{จบแล้ว} Naked Prisoner #มาเฟียขย้ำแบค #มาเฟียขย้ำกวาง

ตอนที่ 6 : | 05 | secret | 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 440 ครั้ง
    8 ก.พ. 59

Naked Prisoner

05



เสียงนกร้องดังลอดผ่านเข้ามาในห้องนอนเมื่อแสงของดวงตะวันเริ่มมาเยือน แบคฮยอนตื่นนอนนานแล้ว ตั้งแต่คนที่ร่วมเตียงเดียวกันตั้งแต่เมื่อคืนลุกออกจากเตียงไป พอนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาเมื่อคืนแบคฮยอนนึกรังเกียจร่างกายตัวเอง เป็นอีกครั้งที่เขาตกเป็นของผู้ชายใจร้ายคนนั้นอย่างไม่มีทางสู้

สัมผัสที่แสนฝืนใจ แต่ร่างกายส่วนหนึ่งของเขากลับยินยอม

และนั่นเป็นสิ่งที่แบคฮยอนนึกกลัว

 

ดวงตาเรียวรีรีบปิดแน่นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นมา แกล้งทำเป็นหลับเพื่อไม่ให้ลืมตาตื่นมาพบกับคนที่เกลียดแสนเกลียด แล้วทุกอย่างก็เงียบสงบดังเดิม เจ้าของจมูกโด่งรั้นพรูลมหายใจออกอย่างนึกโล่งอกในใจ ตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นอนหนานุ่มเพื่อตั้งใจจะอาบน้ำ

 

 

 

 

 

 

ผิวเนื้อเนียนนุ่มที่สัมผัสกับน้ำอุณหภูมิที่อุ่นจนเกือบร้อนกลายเป็นสีชมพูจางน่าสัมผัส มือเรียวลูบเอาฟองสบู่ถูตัวเพื่อทำความสะอาดร่างกายเป็นครั้งสุดท้าย ความเมื่อยล้าทำให้เผลอแช่น้ำอยู่นานสองนานจนจมูกรั้นขึ้นสีแดงจัด กายขาวลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ พร้อมกับเดินตรงไปหยิบผ้าขนหนูผืนนิ่ม

แบคฮยอนมองสบตากับคนในกระจก รอยสีแดงจางที่แสดงความเป็นเจ้าของทั้งที่ปาร์คชานยอลไม่ได้มีสิทธิ์ขนาดนั้น รอยจางไล่เรื่อยตั้งแต่ไหล่บอบบางลงไป จะเห็นเด่นชัดก็ตรงไหปลาร้าสวย มือเรียวใต้ผืนผ้าขนหนูเช็ดถูอย่างนึกขัดใจว่ารอยที่ว่าคงไม่มีทางจางโดยง่าย

ไม่ต่างจากแผลในใจเขา ไม่มีวันที่มันจะจางหายโดยง่ายเช่นกัน

ดวงตาเรียวรีที่เคยสดใสมีหยาดน้ำไหลกลิ้ง อยากจะปล่อยน้ำตาให้ไหลริน แต่ร่างเล็กเลือกที่จะเก็บความอ่อนแอไว้ภายในพร้อมกับความเกลียดชังที่ไม่มีวันให้อภัย

 

เช็ดเนื้อตัวจนแห้งแบคฮยอนก็หยิบเอาเสื้อคลุมที่พาดแขวนอยู่ต่างขนาดกัน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอีกตัวนั้นเป็นของใคร ของในห้องน้ำเกือบทุกชิ้นถูกวางไว้คู่กันแตกต่างกันที่สีไม่ก็ขนาดและแบบนั้นยิ่งตอกย้ำว่าเขาไม่มีทางหนีไปจากมาเฟียใจร้ายได้เลยสักนิด

มองไปเห็นประตูอีกฝั่งพลางเดาว่านี่อาจเป็นห้องแต่งตัว มือเรียวผลักบานประตูไม้โอ๊คสีน้ำตาลเข้าไปทันที และสิ่งที่ปรากฏให้เห็นก็ทำให้แบคฮยอนรู้ว่าเขาไม่ได้คิดผิด ตู้เสื้อผ้าเรียงสูงอยู่รอบตัว แยกทั้งเสื้อเชิ้ตเสื้อสูทเสื้อคลุม ถัดมาเป็นตู้เนกไทด์หลากหลายสี ตามด้วยเข็มกลัดและของแต่งกายอื่นที่ล้วนเป็นโทนสีดำมืดสนิท

เจ้าของร่างเล็กเดินก้าวเข้ามาด้านในมากขึ้น เมื่อเห็นว่ามีตู้เสื้อผ้าที่สีสดใสและไซส์ที่ต่างจากตู้อื่น ท่าทางที่ดูสนใจพร้อมดวงตาเรียวที่ตื่นตาอยู่ภายใต้การมองเห็นของใครบางคนที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้บุกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม ปาร์คชานยอลกำลังนั่งมองเหยื่อตัวน้อยที่อยู่ในกรอบสายตา

ค คุณ!!”

แบคฮยอนเอ่ยเสียงดังอย่างตกใจเมื่อไม่คิดว่าจะพบกับคนที่ควรออกนอกห้องไปแล้ว นั่งมองตรงมายังตนเอง ตัดสินใจจะหมุนตัวกลับแต่ช้ากว่าเจ้าของช่วงขายาวที่เดินมาประชิดตัว ท่อนแขนเล็กถูกจับไว้ด้วยมือใหญ่ ทำให้คนตัวเล็กกว่าครึ่งต้องหยุดชะงัก

ร่างเล็กเพียงแค่ยืนนิ่งแล้วช้อนตามองว่ามาเฟียหนุ่มต้องการอะไรจากตน เหนื่อยแล้วกับการหนี ดื้อดึง และพยศ เพราะแบคฮยอนรู้ดีว่าสุดท้ายการขัดใจมาเฟียซิซิเลี่ยนนั่นไม่ใช่ผลดี เพราะคนไร้หัวใจมักหาวิธีกำราบให้เขาได้เจ็บตัวและหัวใจอยู่เสมอ

