{จบแล้ว} Naked Prisoner #มาเฟียขย้ำแบค #มาเฟียขย้ำกวาง

ตอนที่ 9 : | 08 | betray | 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 397 ครั้ง
    22 ก.พ. 59

Naked Prisoner

08




มือเรียวตักดินใส่กระถางต้นไม้อันเล็กที่ถูกไหว้วานให้ช่วยเหลือ ดวงตารีเหม่อมองพร้อมความคิดวุ่นวายในหัว นี่เกินสองอาทิตย์มาแล้ว มาเฟียใหญ่แห่งซิซิเลี่ยนไม่ได้มีท่าทีจะปล่อยตัวเขาไปสักนิด แม้แบคฮยอนจะถูกทำดีด้วย ทั้งการซื้อไอศกรีมรสที่ชอบมาให้ หรือแม้กระทั่งจ้างครูสอนศิลปะตามที่เขาเคยอยากเรียน

แต่ถึงยังไงเขาก็ไม่ควรอยู่ที่นี่

และพอได้เห็นคริสฟานเมื่อวันก่อนก็เหมือนเป็นสิ่งกระตุ้นเตือนย้ำความจำว่า คฤหาสน์ซิซิเลี่ยนไม่ใช่ที่ของเขาและสิ่งสำคัญกว่านั้นคือแบคฮยอนกลัวหัวใจเขาเอง มันไม่เคยเข้มแข็งและติดจะใจอ่อนอยู่เสมอเขารู้ตัวดี และถ้ายิ่งอยู่นานกว่านี้เท่าใด ความผูกพันก็จะมีมากยิ่งขึ้นไปเท่านั้น 

"คุณแบคฮยอนดูเหม่อนะครับ"

สะดุ้งสุดตัวเพราะเสียงทักของคนที่ขยับรถเข็นมาใกล้กว่าเดิม มือเรียวหยุดชะงักเมื่อมองเห็นว่าดินที่ตักใส่กระถางอันนี้เกินจนล้น

"อ่า...ผมขอโทษนะครับ"

"ไม่เป็นอะไรหรอกครับ บางทีแคนทัสต้นนี้อาจจะดีใจที่คุณรักมันมากจนใส่ดินให้เยอะซะขนาดนี้"

รอยยิ้มแสนดีปรากฎขึ้น พูดปลอบประโลมว่านี่ไม่ใช่ความผิด แบคฮยอนแย้มรอยยิ้มตอบกลับ คุณอี้ชิงแสนดีจนเขารู้สึกผิดในสิ่งที่เคยกระทำ แม้ว่าหลังจากนั้นเขาจะหลีกเลี่ยงสัมผัสจากมาเฟียหนุ่มแล้วก็ตามที

"รบกวนคุณหน่อยนะครับ ถ้าไม่ได้คุณแบคฮยอนมาช่วยกว่าผมจะทำเสร็จคงเป็นอีกหลายอาทิตย์แน่เลย"

"ไม่เป็นไรเลยครับผมเต็มใจ แล้วทำไมคุณไม่เรียกพวกบอดี้การ์ดมาช่วยละครับ"

หยิบกระถางใบเล็กที่เทดินออกให้พอดี แล้วเรียงไว้ข้างกระถางก่อนหน้า ถึงจะได้รับคำตอบแล้วว่าอี้ชิงเป็นใคร แต่แบคฮยอนก็ยังคงมาตามคำสัญญาอยู่ดีเป็นเวลาสามวันมาแล้วที่เขามาใช้เวลาอยู่ที่เรือนเล็กหลังนี้

"ผมไม่ชอบให้ใครเข้ามารุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวสักเท่าไหร่น่ะครับ ส่วนคุณแบคฮยอน...คือข้อยกเว้น"รอยยิ้มสวยยกขึ้นอีกครั้งจนลักยิ้มข้างแก้มปรากฏให้เห็น

"ทำไมล่ะครับ"

"เพราะผมรู้สึกถูกชะตา มองเห็นคุณแล้วเหมือนกำลังมองตัวเองอยู่"

คิ้วเล็กขมวดลงอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่คนที่นั่งอยู่บนรถเข็นพูดถึง ยังไม่ทันได้เอ่ยถามว่าส่วนไหนของเขาที่เหมือนกับคนแสนดีอย่างคุณอี้ชิงแต่ประตูกระจกบานใสก็ถูกเปิดด้วยใครบางคนเสียก่อน

