{จบแล้ว} Naked Prisoner #มาเฟียขย้ำแบค #มาเฟียขย้ำกวาง

ตอนที่ 39 : | 09 | fire | 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    10 มี.ค. 60

09

 



ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียซิซิเลี่ยนภายใต้ชุดสูทสีดำสนิทตัวยาวก้าวเดินลงจากรถยนต์คันหรูอย่างมั่นคง ดวงตาคมกริบถูกปิดบังด้วยแว่นสีดำสนิทเพื่อซ่อนความรู้สึกในหัวใจ เมื่อสถานที่ยืนตรงหน้าคือสุสานขนาดใหญ่ของซิซิเลี่ยนที่ฮ่องกง

 

เงียบสงบ แต่ถึงแบบนั้นก็มีความเจ็บปวดร่ำร้องอยู่ภายในที่ไม่มีใครรับรู้

 

ลูกน้องที่รายล้อมอยู่โดยรอบต่างก้มโค้งทำความเคารพมาเฟียที่แสนยิ่งใหญ่ เป็นการรวมตัวซิซิเลี่ยนที่แสนซื่อสัตย์ทั้งอดีตและปัจจุบันเพื่อระลึกถึงคนสำคัญ เลดี้คนก่อนของซิซิเลี่ยน หรือผู้เป็นแม่ของโอเซฮุน

 

คุณเซฮุน...

 

เสียงใสที่ร้องเรียกแผ่วเบาทำให้เจ้าของร่างแกร่งที่เคยเดินมาที่แห่งนี้ด้วยความโดดเดี่ยวพร้อมความคิดที่เป็นตะกอนของความเจ็บปวดในหัวใจหยุดชะงัก ก่อนหันกลับไปมองร่างบอบบางที่อยู่ในชุดกี่เพ้าสีขาวสะอาดตัดกับความมืดมนในที่แห่งนี้ ลู่หานแย้มรอยยิ้มเก้อเมื่อเมื่อมีหลายสายตาจับจ้อง

 

รอยยิ้มที่แสนบริสุทธิ์ที่มาเฟียหนุ่มมองเห็น คล้ายกับชโลมจิตใจที่เคยตายด้านได้กลับมาเต้นอีกครั้ง

 

มือใหญ่ที่ยื่นมารอทำให้ลู่หานไม่ลังเลที่จะเดินตรงไปหาพร้อมวางมือตัวเองลงไปพร้อมดอกไม้สีชมพูสวยที่กลีบดอกไล่จากเข้มไปอ่อนที่ดูงดงามวางลงบนมือใหญ่ ช้อนดวงตากลมโตขึ้นมองดวงตาที่อยู่ใต้แว่นตาสีดำสนิท

 

ดอกโบตั๋น

 

โอเซฮุนรู้จักความหมายของดอกไม้ชนิดนี้ดี ดวงตาภายใต้กรอบแว่นนั้นสั่นไหวแต่ไม่มีทางที่ใครจะรู้ ดอกไม้ดอกนี้คือสิ่งที่แม่ของเขารักและทะนุถนอม เธอย้ำเตือนเสมอให้เขาอ่อนโยนได้ครึ่งหนึ่งของดอกไม้ชนิดนี้ หว่านล้อมให้จิตใจที่แข็งกระด้างและคึกคะนองในวัยเยาว์ให้ดียิ่งขึ้น

 

แต่เขาก็ไม่ได้มีโอกาสนั้น จนกระทั่งเสียผู้เป็นแม่ไปตลอดกาลเพราะเธอตัดสินจบชีวิตตัวเอง จากความกดดันของคนรอบข้างที่ผ่านมาหลายสิบปีซึ่งตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงขายตัวเพื่อให้ตระกูลมาเฟียของตัวเองอยู่รอด แม้โอเซฮุนจะเติบโตเพื่อปกป้อง ทำตัวร้ายกาจและแข็งกระด้างใส่คนรอบตัวที่ทำร้ายผู้เป็นแม่ เลดี้ของซิซิเลี่ยนแค่ไหน