นายอาบน้ำช้า...ฉันต้องเสียเวลารอ

ใครขอให้คุณรอกัน” ปากเล็กเชิดรั้นพลางหันหน้าหนีตามประสาคนแสนดื้อ

แต่งตัวให้ฉัน

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังให้ได้ยิน ประโยคที่ว่าไม่ใช่คำบอกเล่าหรือเอ่ยขอแต่คือประโยคคำสั่งที่มีเพียงตัวเลือกเดียวคือต้องทำตาม แบคฮยอนมองใบหน้าแสนเย็นชาสงบนิ่งอย่างไม่เข้าใจว่าผู้ชายตรงหน้าต้องการอะไรจากเขา กลั่นแกล้งจนเสียน้ำตา และเอาแต่ใจจนนึกกลัว

เจ้าของร่างสูงใหญ่ใส่เพียงเสื้อเชิ้ตเท่านั้นแถมกระดุมยังไม่ได้ติดสักเม็ด จึงเผยให้เห็นลอนหน้าท้องแสนดูดีให้คนตัวเล็กตรงหน้ารู้สึกอิจฉา แก้มกลมเห่อร้อนอย่างไม่เข้าใจ พลางนึกค่อนขอดคนตรงหน้า ทั้งที่ปาร์คชานยอลก็มีมือทั้งสองข้างไม่ต่างกันกับเขา ทำไมถึงได้ออกคำสั่งแสนงี่เง่า

ไปเลือกเสื้อคลุมกับเนกไทด์มา

คำสั่งที่ถูกคนตัวเล็กค่อนขอดในใจว่างี่เง่าดังขึ้นอีกรอบ ปากอิ่มเบะลงอย่างนึกขัดใจ ทั้งที่ไม่อยากเข้าใกล้สักนิด แต่ก็ต้องฝืนทำตามคำสั่งเสียทุกอย่าง มาเฟียหนุ่มมองตามร่างเล็กที่เผยสีหน้าบึ้งตึงให้เห็นอย่างไม่ปิดบัง ท่าทางดื้อดึงแบบนั้นทำให้บยอนแบคฮยอนนั้นน่าตีและควรถูกลงโทษ

เสื้อคลุมถูกพาดวางไว้บนเก้าอี้หนังสีดำสนิทตัวยาวกลางห้อง แบคฮยอนเลือกเนกไทด์ลายสวยสีเลือดหมูยี่ห้อดังอย่างคนมีเซ้นส์ เดินเข้ามาใกล้พลางเขย่งปลายเท้าเพื่อพาดสายเนกไทด์ให้คนตัวสูงกว่า ริมฝีปากนุ่มนิ่มที่ลอยอยู่ตรงหน้าทำให้มาเฟียหนุ่มอดใจไม่ไหว รวบเอวบางเข้าชิดแล้วปล้นจูบริมฝีปากนุ่มที่ติดใจ จนร่างเล็กได้แต่ครางประท้วงอื้ออึง

ใครให้ทำหน้ายั่วฉันแบบนั้น

ผ ผมไม่ได้ทำ” น้ำเสียงติดขัดเพราะความพยายามที่จะปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แข้งขาอ่อนแรงเพราะจูบที่แสนเอาแต่ใจจากคนร้ายกาจ มือใหญ่ประคองเอวบางไว้แล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปากยั่วโมโหจนแบคฮยอนได้แต่ตวัดสายตาใส่อย่างเคืองโกรธ

นายทำ

เหนื่อยเกินกว่าที่จะเถียง เจ้าของแก้มกลมที่เห่อร้อนขึ้นสีแดงจัด รีบทำหน้าที่ตรงหน้าของตนให้เสร็จ มือเรียวตวัดพันเนกไทด์ด้วยความชำนาญไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมา นึกอยากจะเรียนวิชาผูกเงื่อนตายฆ่ามาเฟียหนุ่มตรงหน้าที่ชอบเอาเปรียบกันได้ก็คงดี

ริมฝีปากร้อนทาบทับลงมาอีกครั้งเหมือนให้รางวัล ไม่มีการรุกล้ำมีเพียงจูบหนักแน่นที่ทำให้หัวใจดวงเล็กเผลอเต้นผิดจังหวะเพียงเสี้ยววินาที แบคฮยอนถอยหลังกรูจนชิดติดกับตู้เสื้อผ้า แล้วมองคนที่หัวเราะหึพลางเดินหยิบเสื้อคลุมตัวใหญ่ออกนอกห้องไป

ไอ้มาเฟียบ้า” ปิดปากแล้วพึมพำอย่างโมโหที่พลาดท่าเสียจูบอีกครั้งให้มาเฟียจอมเจ้าเล่ห์ แน่นอนว่าประโยคว่าร้ายนั่นไม่มีทางลอดพ้นคนที่ฝึกการได้ยินมาเกือบสิบปีอย่างปาร์คชานยอล ทำให้เสียงเข้มดังดุจนคนตัวเล็กได้แต่ยกมือขึ้นปิดปากอย่างเด็กทำความผิดแล้วถูกจับได้

พูดอะไรอย่าคิดว่าไม่ได้ยิน

 

นี่เขาต้องมีชีวิตอยู่ในคฤหาสน์ซิซิเลี่ยนภายใต้เงื้อมมือของมาเฟียใจร้ายนั่นไปอีกซักกี่วันกัน

 

 

 

 

 

สองอาทิตย์

ใช่ นั่นเป็นคำบอกเล่าจากคุณแม่บ้านใหญ่อย่างมาเรียที่เอ่ยบอกหลังจากที่เขาต่อรองคำตอบด้วยการกินข้าวเช้า โดยเฉลี่ยแล้วคนที่ปาร์คชานยอลถูกใจนั้นจะควงซ้ำไม่เกินสองอาทิตย์

