{จบแล้ว} Naked Prisoner #มาเฟียขย้ำแบค #มาเฟียขย้ำกวาง

ตอนที่ 44 : | 14 | piece | 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    17 เม.ย. 60

14

 

 

หญิงสาวในชุดกี่เพ้าเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ร่างแกร่งที่พิงตัวอยู่กับอ่างอาบน้ำ ดวงตาคมในวินาทีนี้ปรือลงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ รอยยิ้มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดเผยบนใบหน้าสวยหวาน เมื่อมือแกร่งที่ยื่นออกมานั้นจับบนข้อมือเล็กดึงรั้งให้ร่างของเธอเข้าใกล้

 

พี่เซฮุน...” จื่อวีเอ่ยเรียกเสียงอ่อนเมื่อมือของเธอกำลังถูกคนที่เธอรักสุดหัวใจกดจูบ

 

หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำ เมื่อชุดกี่เพ้าที่เธอสวมใส่ดึงจิตสำนึกให้เพื่อนพี่ชายคนนี้ที่ปฏิเสธเธอแทบตาย สุดท้ายก็ตอบรับ แม้รู้ดีว่าต้องแทนที่เด็กคนนั้นที่เธอในตอนนี้นึกเกลียดแสนเกลียดมากแค่ไหน แต่นั่นก็คุ้มค่า

 

คุ้มค่ามากพอที่ตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในอ้อมกอดมาเฟียซิซิเลี่ยน

 

ลู่หาน...ฉันขอโทษ

 

จื่อวีนึกอยากกรอกตากับคำเรียกเอ่ยจากริมฝีปากหยัก แต่เธอก็ไม่นึกสนเมื่อหากเรื่องราวในคืนนี้เกิดขึ้นอย่างที่หวัง เมื่อนั้นเธอก็จะกลายเป็นเลดี้ซิซิเลี่ยนอย่างไร้ข้อกังขา มือเรียวของหญิงสาวไล่ขึ้นลูบแผ่นอกแกร่งผ่านเนื้อผ้าที่เปียกชุ่มเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ตามสัญชาตญาณ

 

เจ้าของริมฝีปากสีแดงสดยกรอยยิ้มร้ายกาจ เมื่อใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนมีเพียงลมหายใจร้อนที่เป่ารด มือเรียวกอดคล้องคอแกร่งให้ระยะห่างลดน้อยลงจนริมฝีปากคนทั้งคู่แทบไร้ช่องว่าง

 

เธอไม่ใช่เขา...จื่อวี

 

“…” หญิงสาวตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยบอกก่อนระยะห่างของคนทั้งสองจะเพิ่มมากขึ้น โอเซฮุนถอยตัวออกห่าง ปลดมือน้อยที่โอบล้อมรอบคอ ก่อนเอ่ยย้ำให้ใบหน้าสวยหวานที่เคยน่ามองบูดเบี้ยวด้วยความโกรธ

 

และน้องจะไม่มีวันใช่

 

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยย้ำ ก่อนมาเฟียหนุ่มจะยืดตัวลุกขึ้นเต็มความสูง จ้องมองใบหน้าสวยของคนที่กำมือแน่นเพราะความโกรธ ก่อนหันหลังและเดินจากไป ปล่อยให้หญิงสาวตีน้ำไล่ตามแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายอารมณ์โกรธพร้อมพ่นคำต่อว่าที่แสนร้ายกาจ

 

ฉันไม่มีทางยอมแพ้หรอกนะ !”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เตียงนอนสีขาวหลังกว้างมีร่างน้อยของใครบางคนนั่งพิงกับหมอนใบใหญ่ ก่อนเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ที่มีเหล่านกน้อยเกาะอยู่พร้อมส่งเสียงเจื้อยแจ้วดังเช่นในทุกเช้า ลู่หานเหม่อมองอย่างไร้จุดหมาย ก่อนแรงยุบข้างเตียงจะดึงให้เจ้าของใบหน้าหวานที่วันนี้หม่นหมองกว่าในทุกครั้งหันไปมอง

 

อรุณสวัสดิ์เด็กดี

 

รอยยิ้มกว้างของคุณหมอต้วนทำให้ลู่หานต้องส่งรอยยิ้มกลับไป แม้ดูฝืนมากแค่ไหนก็ตาม ก่อนมือใหญ่จะลูบกลุ่มผมนุ่มคล้ายปลอบประโลมท่าทีอ่อนโยนที่ได้รับทำให้ร่างเล็กอยากรู้สึกอ่อนแอขึ้นมาอีกครั้ง

 

แต่เหนือสิ่งอื่นใดหัวใจของลู่หานกำลังโหยหาความอ่อนโยนของใครบางคน

 

คนที่แม้ต่อให้ใจร้ายต่อกันมากแค่ไหน แต่ลู่หานก็ปฏิเสธไม่ได้สักนิดว่าหมดทั้งใจของเขาเป็นของมาเฟียผู้นั้น

 

เห็นเราเศร้าแบบนี้พี่ก็ไม่มีความสุขเลยนะ

 

“…” ไม่มีคำตอบรับใด มีเพียงรอยยิ้มแสนเศร้าตอบกลับมาให้หัวใจของคุณหมอหนุ่มกระตุก ชั่วขณะหนึ่งต้วนอี้เอินแอบนึกสงสัยว่าสิ่งที่ทำอยู่นั้นถูกต้องแล้วหรือ แต่เพราะคำพูดของผู้เป็นพ่อที่ดังก้องอยู่ในหัว ทำให้คุณหมอต้วนเลิกสงสัยในสิ่งที่กำลังทำ

 

แตะบนแก้มนิ่มก่อนยกยิ้มให้กับคนตัวเล็ก แล้วเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องอธิบาย เพื่อให้หลุดพ้นออกจากบรรยากาศแสนหม่น หยิบยกตัวยาแก้อาการที่เขาพยายามผลิตออกมา โชคดีที่สุดท้ายแล้วคุณพ่อของเขาให้ความช่วยเหลือจึงสามารถคิดค้นสูตรยาเพื่อเป็นแอนตี้โดสกับยาที่ลู่หานถูกฉีดใส่ร่างกายได้

 

ยานี่จะช่วยเราหายจากอาการปวดหัว ที่ชอบเป็นอยู่บ่อยๆ ช่วยให้เรากลับมาเป็นปกติ ขับตัวยาเก่าที่ทำให้เกิดอาการพวกนี้ และที่สำคัญไปกว่านั้น…”

 

จะช่วยเรื่องความทรงจำผมใช่ไหมครับ

 

