพียงขาสองข้างเท่านั้นที่ยังสามารถช่วยเหลือตัวเองยามคับขันแบบนี้ได้ แต่ก็เหมือนจะไร้ผลเมื่อซึงยูนแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาทั้งสองข้าง ก่อนนั่งยองๆ ลง มือที่เคยหยอกล้อเล่นกับยอดอกนั้นเลิกสัมผัสก่อนเลื่อนมาจับขาข้างหนึ่งของจินอูมาพาดบนลาดไหล่

 

“ฉันก็แค่จะทำให้เจ้าหน้าอ่อนนั้นรู้น่ะสิว่าจริงๆ แล้วนายเป็นของของฉัน !

 

 

 

 

XXXXX พักชมสิ่งที่น่าสนใจกันสักครู่แล้วกลับมาพบกันใหม่นะคะ XXXXX

 

 

 

 

            “คัง ... คังซึงยูน ฉะ ฉะ ฉันเกลียด ... นาย”

 

            แล้วสายตาที่เคยจ้องร่างสูงเขม่นนั้นก็พลอยมืดดับไป สติทุกอย่างเลือนรางไปเพราะถูกความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าเกินทนนั้นเข้าครอบงำ คำพูดเสียงแผ่วทิ้งท้ายนั้นเรียกสติของซึงยูนที่เคยโดนมัจจุราชช่วงชิงไปนั้นให้กลับมา มารร้ายแห่งราคะออกไปจากตัวของซึงยูนแล้ว เหลือเพียงร่างที่นอนกึ่งเปลือยเปล่าเป็นเครื่องหมายว่าตัวเองทำผิดอยู่ต่อหน้าเท่านั้น ยกมือที่ยังคงเปื้อนคราบของเหลวข้นขึ้นเพ่งมองด้วยความสั่นระริกดูการกระทำของตัวเอง รีบเปิดประตูด้วยมือข้างที่สะอาดออกไปพุ่งตรงไปที่อ่างล้างมือเพื่อชำระล้างเอาคราบนั้นออกให้หมดสิ้น โชคดีที่เขาล็อกประตูบานใหญ่เอาไว้ก่อนจึงไม่มีใครสามารถก้าวขาเข้ามาในห้องน้ำชายนี่ได้ตลอดเวลาที่ซึงยูนขาดสติทำร้ายเจ้ากวางน้อยเลย

 

            ร่างสูงโปร่งกลับเข้ามาในห้องน้ำแคบอีกครั้ง พลางกวาดสายตามองร่างของบุคคลที่น่าสงสารแล้วน้ำตาอุ่นใสก็เรื่อขึ้นบดบังดวงตาเล็ก ภาพของคนที่นั่งสลบไสลในเวลานี้น่าสงสารเหลือเกิน ซึงยูนเข้าไปใกล้ก่อนติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้ทีละเม็ด และรูดซิปกางเกงของคนตัวเล็กให้อย่างยากลำบาก น้ำตาร้อนที่เรื่ออยู่ขอบตาพยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้ไหลออกนั้นไหลอาบแก้ม ความรู้สึกผิดตีขึ้นจนจุกไปทั่วหน้าอก ร่างกายของเจ้ากวางน้อยที่เคยงดงามราวกับเทพีเวลานี้เต็มไปด้วยบาดแผลจากแรงราคะตัณหา ยกมือขึ้นลูบร่องรอยสีกุหลาบบนซอกคอขาวและแนวไหปลาร้าแล้วปวดใจ พลางคิดไปว่าน่าจะควบคุมตัวเองให้มากกว่านี้ จินอูจะได้ไม่ต้องเจ็บตัวด้วยฤทธิ์ของมัจจุราชตัวร้าย

 

            ปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ ก่อนตัดสินใจช้อนตัวร่างเล็กขึ้นโอบอุ้มในท่าเจ้าสาว แขนขาและศีรษะของจินอูห้อยลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก ซึงยูนใช้เท้าเกี่ยวดึงประตูด้านล่างให้เปิดออกก่อนแทรกตัวออกไปจากห้องน้ำเล็กแคบ แต่ถึงอย่างนั้นเจ้ากวางน้อยก็ยังคงหลับใหลเพื่อป้องกันตัวเองไม่ให้เห็นภาพตัวเองที่ผ่านความเจ็บปวดและขมขื่นที่ตัวเองเผชิญมา

 

            อยากจะพูดขอโทษสักร้อยครั้งพันครั้งเมื่อจินอูฟื้นขึ้นมา

 

            ไม่ได้มีแต่จินอูเท่านั้นที่เจ็บปวดเจียนตาย แต่คนโง่อย่างคังซึงยูนที่ยอมแพ้ให้กับมารราคะก็เจ็บปวดไม่ต่างกันเมื่อสติเปิดสายตาให้มองเห็นผลของการกระทำของความมืดมน

 

            มันไม่แฟร์เลยเมื่อจินอูเจ็บปวดทั้งทางร่างกายและจิตใจ ในขณะที่ซึงยูนเจ็บปวดเพียงแค่จิตใจเท่านั้น

 

            คังซึงยูนคนโง่ ! คังซึงยูนคนเลว !

 

            ทำร้ายได้แม้กระทั่งคนที่ตัวเองรัก และผลนั้นก็ส่งผลกระทบกับทั้งสองคน

 

            เขาสมควรถูกลงทัณฑ์เพื่อล้างความผิดพลาดของตัวเอง !

 

            โอบอุ้มร่างอ่อนปวกเปียกของจินอูเดินเลี่ยงไปตามทางเดินเฉพาะของพนักงานออกมาจากคลับ เปิดประตูรถยนต์คันงามด้วยความยากลำบาก วางร่างเล็กลงบนเบาะหนังสังเคราะห์สีแดงสดเบามือก่อนปิดประตูลงพร้อมเอนกายยืนหันหลังพิงรถด้วยความเหนื่อยล้า ครั้งนี้เขาไม่ได้เหนื่อยล้าเพราะการแบกรับน้ำหนักของเจ้ากวางน้อยเหมือนครั้งก่อน แต่ครั้งนี้ซึงยูนเหนื่อยล้าเพราะกำลังสับสนกับการกระทำที่ไร้สติของตัวเอง ใจหนึ่งก็กระทำไปด้วยแรงราคะที่ลุกโชนสุมอก ยิ่งจินอูเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงอย่างดีด้วยแล้ว ซึงยูนก็ยิ่งโดนไฟของมารร้ายเผาผลาญหนักหน่วงยิ่งขึ้นไปอีก อีกใจหนึ่ง ที่ซึงยูนทำลงไปเพราะรัก ไม่อยากเห็นจินอูไปเป็นของใครคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นไอ้เด็กที่ชื่อฮันบินที่เขาเคยเจอหรือแม้กระทั่งไอ้เด็กหน้าจืดที่มากับจินอูวันนี้ด้วย

 

            ส่ายหัวสลัดไล่ความคิดบ้าๆ ออกไปจากสมองก่อนรีบสาวเท้าก้าวเดินอ้อมรถหรูไปทางด้านหน้า เปิดประตูรถออกพลางแทรกตัวลงไปนั่ง ปิดประตูเสียงเบา สตาร์ทรถคันสวยก่อนขับขี่ไปตามถนนหนทางที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีส้มตัดกับบรรยากาศของท้องนภาที่มืดมนยามที่หน่วยเวลาสากลแปรเปลี่ยนเป็น AM แล้ว

 

XXXXX

 

กรี๊ด ! แต่งตอนนี้แล้วทำไมสับสนวุ่นวายกับการกระทำของคังซึงยูน ?

อย่างนี้เรียกใจหนึ่งก็รักอีกใจหนึ่งก็เจ็บ ในขณะที่คิมจินอูคงทั้งรักและทั้งเกลียด ช่ะ ?