สองอาทิตย์เท่านั้นเองเหรอครับ

ยกตักซุปครีมข้าวโพดรสชาติดีเข้าปาก แม้แบคฮยอนรู้ว่ามาเรียอึดอัดใจแค่ไหนกับการที่ต้องตอบคำถามที่เขาถามไม่หยุด แต่เธอก็เลือกที่จะตอบแลกกับการที่เขากินข้าวแล้วคุณชานยอลของเธอจะได้ไม่หงุดหงิดกับความดื้อดึงของเขา แอบดีใจว่านี่ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์อีกไม่นานเขาก็จะได้เป็นอิสระเหมือนกับหลายคนที่ผ่านมา

แล้วถ้ามากสุดละฮะ

มากสุดก็คงเป็นคุณแอนเดรียน่าละมั้งคะ เห็นคุณชานยอลควงเธออยู่สักเกือบสองอาทิตย์ครึ่ง

แอนเดรียน่านางแบบวิกตอเรียซีเครทน่ะหรือครับเอ่ยถามอย่างตกใจแล้วม้วนเส้นเฟตตุชินี่เข้าปาก เคี้ยวกร้วมอยากถูกใจในรสชาติ เมื่ออาหารอิตาลีแท้ของคฤหาสน์ซิซิเลี่ยนนั้นอร่อยกว่าที่คิด เสียดายที่เมื่อวานดันดื้อดึงไม่ยอมทานเลยสักคำ

มาเรียพยักหน้ารับตอบคำถามพลางหยิบผ้าเช็ดยื่นไปเช็ดแก้มใสที่เปรอะด้วยซอสอัลเฟรโดสูตรลับของตระกูล เมื่อเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่แผงฤทธิ์ดื้อดึงให้น่าปวดหัว เธอก็แอบเผลอเอ็นดูขึ้นมานิดหน่อยเพราะนิสัยดูเด็กที่เผยมาให้เห็น แม้จะช่างจ้อแถมถามคำถามซอกแซกมากเกินไปเสียหน่อยก็ตาม

 “คุณชานยอลไม่ชอบคนที่พะเน้าพะนอและเอาใจคุณเขามาเกินไปค่ะ

ช่างเป็นมาเฟียที่โรคจิตเสียจริง แบคฮยอนคิดทันทีที่ได้ยินประโยคคำตอบสุดท้ายของมาเรีย ชอบเอาชนะแม้กระทั่งเรื่องแบบนี้ ไม่ชอบคนตามใจหรือเอาใจมากเกินไป ตรงข้ามกับสิ่งที่เขาทำทุกอย่าง ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าตนเองนั้นแสนพยศและดื้อดึงมากขนาดไหน

แต่จะให้ไปเอาใจมาเฟียอย่างปาร์คชานยอลเขาคงยอมกัดลิ้นตายเสียดีกว่า

 

 

 

เป็นรอบที่ร้อยแล้วที่แบคฮยอนแอบเปิดประตูเพื่อดูว่าสามารถออกจากห้องนอนแสนกว้างใหญ่นี้ไปได้หรือไม่ แต่บอดี้การ์ดชุดสูทร่างใหญ่ทั้งสองคนก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ประตูหน้าห้อง เหมือนกับนกน้อยที่ถูกขังไว้ในกรง คนตัวเล็กพยายามอีกครั้งเพื่อหาทางออกไปจากกรงขังนี้

ปล่อยเท้าลงห้อยเมื่อตัดสินใจทิ้งตัวนั่งบนโซฟาหนังตัวยาวหน้าเตียงนอน เหม่อมองไปยังรอบห้องกว้างที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม สไตล์โมเดิร์นที่ดัดแปลงให้เข้ากันกับสไตล์อิตาลียุคก่อน ดวงตาเรียวรีพบกับกรอบรูปที่วางเรียงรายอยู่เหนือเตาผิง ตัดสินใจเดินไปดูของที่ว่า

ภาพตอนเด็กของมาเฟียแสนโหดนั่นทำให้แบคฮยอนนึกขำ ท่าทางไม่มีพิษภัยพร้อมรูปร่างแสนอวบน่าเอ็นดูแต่กลับโตมาอย่างแตกต่าง ทั้งท่าทางที่เป็นพิษภัยแถมด้วยนิสัยไร้หัวใจนั่น เหลือบไปยังรูปด้านข้างก็พบกับมาเฟียคนเล็กเจ้าของอาณาจักรฮ่องกง โอเซฮุนคนน้องที่ร้ายกาจไม่ต่างกัน

ใครกัน?”

เอ่ยพึมพำอย่างนึกสงสัยกับกรอบรูปใบเล็กตรงกลางที่ดูสะดุดตา รอยยิ้มกว้างของปาร์คชานยอลที่อยู่ในรูปที่โอบกอดร่างบอบบางของใครบางคนไว้ทำให้แบคฮยอนนึกสงสัย แววตาแสนเย็นชาที่เคยเห็นอยู่เสมอ แต่ในรูปนั้นกับดูสดใสและมีความสุข อาจเป็นใครบางคนที่เป็นคนสำคัญ เป็นหัวใจหลักของมาเฟียซิซิเลี่ยนก็ได้

 

 

 

 

50%

 

 

แบคฮยอนสะดุ้งตัวตื่นเมื่อเผลอหลับไปหลังอาหารมื้อกลางวัน เหมือนร่างกายมีความเมื่อยล้าสะสมทำให้ผล็อยหลับโดยง่าย ขยับตัวพร้อมกับบิดขี้เกียจเมื่อรู้สึกสดชื่นมากกว่าเดิม ตอนนี้เขารู้สึกเบื่อเกินกว่าที่จะนั่งอยู่ในห้องกว้างใหญ่นี่เฉยๆ สำรวจไปซะทุกซอกทุกมุมก็ไม่พบทางหนีออกไปได้ยกเว้นเขาจะโดดหนีออกทางหน้าต่าง แต่ความสูงที่มองเห็นก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรเสี่ยง แต่แล้วความคิดแผนการบางอย่างก็แล่นเข้าสู่ในหัว

เจ้าของร่างเล็กยกยิ้มอย่างร้ายกาจพลางสาวเท้าเดินเร็วๆ ไปเปิดประตูห้องนอน

"คุณหนูมีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ"