ใช่แล้วคนเก่ง สิ่งสำคัญคือถ้าเราฉีดยาได้ครบสามหลอดจะทำให้ความทรงจำของเรากลับคืนมาลู่หานยกรอยยิ้มน้อยๆ ให้กับคนที่อธิบายด้วยท่าทีกระตือรือร้น มือใหญ่หยิบจับอุปกรณ์ทางการแพทย์ตั้งเรียงราย

 

หากความทรงจำกลับคืนมาเมื่อถึงเวลานั้น บางทีที่ทุกอย่างชัดเจน เขาอาจไม่จำเป็นที่ต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป ไม่จำเป็นต้องเป็นคนของซิซิเลี่ยน มันคงเหมาะสมที่เขาจะหายไป

 

ลู่ เฮ้...ลู่หาน ว่าไง คิดอะไรอยู่น่ะเรา” มือใหญ่โบกไปมาตรงหน้า

 

อ่า ผมแค่คิดว่ามันจะเจ็บไหม

 

ลู่หานโกหก แต่ถึงแบบนั้นคุณหมอหนุ่มก็เลือกเชื่อเขาอย่างสนิทใจ ต้วนอี้เอินคอยปลอบว่าปลายเข็มที่จิ้มแทงเนื้อเนียนนั้นเป็นเพียงแค่มดกัด และความรู้สึกเจ็บที่แล่นปราดเข้าใส่ก็เพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับอาการปวดจี๊ดในสมองที่เล่นงานคนตัวเล็กในแทบทุกวัน

 

ทันทีที่ตัวยาแล่นสู่เขากระแสเลือดก็ทำให้ลู่หานเผลอหลับตาลงเมื่อรู้สึกได้หัวใจที่เต้นเร็วแรงกว่าปกติ ร่างเล็กหอบเล็กน้อย ทำให้คุณหมอหนุ่มรีบตรวจวัดชีพจร แต่แค่เพียงไม่นานทุกอย่างก็กลับสู่สภาวะปกติ

 

เป็นยังไงบ้าง โอเคใช่ไหมตัวเล็ก

 

ครับ” ลู่หานพยักหน้ารับกับคนที่อังมือบนหน้าผาก

 

ขอบคุณนะครับพี่อี้เอิน ถ้าหากไม่มีพี่ความทรงจำของผมไม่กลับมา

 

ไม่เป็นไรหรอก พี่แค่อยากให้เราจำได้สักทีว่าเป็นใคร

 

รอยยิ้มแปลกประหลาดทำให้ลู่หานนึกฉงนแต่เพียงไม่นาน รอยยิ้มที่ว่าก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มสดใสแสนใจดีที่คุ้นเคย มือใหญ่ลูบบนหัวกลม ก่อนมาเปลี่ยนมาเป็นแก้มใส ดึงแก้มนุ่มนิ่มให้ยืดติดมือด้วยท่าทางเอ็นดู และเพราะแบบนั้นจึงถูกคนตัวเล็กค้อนใส่

 

ทำหน้าค้อนเป็นแล้วนี่เรา

 

พี่อี้เอินอย่ามาแกล้งนะครับ

 

ต้วนอี้เอินถูกค้อนใส่วงใหญ่จึงยอมรามือจากแก้มนุ่มนิ่มของคนที่กำลังเบะปากบูดบึ้งที่เห็นแล้วยิ่งน่าแกล้งน่าเอ็นดูมากกว่าเก่า ก่อนคุณหมอหนุ่มจะขอตัวเก็บของและรีบไปทำงาน โดยไม่ลืมกำชับให้คนไข้ในความดูแลทานยาที่เปลี่ยนให้ใหม่ตามกำหนด

 

เดินทางดีๆ นะครับ

 

ลู่หานเอ่ยเพียงแค่นั้นโดยไม่ลืมที่ยกรอยยิ้มพร้อมด้วยมือที่โบกลา จนร่างสูงโปร่งของคุณหมอหนุ่มเดินออกจากห้องนอนไป ก่อนมือน้อยแตะลงบนท่อนแขนที่มีสำลีก้อนแปะไว้บนตำแหน่งที่เข็มทิ่มแทง

 

เหลือตัวยาอีกสองเข็มที่เขาต้องฉีดเพื่อความทรงจำจะกลับมา

 

และนั่นเป็นช่วงเวลานับถอยหลังที่ลู่หานจะได้อยู่ในที่แห่งนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างน้อยเดินออกมาจากห้องหลังจากนั่งพักในห้องนอนอยู่ระยะหนึ่ง บานประตูปิดลงลู่หานตั้งใจจะเดินลงไปยังชั้นล่าง แต่ต้องหยุดชะงักเพราะเหล่าสาวใช้ที่จับกลุ่มอยู่หน้าห้องนอนใหญ่ที่ถัดจากห้องนอนของตนเอง ท่าทางแบบนั้นทำให้อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

 

เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ

 

คุณลู่หาน... สาวใช้ร่างเล็กที่จำได้ว่าชื่อเจอหลินเอ่ยเรียกก่อนย่อตัวทำความเคารพ พร้อมด้วยคนอื่นและนั่นทำให้ลู่หานโบกมือปัด ทั้งที่เคยบอกเหล่าสาวใช้ไปหลายรอบว่าไม่ต้องทำความเคารพ แต่กลับไม่มีใครนึกทำตาม แม้กระทั่งผิงผิงและฟ่านปิง

 

มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่าเจอหลิน

 

....

 

สาวใช้ที่เหลือต่างกระซิบกระซาบคล้ายให้หญิงสาวร่างเล็กที่สุดที่กำลังถือชามข้าวต้มกรุ่นร้อนให้เอ่ยความจริงบางอย่าง ท่าทางเหล่านั้นทำให้ลู่หานอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

 

ทำไมพวกเธอถึงต้องยืนรอกันอยู่หน้าห้องคุณซื่อชวินด้วยล่ะ

 

ค..คือ เจอหลินจำเป็นต้องเอาข้าวต้มให้นายท่านซื่อชวิน แต่ไม่กล้าเลยสักนิดค่ะคุณลู่หาน” หญิงสาวตัวเล็กก้มหน้างุดคล้ายรู้สึกหวาดกลัว และท่าทางนั้นทำให้ลู่หานรู้สึกสงสาร จึงเอ่ยให้ความช่วยเหลือ

 

ถ้าแบบนั้นฉันเอาเข้าไปให้ก็ได้นะ

 

จะดีหรือคะคุณลู่หาน...