 

แต่แม่ของเขาก็ถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงผู้หญิงไร้ค่า ทั้งที่เธอมีเพียงแค่ความรักให้ผู้ชายคนหนึ่งผู้เป็นพ่อของเขา มาเฟียจากอิตาลีที่แสนยิ่งใหญ่

 

มีคนบอกผมว่าดอกไม้ดอกนี้ความคือความรัก ความอ่อนโยน และความโชคดี

 

“…”

 

อย่าเสียใจไปเลยนะครับ

 

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หยดน้ำตาหนึ่งหยดไหลจากดวงตาคม ลู่หานเขย่งตัวเอื้อมมือไปเช็ดหยดน้ำตาที่ข้างแก้มสากซึ่งมีรอยแผลเป็นที่เด่นชัด ทำตามใจในสิ่งที่ตัวเองต้องการเมื่อได้รับคำอนุญาตตั้งแต่ในตอนเช้า

 

คล้ายกับความเข้มแข็งของมาเฟียหนุ่มถูกกะเทาะออกด้วยดอกไม้เพียงดอกเดียวที่ดึงความทรงจำแสนเศร้าทั้งหมดกลับมา

 

ดอกโบตั๋น ดอกไม้ที่แม่เขารักสุดหัวใจ

 

 

 

 

ลู่หานมองตามแผ่นหลังแกร่งที่เดินนำอยู่ตรงหน้าก่อนจะขยับตัวไปเดินเคียงข้าง แม้ไม่รู้ว่าเหมาะสมหรือไม่แต่ลู่หานก็เลือกทำตามใจตัวเอง เพราะเรื่องราวที่ฟ่านปิงกับผิงผิงเล่าให้ฟังถึงคนสำคัญของซิซิเลี่ยน เลดี้คนก่อนผู้เป็นแม่ของโอเซฮุน เรื่องราวแสนเศร้าคล้ายกับตำนานที่ตอนจบมีเพียงน้ำตา

 

ทำให้ลู่หานรู้สึกสงสารมาเฟียซิซิเลี่ยนขึ้นมาจับใจ เพราะแบบนั้นถึงได้ร้องขอให้สองสาวพาตนไปหาดอกไม้ที่แสนสำคัญของท่านเลดี้คนก่อน

 

แม่ครับ...

 

เสียงทุ้มเพียงแค่เอ่ยเรียกเมื่ออยู่หน้าหลุมศพผู้เป็นแม่ ไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยต่อจากนั้น ท่ามกลางความเงียบที่ได้ยินเพียงเสียงลมที่พัดผ่านแมกไม้ ไหล่กว้างที่เคยยืดตรงวันนี้คลายลู่ลงคล้ายเป็นเพียงโอเซฮุนในวัยเด็ก

 

พร้อมทบทวนความคิดและเหตุการณ์มากมายที่โอเซฮุนพยายามจะเปลี่ยนแปลง

 

ผม...จะไม่ขอร้องให้แม่กลับมาเหมือนในปีก่อนๆ ผมคิดว่าผมคงทำใจได้แล้ว ปีนี้ผมจะเข้มแข็ง และ...อ่อนโยนให้มากขึ้นเหมือนที่แม่เคยขอร้องผมไว้นะครับ

 

มือใหญ่หยิบดอกไม้สีชมพูสดที่ตัดกับผ้าเนื้อดีสีดำที่เก็บไว้อยู่ตรงกระเป๋าหน้าอกวางลงบนผืนหญ้า ก่อนก้มลงโค้งทำความเคารพหลุมศพ พร้อมกับลูกน้องซิซิเลี่ยนหลายร้อยคนที่โค้งตัวทำความเคารพศพของอดีตเลดี้คนสำคัญของตระกูล

 

มาเฟียซิซิเลี่ยนยืดตัวเต็มความสูงสะบัดชายเสื้อสูทตัวยาว ก่อนหันหลังเดินไปกอบกุมมือบางของร่างเล็กที่ยืนรออยู่ด้านหลัง ดึงรั้งให้เดินมาอยู่ตรงหน้า ลู่หานช้อนตามองดวงตาคมที่ตอนนี้ไร้ซึ่งสิ่งปกปิด แค่เพียงเท่านั้นหัวใจก็บีบตัวเต้นอย่างประหลาด

 

ตึก...ตัก..