เจ้าของร่างสูงใหญ่ที่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท ผมสีดำเซตมาอย่างดีเผยให้เห็นใบหน้าแสนสมบูรณ์แบบมาเฟียหนุ่มเดินตรงเข้ามาใกล้ ใบหน้าที่เคยนิ่งสนิทอยู่เสมอแย้มรอยยิ้มเมื่อสายตาเลื่อนไปสบกับคนที่นั่งอยู่บนรถเข็น

"เลอะเทอะอีกแล้วนะ"

ปาร์คชานยอลเดินเลยจากคนที่ยิ้มให้แล้วตรงมายังร่างเล็กที่ยังนั่งอยู่ข้างกระถางใบเล็กที่เรียงอยู่ มือใหญ่คว้าท่อนแขนเรียวดึงให้ลุกขึ้นยืน พร้อมใช้แขนเสื้อเชิ้ตเช็ดคราบดินที่เปรอะแก้มยุ้ย นั่นทำให้แววตาของใครบางคนที่เห็นภาพนั้นต้องสั่นไหว

"ทำไมไม่หัดระวังบ้างเลย หื้อ"

แบคฮยอนใช้แขนดันตัวเองให้ออกห่างจากมาเฟียซิซิเลี่ยน เมื่อดวงตาเรียวสบดวงตาของเลดี้ แววตาตัดพ้อแสนเศร้าที่มองเห็นทำให้ต้องถอยตัวออกไปมากยิ่งขึ้น ก่อนเท้าเล็กจะเหยียบลงบนกระถางต้นไม้ มือใหญ่ก็ดึงร่างเล็กจนเซกระทบอกแกร่ง

"ขอพาตัวเด็กดื้อไปเรียนศิลปะก่อนนะอี้ชิง"

"อ อื้อ ...รีบไปเถอะ" จบประโยคอนุญาตจากเจ้าของเรือนหลังเล็ก แบคฮยอนก็ถูกคนตัวใหญ่กว่าครึ่งลากออกจากบริเวณสวนทันที

"ผมไม่ใช่เด็กดื้อนะ แล้วผมยังช่วยคุณอี้ชิงไม่เสร็จเลย"

"แล้วนายจะให้ครูสอนเขารอหรือยังไงกัน"

"ไม่เป็นไรหรอกครับแบคฮยอน"

คนแสนดื้อได้แต่เบะปากลงอย่างขัดใจ หันมาขอโทษคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นแล้วบอกว่าพรุ่งนี้จะมาช่วยใหม่ มาเฟียใหญ่ลากแขนเรียวให้เดินตาม ตาคมเหลือบมองเห็นรอยเปื้อนคราบดินอยู่บนแก้มยุ้ยที่ยังเช็ดไม่หมดทำให้ต้องยกมือขึ้นเช็ดให้อีกครั้ง แล้วจับจูงมือเล็กให้ออกไป

"ชานยอล..."

เจ้าของร่างสูงใหญ่หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกของใครบางคน ส่วนคนที่เดินตามหลังได้แต่ลูบจมูกรั้นป้อยๆ เมื่อกระแทกแผ่นหลังกว้างของคนที่หันกลับมาอย่างไม่ทันตั้งตัวจากนั้นมือเรียวของแบคฮยอนก็เป็นอิสระ

"เดินกลับไปพร้อมดีโอก่อน เดี๋ยวฉันตามไป"

พูดเพียงแค่นั้น แล้วมาเฟียหนุ่มก็เดินกลับเข้าไปในเรือนหลังเล็กเพื่อไปหาใครบางคนที่เรียกหา

 

 

 

25 %

#มาเฟียขย้ำแบค

 

 

 

 

 

ปลายนิ้วเรียวตวัดพู่กันเพื่อแต้มสีสันลงบนผืนผ้าใบ สีฟ้าอมเขียวที่ละเลงลงบนเฉดสีของมหาสมุทร ทำให้ครูสอนศิลปะที่ยืนอยู่ด้านหลังยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเด็กหนุ่มเอเชียร่างเล็กที่ถูกวานให้มาสอนด้วยเงินจำนวนหลายหลักนั้นมีพัฒนาการอย่างก้าวกระโดด เป็นพรสวรรค์แอบแฝงที่น่าดึงตัวไปเป็นลูกศิษย์

โอเคไหมครับ

แบคฮยอนเงยหน้ามองสบสายตากับอาจารย์ศิลปะชื่อดังแห่งมหาลัยสอนศิลปกรรมอันดับหนึ่งของอิตาลี รอยยิ้มของคนสูงวัยกว่าที่ปรากฏให้เห็น ทำให้ร่างเล็กที่นั่งอยู่หน้าผืนผ้าใบต้องยกรอยยิ้มกลับอย่างดีใจว่าผลงานชิ้นนี้คงถูกใจอาจารย์ไม่มากก็น้อย