 

ไม่เป็นไรหรอก เจ้าของใบหน้าแสนน่ารักเอ่ยย้ำด้วยความใจดี ก่อนจะหยิบจับถาดมาไว้ในมือเสียเอง ก่อนเจอหลินจะอ้อมแอ้มตอบถึงสาเหตุความหวาดกลัวอีกครั้ง

 

ความจริงแล้วเจอหลินกลัวคุณว่าที่เลดี้มากกว่าค่ะ

 

และคำพูดนั้นทำให้ลู่หานหยุดชะงัก แต่ถึงแบบนั้นเจ้าของร่างเล็กก็เลือกที่จะเดินใกล้บานประตูไม้ใหญ่ด้วยหัวใจที่เก็บซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ แม้ไม่ทั้งหมดแต่ถึงแบบนั้นก็ไร้ซึ่งหยดน้ำตาดังเช่นในทุกที

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนไม่นานที่บานประตูจะเปิดออก

 

ร่างหญิงสาวของว่าที่เลดี้ซิซิเลี่ยนปรากฏกายโดยมีเพียงผ้าห่มผืนหนาที่ลากมาเพื่อคุมกาย ด้วยสภาพที่บ่งบอกชัดเจนถึงอะไรบางอย่าง และเพราะแบบนั้นจึงทำให้หัวใจดวงเล็กคล้ายถูกบีบให้แหลกยิ่งกว่าเก่าด้วยภาพตรงหน้า

 

ใบหน้าสวยหวานของคุณหมอสาวนั้นคล้ายยิ้มเยาะเย้ย เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของคนที่มาเฟียซิซิเลี่ยนเรียกหาแทนตน แม้ไม่ได้คาดหวังว่าจะโผล่มาให้เห็นสภาพที่ชวนเข้าใจผิดที่จงใจนี้ก็ตามแต่นั้นก็เข้าทางของเธอ

 

เอาอะไรมาเสิร์ฟล่ะ

 

เช้านี้มีข้าวต้มครับ คุณว่าที่เลดี้

 

ข้าวต้ม...อย่างนั้นเหรอ

 

มือเรียวของจื่อวียื่นมาหยิบชามใส่ข้าวต้มที่ร้อนกรุ่นจนควันลอยฉุย ก่อนยกรอยยิ้มร้ายกาจ และแค่เพียงเสี้ยววินาทีก็หยิบชามที่ว่าปาลงกับพื้นจนข้าวต้มนั้นหกกระจายด้วยท่าทีแสนร้ายอีกทั้งยังกระเด็นโดนท่อนขาเรียวของคนที่ถือถาดข้าวต้มเอาไว้

 

ว้าย ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้เล่าลู่หาน” หัวเราะป้องปากไม่ต่างจากนางมารร้ายท่ามกลางสายตาของเหล่าสายใช้ ที่มองภาพคนแสนใจร้ายในคราบหญิงสาวแสนสวยด้วยใบหน้าที่ผิดหวัง ก่อนเจอหลินจะตั้งสติได้และรีบหยิบผ้าเช็ดตรงเอวก้มลงเพื่อทำความสะอาด โดยไม่ลืมจะเช็ดที่ท่อนขาเรียวของคนที่เป็นดั่งเหมยฮวาของซิซิเลี่ยนก่อน

 

คุณทำไมแบบนี้ทำไม คุณจื่อวี

 

เหอะ น่ารำคาญ

 

ลู่หานยืนนิ่งมองท่าทีคนที่เคยเป็นคุณหมอที่แสนใจดีด้วยใบหน้าผิดหวัง ก่อนเอ่ยปฏิเสธให้กับสาวรับใช้ร่างเล็กที่ช่วยเช็ดเศษข้าวต้มร้อนตรงท่อนขาให้ แต่นั่นก็เป็นพอดีกับน้ำเสียงแข็งกร้าวของว่าที่เลดี้ซิซิเลี่ยนดังขึ้น

 

ควรเป็นเธอไม่ใช่เหรอลู่หานที่ควรทำความสะอาดเศษข้าวต้มนี่!”

 

คุณว่าที่เลดี้คะ

 

เหล่าสาวใช้ต่างเอ่ยร้องเพื่อหวังจะห้าม แต่ลู่หานก็ยอมก้มลงเพื่อเช็ดเศษข้าวต้มกับพื้น หยิบผ้าทำความสะอาดจากเจอหลินแม้เธอจะยื้อไว้ เพื่อจบความวุ่นวายที่ลู่หานไม่รู้ว่าน้องสาวคนเล็กของตระกูลต้วนโกรธแค้นกันมาจากไหน

 

ทั้งที่เคยดีกับลู่หาน จนคล้ายว่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้าเป็นเพียงสิ่งหลอกลวงเท่านั้น

 

เกิดอะไรขึ้น...

 

น้ำเสียงทุ้มต่ำของประมุขแห่งคฤหาสน์ซิซิเลี่ยนดังขึ้น เมื่อเดินออกจากห้องแต่งตัวและพบกับความวุ่นวายขนาดย่อมหน้าประตูห้องนอน ภาพร่างเล็กที่ก้มลงเช็ดเศษอาหารที่พื้นทำให้ใจของมาเฟียหนุ่มกระตุก อยากจะช่วยให้ร่างเล็กลุกขึ้นยืนแต่ความจริงทำได้เพียงแค่เอ่ยถาม

 

หวาดกลัวเกินกว่าที่จะแสดงท่าทีห่วงใยเมื่อตอนนี้โอเซฮุนกับมีบ่วงชิ้นใหญ่พันรัดให้แสนอึดอัด เมื่อไม่ต้องกังวลเรื่องอันตรายกับคนตัวเล็ก แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้มีอุปสรรคที่ขวางกั้นยิ่งกว่าเก่า

 

เพราะความเป็นห่วงมากเกินไป จึงเลือกที่จะทำเช่นนี้

 

ลู่หานนะสิค่ะ อยู่ๆก็มือไม้อ่อนทำข้าวต้มหกเต็มพื้น

 

แบบนั้นเหรอ

 

ลู่หานเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่โกหกใส่ความด้วยท่าทีนิ่งเฉย ก่อนช้อนสายตามองมาเฟียหนุ่มด้วยแววตาตัดพ้อหากเลือกที่จะเชื่อแบบนั้น ดวงตาคมจดจ้องมองก่อนเบนสายตาหนีทำให้หัวใจดวงน้อยหล่นวูบ

 

แต่เพราะคำพูดที่เอ่ยต่อจากนั้นทำให้คล้ายว่าโอเซฮุนยังเลือกที่จะเชื่อมั่นในตน

 

แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ใช่หน้าที่ของลู่หาน ลุกขึ้นสิ

 