 

ส่วนเด็กคนนี้ คือ...

 

 

พี่เซฮุนคะ !”

 

คำพูดของเซฮุนหยุดชะงักเมื่อร่างแสนบอบบางของคุณหมอจื่อวีที่ตะโกนเรียกอยู่ตรงหน้าประตูสุสานทำให้ทุกสายตาหันไปมอง เฉินรีบเดินเข้าไปขวางร่างเล็กหญิงสาวไว้ นั่นทำให้เธอมองบอดี้การ์ดคนสนิทของผู้เป็นพี่ชายด้วยความประหลาดใจ

 

ก่อนมาเฟียหนุ่มจะโบกมือยกห้ามลูกน้องคนสนิทและปล่อยให้หญิงสาวเดินมาอย่างที่เธอตั้งใจ แม้อดประหลาดใจไม่ใช่น้อยว่าจื่อวีนั้นรู้ได้อย่างไรว่าเขาอยู่ที่ไหนอีกทั้งยังถือช่อดอกไม้สีขาวสะอาดคล้ายจะมาไหว้หลุมศพแม่ของเขาทั้งที่โอเซฮุนไม่เคยบอกใคร แม้กระทั่งต้วนอี้เอินเรื่องวันตายของแม่เขา

 

ร่างบอบบางที่อยู่ในชุดเดรสสีฟ้าสดใสก้าวย่ำด้วยความไม่ถนัดเพราะต้องเดินผ่านสนามหญ้าที่แสนชันอีกทั้งเธอยังสวมรองเท้าส้นสูง ไม่มีโอกาสได้เปลี่ยนชุดเมื่อเธอได้รับข่าวอย่างกระชั้นชิด และสุดท้ายเธอก็ล้มลงพร้อมหวีดร้องด้วยความตกใจ

 

ว้าย!...

 

ภาพหญิงสาวที่ล้มคะมำอยู่ตรงสนามหญ้าทำให้มาเฟียหนุ่มแทบจะเดินไปหาในทันที แต่ติดตรงที่มือบอบบางที่กอบกุมของคนที่ใส่ชุดกี่เพ้านั่นกลับดึงรั้งไว้ ลู่หานหลบสายตา ไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมถึงเลือกที่จะทำแบบนี้

 

แต่เขาไม่อยากให้โอเซฮุนไปหาคุณหมอคนสวยคนนั้น

 

ลูกน้องของมาเฟียซิซิเลี่ยนต่างกรูกันเข้าไปให้ความช่วยเหลือ แต่จื่อวีกลับปฏิเสธเมื่อไม่อยากให้ใครต้องแตะตัวแม้กระทั่งเฉิน แล้วช้อนสายตามองขอความช่วยเหลือจากเพื่อนของพี่ชาย และนั่นทำให้มาเฟียหนุ่มจึงต้องยอมใจอ่อน

 

จื่อวีเขาล้ม ฉันไปช่วยแค่นิดเดียว

 

สุดท้ายร่างเล็กที่อยู่ข้างกายก็ยอมปล่อยมือใหญ่ที่ดึงรั้งไว้ ท่าทางดื้อรั้นที่เปิดเผยนั่นทำให้โอเซฮุนนึกแปลกใจ แต่อาจเป็นเพราะเขาเองที่อนุญาตให้ลู่หานได้ทำตามใจก็เป็นได้

 

 

ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มช้อนอุ้มคุณหมอคนสวยให้ลุกขึ้นยืนได้เช่นเดิม ก่อนรับช่อดอกไม้ในมือ พร้อมกับส่งต่อให้เฉินไปวางไว้ที่หน้าหลุมศพผู้เป็นแม่ มองใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้ยิ้มแหยใส่เพราะความซุ่มซ่ามของเธอ