ยิ่งกว่าโอเคเสียอีก ผมอยากดึงคุณไปเรียนด้วยจริงๆนะ

คงเป็นไปไม่ได้หรอกครับอันเดรีย...อีกไม่นานผมก็คงต้องกลับบ้าน

น่าเสียดายจังเลยนะครับ

พยักหน้ารับคนที่ทอดสายตามองมาอย่างเอ็นดู แล้วผลุบตาลงต่ำจ้องมองมือตนเองที่หยิบพู่กันจุ่มน้ำ สีฟ้าอมเขียวที่ติดอยู่บนปลายพู่กันละลายหายลงไปในน้ำ คล้ายความรู้สึกของเขาตอนนี้ผสมปนเปและสับสน

จมูกรั้นพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบา เมื่อนึกไปถึงแผ่นการ์ดสีใสที่ติดมากับกระดาษที่เทาเคยยัดใส่มือเมื่อตอนนั้น วันนี้เป็นกำหนดการวันสุดท้ายว่าหากเขาไม่ทำตามอย่างที่หวงจื่อเทาบอก การ์ดแผ่นนี้ก็จะทำลายตัวเองลง

นั่นหมายถึงโอกาสที่เขาจะออกไปจากซิซิเลี่ยนเหลืออีกไม่กี่ชั่วโมง

มีอะไรหรือเปล่าครับ

อ่า ไม่หรอกครับ ขอบคุณอันเดรียสำหรับวันนี้ แล้วก็ขอโทษที่มาสายนะครับ โค้งหัวลงต่ำเพื่อขอโทษอาจารย์ผู้สอนที่วันนี้เขาสายกว่าเวลาที่นัดไว้ นั่นทำให้คนที่มองอยู่ต้องรีบก้มรับคำขอโทษแล้วบอกให้ชายหนุ่มร่างเล็กเจ้าของใบหน้าน่ารักว่าไม่เป็นอะไร

โอ้ ไม่เป็นไรเลยครับ ถ้ายังไงวันนี้ผมขอตัวก่อนนะครับคุณบยอน ส่วนพรุ่งนี้...เวลาเดิมใช่ไหมครับ

พรุ่งนี้...ผมอาจไม่อยู่แล้วก็นะครับ

สะบัดปลายพู่กันที่ล้างเสร็จเรียบร้อยแล้วซับออกด้วยผ้าแห้ง ปากอิ่มพึมพำแผ่วเบาทำให้คนที่เก็บรวบรวมของใส่กระเป๋าต้องทำหน้าฉงนอย่างไม่มั่นใจในสิ่งที่ได้สักเท่าใดนัก

อะไรนะครับ? ผมได้ยินไม่ชัดเลย

เอ่อคือ ผมหมายถึงวันพรุ่งนี้และอีกสองสามวันงดเรียนไปก่อนได้ไหมครับ

อ่อเข้าใจแล้วครับ ถ้ายังไงวันที่ผมไม่ได้มาสอนก็อย่าลืมวาดต่อนะครับ

แบคฮยอนพยักหน้าพลางแย้มรอยยิ้ม และเดินไปส่งอาจารย์สอนศิลปะส่วนตัวที่หน้าประตูห้อง ปิดประตูลงแผ่วเบาแล้วกลับมานั่งมองภาพวาดทะเลยามค่ำคืนแสนเวิ้งว้างที่วาดลงไป มองนกพิราบตัวน้อยที่โผบินอยู่เหนือก้อนเมฆแล้วนึกอิจฉา อิสระที่เขาเคยโหยหา

แม้ตอนนี้หัวใจส่วนหนึ่งจะยอมรับในสิ่งที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้ แต่ส่วนลึกภายในนั้นแบคฮยอนก็รู้ดีว่าเขาอยากกลับไปที่ของตัวเองมากแค่ไหน

มองแผ่นการ์ดวงกลมสีใสขนาดเท่านิ้วโป้งในมือ ที่ตอนนี้กระพริบสีแดงบอกจำนวนเวลาที่เหลือเพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงดีนัก นึกย้อนถึงเหตุการณ์ทั้งดีและร้ายที่ปะปน นั่นทำให้บยอนแบคฮยอนตัดสินใจอย่างแน่วแน่

