[Fic KNB]Nightmare of the Dark KING ฝันร้ายของเหล่าจักพรรดิ(akakuro)

ตอนที่ 2 : EP.2 The Secret(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    26 เม.ย. 63

 
  CR.SQW





The Secret



หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น….



การตายของพลทหารยศสูง นามว่า คุโรโกะ  เท็ตสึยะ ดูเหมือน….



จะไม่ได้ทำให้เกิดความแตกตื่นในพระราชวังแต่อย่างใด….



แม้แต่นิดเดียว….



'' สมควรแล้วสำหรับผู้ทรยศ ''



'' ผู้ทรยศต่ออาณาจักรต้องมีอันเป็นไปทุกคน ''



ยกเว้น….



เหล่าประชาชนของอาณาจักร



'' ทำไมท่านคุโรโกะถึงต้องโดนประหารกัน ''



'' ท่านคุโรโกะเป็นคนจิตใจอ่อนโยน ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นหรอก ''



'' ข้าเชื่อว่าท่านคุโรโกะไม่มีทางทำเรื่องอย่างนั้น ''



ฮือ  ฮือ  ฮือ



'' ท่านคุโรโกะ ''



ฮือ  ฮือ ….



'' พวกชาวบ้านช่างน่าสมเพชจะอะไรนักหนากับแค่ผู้ทรยศคนหนึ่ง ''   พลทหารเฝ้า

สังเกตการณ์นายหนึ่งเอ่ยขึ้น


'' เจ้าว่าไหม ? ''  พลทหารนายนั้นหันไปถามเพื่อนพลทหารอีกนาย


'' เเต่ข้าก็คิดเหมือนกันนะว่าคนอย่างท่านคุโรโกะเนี่ยนะ จะทำเรื่องแบบนั้น ''   พลทหาร

เฝ้าสังเกตการณ์อีกนายเอ่ยขึ้นบ้าง


'' จริงๆข้าก็ไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้สักเท่าไรหรอก ''


'' จะว่าไปข้าก็มีเรื่องจะเล่าให้เจ้าฟัง ''


'' เรื่องอันใดหรือ ''


'' เมื่อวันก่อนระหว่างที่ข้ากำลังเดินตรวจในราชวัง  ข้าไปยินท่านฟุริฮาตะกำลังยืนคุย

กับหัวหน้าฝ่ายส่งราชสาน์นอยู่เกี่ยวกับเรื่อง…. ''


'' พวกเจ้ากำลังยืนทำอะไรอยู่นะ  วันนี้เป็นวันครบรอบครองราชย์สมบัติของท่านอาคาชิ

นะ  พวกเจ้ารีบลงไปช่วยงานข้างล่างเร็วเข้า ''



'' ครับ ''



'' ขอรับ ''



     ทันทีที่ร่างทั้ง3ได้หายไปหลังจากที่ประตูปิด  บริเวณนั้นก็ปรากฏเป็นร่างของชาย

ทั้ง3คนในชุดผ้าคลุมสีดำยาวจนปกคลุมได้ทั้งตัวเเละคลุมศีรษะกำลังยืนมองเหตุการณ์

เบื้องล่างจากบนจุดสูงสุดของหอคอยอยู่


'' พวกเราควรทำอย่างไรต่อหรือ ท่านนิจิมูระ ''


'' ข้าว่าอย่าเพิ่งทำใดๆทั้งนั้นดีกว่า ท่านฮิมุโระ ''


'' ข้าว่าท่านจักพรรดิ์ของเราคงไม่เห็นด้วยที่พวกเราเหล่าพ่อมดจะจัดการเรื่องนี้ว่า

ไหม.... ''


'' ท่านมายุซึมิ ''

 

'' ฮึ ฮึ พวกเราแค่มาสังเกตการณ์ก็เพียงพอแล้วขอรับ ''


'' ฮ่า ฮ่า ตามที่ท่านพูดแล้วกัน ''


" ท่านทั้ง2คน ข้าว่าถึงเวลาที่พวกเราสมควรจะกลับอาณาจักรได้เเล้วนะ  ดวงตะวันใกล้

จะตกดินเเล้ว "