 

ขอบคุณนะคะ ฉันซุ่มซ่ามตลอดเลย

 

โอเซฮุนเพียงแค่ยกรอยยิ้มให้พร้อมกับใช้มือยีหัวอย่างไม่นึกถือสาอะไร เมื่อทุกอย่างเงียบลงมีเพียงเสียงเดินของเฉินที่ตรงไปยังหน้าหลุมศพที่มีร่างเล็กของลู่หานยืนอยู่และนั่นทำให้มาเฟียหนุ่มได้ยินเสียงแปลกประหลาดอะไรบางอย่าง

 

ติ้ก ติ้ก...

 

คล้ายหัวใจแทบหยุดเต้น โอเซฮุนปล่อยร่างคุณหมอสาวไว้เบื้องหลัง ก่อนจะวิ่งตรงไปยังหน้าหลุมศพผู้เป็นแม่ตรงไปยังร่างเล็กที่ยืนมองด้วยดวงตากลมโตที่แสนใสซื่อ พร้อมร้องตะโกนเสียงดัง

 

เฉิน ช่อดอกไม้นั่นมีระเบิด !!”

 

แค่เพียงเสี้ยววินาทีที่ไม่มีโอกาสได้ตกใจ บอดี้การ์ดที่ถูกฝึกมาอย่างดีสมกับเป็นอันดับหนึ่งของซิซิเลี่ยนก็รีบกระชากช่อดอกไม้หาต้นตอก่อนจะพบเจอกล่องสีดำสนิทที่มีตัวเลขตัวเดียวที่นับถอยหลังกระพริบอยู่

 

บ้าเอ้ย!”

 

โอเซฮุนวิ่งจนสุดแรงเพื่อไปถึงร่างบางบอบที่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนจะพุ่งตัวกระโจนใส่ให้ร่างเล็กล้มลงกับผืนหญ้าโดยมีร่างสูงใหญ่คร่อมทับเพื่อความปลอดภัย พอดีกับเฉินขว้างระเบิดออกไปจากรัศมีผู้คนเข้าไปในป่าด้านหลัง

 

ตู้ม !

 

ก่อนจะระเบิดเสียงดัง พร้อมแรงกระแทกมหาศาลแม้เฉินจะขว้างปาด้วยแรงทั้งหมดที่มีไปไกลมากแค่ไหน แต่แรงระเบิดก็ยังมากเพียงพอผลักให้ร่างของบอดี้การ์ดหนุ่มกระเด็นไปเกือบเมตรอยู่ดี ไม่ต่างกับร่างของมาเฟียหนุ่มและร่างของลู่หานที่ต่างกลิ้งหมุนไปเช่นกัน

 

ไฟลุกท่วมป่าด้านหลังสุสาน พร้อมแรงระเบิดที่ทำให้หลายคนได้รับลูกหลงเมื่ออยู่ใกล้รัศมี

 

คุณเซฮุนครับ..

 

ลู่หานจับแก้มของมาเฟียหนุ่มที่โอบกอดคอยรับแรงกระแทกแทนตน กระซิบเรียกซ้ำก่อนตบลงบนข้างแก้มสากที่มีรอยแผลเป็นเมื่อไม่เห็นลืมตาตื่น น้ำตาไหลหยดจากดวงตากลมโตด้วยความหวาดกลัวระคนตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะเขย่าไหล่หนาพร้อมร้องตะโกนเรียกเสียงดังใส่คนที่ทำเพียงหลับตาแล้วขมวดคิ้วคล้ายเจ็บปวด

 

คุณเซฮุน ฮึก...คุณ

 

ก่อนดวงตาคมจะลืมขึ้นมาจดจ้อง ทำให้ลู่หานโล่งใจแล้วรีบใช้หลังมือปาดคราบน้ำตาที่ไหลทะลัก มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นนั่งก่อนบิดตัวคลายความเจ็บจากแรงกระแทก คล้ายรังสีความน่าหวาดกลัวแผ่ออกมาจากคนที่ลู่หานมองอยู่