คุณบีบให้ผมต้องทำมันเองนะ คุณปาร์คชานยอล

หากจุดเริ่มต้นของเขาและมาเฟียซิซิเลี่ยนไม่ใช่การบังคับเหมือนในสิ่งที่เกิดขึ้น บางทีทุกอย่างก็คงไม่จบลงแบบนี้

แบคฮยอนแง้มเปิดประตูออกจากห้องสอนศิลปะ ส่องดูหน้าประตูแล้วพบว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนี้ทั้งบอดี้การ์ดประจำตัวอย่างเคนและยูตะ นั่นทำให้ทางสะดวก มือเรียวผลักบานประตูให้กว้างกว่าเดิม พร้อมรีบก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังห้องทำงานของมาเฟียซิซิเลี่ยน

แกร๊ก !  ประตูล๊อค

"บ้าเอ้ย"

ปากบางสบถออกมาอย่างหัวเสีย พิงตัวอย่างอ่อนแรงใส่ประตูไม้สักอย่างดี มองตัวเลขถอยหลังบนการ์ดขนาดเล็กในมือแล้วถอนหายใจออกมาอย่างนึกใจเสีย แต่แล้วดวงตาเรียวรีก็เบิกโตอย่างนึกขึ้นได้ ว่าเขาเคยเห็นดีโอกดรหัสของประตูบานนี้

ภาวนาให้ตัวเลขที่เคยมองเห็นนั้นไม่ผิดไปจากความจริง แล้วยื่นนิ้วเรียวแสนสั่นเทาไปกดตัวเลขหนึ่งในสิบตัวที่เห็นอยู่ตรงหน้า

คลิ๊ก !

เสียงปลดล๊อคดังให้ได้ยินทันทีหลังจากกดตัวเลขที่สี่เสร็จ นั่นทำให้แบคฮยอนนึกดีใจ หันมองรอบตัวอีกครั้งเพื่อตรวจสอบดูว่าไม่มีใคร จากนั้นเจ้าของร่างเล็กรีบแทรกตัวผ่านเข้าบานประตูพร้อมปิดลงอย่างรวดเร็วทันที ดวงตาเรียวมองสำรวจโดยรอบก็พบกับโน้ตบุ๊กที่เคยเห็นปาร์คชานยอลใช้วางอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่

เดินเข้าไปใกล้ จนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโน้ตบุ๊กเครื่องที่ว่า ปิดเปลือกตาลงอย่างนึกให้นี่เป็นเพียงแค่ความฝัน แต่สุดท้ายที่ดวงตาเรียวลืมขึ้น แบคฮยอนก็ยังยืนอยู่ที่เดิม เพราะนี่คือความจริง และเขาต้องเอาตัวรอด ยกแผ่นการ์ดใสขึ้นมาส่องดูอีกครั้งเพื่อดูตำแหน่งที่ต้องแปะลงบนโน้ตบุ๊ก

เทคโนโลยีแสนล้ำสมัยทำให้แบคฮยอนต้องเบิกตาโต เมื่อทันทีที่แผ่นการ์ดสีใสที่แปะทาบลงไปนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทแนบเนียนไปกับตัวเครื่อง ตัวเลขพร้อมไฟกระพริบที่เคยขึ้นมาหายไป พร้อมกับหน้าจอที่ปิดอยู่เปิดขึ้นเองโดยอัตโนมัติจนภาษาซีรันอยู่ยุ่งเหยิงหน้าจอคอม

อะไรกัน?

มือเรียวกดปุ่มบนตัวโน้ตบุ๊กแต่ก็พบว่าไม่มีการตอบสนองใดๆ และภาษาซีนับล้านตัวยังคงรันขึ้นบนหน้าจอจนน่าปวดหัว แต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาทีหน้าจอก็ดับสนิทดังเดิม พร้อมขึ้นประโยคภาษาเกาหลีที่ทำให้คิ้วเล็กต้องขมวดมุ่น

ขอบคุณที่คุณให้ความร่วมมือนะครับคุณบยอนแบคฮยอน

เวลาที่ใช้ดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดคือสิบสองชั่วโมง ...ระหว่างนี้คุณก็ทำตัวเป็นเด็กดีของปาร์คชานยอลเพื่อบอกลามันซะ

แล้วคนของผมจะเข้าไปรับคุณ ตอนสิบนาฬิกาตรงพรุ่งนี้เช้า ออกมารอทางสวนปีกตะวันออก แล้วพบกัน - หวงจือเทา