"มาเรียบอกฉันว่าจะไปเอาพุดดิ้งมาให้ป่านนี้ยังไม่มาเลยกอดอกแล้วเอ่ยสั่งสวมบทบาทคนเอาแต่ใจอย่างแนบเนียน พลางขมวดคิ้วใส่กับพวกบอดี้การ์ดที่คอยคุ้มกันตัวเองว่านี่เป็นเรื่องจริงจังมากขนาดไหน

"ง งั้นให้ผมไปตามให้ไหมครับคุณหนู"

"ก็ใช่น่ะซี่"

บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านซ้ายมือพยักหน้ารับหงึกหงักแล้วรีบหันหลังเดินไปตามแม่บ้านใหญ่ของคฤหาสน์ตามคำสั่งของคุณหนูแบคฮยอนที่ตอนนี้ตนได้รับคำสั่งให้ดูแลและตามใจอย่าให้คุณหนูของคุณชานยอลได้แผลงฤทธิ์หรือขัดใจ

"ส่วนนาย..คุณหนูที่ความสูงเพียงแค่ไหล่ยกนิ้วเรียวขึ้นชี้ ทำให้บอดี้การ์ดที่เหลือเพียงคนเดียวต้องรีบเอ่ยอ้างว่าต้องอยู่ดูแลคุณหนู หรืออีกนัยก็คือการจับตาดูคุณแบคฮยอนที่มักมีเรื่องมาให้พวกเขาได้หนักใจและเสี่ยงต่อโดนนายท่านใหญ่สั่งทำโทษอยู่เสมอ

"แล้วยังไงละ ก็ฉันอยากกินคาสซาต้า*อีกอย่างนึงนี่"

"แต่ผมต้องอยู่ดูแลคุณหนูนะครับ"

"คิดว่าฉันจะหนีไปไหนได้หรือยังไงกันเล่า!"

ส่งเสียงดังแล้วกอดอกทำท่าทางโมโหใส่ ท่าทางขัดใจที่แลดูน่ารักเกินกว่าจะน่ากลัวนั่นทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มที่อยู่ดูแลต้องแอบใจอ่อน ในใจส่วนนึงก็แอบคิดว่าคงยากที่จะออกจากบริเวณตัวคฤหาสน์ไปได้เพราะการดูแลที่แน่นหนา

"ก็ฉันอยากกินนี่..เอ่ยเสียงอ่อนลงพร้อมทำหน้าตาน่าสงสารนั่นทำให้ลูกน้องมาเฟียซิซิเลี่ยนต้องยอมแพ้อย่างราบคาบให้กับลูกอ้อนที่เป็นท่าไม้ตายที่ไม่ว่าใครก็ตกหลุมพรางบยอนแบคฮยอนมาแล้วทั้งนั้น

 

แบคฮยอนปิดประตูลงแล้วยิ้มอย่างมีชัยเมื่อบอดี้การ์ดแห่งคฤหาสน์ซิซิเลี่ยนนั่นหลอกง่ายกว่าที่คิด หูเล็กแนบติดกับประตูรอฟังจนเสียงฝีเท้าหนักนั่นเบาลง เอื้อมมือไปหยิบรูปปั้นลายนักรบขนาดเหมาะมือที่อาจสามารถใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวเองได้

"ต้องทำให้ได้สิแบคฮยอน"

พูดให้กำลังใจตัวเองพลางรีบแง้มเปิดบานประตูไม้สลักลายให้เปิดออกเมื่อไม่เห็นว่ามีใครอยู่ในบริเวณนี้เลยสักคน ไม่ลืมที่จะล็อคกลอนด้านในไว้เพื่อยืดเวลาในการที่บอดี้การ์ดเหล่านั้นจะรู้ตัว รีบวิ่งไปตรงบันไดใหญ่แต่เสียงที่ดังแว่วขึ้นมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าทำให้ร่างเล็กต้องหยุดชะงักพร้อมหาที่ซ่อนหลังเสาหินต้นใหญ่

"คุณแบคฮยอน เธออยากกินพุดดิ้งหรือยูตะ"

"คุณแบคฮยอนบอกมาว่าคุณมาเรียจะทำให้นี่ครับ"

"ฉันไม่ยักได้พูดนะ"

เสียงพูดคุยที่ดังเข้ามาใกล้ทำให้แบคฮยอนหลับตาปี๋ด้วยความกลัวว่าจะถูกจับได้ เมื่อไม่คิดว่าบอดี้การ์ดคนนั้นจะสามารถตามหาแม่บ้านใหญ่มาเรียได้รวดเร็วขนาดนี้ ภาวนาให้เสาต้นใหญ่บดบังตนได้และสองคนนั้นไม่มองเห็น

"งั้นลองไปถามเธอก่อนก็แล้วกัน"

จบประโยคที่ว่าร่างของแม่บ้านใหญ่แห่งคฤหาสน์ซิซิเลี่ยนก็ปรากฏตัวอยู่บริเวณชั้นสาม หัวใจแบคฮยอนเต้นรัวด้วยความกลัว แผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินเลยไปเห็นอยู่ในสายตาทำให้มั่นใจว่าตัวเองรอดพ้น พรูลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อก่อนหน้าเผลอกลั้นหายใจไปเพราะความระทึกที่ว่าจะถูกจับได้เสียก่อน

รีบหันหลังเดินไปยังอีกฝั่งของตัวคฤหาสน์เมื่อคิดว่าคงไม่ปลอดภัยหากเดินลงบันไดวนขนาดใหญ่กลางตัวบ้าน ไม่รู้แผนผังของตัวคฤหาสน์นี่เลยสักนิด ได้แต่ภาวนาให้พระเจ้าไม่ใจร้ายกับเขามากเกินไป แม้คำขอร้องที่ผ่านมาไม่เคยได้รับความเมตตาเลยก็ตาม