" หาววว  ข้ายังไม่อยากกลับเลย กลับไปเดี๋ยวมีคนมาบ่นจนข้าหูชาอีก " นิจิมุระพูดไป

พลางบิดขี้เกียจไปด้วย


" ฮ่า ฮ่า ท่านจักพรรดิ์ก็ยังนี้เเหละครับ "


     หลังจากที่ทั้ง3ยืนสนทนากันเสร็จก็สะบัดผ้าคลุมขึ้นแล้วร่างของทั้ง3คนก็สลายหาย

ไปเหลือแต่มวลอากาศและละอองเวทย์ที่กำลังร่วงโรยเปล่งประกายระยิบระยับ



***** 20% *****


อาณาจักรดาร์คเซริเวีย  อาณาจักรแห่งมนต์ดำทางฝั่งตะวันตก


อาณาจักรแห่งนี้มีช่วงเวลาที่ดวงจันทราอยู่บนท้องนภานานกว่าดวงตะวันโดยราชวงศ์ที่

ปกครองอาณาจักรแห่งนี้ให้กำเนิดเวทมนตร์ศาสตร์มนต์ดำทั้งปวงและเวทมนตร์นั้นก็ได้

ถูกตกทอดมาในแต่ละรุ่น


บัดนี้เวทมนตร์ทั้งหลายทั้งปวงได้ตกทอดมาอยู่ภายในร่างของจักพรรดิ์องค์ปัจจุบันนาม

ว่า " คุโรโกะ  เท็ตสึยะ "

 

 

ร่างของพ่อมดทั้ง3ปรากฏขึ้นอีกครั้งที่หอคอยของอาณาจักรแห่งนี้   ร่างสูงทั้ง3ค่อยๆ

เดินลงมาตามขั้นบันไดที่ละขั้นจนถึงถึงขั้นสุดท้ายก็พบกับพลทหารปีศาจตนหนึ่ง


" เจ้ามีเรื่องอันใดหรือ "   ฮิมุโระเอ่ยขึ้นอย่างนึกสงสัยแล้วจ้องมองไปที่ปีศาจตนนั้น


" ท่านจักพรรดิ์ให้ข้ามาตามพวกท่านไปพบที่หอสมุดขอรับ "


" มีเรื่องอันใดกัน "   นิจิมุระเอ่ยขึ้นมาบ้าง


" ข้าก็ไม่ทราบเช่นกันขอรับ "


" งั้นเจ้าไปได้แล้ว  เดี๋ยวพวกข้าจะไปพบท่านเอง "  มายุซึมิเอ่ยขึ้นแล้วก้าวเดินผ่านพล

ทหารปีศาจตนนั้นไป


" รอพวกข้าด้วยสิ  มายุซึมิ "


ร่างทั้ง3เดินกันมาเรื่อยๆจนถึงหน้าหอสมุดฝั่งตะวันตกของพระราชวังก็ได้เอื้อมมือเพื่อ

ไปเปิดบานประตูไม้บานใหญ่แต่ยังไม่ทันจะได้ออกแรงประตูบานนั้นกลับเปิดออกเอง

ด้วยเเรงลม


" อืมขะ ข้าว่าท่านคุโรโกะคงรอพวกเรามานานเเล้วเป็นเเน่ "  นิจิมุระเอ่ยออกมาด้วย

ใบหน้าที่เริ่มมีหยาดเหงื่อไหล


ร่างทั้ง3ค่อยๆก้าวเดินเข้าไปภายในหอสมุดพร้อมกันก็พบกับร่างบางเส้นผมสีนภาใน

อาภรณ์สีทมิฬกำลังนั่งก้มหน้าอ่านตำราในมืออยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่าง