หลังจากประโยคที่ว่าหน้าจอโน้ตบุ๊กก็ดับวูบลงเช่นเดิม

แบคฮยอนทำมันลงไปแล้ว

มือเรียวทั้งสองที่จับกันสั่นระริก ร่างเล็กทรุดนั่งลงพื้นพรมข้างโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แม้สิ่งที่ทำลงไปจะเพียงแค่แปะแผ่นการ์ดลงบนเครื่องคอมพิวเตอร์ที่อีกฝ่ายสามารถถ่ายโอนข้อมูลไปได้ทั้งหมด แต่แบคฮยอนก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เพียงแค่นั้น หวงจือเทา ต้องการที่จะทำลายซิซิเลี่ยน และนี่คือความโหดร้าย

ยกสองแขนขึ้นกอดตัวเองแน่น หวาดกลัวในสิ่งจะเกิด และส่วนลึกในใจที่รู้สึกแย่ในสิ่งตัวเองกระทำ แต่แบคฮยอนไม่ได้มีทางเลือกมากมายนัก ถ้าไม่อยากตกเป็นของเล่นของมาเฟียซิซิเลี่ยนตลอดไป เขาก็ต้องเลือกที่จะเข้มแข็งเพื่อต่อสู้ให้กับอิสระของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนนั่งมองใบหน้าสมบูรณ์แบบของใครบางคนที่กำลังหลับสนิท ชันเข่าขึ้นทั้งสองข้างแล้วแนบแก้มไปบนหัวเข่าทั้งสอง เอียงหน้ามองมาเฟียแสนใจร้ายที่ตอนนี้ดีกับตัวเขามากขึ้น แต่ก็เพียงเท่านั้น ผมสีดำสนิทบดบังใบหน้าที่ผู้หญิงเกือบค่อนโลกโหวตให้เป็นผู้ชายที่อยากควงที่สุด จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากอิ่มสีสดแม้จะสูบบุหรี่จัดก็ตาม

ปาร์คชานยอลที่หลับสนิทตรงหน้าเขานี้ ดูเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง

"ผมขอโทษ"

เอ่ยกระซิบแผ่วเบาแข่งกับเสียงนกร้องในเวลาเกือบเช้า ความรู้สึกผิดที่หนักอึ้งนี้ทำให้แบคฮยอนนอนแทบไม่หลับ หัวใจที่สับสนนั้นช่างเอนเอียงแต่เขาก็เลือกทำลงไปแล้ว

เอื้อมนิ้วเรียวไปแตะลงบนคิ้วเข้มที่ขมวดลงเหมือนอย่างกลับฝันร้าย กดหมุนวนไม่นานหัวคิ้วทั้งสองของมาเฟียหนุ่มก็คลายลง แบคฮยอนเปลี่ยนตำแหน่งนิ้วจากกึ่งกลางคิ้วลากมาจบที่จมูกโด่งแสนน่าอิจฉา แล้วนิ้วเรียวแสนซุกซนก็ถูกจับด้วยมือใหญ่ของใครบางคนที่ควรจะหลับสนิท

"จะลักหลับฉันหรือไง"

"โอ้ย คุณชานยอล!"

ฟันคมกัดลงบนนิ้วเรียวอย่างไม่ออมแรง นั่นทำให้แบคฮยอนรีบชักนิ้วมือของตัวเองกลับจากการเกาะกุมทันที แต่ก็เท่านั้น เมื่อสู้แรงคนที่ยังคงจับมือนุ่มนิ่มไม่ยอมปล่อย เลิกที่จะยื้อไปมาแล้วปล่อยให้มาเฟียหนุ่มจับมือไว้ตามใจชอบ

"คุณควรลุกไปอาบน้ำได้แล้วครับ...ดีโอบอกว่ามีประชุมแต่เช้าไม่ใช่หรือไง"

ปาร์คชานยอลไม่พูดอะไรเพียงแค่ยกตัวขึ้นจากที่นอน แล้วกดจูบแรงๆไปริมฝีปากนุ่มนิ่ม ของคนที่นั่งอยู่บนเตียง ดวงตาเรียวรีที่เบิกโตเพราะจูบที่ไม่ทันตั้งตัว อีกทั้งแก้มกลมที่ขึ้นสีแดงจัดทันทีนั่นทำให้มาเฟียหนุ่มหัวเราะในลำคอแล้วลุกเดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้ใครบางคนโวยวายไล่ตามหลัง

มือเรียวเอื้อมไปจับริมฝีปากตัวเอง แล้วเลื่อนมากุมหัวใจที่เต้นแรงขึ้นมาอย่างหนัก อาจเพราะเขาห่างหายจากสัมผัสของมาเฟียซิซิเลี่ยนไปนาน ตั้งแต่ที่รู้ว่าคุณอี้ชิงคือเลดี้ เลยเป็นสาเหตุที่ร่างกายไม่คุ้นชินและทำให้หัวใจต้องเต้นแรงแบบนี้

 

 

 

 

"อยากไปประชุมกับฉันไหม?"