แต่ครั้งนี้เหมือนพระเจ้าจะเห็นใจกับแบคฮยอน เมื่อดวงตาเรียวรีมองเห็นบันไดขนาดเล็กที่สามารถพาตนลงไปชั้นล่าง เท้าเล็กรีบก้าวลงบันไดพอดีกับเสียงตะโกนดังขึ้นในชั้นที่ผ่านมา ทำให้ตอนนี้ต้องรีบหนีออกไปจากตัวบ้านให้ได้ ความรู้สึกหัวใจที่เต้นรัวตอนนี้ไม่ต่างจากครั้งแรกที่พยายามหนีและนั่นทำให้ประโยคแสนใจร้ายของใครบางคนดังก้องในหู

'นายไม่มีทางหนีฉันพ้น บยอนแบคฮยอน'

มือเรียวที่กำรูปปั้นนักรบนั้นชื้นเหงื่อด้วยความหวาดกลัวที่เกาะกิน แม้รู้อยู่แก่ใจดีแต่แบคฮยอนก็ยังไม่อยากยอมแพ้ในตอนนี้ เป็นการเดิมพันครั้งสุดท้ายที่เขายอมเทหมดหน้าตัก ไม่อยากคิดว่าหากหนีไม่พ้นแล้วตนต้องเจอกับอะไร แต่เท้าเล็กเปลือยเปล่าก็ยังคงก้าวต่อไป

เกือบพุ่งตัวลงบันไดชั้นสุดท้าย แต่มองเห็นแผ่นหลังของบอดี้การ์ดประจำคฤหาสน์เสียก่อน ร่างเล็กชะงักตัว กลั้นลมหายใจให้เบาลงจากอาการเหนื่อยหอบเพราะความเร่งรีบ

"บันไดสอง พร้อมครับ ยังไม่พบคุณหนู"

ภาษาสเปนที่ดังให้ได้ยินทำให้แบคฮยอนนึกแปลกใจ แต่เวลาก็ไม่มีให้คิดมากนัก โชคดีที่เพราะความสามารถของตนทำให้ฟังออกโดยง่าย สมองวิ่งด่วนจี๋เพื่อหาทางรอด มองรูปปั้นเหล็กในมือแล้วก็ได้แต่เอ่ยขอโทษลูกน้องมาเฟียตรงหน้าในใจเพราะนี่เป็นทางเลือกเดียวที่เขามี

ปึก !

เสียงฟาดวัตถุอย่างหนักดังขึ้น ดวงตาเรียวรีลืมขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับร่างที่อยู่บันไดขั้นต่ำกว่านอนคว่ำตัวลงพร้อมกับเลือดที่ไหลซึมจากศีรษะ ปิดปากกับภาพที่เห็นพลางเอ่ยขอโทษแล้ววิ่งออกไปจากตรงนั้น

มือเรียวปาดน้ำตาออกจากใบหน้าเมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหนักหนามากเกินไป รู้สึกผิดกับสิ่งที่ตนทำแต่เท้าเล็กยังคงวิ่งหนีออกจากคฤหาสน์ไม่ยอมหยุด ป่ารกทึบเป็นสิ่งที่มองเห็นในสายตา วิ่งลึกเข้าไปโดยไม่รู้จะโผล่ไปที่ไหน

"..."

หอบจนตัวโยนพลางเท้าแขนกับต้นไม้สูงใหญ่ เท้าเล็กปวดบวมเพราะการย่ำลงบนก้อนหินและเศษไม้แห้งด้วยเท้าเปลือยเปล่า ปาดเหงื่อที่เกาะอยู่รอบบริเวณใบหน้า

หรือบางทีเขาควรยอมแพ้ได้แล้ว

แต่ดวงตาเรียวกับพบกับบ้านไม้สีขาวหลังเล็กกลางต้นไม้เขียวขจี เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง ความสงสัยใคร่รู้ทำให้แบคฮยอนเดินเข้าไปใกล้ ความสวยงามของเรือนเล็กที่หลบซ่อนตัวอยู่ในหมู่ไม้ทำให้เผลอคิดว่านี่กับคล้ายกับบ้านในนิทานที่เคยอ่านผ่านตา

ก่อนที่ความสงสัยใคร่รู้จะถูกทำให้กระจ่าง ท่อนแขนเล็กกับถูกยื้อจับด้วยใครบางคน แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ตัวแบคฮยอนลอยหวือเพราะถูกจับอุ้มพาดบ่า 

"ทำไมคุณถึงซนขนาดนี้นะ คุณแบคฮยอน"

"ค คุณไคน์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นหูทำให้แบคฮยอนครางออกมาอย่างไม่ยอมรับว่าเป็นอีกครั้งที่การหนีของตนนั้นไม่มีทางพ้นไปจากซิซิเลี่ยนได้

"คุณไม่ควรมาตรงนี้ ...ถ้านายท่านไม่อนุญาต"

น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยอธิบายพร้อมกับรีบอุ้มแบคฮยอนเดินออกจากตำแหน่งที่ว่าอย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กอยากจะดีดดิ้นตัวให้หลุดจากการถูกจับ แต่แบคฮยอนเหนื่อยเกินกว่าที่จะทำแบบนั้น หลับตาลงอย่างยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

เดินจนทะลุป่าเขียวขจีที่ว่า แล้วแบคฮยอนก็ถูกวางตัวลงด้วยความแผ่วเบา เจ้าของผิวสีแทนรีบก้มลงพร้อมกล่าวขอโทษจนคนตัวเล็กกว่าต้องรีบโค้งกลับทันที

"ขอโทษที่ต้องถูกตัวคุณนะครับ...ผมรีบพาคุณมาจากตรงนั้นไปหน่อย"

"ไม่เป็นอะไรเลยครับคุณไคน์" เอ่ยปฏิเสธพลางนึกสงสัยกับสิ่งที่ได้ยินว่าเหตุใดเรือนไม้สีขาวนั้นเขาถึงไม่ควรเข้าไปใกล้

"ไคน์!.."