มาเฟียซิซิเลี่ยนเอ่ยออกคำสั่ง โดยไม่สนท่าทีกระฟัดกระเฟียดของคนข้างตัว มองร่างเล็กที่ยอมลุกขึ้นยืนตามคำสั่ง และเลือกที่จะเดินออกไป เพราะตารางงานที่เร่งเร้า ชุดสูทตัวยาวสีดำสนิทเฉียดผ่านกี่เพ้าสีขาวสะอาดของร่างเล็ก

 

ที่ในวินาทีนี้โอเซฮุนอยากจับมากอดปลอบแทบขาดใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

50 %

#มาเฟียขย้ำกวาง

 

 

 

 

 ผ่านมาเกือบสองวันที่ลู่หานยังคงโดนกลั่นแกล้งจากว่าที่เลดี้ซิซิเลี่ยนไม่เลิก ร่างน้อยแสนบอบบางที่สวมใส่ชุดกี่เพ้าสีขาว เดินอยู่ท่ามกลางสวนเขียวขจีด้านหลังคฤหาสน์ซิซิเลี่ยน คล้ายเป็นอีกหนึ่งสถานที่ที่ลู่หานใช้หลีกหนีจากความวุ่นวายของชีวิต หลีกหนีและพักพิงหัวใจดวงน้อยที่ตอนนี้ยากเกินกว่าจะเผชิญกับสิ่งใด

 

เดินไปยังท้ายสวนที่มีต้นไม้ใหญ่ยืนต้นอยู่ ขยับกายไปใกล้ก่อนมือน้อยแตะลงบนดอกเหมยฮวาที่เป็นช่อสวยห้อยลงมา ดอกไม้สีชมพูสวยดอกเล็กที่เบ่งบานเสมอในทุกฤดูกาล เข้มแข็งและอ่อนโยนแบบที่เขาอยากจะเป็น

 

เหมยฮวาออกดอกสวยกว่าในทุกปีเลยนะครับ คล้ายมันจะต้อนรับคุณ

 

ลู่หานหยุดชะงักก่อนร่างบอบบางจะหันหลังกลับมาพบกับพ่อบ้านใหญ่ประจำคฤหาสน์ คนที่เคยเปรียบเปรยให้เขาเป็นดอกไม้ดอกนี้ ให้เขาเบ่งบานเพื่อซิซิเลี่ยน ทั้งที่ความจริงแล้วไม่เป็นเช่นนั้น

 

ผมไม่มีค่าพอขนาดนั้นหรอกครับ

 

ใครกันครับที่ตัดสินคุณแบบนั้น” พ่อบ้านสูงวัยยื่นมือส่งช่อดอกไม้แสนสวย ให้กับคนที่อยู่ในชุดกี่เพ้าสีขาวแสนบริสุทธิ์ เหตุการณ์ในคฤหาสน์ที่แสนวุ่นวายนั้นานเกิงรับรู้ดี และได้รับคำสั่งจากนายท่านใหญ่ให้ช่วยดูแล เป็นคำเอ่ยร้องที่เขาทำด้วยความเต็มใจ

 

เมื่อหานเกิงไม่อยากให้ เหมยฮวาของนายท่านซื่อชวิน บอบช้ำไปมากกว่านี้เช่นกัน

 

“…”

 

หัวใจคุณลู่หานมีค่าพอที่เหมยฮวาจะเบ่งบาน และมีค่าพอสำหรับซิซิเลี่ยน เชื่อสิครับว่าพ่อบ้านที่อยู่มานานพอจะมองเห็นโลกหมุนเปลี่ยนไปครึ่งชีวิตมองไม่เคยผิด และผมไม่เคยพูดสิ่งที่ไม่จริง

 

คุณหานเกิงคงสงสารผมสินะครับเลยพูดแบบนี้

 

ไม่หรอกครับ ที่ผมพูดคือความจริง ให้โอกาสเวลาเพื่อพิสูจน์สิครับ

 

เวลาของเขาน้อยลงทุกที ลู่หานเพียงแค่คิดยังไม่ได้ตอบอะไรพ่อบ้านใหญ่ของซิซิเลี่ยนไป จมูกรั้นก้มลงสูดดมความหอมหวานของดอกไม้ดอกเล็กในมือ ก่อนริมฝีปากอิ่มจะเผยรอยยิ้มเพียงเล็กน้อย ส่งผ่านให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ายกรอยยิ้มตอบกลับและโค้งตัวเคารพก่อนเดินไปทางอื่น

 

ลู่หานทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวมองรอยเข็มที่สองที่มีสำลีก้อนเล็กแปะอยู่ ยาที่ว่าช่วยให้ลู่หานหายจากอาการฝันร้ายที่หลอกหลอน และอาการปวดศีรษะที่เล่นงานแทบในทุกช่วงเวลาได้จริง แต่เหลือเพียงความทรงจำที่ยังคงว่างเปล่าเช่นเคย

 

ได้แต่หวังว่ายาเข็มสุดท้ายที่เขาจะได้รับในค่ำคืนนี้จะช่วยเรียกทุกความทรงจำกลับคืนมา ได้กลายเป็นลู่หานที่รู้จักตนเองจริงๆ เสียที

 

ถึงเวลาที่จำได้ว่าเป็นใคร ฉันควรทำยังไงดีนะ

 

เอ่ยพึมพำพลางจ้องมองดอกไม้ช่อเล็กของดอกเหมยฮวาที่คล้ายถูกจงใจจัดแต่งมาอย่างดีที่ได้รับจากพ่อบ้านหานเกิงวางลงบนตัก ก่อนดวงตากลมโตจะปิดลง พิงหัวกลมลงบนต้นไม้ต้นใหญ่ ปล่อยความคิดวุ่นวายให้ไหลไปตามกระแสลมอ่อนที่พัดผ่าน

 

 

โดยมีดวงตาคมของใครบางคนที่จ้องมอง มาเฟียซิซิเลี่ยนจดจ้องร่างบอบบางพร้อมช่อดอกไม้ที่ตนเองเป็นคนสั่งให้พ่อบ้านใหญ่นำไปให้ในมือร่างเล็ก เจ้าของใบหน้าหล่อเหลายกรอยยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นคนตัวเล็กหลับตาพริ้มพิงกับต้นไม้ใหญ่

 

ก่อนเสียงสัญญาณที่ดังจากโฟนเอียร์ที่ดังขึ้นอย่างติดขัด ดึงให้มาเฟียหนุ่มต้องละสายตาจากเจ้าของร่างบอบบาง

 

ฉันจะไปเดี๋ยวนี้....