ยังไม่ทันที่จะเอ่ยนามเรียก  ร่างบางก็เงยหน้าขึ้นจากตำราในมือพร้อมใช้ดวงนตรที่

ตอนนี้ข้างขวาเเปรเปลี่ยนเป็นสีทองอำพันจ้องมองไปที่ร่างของพ่อมดทั้ง3ด้วยสีหน้า

เรียบนิ่ง


เหล่าพ่อมดเมื่อมองไปที่ดวงเนตรสีทองอำพันข้างขวาของร่างบางนั้นก็ต้องก้มหัวไม่

สบตากับดวงเนตรนั้นทันที




นี่สินะ " เนตรจักพรรดิ์ " ตัวเเทนเเห่งพลังอันมหาศาลเเละยังสามารถให้ผู้ที่ครอบครอง

นั้นยั่งรู้อนาคตได้   สิ่งที่ตกทอดกันมาในราชวงศ์




" มีเรื่องอันใดหรือขอรับท่านคุโรโกะถึงได้ส่งพลทหารไปเรียกพวกข้ามา "  มายุซึมิเป็นผู้

เปิดประเด็นในการสนทนาขึ้นมาก่อน


" พวกท่านไปที่อาณาจักรนั้นมาเป็นอย่างไรบ้าง "   ร่างบางเอ่ยขึ้น


" ที่อาณาจักรเทย์โคในวันนี้มีการจัดงานเฉลิมฉลองวันครบรอบการครองราชสมบัติ

ของจักพรรดิ์อาคาชิ  เซย์จูโร่เหล่าชาวเมืองจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปในบริเวณ

พระราชวังได้เเล้วพอดวงตะวันตกดินในพระราชวังจะมีการจัดงานเต้นรำเหล่าผู้นำจาก

เเต่ละอาณาจักรที่ได้รับคำเชิญจะมาร่วมงานกันเพื่อผูกสัมพันธไมตรีกันขอรับ "


" หนึ่งในผู้ที่ถูกเชิญก็รวมถึงท่านด้วยนะขอรับ "


" ท่านคุโรโกะ... "


..........


" คงใกล้ถึงเวลาเเล้วสินะขอรับ "


" นั้นสินะครับ... "  ร่างบางเอ่ยพลางมองไปบนท้องนภาที่ดวงตะวันจวนเวลาที่จะตกดิน

เรื่อยๆผ่านบานหน้าต่าง


" ที่ความลับนั้นจะได้ถูกเปิดเผยให้พวกมันได้รับรู้ "


"ไม่หรอกครับ "


เอ๊ะ...


" ผมไม่ใช้วิธีตื้นๆเเบบนั้นหรอก เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง พวกมันทุกคนจะต้องเจ็บปวด "

ร่างบางพูดพร้อมลุกขึ้นยืนเเล้วเดินออกไป


" พวกท่านก็ไปเตรียมตัวเถอะครับ จวนใกล้ถึงเวลางานเริ่มเเล้ว "


" ขอรับ/ขอรับ/ครับ "


" ท่านมายุซึมิ ท่านว่าท่านคุโรโกะคิดจะทำอะไร "  นิจิมุระหันไปถามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ


" ฮึ ฮึ ปล่อยให้ท่านคุโรโกะทำในสิ่งที่เขาปราถนาเถอะ "







ความตาย...



ความเจ็บปวด...



การสูญเสีย...



มันจะเป็นสิ่งที่พวกคุณทุกคนจะได้รับจากผม


ผ่านมา10ปีเเล้วสินะ คงถึงเวลาที่ผมจะต้องออกไปเเล้ว


จะได้เจอกันเเล้วนะครับ อาคาชิ  เซย์จูโร่


 เเต่ว่าคุณอาจจะไม่เจอผมก็ได้นะครับ:) ใครจะไปรู้ละ....