แบคฮยอนหันไปมองตามเสียงเรียกก็พบกับเจ้าของดวงตากลมโตที่จำได้ว่าเป็นเลขาส่วนตัวของมาเฟียซิซิเลี่ยนอีกทั้งยังเป็นคนที่คอยดูแลและทำแผลให้กับตัวเอง ไคน์หันไปมองคู่หูพลางเอ่ยถามทันทีที่เห็นแววตากังวลนั้นมองทอดมา

"ไม่ทันงั้นเหรอ"

"อืมบอดี้การ์ดมือขวาเอ่ยตอบรับแล้วก็รีบมาพยุงตัวของแบคฮยอนให้เดินไป นั่นทำให้คนกลางนั้นไม่เข้าใจประโยคที่ว่า ใบหน้าน่ารักที่แสดงออกว่าสงสัยอย่างตรงไปตรงมาทำให้คนที่อยู่ใกล้อย่างดีโอสังเกตเห็นโดยง่าย

"เราสองคนพยายามตามหาตัวคุณให้เจอก่อนนายท่านจะกลับมาครับ แต่เหมือนจะไม่ทัน"

 

 

 

 

แบคฮยอนถูกคนที่ขนาดตัวพอกันพยุงตัวเข้ามายังตัวคฤหาสน์ที่พยายามหนีออกไป ความใหญ่โตของซิซิเลี่ยนที่มองเห็นทำให้เขาดูตัวเล็กลงไปทันที นึกหวั่นใจกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ แต่จะทำอะไรได้นอกจากต้องยอมรับความจริง

เดินเข้าไปในตัวบ้านก็พบกับคนที่ตนเองพยายามหนีออกห่าง ปาร์คชานยอลยืนอยู่ตรงนั้น เจ้าของร่างสูงใหญ่ปลดกระดุมข้อมือพร้อมมองตรงมายังร่างเล็ก ตรงหน้ามีบอดี้การ์ดที่คอยคุ้มกันแบคฮยอนนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ใบหน้าที่ขึ้นสีช้ำพร้อมรอยเลือดที่อยู่ข้างมุมปากของลูกน้องมาเฟียทั้งสองคน นั่นทำให้เขาคาดเดาสถานการณ์ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

"คุณทำอะไร"

"ฉันควรถามนายมากกว่าไหม...บยอนแบคฮยอน"

"ถ้าคุณจะลงโทษใคร...ควรเป็นผม"

มาเฟียหนุ่มยกยิ้มมุมปากพลางหัวเราะหึ เมื่อเหยื่อตัวน้อยหาเรื่องให้ได้ปวดหัวอีกครั้ง ใบหน้าน่ารักที่เชิดรั้น พร้อมประโยคที่เอ่ยออกมาอย่างไม่เกรงกลัว ทำให้เจ้าของร่างสูงใหญ่ที่หน้าเกรงขามสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง

"รู้ตัวก็ดี...ทำไมถึงชอบทำให้ฉันอยากลงโทษอยู่เรื่อยเลยนะ"

ยื่นมือไปบีบคางเล็กให้มองตรงมายังตนเอง ดวงตาเรียวรีแข็งกร้าวขึ้นทำให้มาเฟียซิซิเลี่ยนนึกชอบใจ บยอนแบคฮยอนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทำให้เขาได้รู้สึกแปลกใจได้เสมอ นอกจากนิสัยในตอนแรกที่คิดว่านุ่มนิ่มและน่าจะเชื่อฟัง แต่กลับกลายเป็นแสนรั้น น่าพยศมากกว่าที่คิด และความไม่ยอมแพ้ที่คิดจะหนีไปจากเขาอีกครั้ง ทั้งที่ก็รู้ว่าไม่มีทาง

"แต่วันนี้ฉันอารมณ์ดี...จะยกโทษให้นาย"

"..."

"มาเรียจัดการแต่งตัวให้เขา"

ยกยิ้มแสนร้ายกาจแล้วปล่อยคางเล็กให้เป็นอิสระ พร้อมเอ่ยสั่งแม่บ้านประจำตระกูล เจ้าของเสื้อคลุมสีดำสนิทที่แบคฮยอนเลือกให้เดินไปนั่งยังโซฟาหลังใหญ่กลางบ้าน ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกลางพื้นทันที เพราะท่าทางที่ฝืนทำเป็นเก่งก่อนหน้าทั้งที่ในใจนั้นเต้นรัวด้วยความกลัวจนแทบบ้าตาย

 

 

 

 

 

ท่อนขาเรียวก้าวลงจากรถยนต์คันหรูทันทีประตูถูกเปิดออก มาเฟียแห่งซิซิเลี่ยนยื่นรออยู่ตรงหน้า มือใหญ่ยื่นมาให้ยึดจับทำให้เจ้าของมือเรียวสวยยื่นไปจับไว้อย่างจำใจ ท่อนแขนเรียวถูกดึงเกี่ยวคล้องกับท่อนแขนแข็งแรง แค่เพียงพริบตาเดียวที่ทายาทมาเฟียคนโตแห่งซิซิเลี่ยนปรากฏตัว แสงเฟรชรัวจากสำนักข่าวชื่อดังก็สาดเข้าใส่ทันที

ไม่บ่อยนักที่ปาร์คชานยอล จะปรากฏตัวให้เห็น อีกทั้งยังควงใครบางคนขึ้นเดินพรมแดงด้วยกันอีกต่างหาก

แบคฮยอนตาพร่ามัวเพราะแสงที่รัวสาดเข้าตา ร่างเล็กที่ไม่คุ้นชินรู้สึกมึนงงกับสถานการณ์ที่ตนพบเจอ ได้แต่ก้าวไปตามแรงดึงรั้งของร่างสูงที่ตนเองควงแขนอยู่ข้างกัน

"ยิ้มซะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น พร้อมกับท่อนแขนแกร่งเปลี่ยนมาโอบเอวบางเข้าใกล้ตนเอง แบคฮยอนฝืนฉีกยิ้มอย่างไม่เข้าใจ พร้อมกลายเป็นตุ๊กตาในอ้อมกอดของมาเฟียหนุ่มที่จับหมุนซ้ายขวาไปมา