 

‘…’

 

สั่งให้ทุกคนเริ่มได้ มือใหญ่ขยับไมค์พูดกระซิบเอ่ยคำสั่งผ่านอินเตอร์โฟนของลูกน้องที่รอรับคำสั่งเริ่มต้นเกมที่มีหัวใจซิซิเลี่ยนเป็นเดิมพัน ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เมื่อรอเวลาอีกต่อไปไม่ได้แล้วแม้แต่วินาทีเดียว

 

หากลู่หานได้รับยาเข็มสุดท้ายในคืนนี้ เมื่อนั้นพันธนาการทุกอย่างก็จะหมดลง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คุณลู่หานคะ เสียงเรียกแผ่วเบาจากสาวรับใช้คนสนิททำให้ดวงตากลมโตดุจลูกกวางลืมตื่น เจ้าของใบหน้าแสนหวานแย้มรอยยิ้มให้กับหญิงสาว ก่อนอดไม่ได้ที่นึกฉงนกับใบหน้าที่ดูบูดบึ้งของเธอ

 

เกิดอะไรขึ้น

 

ยัยคุณว่าที่เลดี้แสนเอาแต่ใจนั่นสิคะ ฟ่านปิงไม่ได้อยากมากวนคุณลู่หานเลย

 

อย่าเรียกคุณจื่อวีแบบนั้นสิฟ่านปิง” เจ้าของเสียงใสเอ่ยตำหนิทำให้หญิงสาวหน้าบูดเสียยิ่งกว่าเก่า ทั้งที่คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นว่าที่เลดี้นั่นกลั่นแกล้งคุณลู่หานของเธอสารพัด แต่คุณของเธอกลับยังคงใจดีให้เกียรติและเคารพมากถึงขนาดนี้

 

คุณว่าที่เลดี้เรียกตัวคุณลู่หานไปพบ แต่ฟ่านปิงไม่อยากให้ไปหาเลยนะคะ หาเรื่องแกล้งอะไรคุณลู่หานของฟ่านปิงอีกแน่ ฟ่านปิงไม่ยอมหรอกนะคะ

 

อ่า คุณจื่อวีอยู่ที่ไหนกันล่ะ

 

โธ่คุณลู่หานของฟ่านปิง” ทั้งที่รู้ว่าไปก็ไม่วายหญิงสาวที่คล้ายเป็นแม่มดใจร้ายนั่นคงหาทางแกล้งเป็นแน่ แต่คุณลู่หานของเธอกับยอมติดกับดักนั้นอย่างง่ายดาย ฟ่านปิงอยากจะเอาคืนเสียจริง ถ้าไม่ติดว่าเธอคนนั้นเป็นถึงว่าที่เลดี้ของนายท่านซื่อชวินหรอกนะ

 

คุณเขาเป็นถึงว่าที่เลดี้ซิซิเลี่ยนเชียวนะ

 

แต่ตำแหน่งนี้ควรจะเป็นของคุณลู่...

 

ชู่ว..เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันแล้ว

 

ลู่หานยืดตัวเต็มความสูง ก่อนจะบอกให้หญิงสาวที่นั่งอยู่พานำไป ท่าทีแสนขัดใจนั่นของสาวรับใช้คนสนิททำให้เจ้าของใบหน้าน่ารักเผลอยกรอยยิ้ม จะคล้ายว่าเป็นเรื่องขบขันไปแล้วก็ส่วนหนึ่งที่ว่าที่เลดี้ซิซิเลี่ยนนั่นหาเรื่องกลั้นแกล้ง แม้บางวินาทีจะดูตอกย้ำต่อหัวใจเขาไปหน่อยก็ตาม

 

แต่ลู่หานก็คล้ายจะทำใจให้ชิน และปล่อยไปเสียมากกว่า

 

ไปกันเถอะ ที่ไหนล่ะ

 

ห้องซ้อมยิงปืนค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

การจะก้าวเป็นเลดี้ซิซิเลี่ยนที่สมบูรณ์แบบนั้นจะต้องมีความเพียบพร้อมในทุกด้าน ต้องอ่อนโยนและละเอียดอ่อน และถึงแบบนั้นก็ต้องมีความเข้มแข็งอยู่ภายใน เรื่องนี้ลู่หานทราบดีจากคำบอกเล่าของสาวเหล่าใช้คนสนิททั้งสอง จึงไม่นึกแปลกใจที่คุณจื่อวีจำเป็นต้องหัดซ้อมยิงปืน

 

บานประตูเหล็กเปิดออกกว้าง ก่อนพบกลับหญิงสาวที่แปลกตาเมื่ออยู่ในชุดกี่เพ้าสีแดงสด จื่อวีถอดที่ครอบหูลงเมื่อคนที่ตั้งใจตามหาเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างในทุกครั้ง

 

ถึงเวลาที่ฉันควรพูดให้เธอเข้าใจชัดเจนสักทีนะลู่หาน

 

“…”

 

เช้าวันก่อนเธอเห็นฉันกับพี่เซฮุนในห้องก็น่าจะชัดเจนดี ท่าทางคล้ายหยิ่งผยองนั่นทำให้ลู่หานเผลออดไม่ได้ที่จะสมเพชกับความพยายามที่ต้องการป่าวประกาศของเธอ ทั้งที่ก่อนนั้นมาเฟียซิซิเลี่ยนให้ความสำคัญกับจื่อวีกว่าใคร แบบที่เขาเองก็ทราบดี แต่กลายเป็นว่าเธอทำลายทุกอย่างด้วยตนเอง

 

เมื่อมาเฟียหนุ่มผู้นั้นหาได้สนใจอย่างเช่นเคย ชัดเจนในแบบที่ลู่หานสัมผัสได้

 

และในเวลานี้ที่ลู่หานเบื่อกับการต้องยอมตกเป็นเบี้ยล่างคนแบบเธอ

 

อวดในเรื่องแบบนั้นช่างน่าไม่อายจริงๆนะครับ

 

นังลู่หาน !” ด้วยโทสะทำให้ร่างเล็กของว่าที่เลดี้ซิซิเลี่ยนขยับตัวเข้ามาใกล้ วางกระบอกปืนลงเสียงดังบนโต๊ะไม้ ก่อนพุ่งตัวเข้ามาตั้งใจยกมือขึ้นจะฟาดลงบนแก้มใส

 

กิริยาต่ำ ไม่สมกับระดับปัญญาที่คุณอุตส่าห์ร่ำเรียนมาเลยนะครับ

 

ลู่หานเอ่ยเสียงนิ่งไม่ขยับหนีแม้หญิงสาวตรงหน้าตั้งใจจะฟาดมือลงบนใบหน้า หมดแล้วเช่นกันกับความอดทนที่เขาจะมอบให้ ไม่ทันมือขาวนั้นได้ตบลงบนแก้มใส บอดี้การ์ดที่อยู่ในเหตุการณ์ก็พุ่งตัวมาขวางมือไว้