 

ใครมันกล้าทำแบบนี้

 

กระซิบเสียงเหี้ยมพร้อมขบสันกรามด้วยความโกรธเมื่อมองไปเห็นเปลวไฟที่ลุกท่วมป่าที่เคยเป็นสีเขียวขจี ควันสีดำลอยขโมง ไม่ไกลนักเป็นเฉินที่ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซและเดินตรงมา พร้อมกับมาเฟียซิซิเลี่ยนยืดตัวเต็มความสูงเช่นกัน

 

บอสครับ...จะเอายังไงดีครับ

 

หึ..

 

“…”

 

เอาให้มันถึงตาย!”

 

โอเซฮุนแสยะรอยยิ้มร้ายกาจ ท่าทางแบบนั้นที่ลู่หานกลับนึกหวาดกลัวขึ้นจับใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

50 %

 

#มาเฟียขย้ำกวาง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างของน้องสาวเพื่อนที่ยังคงใช้มือปิดปากพร้อมตัวสั่นด้วยน้ำตา โอเซฮุนกำหมัดแน่นแววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเอ็นดูในวินาทีนี้กลับแข็งกร้าวจนหญิงสาวเพียงคนเดียวในที่แห่งนี้สะอื้นไห้ด้วยท่าทีน่าสงสาร

 

ฮึก..พี่ ฮือ ฉันไม่ได้ทำ

 

เธอไม่ได้ทำงั้นเหรอจื่อวี !”

 

สองมือใหญ่กำรอบท่อนแขนเล็กแล้วดึงรั้งให้ร่างคุณหมอคนสวยเข้ามาใกล้ ร่างเล็กที่มาเฟียหนุ่มเคยถนอมในตอนนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อความผิดหวังและความรู้สึกที่คล้ายกับการโดนหักหลังทำให้โอเซฮุนถึงได้กลายร่างเป็นคนใจร้าย

 

ฉันเจ็บนะ ฮือ พี่เซฮุน...

 

จื่อวีช้อนมองด้วยใบหน้าสวยหวานที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ส่ายหน้าไปมาเพื่อปฏิเสธในสิ่งที่เกิดขึ้น ดวงตาเบือนมองไฟที่ยังลุกท่วมป่าด้านหลัง ก่อนหันมามองสบตากับพี่ชายที่เคยแสนดีของเธอ ท่าทางน่ากลัวที่จื่อวีไม่เคยได้สัมผัสทำให้คุณหมอเสียใจ

 

ในเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่รู้อะไรเลยจริงๆ

 

บอกพี่มา...เดี๋ยวนี้!”

 

ฮือฉัน ไม่รู้ ไม่รู้ ฮือ จริงๆ นะคะ

 

ร่างของหญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนทรุดตัวลงนั่งลงกับพื้นหญ้าเมื่อท่อนแขนถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ท่าทางที่น่าสงสารทำให้ลู่หานที่มองอยู่นานรีบเข้าไปเพื่อลูบหลังปลอบก่อนที่มาเฟียซิซิเลี่ยนจะระเบิดอารมณ์จนเลวร้ายมากกว่านี้

 

ช้อนสายตาสบกับดวงตาที่แข็งกร้าว ลู่หานสัมผัสได้ว่าโอเซฮุนโกรธและผิดหวังมากแค่ไหน ร่างเล็กที่อยู่ในชุดกี่เพ้าจึงเอื้อมมืออีกข้างไปจับกับมือแกร่งบีบกระชับเพื่อให้มาเฟียหนุ่มอารมณ์เย็นลง ในเมื่อไม่มีอะไรเสียหายหรือใครเป็นอันตรายมากนัก แม้ตัวเขาเองที่อยู่ใกล้ระเบิดมากที่สุดก็ตาม

 

ใจเย็นก่อนสิครับ

 