"หืม...ทำไมผมต้องไปด้วยละครับ"

เอ่ยถามอย่างสงสัยพลางหยิบเนกไทสีเทาทั้งสองเฉดทาบลงบนเสื้อเชิ้ตเพื่อเทียบสี พยักหน้ากับตัวเองเมื่อตัดสินใจได้ว่าจะเลือกเนกไทเส้นใด ดวงตาคมมองการทุกการกระทำของร่างเล็กที่จัดเตรียมของอยู่ในห้องแต่งตัว

"เพราะวันนี้นายเป็นเด็กดี ฉันเลยให้รางวัล"

"ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะคุณ"

ถอยตัวออกห่างจากร่างสูงใหญ่เจ้าของกลิ่นอาฟเตอร์เชฟ หัวใจดวงเล็กหนักอึ้ง เมื่อทุกสิ่งที่ตนกระทำในวันนี้เพราะคิดว่านี่อาจเป็น ครั้งสุดท้าย มือเรียวติดกระดุมเสื้อเชิ้ตของมาเฟียหนุ่ม แม้ติดจะสั่นไปเล็กน้อยแต่แบคฮยอนก็ยังควบคุมทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

เลิกดื้อดึงและเป็นเด็กน้อยที่แสนดีให้ปาร์คชานยอลตายใจ

ชานยอลมองแพขนตาหนาที่เรียงตัวสวย แก้มใส ริมฝีปากจิ้มลิ้มนุ่มนิ่ม องค์ประกอบทุกอย่างบนใบหน้าของคนที่ตั้งใจแต่งตัวให้เขาคือความลงตัว ใบหน้าน่ารักที่แสดงอารมณ์หลากหลายทำให้เขารู้สึกเผลออยากมองอยู่เสมอ

"แบคฮยอน..."

"ครับ?" ขานรับแล้วช้อนตาขึ้นมองดวงตาคมที่มองอยู่ก่อนหน้า

"อยู่ข้างฉันไปอีกสักพักได้ไหม"

ดวงตาคมที่อ่อนลงนั่นทำให้ดวงตาเรียวที่มองสบนั้นสั่นไหว แบคฮยอนไม่ตอบอะไรมาเฟียหนุ่ม เพราะรู้แก่ใจดีว่าเวลาอีกไม่ถึงสามชั่วโมงเขาก็จะได้ออกไปจากซิซิเลี่ยนแล้ว กลับไปในที่ของเขา ซึ่งไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่ข้างกายมาเฟียซิซิเลี่ยน แม้ส่วนลึกในใจจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแต่แบคฮยอนก็เลือกที่จะมองข้ามไป

"เสร็จแล้วครับ"

จัดความเรียบร้อยบนปกคอเสื้อของคุณชายคนโตของมาเรียอีกครั้ง ก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะหยิบเสื้อสูทตัวยาวที่แบคฮยอนเลือกไว้วางบนท่อนแขน แล้วเดินออกจากห้องแต่งตัว ไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นหลังจากนั้น มีเพียงร่างเล็กกว่าครึ่งเดินตามไปเมื่อตั้งใจว่าจะไปส่ง

 

 

แบคฮยอนมองแผ่นหลังกว้างที่รอบข้างมีลูกน้องหลายสิบคนยืนคอยอยู่ข้างประตูรถยนต์คันหรู ปาร์คชานยอลเอ่ยสั่งงานเพียงสองสามประโยค แล้วไคน์ที่ยืนรออยู่ก็เปิดประตูเพื่อให้นายท่านของตนเองเดินขึ้นไปนั่ง แต่ท่อนขายาวกลับหยุดชะงัก ก่อนหันมาพูดบางประโยคกับร่างเล็กที่ยืนคอยอยู่ตรงหน้าประตูคฤหาสน์

"แบคฮยอน...สิ่งที่ฉันพูดออกไปคือความจริง ขอให้นายคิดให้ดี"

มือเรียวบีบเข้าหากันแน่น พร้อมยืนนิ่งมองจนขบวนรถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกไป และเป็นวินาทีถัดมาที่แบคฮยอนตัดสินใจอะไรบางอย่าง