 

กรี๊ดดดด แกเข้ามาขวางทำไม ! ”

 

ขอบคุณครับ ลู่หานเอ่ยตอบเสียงเบาให้กับบอดี้การ์ดร่างสูง ไม่สนใจเสียงกรีดร้องโวยวายของหญิงสาวที่คล้ายเสียสติไปแล้วตั้งแต่เจอคำตอบกลับของเขา และภาพที่เห็นทำให้ลู่หานรู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ ไร้ซึ่งและเกียรติและศักดิ์ศรีที่คุณหมอสาวควรมี

 

ออกไปนะ กล้าขัดคำสั่งว่าที่เลดี้แบบฉันหรือยังไง

 

คุณจำเป็นต้องฝึก ผมคือคนควบคุม นั่นคือกฎของซิซิเลี่ยน ไม่มีใครเหนือกว่านี้ ได้โปรดสงบลงด้วยครับคุณว่าที่เลดี้ซิซิเลี่ยน

 

จื่อวีกำหมัดแน่น ดวงตาแข็งกร้าวด้วยความเคืองโกรธกับคำพูดที่ตอกกลับเสียจนหน้าชา ลู่หานยังคงจ้องมองตอบด้วยท่าทีเฉยชา และท่าทางนั้นทำให้นึกโมโห อยากจะเอาคืนให้สาสมแต่เพราะบอดี้การ์ดร่างโตที่คล้ายกับครูฝึกนี่เอ่ยถึงกฎและข้อบังคับทำให้เธอต้องสงบอารมณ์ลง

 

แม้ทำไปได้ยากก็ตามทีเพราะคนที่อยู่ในชุดกี่เพ้าสีขาวที่ตัดกับสีชุมกี่เพ้าสีแดงของเธอยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในนี้

 

แน่จริงก็ให้นังเด็กนั่นหัดยิงด้วยสิ!” จื่อวีเอ่ยด้วยท่าทีหัวเสียและเพราะคำท้าทายแบบนั้นทำให้ลู่หานต้องเผลอยกรอยยิ้มมุมปาก

 

จื่อวีเธอช่างไม่รู้อะไรเสียแล้ว

 

ถ้าผมชนะคุณ ก็เลิกวุ่นวายกับผมสักที

 

จื่อวีพยักหน้ารับก่อนยกรอยยิ้มเหยียดกับคนที่กล้าท้าทายกับเธอ การฝึกฝนที่เธอเคยผ่านมือมาบ้างทำให้หญิงสาวมั่นใจ และยิ่งในช่วงสองสามวันมานี้ที่เธอโดนบังคับฝึกการยิงปืนตลอด ทำให้ไม่คิดว่าจะมีทางใดที่เด็กไม่รู้หัวนอนปลายเท้าจะเอาชนะเธอได้

 

บอดี้การ์ดร่างใหญ่ที่ในวินาทีนี้คล้ายเป็นกรรมการ วางปืนกระบอกเล็กลงบนหน้าคนทั้งคู่ จื่อวีครอบที่สวมลงบนหู ในขณะที่ลู่หานเองก็เช่นกัน หญิงสาวจ้องมองคนที่ในวินาทีนี้รู้สึกเกลียดแทบจับใจ เมื่อเป็นคนที่แย่งทุกอย่างไปจากเธอ

 

เริ่มได้ !”

 

บอดี้การ์ดส่งเสียงให้สัญญาดังขึ้นก่อนถอยออกห่าง และนั่นทำให้ลู่หานยกปืนขึ้นเล็งโดยไม่มีท่าทีลังเล จ้องมองเป้าหมายด้วยสายตาแน่วแน่ ก่อนลั่นไกปืนเพียงเสี้ยววินาที รัวลูกกระสุนจนหมดแมก

 

ปัง ปัง ปัง ปัง !

 

และทุกลูกกระสุนล้วนเข้าตรงกลางเป้าทุกนัด

 

ปลายกระบอกปืนที่จ่อเล็งเป้านั้นมีควันสีเทาลอยโขมงเพราะแรงระเบิดจากภายในที่ทำให้ลูกกระสุนดีดตัวออก ก่อนลู่หานจะเปลี่ยนเป้าหมาย มือเรียวที่จับกระบอกปืนนั้นเปลี่ยนมาจ่อเล็งหญิงสาวร่างเล็กข้างตัว

 

จื่อวีตัวสั่นสะท้าน เพราะปลายกระบอกปืนที่จ่อตรงหน้า และแววตาที่แสนจริงจังที่ดูน่าหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเห็นจากเด็กคนนี้ มือของเธอปล่อยปืนในมือให้ร่วงหล่น

 

อย อย่า...

 

หากคุณอยากเป็นเลดี้ก็ควรฝึกให้ดีกว่านี้ และเลิกมาวุ่นวายกับผมซักที!”

 

ลู่หานลดปลายกระบอกปืนลง ก่อนวางทิ้งไว้บนโต๊ะไม้ ไม่สนใจร่างแสนสั่นที่คล้ายหวาดกลัวที่ปลายสายตา ถอดที่ครอบหูวางทิ้งไว้ ก่อนแผ่นหลังบอบบางจะหันหลังกลับออกจากห้องไปโดยไม่สนใจ เสียงกรีดร้องที่แสนน่ารำคาญใจ

 

กรี๊ดดด นังลู่หาน นังบ้า!”

 

 

เมื่อหมดเวลาแล้วที่คนแบบเขาจะอ่อนแอ ควรเข้มแข็งและอดทนให้ได้ครึ่งหนึ่งของดอกเหมยฮวาที่ชูช่อสวยในทุกฤดูกาล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ลู่หานจดจ้องมองเข็มนาฬิกาที่กำลังเคลื่อนตัวหมุนรอบเป็นจังหวะ เมื่อแสงพระอาทิตย์ถูกกลืนกินด้วยแสงในยามค่ำคืน เมื่อนั้นก็ถึงเวลานัดกับคุณหมอที่จะให้ยาเข็มสุดท้ายช่วยให้ความทรงจำของเขาจะได้กลับคืนมา มือน้อยเย็นเยียบไม่ต่างจากหัวใจที่อดไม่ได้ที่กังวล

 

และลู่หานอยากให้โอเซฮุนยืนอยู่ตรงนี้ข้างกายของเขา แม้รู้ดีว่าเป็นคำขอที่เป็นไปไม่ได้

 

แต่หัวใจของเขาก็ยังนึกหวัง

 