***** 50% *****



อาณาจักรเทย์โค  ภายในพระราชวัง


" คิเสะภายในงานเรียบเรียบร้อยดีไหม "  ร่างสูงเส้นผมสีมรกต" มิโดริมะ ชินทาโร่ " 

คนสนิทเเละที่ปรึกษาของจักพรรดิ์เอ่ยถามร่างสูงรูปงามเส้นผมสีบุษราคัมที่ตอนนี้กำลัง

ยืนคุยกับขุนนางอยู่


" เรียบร้อยดีฮะมิโดริมัจจิ ทุกอย่างเป็นไปตามที่วางเอาไป "


" อืมงั้นก็ดี "   มิโดริมะเอ่ยเสียงเรียบ


" ชินทาโร่... "  เสียงทุ้มทรงอำนาจของร่างสูงเส้นผมสีโกเมนเอ่ยเรียกคนสนิทของตน


" มีอะไรงั้นหรออาคาชิ "


" ภายในงานเป็นอย่างไรบ้าง "


" เรียบร้อยเป็นไปตามที่เราวางไว้ทุกอย่าง เหลือเเค่รอเหล่าผู้นำจากเเต่ละอาณาจักรมา

กันจนครบ "


" งั้นก็ดี  อย่าทำให้ฉันผิดหวังละ "


" อาคาชิซังครับ "  เสียงใสของร่างบางเส้นผมสีน้ำตาลเอ่ยเรียกร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ


" มีอะไรงั้นหรอ โควคิ "  อาคาชิหันไปตามเสียงเรียก


" คืนนี้ขอผมเต้นรำกับอาคาชิซังน่าครับ "   ร่างบาง ฟุริฮาตะ โควคิ เอ่ยด้วยน้ำเสียง

ออดอ้อนพร้อมเข้ามาควงเเขนของร่างสูง


" ได้สิ "  อาคาชิหันไปยิ้มให้กับร่างบางตรงหน้า


" อาคาชิจจิ  ดูเหมือนเหล่าผู้นำจะเริ่มมากันเเล้วนะ "  คิเสะผู้ที่มีหน้าที่คอยต้อนรับอยู่

หน้าพระราชวังรีบเดินเข้ามาบอกร่างสูงผมสีโกเมน


" งั้นเราไปกันเถอะ  โควคิ "  อาคาชิเอ่ยเรียกคนรักของตน


ด้านหน้าของพระราชวังตอนนี้มีรถม้าของเเต่ละอาณาจักรเริ่มถยอยกันเข้ามาภายใน

บริเวณพระราชวังเป็นเเถวเรื่อยๆเหล่าขุนนางเเละผู้นำของอาณาจักรเทย์โคจึงต้องออก

มาต้อนรับกัน


" ไม่ได้เจอกันนานนะอาคาชิ  สบายดีสินะ "  ร่างของผู้นำจากอาณาจักรทางตอนใต้ที่

เพิ่งลงมาจากรถม้าเอ่ยทักทายร่างสูงผมสีโกเมนตรงหน้า


" ครับ ท่านลุงซาโตมิเองก็คงสบายดีสินะครับ ขอให้สนุกกับงานเลี้ยงนะครับ "


" ฮ่า ฮ่า ฉันคาดหวังกับงานเลี้ยงนี้มากเลยนะว่าอาณาจักรของเจ้าจะจัดออกมาเป็น

อย่างไร "


" ท่านจะไม่ผิดหวังเเน่นอนครับ "  ร่างสูงเอ่ยกับลุงของตนอย่างมั่นใจ


" สวัสดีครับท่าน หวังว่าท่านอาซามิจะสนุกกับงานนะครับ "


" อืม ข้าก็หวังอย่างนั้นเช่นกัน "  ร่างของผู้นำจากอาณาจักรใกล้เคียงที่ลงมาจากรถม้า

คันถัดมาเอ่ยตอบ


จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆรถม้าที่ถยอยเข้ามาก็เริ่มลดลงจำนวนผู้นำที่ถูกเชิญก็ใกล้จะครบ

เเล้วร่างสูงผมสีโกเมนจึงขอตัวเข้าไปดูภายในงานเลี้ยงก่อน


" ชิทาโร่ เรียวตะ  ฝากต้อนรับผู้นำที่เหลือด้วย โดยเฉพาะผู้นำจากอาณาจักรฝั่งตะวันตกนะ  พวกเจ้าต้องต้อนรับดีๆเพราะตอนนี้อาณาจักรมีอิทธิพลมาก  อาณาจักรเราจะต้องเป็นพันธมิตรกับอาณาจักรนั้นให้ได้  เพราะผมต้องเข้าไปดูในงานเลี้ยงเเล้วละ "