ท่อนขาเล็กออกวิ่งจากจุดที่ยืนอยู่พร้อมด้วยหัวใจที่เต้นรัว นั่นเรียกให้แม่บ้านใหญ่อย่างมาเรียมองตามอย่างตกใจ แบคฮยอนรีบวิ่งขึ้นบันไดวนที่รู้สึกขัดใจเพราะจำนวนขั้นแสนมากมายของมัน วิ่งไปตามทางเดินจนหยุดลงหน้าประตูไม้ห้องทำงานของมาเฟียหนุ่ม กดรหัสสี่ตัวที่จำได้ขึ้นใจแล้วรีบผลักบานประตูเข้าไป

ดวงตาเรียวรีรีบมองหาโน้ตบุ๊กเครื่องดำสนิท แล้วพบว่ายังคงตั้งอยู่ที่เดิม นั่นทำให้แบคฮยอนพรูลมหายใจด้วยความโล่งอก รีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะดึงแผ่นการ์ดตรงตำแหน่งที่เคยแปะ เพราะการตัดสินใจบางอย่าง แต่แล้วพบว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น

เหลือบมองเห็นตัวเลข 99% ที่อยู่บนหน้าจอนั่นทำให้ร่างเล็กรีบหาวิธีการที่จะหยุดมัน ใช้มือขูดเท่าใดก็ไม่สามารถดึงการ์ดแผ่นเดิมขึ้นมาได้ กดทุกปุ่มบนแป้นพิมพ์และพบว่าไม่มีการตอบสนองใด เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มไหล่ผุด แล้วเพียงแค่วินาทีต่อมา ตัวเลขบนหน้าจอก็ขึ้นครบร้อยเปอร์เซ็นต์

หวงจื่อเทาสามารถโหลดข้อมูลออกไปได้ทั้งหมด !

ไม่ทัน ไม่ทันอีกต่อไปแล้ว ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่อย่างนึกเสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้น มือเรียวขยุ้มกลุ่มผมนุ่มอย่างนึกไม่ออกว่าควรทำอย่างไร ดวงตาเรียวเอ่อล้นด้วยน้ำใส

เมื่อดวงตาและคำพูดอ้อนวอนของมาเฟียหนุ่มยังติดอยู่ในใจ...

 

 

 

 

 

 

"นายท่านครับ ทุกอย่างเริ่มขึ้นแล้ว"

ดีโอที่นั่งอยู่ด้านฝั่งข้างคนขับเอ่ยบอกมาเฟียแห่งซิซิเลี่ยน ที่พรูลมหายใจปล่อยควันสีเทาให้ลอยคลุ้งอยู่รอบตัว ดวงตากลมโตเหลือบมองตัวเลขและสัญญาณบางอย่างในไอแพดเครื่องโตในมือ

หึ ทำดีด้วยซะขนาดนั้น สุดท้ายก็ทรยศฉันจนได้สินะ

ชานยอลอัดนิโคตินเข้าปอดและพ่นออกมาอย่างใจเย็นแม้ภายในใจจะร้อนรุ่มจนเหมือนเพลิงไฟขนาดย่อม แค่นยิ้มอย่างนึกสมเพชตัวเองในใจ ไม่ว่าโอกาสสักกี่ครั้งที่เขาหยิบยื่นให้ใคร ก็มักถูกมองข้ามและถูกขยี้ด้วยความทรยศหักหลังอยู่เสมอ ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

สุดท้ายบยอนแบคฮยอน เลือกที่จะหักหลังปาร์คชานยอลคนนี้

ไม่ต่างกัน ไม่ต่างกันเลย...

 

 

 

 

 

 

 

 

100 %

#มาเฟียขย้ำแบค

 

 

 

โบกมือลาคุณมาเฟียแสนละมุนในตอนที่ผ่านมาได้เลยนะคะทุกคน

ถามว่าจะม่าไหมนี่คิดว่าคงไม่ม่ามากเท่าไหร่

แค่เจ็บหัวใจเหมือนมดกัดก็พอ :-)

 

คุณคนอ่านสามารถกรีดร้องหรือสกรีมได้ที่คอมเม้นด้านล่าง

หรือแท๊ก #มาเฟียขย้ำแบค

 

แล้วนี่จะรออ่าน เก็บเป็นแรงไว้ฮึดปั่นนะฮับ

@master_yp

 







 

B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 397 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,327 ความคิดเห็น