ตื่นเต้นไหมเรา น้ำเสียงนุ่มของคุณหมอหนุ่มดังขึ้น เมื่อจัดเตรียมอุปกรณ์เสร็จเรียบร้อย ลู่หานมองสายน้ำเกลือที่ห้อยโยงยาง ดังเช่นคำอธิบายที่ต้วนอี้เอินได้บอกไว้ว่ายาหลอดสุดท้ายจำเป็นต้องฉีดให้พร้อมน้ำเกลือ เพราะความเข้มข้นของมัน

 

นิดหน่อยครับ

 

พี่ก็เหมือนกัน ตื่นเต้นไม่ต่างจากเราเลย

 

รอยยิ้มแสนใจดีที่ลู่หานไม่เคยนึกสงสัยส่งให้คนตัวเล็กบนที่นอนสีขาวสะอาด ในห้องนอนนั้นปราศจากใคร มีเพียงลู่หานและคุณหมอต้วนอี้เอิน และเสียงเข็มนาฬิกาที่ดังคล้ายตอกย้ำเวลาของลู่หานที่ใกล้จะหมดลง

 

ความทรงจำทั้งหมดของผมจะกลับคืนมาใช่ไหมครับพี่อี้เอิน

 

ใช่แล้ว ความทรงจำของเรา ที่พี่เองก็รอคอยไม่ต่างกัน

 

ลู่หานนึกสงสัยกับคำกล่าวที่ว่า แต่นั่นก็เป็นพอดีกับเข็มเล่มเล็กที่ถูกบรรจุด้วยตัวยาฉีดผ่านสายน้ำเกลือ แล่นเข้าสู่กระแสเลือด ออกฤทธิ์ให้เจ้าของร่างน้อยปรือปรอยดวงตาปิดลง ได้ยินเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาก่อนทุกอย่างจะดับวูบลง

 

หลับตาซะ เมื่อนั้นเราตื่นมาจะรู้ว่าเป็นใคร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียซิซิเลี่ยนรีบผลักบานประตูรถยนต์ให้เปิดกว้างทันทีที่ขบวนรถจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์ เหลือบมองนาฬิกาข้อมือเมื่อบ่งบอกว่าเขาเองนั้นพลาดเวลาสำคัญไปเกือบร่วมชั่วโมง เหงื่อไหลท่วมกายเพราะความกังวลและกดดันเพื่อหวังให้ได้อยู่ในวินาทีที่ลู่หานได้รับยาเข็มสุดท้าย

 

อี้เอินมาถึงนานเท่าไหร่แล้ว

 

เกือบสามชั่วโมงแล้วครับนายท่าน

 

มาเฟียซิซิเลี่ยนกัดฟันกรอดเมื่อกลายเป็นว่าโดนสับขาหลอกเรื่องเวลา ต้วนอี้เอินเลือกจะมาก่อนเวลานัด ร่างสูงรีบพุ่งตัวเข้าไปในบ้าน ไม่สนใจแม้กระทั่งเสียงเรียกดังเช่นในทุกครั้งของว่าที่เลดี้ซิซิเลี่ยน

 

เงียบซะจื่อวี!”

 

เอ่ยตะคอกใส่ก่อนรีบก้าวเท้าขึ้นไปยังชั้นบนไม่สนแม้เสียงโวยวายที่ไล่ตามด้านหลัง ตอนนี้โอเซฮุนไม่สนใจสิ่งใดนอกเสียจากคนที่ทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มเป็นกังวลยิ่งกว่าใคร ความไม่สบายใจที่ถาโถมทำให้มาเฟียซิซิเลี่ยนรีบเร่งความเร็วมากกว่าเก่า

 

ก่อนพบกับร่างคุณหมอหนุ่มอดีตเพื่อนสนิทที่นั่งรออยู่หน้าประตูห้อง

 

ลู่หานล่ะ

 

อยู่ด้านใน รอเวลาแค่ให้น้องฟื้นขึ้นมา

 

คำพูดที่ได้ยินทำให้เซฮุนรู้สึกใจชื้น อย่างน้อยลู่หานก็ได้รับยาแล้ว และคงไม่เกิดอันตรายใดเนื่องจากต้วนอี้เอินหาได้มีท่าทีหวั่นวิตก กายร่างสูงใหญ่เดินไปหน้าประตูบานเดิมด้วยมือที่เย็นเยียบ ก่อนจะบิดหมุนลูกบิดให้บานประตูเปิดกว้าง

 

และนั่นทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุก

 

สาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ก่อนพบว่าเตียงนอนนั้นว่างเปล่า ทิ้งไว้เพียงสายน้ำเกลือและเข็มที่เปื้อนด้วยเลือดบนที่นอนสีขาว อยากหลับตาลงและพบว่านี่เป็นเพียงความฝัน แต่บานกระจกหน้าต่างที่เปิดกว้างจนลมพัดม่านให้ปลิวไหวนั่นบ่งบอกว่านี่คือเรื่องจริง

 

ลู่หาน...

 

และทำให้โอเซฮุนได้ค้นพบกับความรู้สึกหัวใจที่แตกสลายอย่างแท้จริง

 

 
















 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100 %

#มาเฟียขย้ำกวาง

 

 

 

อดทนอีกอึดใจเดียวนะทุกคน

 


<3

คอมเม้นท์และสกรีมใส่แท๊ก #มาเฟียขย้ำกวาง กันเยอะๆ นะคะ เราจะรออ่าน


 

 

*ประกาศเรื่องสำคัญ*

ตอนนี้ผลโพลออกมาแล้วนะคะ

สรุปเราจัดทำ box set ใส่ #มาเฟียขย้ำแบค และ #มาเฟียขย้ำกวาง นะคะ เย้ ! เป็นแบบจั่วปังกระดาษแข็งตามที่ทุกคนเลือก ตามผลโพลในรูปเล้ย ! ชนะไปด้วย 121 เสียงจากทั้งหมด 155 จำนวนโหวต


ยังไงพอถึงเวลาเปิดจองก็อย่าทิ้งกันนะคะคนดี<3









ใครสงสัยสามารถสอบถามได้นะคะ

สอบถามทาง twitter ,line , Ask.fm ช่องทางที่สามารถโต้ตอบกันได้เนอะ เนื่องจากบางทีคอมเม้นท์ในหน้าเด็กดีเราได้ตอบไปแล้วไม่รู้ว่าทุกคนจะเห็นกันไหมนะคะ ยินดีตอบทุกคำถามเลยค่า