" เข้าใจเเล้วละ/เข้าใจเเล้วฮะ "


" งั้นผมขอตัวก่อน ไปกันเถอะ โควคิ "


" ว่าเเต่ผู้นำจากอาณาจักรฝั่งตะวันตกนี้เขาเป็นคนยังหรอฮะมิโดริมัจจิ ฉันไม่เคยรู้จัก

เลย "  ร่างสูงผมสีบุษราคัมเอ่ยถามคนข้างๆ


" ฉันก็ไม่ค่อยรู้ข้อมูลเหมือนกัน  เเต่เคยได้ยินมาว่าเป็นผู้ที่ใช้เวทมนตร์ศาสตร์มืด มี

นิสัยเย็นชามาก ไม่สุงสิงหรือสมาคมกับใคร ไม่เคยปรากฏตัวให้ใครเห็นเเละไม่เคยมี

ใครรู้นามที่เเท้จริงด้วย รู้เเต่เพียงนามเเฝงว่า K.T. เท่านั้น "


" ว่าเเต่ถ้าไม่สุงสิงหรือสมาคมกับใคร  ทำไมถึงมางานเลี้ยงตามคำเชิญของอาณาจักร

เราละฮะ "


" ก็นั่นนะสิ ฉันยังสงสัยอยู่เลย "


" อืม...ดูถ้าจะต้องคิดเเล้วละฮะ เพราะเขามาถึงเเล้วละ "  คิเสะเอ่ยพร้อมมองไปที่รถม้า

สีดำที่กำลังค่อยๆมาทางนี้


เมื่อรถม้าสีดำเคลื่อนมาจอดอยู่หน้าพระราชวังร่างสูงผมสีดำผู้ที่ขับรถม้าก็ลงมาเปิด

ประตูให้กับผู้ที่นั่งอยู่ด้านใน


เเต่...


ในจังหวะที่ประตูเปิดออก....


ในจังหวะที่กำลังจะได้เห็นผู้ที่นั่งอยู่ข้างในนั้น


เหล่าผู้ที่รอต้อนรับอยู่หน้าพระราชวัง ก็รู้สึกว่า....





ร่างกายนั้นไม่มีปฏิกิริยาเลย...





ร่างกายไม่มีการตอบสนองเเล้ว...





เหมือนทุกสิ่งในโลกนี้กำลังเคลื่อนที้ช้าลงเรื่อยๆจนหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด...



ฮึ ฮึ มันก็เเน่อยู่เเล้วละครับที่พวกคุณจะรู้สึกอย่างนั้น  เพราะว่าตอนนี้...







เวลามันกำลังหยุดอยู่นี้นา:)







" ท่านคุโรโกะ ท่านควรจะรีบเข้าไปข้างในเเล้วนะครับ ผมหยุดเวลาได้เพียงเเค่10นาที

เท่านั้นนะครับ "


" เข้าใจเเล้วละ ขอบคุณมากนะครับ ฮิมุโระซัง "  พอกล่าวขอบคุณเสร็จร่างบางก็ค่อยๆ

ลงมาจากรถม้าเเล้วก้าวเดินผ่านเหล่าผู้ที่อยู่ตรงหน้าพระราชวังทั้งหมดไปอย่างรวดเร็ว


" ฮึ ฮึได้เจอกันเเล้วนะครับ มิโดริมะคุง คิเสะคุง เเต่พวกคุณคงจำไม่ได้หรอกว่าได้เจอ

กับผมนะ "


" ท่านคุโรโกะ อย่าลืมใส่ผ้าปิดตาอำพรางพลังของเนตรจักพรรดิ์ด้วยนะครับ เพราะ

เนตรจักพรรดิ์นั้นสามารถสื่อพลังถึงกันได้ "  มายุซึมิเอ่ยเตือนพร้อมยื่นผ้าปิดตาสีดำมา

ให้เเก่ร่างบาง


" รู้เเล้วละครับ "  ร่างบางเอ่ยพร้อมรับผ้าปิดตามาผูกเชือกบริเวณหลังศีรษะฝั่งซ้ายเพื่อ