  1. #10318 Tong2557 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 13:46
    เเบคก้ไม่ผิดอะไรเลยน่ะ คือถ้าเป็นเราเราก็หนีเพราะมีเหตุผล108ที่จะหนี ชานก็ไม่พูดไม่อะไรให้ชัดเจน ความสำพันที่มีให้เเบคก็ไม่รุ้เลย น้องจะหนีก้ไม่เเปลก
    #10,318
    0
  2. #10313 maaaaaathu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 02:14
    คุณมาเฟียน่าสงสารนะ เหมือนเคยโดนมาแล้วจากคนที่ไว้ใจมากๆ แล้วยังมาโดนอีกครั้งฮืออออ โอ๋ๆนะ
    #10,313
    0
  3. #10284 VaranyaSittitet (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 11:13
    ทำไมสงสารน้องอะ มันไม่ได้ผิดที่น้องคนเดียวอะ
    #10,284
    0
  4. #10213 pemaii-pp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 18:48
    อยากเห็นคุณมาเฟียอบอุ่นๆแบบนี้อีกนะ;-;
    #10,213
    0
  5. #10186 Nook Kra (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 01:26
    น้องจะไปยกเลิกแล้วน้าาา
    #10,186
    0
  6. #10165 bemysunshine (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 18:12
    ถ้าพี่รักอี้ชิงจริงแล้วอี้ชิงทรยศพี่ก็น่าสงสาร แต่กับแบคนี่มันต่างกันออกไปพี่แค่ไม่ระวังตัวไม่คุยให้เข้าใจต่างหากพี่เชื่อใจคนที่พี่ไม่เคยให้ใจเขาอ่ะ ถึงน้องจะหวั่นไหวก็เถอะ เห้อ
    #10,165
    0
  7. #10129 tuntiiz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 13:52
    น้องงงงงง น้องจะไปลบแล้วไง ฮื่อออออ
    #10,129
    0
  8. #10115 cuttt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 09:35
    อี้ชิงเคยทรยศชานยอลแน่เลย
    #10,115
    0
  9. #10113 246462580 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 08:51
    อะไรกันเนี่ย.
    #10,113
    0
  10. #10060 ❾❶❾❸ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 02:30
    แต่สงสารแบคอ้ะ ;-;
    #10,060
    0
  11. #10010 ชาอิน ~ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 01:58
    จะเป็นยังไงต่อไป แบคเจองานหนักแล้ว ชานยอลโหมดเกรี้ยวกราดกำลังกลับมาแล้ว
    #10,010
    0
  12. #10001 hh9472 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 21:42
    แบคฮยอนจะเป็นไง.....
    #10,001
    0
  13. #9965 imfade (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 17:33
    ชีวิตหลังจากนี้ จะเป็นไงเนี่ย
    #9,965
    0
  14. #9955 nunnunn04 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 03:31
    กรี๊สสสสสสส ไม่นะ
    #9,955
    0
  15. #9940 somruethai1307 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 11:42
    อ้ากกด มาเฟียจอมโหดกลับมาแบ้ว
    #9,940
    0
  16. #9915 เจ้าหมีผู้ยิ่งใหญ่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 13:15
    ส่งแบคง่ะ คนเราก็อยากมีชีวิตอิสระมั้ง
    #9,915
    0
  17. #9862 Timtha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 15:13
    น้องจะเป็นยังไงหลังจากนี้
    #9,862
    0
  18. #9837 HuangZiPrang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 21:41
    เทาหนูร้ายอีกแล้วหรออ ฮื้ออออออ
    #9,837
    0
  19. #9806 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:27
    ฮือน่าจะทัน ไม่อยากให้พี่ชานใจร้าย
    #9,806
    0
  20. #9805 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:27
    ฮือน่าจะทัน ไม่อยากให้พี่ชานใจร้าย
    #9,805
    0
  21. #9794 dekdeeprimrose (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:55
    โอ้ยแงงงพี่แบค
    #9,794
    0
  22. #9777 Chankuma (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 03:00
    ไม่รู้อ่ะ ยังไงก็เชียร์น้องแบค แต่คราวนี้หนูตายแน่ๆ
    #9,777
    0
  23. #9736 LowitLowit (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 07:13
    นั่นไงงงง อี้ชิงเคยหักหลังชานยอลมาก่อนรึเปล่า ทำไมพิชานพูดแบบนั้น น้องแบคตายแน่ๆเลย
    #9,736
    0
  24. #9732 ntcha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 13:40
    บอกลาชานยอลคนอ่อนโยนไปได้เลย ????????????
    #9,732
    0
  25. #9690 pcy921 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 20:04
    หืมมมมม ตายแล้ววววว
    #9,690
    0