ตอบคำถามคนที่มีข้อสงสัยนะคะ

Q : มีรีปริ้นท์ #มาเฟียขย้ำแบค ไหมคะ

A : มีค่า เดี๋ยวจะแจ้งรายละเอียดพร้อมกัน

Q : สรุปโดยรวมทั้งชุด อยู่ที่เท่าไหร่

A : #มาเฟียขย้ำแบค(400 บาท) + #มาเฟียขย้ำกวาง (300-400 บาท) + box set (100-200บาท) สรุปราคาโดยรวมจะอยู่ที่ประมาณ 800-1000 บาทนะคะ สำหรับที่ต้องการเพื่อการตัดสินใจ

Q : จำเป็นต้องซื้อเป็น set ไหม

A : ไม่จำเป็นค่ะ เรายังมีเล่ม #มาเฟียขย้ำกวาง ขายแยก ไม่บังคับให้ทุกคนต้องซื้อ box set นะคะ ที่เราทำโพลสอบถามเพราะอยากทราบจำนวนคนที่สนใจ เพราะถ้าถึงขั้นต่ำที่โรงพิมพ์วางไว้ เราก็จะรีบจ้างคนออกแบบกล่องค่า (และตอนนี้เหมือนจำนวนคนสนใจถึงเป้าแล้ว เราเลยติดต่อคนทำกล่องไว้แล้วค่ะ )

Q : จะเปิดให้สั่งจองทั้งหมดเมื่อไหร่

A : ประมาณช่วงปลายเดือนนี้ - ต้นพคค่ะ ที่จะเปิดให้จอง (ลงรายละเอียดหลังจากอัพตอน 15 ) กระซิบว่ามีรอบ One day เหมือนอย่างเคยค่า ยังไงหยอดกระปุกหมูไว้รอกันนะคะ 

Q : ถ้ามี #มาเฟียขย้ำแบค อยู่แล้ว ซื้อ กล่อง Box set กับ #มาเฟียขย้ำกวาง แค่นั้นได้ไหมคะ

A : ได้เลยค่า :-)









@master_yp | ask.fm 







 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,327 ความคิดเห็น

  1. #10307 mnrฯ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 01:18
    น้องหนีสินะ
    #10,307
    0
  2. #10249 ชาอิน ~ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 01:33
    ลู่หานหนีไปแล้ว ความจำกลับมาแล้วใช่มั้ย
    #10,249
    0
  3. #10202 Phpalus (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:20
    ระเบิดตระกูลทิ้งดีมั้ย น่ารำคาญทั้งพี่ทั้งน้อง นี่ว่าพ่อนางต้องบงการแน่เลบ
    #10,202
    0
  4. #10163 tuntiiz (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 16:47
    น้องไปไหนนนนนนนน งือออ
    #10,163
    0
  5. #10089 ❾❶❾❸ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 13:08
    อิจื่อ ไปพัก
    #10,089
    0
  6. #9927 เจ้าหมีผู้ยิ่งใหญ่ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 14:27
    ด่าได้เจ็บแสบเว่อร์ลู่หาน//อยากลากจื่อวีไปตบกลางสี่แยกไฟแดง
    #9,927
    0
  7. #9904 Nutty_2525 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 19:43
    อยากตบๆๆๆๆๆจื่อมาก
    #9,904
    0
  8. #9719 w0w-LuHan (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 21:48
    เลิกบ้าได้แล้วจื่อวี เซฮุนไม่เคยทำอะไรเธอเลนสักครั้ง ไปไกลๆดิ
    #9,719
    0
  9. #9565 prsh (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 15:33
    อีจื่อวี อยากด่ามันหยาบคายมากกก ลู่รู้ตัวตนแล้วสินะ ทีนี้จะเป็นไงเนี่ย
    #9,565
    0
  10. #9539 CBbambam (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 02:13
    เกลียดนังจื่อ ร้ายๆตระกูลนี้มันร้าย แวร์อิสลู่หาน?
    #9,539
    0
  11. #9513 hunhanxxx (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 10:23
    เจ็บปวด ฮือ
    #9,513
    0
  12. #9472 mamodictator (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 14:39
    ไปเองเหมือนที่คิดไว้หรือว่ามีใครพาออกไปอ่ะ แล้วที่ไปนี่เพราะจำตัวเองได้มันดีหรือไม่ดี กลัวลู่หานเป็นคนของศัตรูอ่ะ ปวดใจจ
    #9,472
    0
  13. #9429 Meannie Sirichon (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 00:02
    โอเซฮุนคนโง่ โว๊ยยยยยยยยย
    #9,429
    0
  14. #9413 JongjitSriyan (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 02:15
    เดี๋ยววว อะไรยังไง
    #9,413
    0
  15. #9379 P.kiml (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 14:03
    ฮือ ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมานี่แอบเห็นสปอยในทวิตเตอร์แบบ ไม่น่าเห็นเลยจริงๆ แต่ก็หวังว่าตอนจบจะเป็นไปได้ดีเหมือนเคยนะคะ ชอบความเดาความลุ้น คิดถึงตอนอ่านเรื่องนี้แรกๆ ลุ้นทุกตอนเลยว่าลู่หานเป็นใคร
    #9,379
    0
  16. #9358 PINKLAND (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 13:12
    ลู่หานหนีหรอ ไม่นะะ
    #9,358
    0
  17. #9308 dovy_bubble (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 20:33
    รำคาญสองพี่น้องนี่ ฮุนจัดการเถอะ
    #9,308
    0
  18. #9179 CBshipper_ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 02:05
    ฮืออออ สงสารร สงสารลู่หาน สงสารพี่ฮุน เพราะพี่น้องสองคนนี้เลย ทำไมคุณหมอที่ใจดีแล้วก็น่ารักถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ไม่ชอบเลย ไปตามหาน้องให้เจอนะพี่ฮุน สู้วว
    #9,179
    0
  19. #8902 ReNight (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 18:43
    หลบทางให้ว่าที่เลดี้ตัวจริงด้วยค่ะ ตัวปลอมไสหัวไปให้ไกลไ
    #8,902
    0
  20. #8732 L64blik (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 00:33
    ฮืออดทนไม่ไหวแล้วคุณไรเตอร์ขาาาาาา
    #8,732
    0
  21. #8719 Jemma24_09 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 14:15
    ม่ายยยยย ลู่หายไปไหน
    #8,719
    0
  22. #8523 BonjourSLepain (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 21:37
    หายๆๆๆไปหน้ายยยยย
    #8,523
    0
  23. #8521 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:22
    โอ้ยยยยยย ลู่หานนนนน หายไปไหนอ่ะ!! หนีพี่เซไปจริงๆละอ่อ T-T
    #8,521
    0
  24. #8501 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 00:28
    เห้อออออ
    #8,501
    0
  25. #8473 hunqwa♡ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 15:29
    โอ่ยนยยยยยฮือออออ
    #8,473
    0