ให้ได้ปกปิดดวงเนตรสีทองอำพันข้างขวาได้


" เพราะมันมีคนที่มีดวงเนตรนี้เหมือนกันกับผมอยู่ที่อาณาจักรนี้ด้วยสินะครับ "





***** 70% *****





'' มะ มิโดริมัจจิ  เมื่อครู่นี้มันอะไรกัน ''  ร่างสูงผมสีบุษราคัมเอ่ยถามเพื่อนของตนด้วย

สีหน้าซีดเผือกเมื่อร่างกายเริ่มรู้สึกตัว


'' ฉันสะ  สัมผัสได้ถึงพลังเวทย์ ''  ร่างสูงผมเขียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกักพร้อมดัน

แว่นให้กระชับใบหน้า


'' เอ๊ะ  พลังเวทย์  ฝีมือของเหล่านักเวทย์งั้นหรอ ''


'' ไม่ใช่เพราะเหล่านักเวทย์ไม่น่าจะมีพลังเวทย์ที่สามารถทำได้ขนาดนี้นะ ''


'' แต่มันอาจเป็นพลังของ…. ''


'' คิเสะ  มิโดริมะ ''  ระหว่างที่ทั้งสองกำลังยืนคิดกันอยู่ก็มีเสียงเรียกจากร่างสูงผมสี

ไพลิน  ผิวดำ  ดังมาจากหน้าประตูทางเข้างานในพระราชวัง 


'' อะ อาโอมิเนะจิ!? ''


'' ผู้นำมากันครบแล้ว  ทำไมพวกนายถึงไม่รีบเข้าไปในงานกัน ''


'' อะ  อืมเข้าใจแล้วฮะ/เข้าใจแล้วละ ''


'' เมื่อกี้มิโดริมัจจิจะพูดว่าอะไรนะ ''


'' ไว้ค่อยคุยกันจะดีกว่า ''

 

 


มันไม่น่าจะเป็นไปได้...


ก็พลังเวทย์นั้นมันเป็นของ...


พ่อมด




ภายในพระราชวัง


" อาคาชิลุงขอคุยด้วยหน่อยสิ "


" อ้อได้ครับ ท่านลุง "


" โควคิ ผมขอตัวไปคุยธุระก่อนนะ "


" รีบไปรีบมานะครับ อาคาชิซัง "

 

 

" อาคาชิ เจ้าได้วางแผนเรื่องผูกสัมพันธไมตรีกับผู้นำจากอาณาจักรฝั่งตะวันตกหรือยัง

แผนนะผมวางไว้อยู่แล้วแต่ไม่รู้ทางนั้นจะยอมหรือเปล่า "


 " ข้าได้ยินมาว่าอาณาจักรนั้นมีอาวุธรบครบครันและไม่เคยแพ้ในสงครามสักครั้งด้วย 

ถ้าเป็นพันธมิตรกันได้อาวุธเหล่านั้นเราก็จะได้รับส่วนแบ่งมาด้วย "


ว่าแต่ข้าเข้ามาในงานก็นานพอสมควรแล้วข้ายังไม่ทราบเลยว่าใครเป็นผู้นำของ

อาณาจักรนั้น "


" ผมถึงได้จัดงานเต้นรำขึ้นมายังไงละครับ "


" แล้วจะรู้ได้อย่างไรกันหรือ "


" ก็เมื่อถึงเวลาเต้นรำ ทางเราจะเชิญเหล่าผู้นำออกมาเลือกคู่เต้นรำยังไงละครับ "


" อ้อ ข้าเข้าใจ เจ้านี่ฉลาดสมกับเป็นเจ้าจริงๆ "


" ฮึ ฮึ ผมวางเเผนรอบคอบเสมอครับท่านลุง "


" ว่าเเต่หนูเท็ตสึยะอยู่ไหนหรือ ข้าไม่เห็นเลย ปกติจะอยู่กับเจ้ามิใช่หรือ "