 

 

 

เกือบแย่

นี่คือสิ่งที่แบคฮยอนคิดหลังจากที่หลุดพ้นมาจากแสงเฟรชที่รัวใส่จนตาเกือบบอด อดไม่ได้ที่จะค้อนใส่มาเฟียหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างตัว เมื่อไม่ได้บอกกล่าวอะไรให้เขาได้เตรียมตัวเตรียมใจหรืออะไรซักอย่าง

"น้ำครับคุณแบคฮยอน"

เอ่ยขอบคุณแผ่วเบาตอบรับบอดี้การ์ดประจำตัวที่ไปหยิบน้ำหวานมาให้ แบคฮยอนยังรู้สึกผิดไม่หายกับการที่เคนและยูตะถูกลงโทษเพราะความดื้อดึงไม่ยอมแพ้ของเขา แถมบอดี้การ์ดอีกคนที่มีรอยผ้าก๊อซปิดไว้เนื่องจากเขาทุ่มรูปปั้นใส่

จิบน้ำไปพลางเหลือบมองงานรอบตัว เหมือนเป็นงานประมูลอะไรสักอย่างที่แบคฮยอนยังไม่แน่ใจ มองไปยังเฟียซิซิเลี่ยนที่นั่งอยู่ข้างกัน วันนี้ปาร์คชานยอลเซทผมมาอย่างพิถีพิถันทำให้เผยใบหน้าคมเข้มที่ดึงดูดสายตาสาวๆในงานให้จ้องมอง และมีบางส่วนที่ส่งสายตามาให้เขาแน่นอนว่าสายตานั่น คือความไม่เป็นมิตร

"สวัสดีครับคุณชาร์ล"

"ว่าไงจอห์น หวังว่าคุณสบายดี"

ชายสูงวัยผมสีดอกเลาเดินเข้ามาทักทายพร้อมแย้มรอยยิ้มให้กับมาเฟียหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกัน แบคฮยอนแทบตัวลีบหดลงไปเมื่อจำได้ดีว่าคนสูงวัยที่ว่าคือเจ้าของธนาคารกลางอันดับหนึ่งของโลก ประโยคที่พูดคุยกันทำให้รู้ได้ทันทีว่าทั้งสองสนิทสนมกับมากเพียงใด

"หุ้นตัวใหม่ที่คุณเลือกซื้อถือว่าฉลาดใช่เล่นเลยนะชาร์ล"

"คุณรู้นิสัยผมดีจอห์น"

รอยยิ้มของมาเฟียหนุ่มที่สวมบทบาทเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่ฉลาดเฉลียวทำให้แบคฮยอนนึกอึ้ง คำศัพท์เฉพาะของธุรกิจถูกพูดให้ได้ยิน ดีที่แบคฮยอนพอมีความรู้ในด้านนี้อยู่บ้างเนื่องจากงานของอดีตอย่างเขาเลขาก็จำเป็นต้องรู้เรื่องแบบนี้เช่นเดียวกัน

ทั้งสองเอ่ยบอกลา ปาร์คชานยอลที่มีอีกชื่อเรียกนึงว่าชาร์ลเพียงแค่ยกแก้วที่เพิ่งชนกับนักธุรกิจสูงวัยขึ้นจิบ แล้วยกรอยยิ้มเรียบนิ่งตอบรับ เป็นธรรมดาที่มาเฟียซิซิเลี่ยนต้องติดต่อกับผู้บริหารระดับสูงของโลก เพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจที่จำเป็นต้องมีคนคอยหนุนหลัง

 

ดวงตาคมกริบเหลือบมองร่างบอบบางที่อยู่ข้างตัวแก้มใสขึ้นสีแดงเรื่ออาจเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ลที่ลูกน้องของเขายื่นให้จิบ รสชาติหวานที่กลบกลิ่นไวน์เสียหมดคงทำให้คนตัวเล็กข้างตัวไม่รู้ตัว แต่คนอย่างปาร์คชานยอลก็ไม่คิดว่าจำเป็นต้องเอ่ยเตือน

"เลดี้งั้นเหรอวะ ปาร์คชานยอลผู้ชายตัวสูงพร้อมดวงตาคมดุจเหยี่ยวพยักเพยิดใส่แบคฮยอนพลางเดินเข้ามาใกล้ แล้วตบไหล่ทักทายกับมาเฟียที่แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับใครเท่าใดนัก

"เลดี้อย่างนั้นเหรอ? ก็แค่ของเล่นเท่านั้นแหละ"

คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ระหว่างกลางคนตัวสูงทั้งสอง แต่ได้ทำหน้าสงสัยเมื่อไม่มั่นใจว่าสิ่งที่ทั้งสองคนที่พูดถึงคืออะไร เลดี้ที่ว่าคืออะไร แล้วทำไมต้องจ้องมองเขาแบบนั้นกัน แต่แบคฮยอนก็ยังไม่ทันได้เอ่ยถาม เมื่อผู้มาใหม่ที่นั่งอยู่ด้านขวาของตนยกยิ้มทักทาย

"ผมชื่อเทา เป็นเพื่อนของไอ้หมอนี่"

แบคฮยอนแย้มรอยยิ้มกลับแล้วยื่นมือไปทักทายกับคนตรงหน้าเช่นกัน เหมือนติดกับ  ทันทีที่มือเรียวสวยยื่นไปทักทายมือที่ใหญ่กว่าก็กระชับแน่นพร้อมกับดึงรั้งจนใบหน้าน่ารักนั้นขยับเข้าไปใกล้ เจ้าของดวงตาเรียวเบิกโตด้วยความตกใจ แต่ประโยคภาษาเกาหลีที่คนตรงหน้าขยับปากบอกทำให้ต้องเผลอหยุดชะงัก

'ถ้าอยากหนี อ่านกระดาษนั่นซะ'

ยังไม่ทันให้แบคฮยอนได้ประมวลผลอะไรมากนัก ท่อนแขนแกร่งของคนที่นั่งอยู่อีกด้านกลับคว้าเอวให้ขยับมาใกล้ตัวจนร่างแบคฮยอนลอยหวือไปแทบเกยตักของมาเฟียหนุ่ม

"ไม่ยุ่งกับของกูสักครั้ง จะตายไหม?"