ตอนนี้เจ๊ตีบเลือกสงสารไม่ถูกค่ะว่าจะสงสารไอ้ลูกหมาที่เสียใจกับการกระทำของตัวเอง

หรือสงสารเจ้ากวางน้อยที่โดนขืนใจจนตัวเองต้องเจ็บปวดดี T^T

แต่น้ำหนักความเจ็บปวดเรียกได้ว่าแทบจะเท่ากันค่ะรีดเดอร์ ...

เอาเป็นว่า ... ต้องคอยติดตามกันต่อไปค่ะว่าเรื่องราวชีวิตที่เหมือนเดินอยู่บนเส้นด้ายจะเป็นอย่างไร

คุณคังจะได้รับการให้อภัยหรือเปล่า ? แล้วคุณคิมจะตัดใจจากรักครั้งเก่าได้หรือไม่ ?

ส่วนฮงซอกมีเงื่อนงำอะไรหรือเปล่า ? ต้องคอยลุ้นและให้กำลังใจกันต่อไปนะคะ ^^

 

#ฟิคจินแอนด์โทนิก

 

ปล.1 เมนชั่นไปหาเจ๊ตีบที่ทวิตเตอร์ @Pear_BJ21 เพื่อขอฉากที่โดนตัดเข้าโฆษณาได้นะคะ

ปล. 2 ช่วงนี้เจ๊อาจจะอัพช้าหน่อยนะคะ แต่งไม่ทันความต้องการของรีดเดอร์เลย 55555555


@SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

94 ความคิดเห็น

  1. #79 orasa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 01:14
    ยุนทำอะไรลงไปใจร้ายไปนะ ทำไมไม่ละมุนละม่อมทำไมต้องป่าเถื่อนกับพี่จินด้วย ฮือออออออออออ

    สงสารพี่จินๆ จะให้อภัยง่ายมั้ยทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้
    #79
    0
  2. #71 Cat_Cha (@cat-cha-absurt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 11:03
    บอกเลยงานนี้ไม่สงสารคังซึงยุนอ่ะ ก่อนทำไม่คิด พอทำไปแล้วมาเสียใจทีหลังเนี่ยนะ มันไม่ใช่อ่ะ เชียร์ให้จินอูเกลียดซึงยุนหนักๆ นี่เราไม่ได้ใจร้ายใช่ไหม 5555
    #71
    0
  3. #68 YuiLuk (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 21:10
    ยูนอ่าาา นายอะทำไมไม่ห้ามตัวเอง พี่จินยิ่งทั้งรักทั้งเกลียด? แถมยิ่งมีฮันบินในหัวใจมันเข้ายากนะเว้ยยยยยยย เข้าถึงอะเข้าถึงงงง ม่ายยยยยยยยยยยยยยยแต่สงสารยูนเหมือนกันนะ
    #68
    0
  4. #67 กล้วยฮ้ะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 13:19
    ซึงยุนเป็นไบโพล่าหรอ สงสารจินูอะ
    #67
    0
  5. #65 Oumyim Naruk (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 01:35
    ยูนคนบ้าาา ทำไมหน้ามืดได้ขนาดนี้ ทำร้ายจิตใจจินอูมากเลยนะยูน
    ดูแลจินอูดีๆเลยนะ แต่ว่าจินอูต้องยิ่งเกลียดยูนเข้าไปใหญ่แน่ๆเลยอ่ะ แงงงงง
    แลัวอย่างงี้เค้าจะรักกันได้ไงล่ะเนี้ย T T T T 
    #65
    0
  6. #64 kyotangmo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 22:21
    โอ ยุนทำอะไรลงปาย จินอูเกลียดจริงแน่ทีนี้

    ฮงซอกน่าจะมีอะไรมากกว่าแค่จะจีบจินอู ต้องรอดูต่อไป
    #64
    0