เมื่อได้ยินประโยคที่ออกมาจากปากของลุงตนเองร่างสูงจากที่คุยกันอยู่ดีๆก็ยืนเงียบ

ไปเเล้วทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างสักพักก่อนที่จะเอ่ยกับลุงของตนด้วยน้ำ

เสียงเรียบนิ่ง


" เท็ตสึยะไปทำธุระที่อาณาจักรอื่นนะครับ กว่าจะกลับคงอีกหลายเดือน "


" อ้าวงั้นหรอ งั้นถ้าเขากลับมาฝากทักทายเขาเเทนฉันด้วยละกัน "


" ได้ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ชมงานให้สนุกนะครับ "


" อืม "


หลังจากที่ทั้งสองสนทนากันเสร็จเเล้วเเยกกันร่างสูงผมโกเมนก็เดินไปตามทางเดินฝั่ง

ตะวันตกของพระราชวังเพราะเป็นเส้นทางที่สามารถเข้าไปในงานได้เร็วที่สุด


โดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่ามีร่างของใครบางคนกำลังสวนทางกับเขาทำให้เเขนของทัังสอง

ไปชนกันเข้า


" นายนะเดินดูทางหน่อยสิ "


" ขอโทษครับ " ผู้ที่เดินสวนทางมากล่าวขอโทษ


จังหวะที่ร่างสูงจะชายสายตาไปมองร่างของอีกคน คนนั้นก็ได้หายไปจากทางเดินเเล้ว


" หายไปไวจัง ว่าเเต่ทำไมพวกทหารปล่อยให้เเขกมาเดินเเถวนี้ได้ละเนี่ย "


เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็ทันได้สังเกตเห็นสีผมของคนนั้นทัน


สีอคาวมารีนดั่งอัญมณีอันงดงาม




สีของเท็ตสึยะ...




" ปะ เป็นไปไม่ได้หรอก คนที่ตายไปเเล้วจะมาเดินเเถวนี้ได้อย่างไร "  ร่างสูงพูดกับ

ตนเอง


" ว่าเเต่คนเมื่อกี้มาทำอะไรเเถวนั้นกัน เเถวนี้ถ้าไม่รวมหอสมุดมันมีเเค่ห้องของเท็ต... "


" เฮ้อ ช่างมันเถอะ "







" อาคาชิซังไปนานจัง " ร่างบางเอ่ยขึ้นพร้อมมองหาร่างสูงผมโกเมนรอบงาน

เเต่สายตานั้นดันไปสะดุดกับร่างบางผมสีอคาวมารีนที่มีร่างสูง3คนยืนอยู่รอบตัว


" ปะ เป็นมะ ไม่ได้ "  ฟุริฮาตะเอ่ยน้ำเสียงติดขัดพร้อมขยี้ตาตนเองเเล้วมองไปตรงนั้น

อีกครั้ง


" หะ หายไปเเล้ว สงสัยฉันอาจจะตาฝาดก็ได้ "


ฮ่า ฮ่า เมื่อนึกถึงตอนที่คนนั้นถูกประหารก็ยิ่งมีความสุขยิ่งนัก ยังไงก็ไม่ถูกจับได้อยู่เเล้ว

 เพราะความลับนี้มีเเค่ฉันกับหัวหน้าฝ่ายส่งราชสาน์นเท่านั้นที่รู้  เเล้วฉันก็ได้เป็นคนรัก

ของอาคาชิซังเพียงผู้เดียว


งั้นหรอครับ....


" เอ๊ะ!!! "


ไม่ถูกจับได้งั้นหรอ....