ดวงตาทั้งสองคนที่จ้องมองกันอย่างไม่เป็นมิตรทำให้แบคฮยอนยิ่งสับสนและสงสัยมากกว่าเดิม ไม่เข้าใจเท่าไหร่นักกับคำว่าเพื่อนของทั้งคู่ แต่มือเรียวเล็กที่ถูกยัดเศษกระดาษใส่ก็เลือกที่จะรีบเก็บกระดาษที่ว่าใส่กางเกงเพื่อหลบซ่อนทันที

 

 

100%

#มาเฟียขย้ำแบค

 

 

 

 

น้องเกิดมาเพื่อหนีค่ะทุกคน 55555 เราไม่รู้ว่าจะเบื่อกันไหมแต่ก็อยากให้ทุกคนเข้าใจความรู้สึกของน้อง คงไม่มีใครถูกจับตัวมาแล้วยอมอยู่เฉยแน่ โดยเฉพาะเด็กดื้อแบบแบคฮยอน

 

โอเคปมมันเริ่มมาแล้ว คอยลุ้นกันไปก่อนนะคะ

นี่ชอบมากเลยเวลาที่ทุกคนเดา เออชอบอ่านอะเป็นโรคอะ555555555

แต่เอาความจริงคือเม้นอะไรมาก็ชอบอ่านทั้งนั้นเหลย

 

ขอบคุณสำหรับความน่ารักของคุณคนอ่านทำให้นี่มีแรงมาปั่นแล้วอัพให้ตามสัญญา แฮ่ ถ้าทำแบบนี้ทุกครั้งที่อัพ นี่ก็จะรีบปั่นมาเสิร์ฟให้ทันทีเลยย :-)

 

 

 

@master_yp

 

 

 



 


 

B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 440 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,327 ความคิดเห็น

  1. #10316 namm_joker (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 22:06
    คงเป็นสิ่งเดียวนายเอกทำได้ตอนนี้คือ หนี
    #10,316
    0
  2. #10286 Timeline111 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 16:56
    งานอดิเรก คือหนี กับหนี
    #10,286
    0
  3. #10251 Bxxk04 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 22:12
    อยากรู้แล้วว่ามีอะไรในบ้านหลังเล็ก?
    #10,251
    0
  4. #10185 Nook Kra (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 01:25
    หนูรู้ก หนีไปป
    #10,185
    0
  5. #10153 bemysunshine (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 12:38
    ขี้ดื้อมากเลย คนมาช่วยแต่ละคนก็ไม่น่าไว้ใจ อย่าไปกับเขาเลยยัยน้อง 55555555
    #10,153
    0
  6. #10126 tuntiiz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 10:36
    ทำไมน้องซนแบบนี้ หนีต่อไปต้อ หนีแล้วก็โดนลงโทษ แม่ชอบบบ 5555
    #10,126
    0
  7. #10109 cuttt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 07:52
    เทาจะช่วยจริงใช่ไหมม
    #10,109
    0
  8. #10106 EsllfaFa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 22:55
    หนีไป~~~
    #10,106
    0
  9. #10057 ❾❶❾❸ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 02:22

    แบคเอ๊ย
    #10,057
    0
  10. #9979 _stargaze (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 16:32

    น้องเกิดมาเพื่อหนีจริงๆ เรือนหลังเล็กนั่นคืออะไร เกี่ยวกับรูปในห้องรึเปล่า อะนี่ไงปม

    #9,979
    0
  11. #9962 imfade (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 14:44
    งงในงง สงสัยไปหมด ชานยอลมีความหลังใช่ไหม
    #9,962
    0
  12. #9938 somruethai1307 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 09:19
    ไม่นะพี้ชาน อย่าเหนน้องเป็นของแทนใครนั
    #9,938
    0
  13. #9937 somruethai1307 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 07:41
    น่ารัก เอ้าหนีลูกหนี
    #9,937
    0
  14. #9883 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 22:40
    อ้าวสงสัยคงไม่ใช่เพื่อนที่ดีต่อกันนัก
    #9,883
    0
  15. #9825 meeaingagjaah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 20:05
    อย่าพาน้องหนีนะะ
    #9,825
    0
  16. #9823 loveyeol (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 15:00
    เทาพาแบคหนีเล้ยยย55555
    #9,823
    0
  17. #9774 Chankuma (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 02:22
    แต่เราชอบให้น้องหนี สงสารน้อง #อ่านแล้วอิน5555
    #9,774
    0
  18. #9749 samsam2213 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 17:27
    อย่าหนีเลยแบค ไม่พ้นหรอก
    #9,749
    0
  19. #9729 ntcha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 12:51
    อย่าพยายามหนีเลยแบค
    #9,729
    0
  20. #9687 pcy921 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 19:28
    เพื่อนรักเพื่อนร้ายป่าว554
    #9,687
    0
  21. #9653 buakaiyuan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 06:01
    โอ๊ยยยยยมีแต่เรื่องหนออ เราเข้าใจแบคนะ เป็นใครๆก็อยากหนี แต่ก็รู้ดีว่าหนียังไงก็หนีไม่พ้น ไม่รอดหรอก อย่าหาเรื่องเลยแบค
    #9,653
    0
  22. #9594 BAEK&JIN&BOO (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 23:14
    จะหนีอีกแล้วหรอ..?
    #9,594
    0
  23. #9575 Yehet ~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 00:04
    หนีอีกแล้ววว
    #9,575
    0
  24. #9351 JongjitSriyan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 00:34
    หนีก็ไม่พ้น อยู่ก็ทรมาน
    #9,351
    0
  25. #8638 tedarak02 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 21:12
    ไม่เหนื่อยบ้างหรอแบคคคคค หนีไงก็ไม่พ้นอ่ะ
    #8,638
    0