" ทะ ทำไมฉันดะ ได้ยินเสียงขะ ของ.... "


ฮึ ฮึ ความลับนั้นปิดให้ได้นานๆนะครับ ฟุ-ริ-ฮา-ตะ-คุง


" สะ เสียงของคะ คุโรโกะ ปะ เป็นไม่ได้ คนตายเเล้วไม่มีทางฟื้นขึ้นมาได้ "


งั้นหรอ...ครับ  คุณคงไม่เชื่อสินะ



ฮึ ฮึ ถ้างั้นผมจะทำคุณเเละพวกเขาได้เจอกับฝันร้ายสนุกๆของผมพร้อมกันเลยเเล้วกัน






 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

453 ความคิดเห็น

  1. #443 ywendae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 00:58
    ฮืออออ ครกเอาเลย เปิดเผยความจริงเลย!
    #443
    0
  2. #372 Fifa30152 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 06:10
    เกลียดอิฟุริ โอยยยย น่าตบลาน้ำมาก
    #372
    0
  3. #360 nn2006 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 09:09
    ฮิฮิฮิหึหึหึฮ่าๆๆๆๆๆๆ//บ้าไปแล้วเรา
    #360
    0
  4. #304 Ishiika (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 20:49
    คุโรก้อตตตตตตตตตตจัดการพวกมันซะ ทำให้เจบปวดและทรมานที่สุด
    #304
    0
  5. #300 ชิเรสะ นาโคโตะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 17:01
    น้องครกจัดการพวกมันเลยโดยเฉพาะเจ้าชิวาว่า
    #300
    0
  6. #177 ไข่มุกราตรี (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 19:50
    สู้ๆๆจ้าาา
    #177
    0
  7. #171 Yaki (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 19:06
    อัพเถอะค่า //ค้างงี้ฆ่าผมเถอะ!!
    #171
    0
  8. #170 Stang Kuku (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 21:51
    มาอัพต่อไวๆนะค่ะ
    จะรอค้าา ><
    #170
    0
  9. #169 แป้ง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 00:46
    ฟุริร้ายได้สมกับชื่อที่เปนตัวร้ายจิงๆ
    #169
    0
  10. #168 Rasp_berry (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 11:41
    เกลียดฟุริฮาตะอ่ะ น้องสู้ๆนนร้า~~~ ว่าอาณาจักรตะวันตกนี้อาณาจักรของน้องใช่ป่ะ

    ว่าแต่ไรท์มาต่อเถอะนะ นะๆๆ  
    #168
    0
  11. #167 ♥ต้นมิ้นต์♥ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 21:04
    ฟุริฮาตะ ฉันเกลียดเธออออ > < นังตัวร้าย เสพความดาร์คแพรพ ไปเล๊ย คุโรโกะบันไซ บันไซ
    #ทีมน้องครก
    #167
    0
  12. #166 Laila...` (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 15:04
    อัพเร็วๆน้าาา
    #166
    0
  13. #163 Pair5511 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 18:56
    สู้ๆค่ะ
    #163
    0
  14. #162 Cncomics (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 17:57
    รอค่ะไรท์ สู้ๆ
    #162
    0
  15. #161 MooToRi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 13:52
    รีบมาต่อเถอะน้าาา พรีสสสส~ สนุกมากเลย รอๆๆๆๆๆ
    #161
    0
  16. #159 Rasp_berry (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 20:36
    ค้างอย่างแรง มาต่อด่วนเลย

    #159
    0
  17. #158 นัทสึเมะ ยูกิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 19:15
    ต่อๆๆๆๆๆๆ
    #158
    0
  18. #157 Jemma_C (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 18:54
    มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #157
    0
  19. #156 คน ไร้ความรู้สึก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 17:52
    ค้างคระยค้าง
    #156
    0
  20. #155 Hanna maraa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 15:24
    ค้างอย่างแรง ลุ้นต่อปายยย
    #155
    0
  21. #154 sararai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 15:15
    ค้าง ไรท์ค้างต่อเหอะเพื่อประชาชนรีทตาดำๆ เราจะฆ่าเมะทุกคนที่เคยทิ้งนอนปาาาาย
    #154
    0
  22. #153 May'Touch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 14:17
    สนุกอ่าาา ><
    #153
    0
  23. #152 0984359329 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 13:54
    ว้าวการเเก้เเค้นเริ่มเเล้วว
    #152
    0
  24. #151 King Mana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 07:02
    หุหุ ได้เวลาสนุกเเล้วสิ
    #151
    0
  25. #150 layna (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 06:32
    เอาให้เจ็บ เเสบ ถึงตับไปเลย
    #150
    0