อารมณ์ที่เคยกรุ่นร้อนเหมือนเปลวเพลิงตอนนี้คล้ายมีน้ำมาดับ เพียงเพราะดวงตากลมโตที่ช้อนมอง อีกทั้งร่างของหญิงสาวที่เป็นคนสำคัญร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร มาเฟียซิซิเลี่ยนพรูลมหายใจออกถอนหายใจ มือแกร่งเสยผมที่ชื้นด้วยเหงื่อก่อนหลับตาลงเพื่อสงบความรู้สึก

 

สุดท้ายแล้วโอเซฮุนก็ย่อตัวลงนั่งในระดับเดียวกับร่างเล็กทั้งสองคน ท่ามกลางความวุ่นวายเมื่อคนของซิซิเลี่ยน ที่เริ่มเข้ามาจัดการสถานการณ์

 

ไหนบอกพี่สิ...ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรา

 

เสียงทุ้มที่เริ่มอ่อนลงทำให้คนที่ร้องไห้สะอื้นโผตัวเข้ากอดเจ้าของอกแกร่งในทันที มือเล็กของลู่หานที่กำลังลูบปลอบคุณหมอชะงักค้าง ก่อนจะปล่อยทิ้งวางไว้ข้างตัว ภาพที่เห็นในสายตาทำให้มือเล็กขยุ้มชายกี่เพ้า

 

เมื่อหัวใจดวงเล็กเต้นช้าลงอย่างประหลาด

 

แค่นยิ้มให้กับตัวเองก่อนตัดสินใจจะลุกขึ้นยืนไปให้ไกลจากตรงนี้ แต่มือแกร่งกลับคว้าจับไว้ ดวงตาคมจ้องมองตอบกลับ ลู่หานพยายามจะยื้อมือแต่สู้แรงมือที่คล้ายกับคีมเหล็กนั่นไม่ได้สักนิดสุดท้ายจึงต้องนั่งลงข้างมาเฟียซิซิเลี่ยนที่ยังคงใช้มืออีกข้างลูบปลอบคนที่ร้องสะอื้นไห้อยู่บนอก

 

จื่อวี ชู่ว...

 

ฮือ..ฮึก ฉันไม่รู้ คนของซิซิเลี่ยนไปรับ แค่นั้น ฮึก แล้วฉันก็ไม่รู้อะไรอีกแล้ว

 

คนของซิซิเลี่ยน คนของพี่?

 

ใช่

 

โอเซฮุนดันไหล่บอบบางของคุณหมอให้ไกลจากตัว จดจ้องดวงตาที่ยังเต็มไปด้วยน้ำตาแววตานั้นไร้ซึ่งการโกหกทำให้มาเฟียหนุ่มตัดสินใจเชื่อแม้จะสงสัยอยู่เต็มหัวใจ ขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อรู้ดีว่าเขาไม่ได้สั่งลูกน้องคนไหนก็ตามไปรับจื่อวีมา

 

ฉันแค่ให้เขาแวะซื้อดอกไม้ ฮึก แค่นั้น ฮือ ฉันไม่รู้จริงๆนะคะ ว่า..มันจะมีระเบิด

 

ตอนนี้รู้หรือยังล่ะครับ ลู่หานที่นั่งเงียบมานานพลั้งปากเอ่ยถาม

 

ฉันรู้แล้ว ฮือ ขอโทษ..ขอโทษนะคะพี่เซฮุน

 

คุณหมอสาวคว้ามือของมาเฟียหนุ่มแนบกับแก้มก่อนเอ่ยคำขอโทษไปมาพร้อมน้ำตาที่ยังไม่หยุดไหล โอเซฮุนปล่อยให้เธอทำแบบนั้นโดยไม่คิดห้ามเมื่อตอนนี้สมองกำลังประมวลถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ลำดับเหตุการณ์และความเป็นไปได้

 

ก่อนจะเป็นเฉินที่เดินเข้ามาพร้อมเอ่ยรายงานสถานการณ์ที่แสนเลวร้าย

 

คุณเซฮุนครับ

 

ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับมือที่ดึงรั้งคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดกี่เพ้าให้ลุกขึ้นตามเพราะมือใหญ่ที่ยังกอบกุมไว้ไม่ปล่อย สีหน้าที่เคร่งเครียดของลูกน้องคนสนิททำให้มาเฟียหนุ่มแค่นรอยยิ้ม สิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่เขากำลังประเมินไว้กำลังเกิดขึ้นจริง

 

รถที่ไปรับคุณจื่อวี เป็นคนของเราจริงครับ

 

“…รายงานต่อไปสิท่าทางที่นิ่งเฉยคล้ายกับไม่ได้ตกใจในความจริงที่เฉินเอ่ยบอกทำให้ลู่หานนึกแปลกใจ หรืออาจเป็นเพราะมาเฟียซิซิเลี่ยนได้รับการฝึกฝนในเรื่องการรับมือได้ในแทบทุกสถานการณ์

 

และไม่ใช่แค่นั้น หมอนั่นยังเป็นคนสนิทของคุณอาของคุณเซฮุน ...คุณป๋อหรันครับ

 

คล้ายบรรยากาศทุกอย่างสงบนิ่ง หลังจากได้ยินประโยคสุดท้ายจากปากของเฉิน ลู่หานอดไม่ได้ที่จะตกใจในเมื่อคุณอาของโอเซฮุนก็เป็นคนของซิซิเลี่ยนแล้วทำไมถึงจงใจวางระเบิดที่แทบคร่าชีวิตของทั้งเขาและมาเฟียหนุ่ม

 

หรือนี่คือการทรยศหักหลัง เป็นจุดแตกหักของซิซิเลี่ยน

 

สุดท้ายก็ยอมเผยตัวออกมาสักทีสินะ งูเห่านั่น ก็ดี ฉันได้จัดการโดยไม่ต้องคำนึงอะไรอีกต่อไป หึกดรอยยิ้มลึกที่แสนร้ายกาจและไม่มีใครอ่านออกถึงความรู้สึกของมาเฟียซิซิเลี่ยนในตอนนี้ โอเซฮุนหลับตาแน่นขบสันกรามด้วยความแค้นเคือง เขาพยายามมองข้ามทุกสิ่งที่ระแคะระคายจากอาคนนั้น

 

ไม่ว่าจะเป็นเอกสารยักยอกเงินมากมาย หรือสมุดสีน้ำตาลที่บันทึกการทำธุรกิจชั้นต่ำที่โกงกินคนชนชั้นกลาง ที่ทำให้ล้มละลายกันเป็นแถบ

 

อาป๋อหรันไม่เคยเชื่อง อย่างที่พ่อเขาเคยพร่ำบอกก่อนจะจากไป

 

แต่เพราะผู้เป็นแม่ที่ขอร้องอ้อนวอน เขาถึงได้ยอมปล่อยเอาไว้จนในวินาทีนี้

 

 

พาจื่อวีไปส่งที่คฤหาสน์ตระกูลต้วน...ส่วนเธอกลับไปรอที่บ้าน

 

มาเฟียซิซิเลี่ยนเอ่ยบอก มือที่เคยจับลู่หานไว้คลายลง ก่อนร่างสูงจะหมุนตัวหันไปอีกฝั่งด้านนอกสุสานที่มีรถยนต์จอดมากมาย ก้าวเท้าอย่างมั่นคงและรวดเร็วให้ไกลห่าง หัวใจของร่างเล็กวูบโหวงประหลาด ดอกโบตั๋นที่เสียบไว้ที่กระเป๋าหน้าอกถูกลมพัดแรงจนปลิวร่วงหล่นลงกับพื้น

 

คล้ายสัญญาณบางอย่างที่บอกว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้าย...

 

คุณเซฮุน!!”

 

ลู่หานร้องตะโกนเสียงดัง ก่อนเพียงเสี้ยววินาทีที่เจ้าของแผ่นหลังกว้างจะหยุดชะงักแล้วก้าวเดินต่ออย่างมั่นคงเพื่อไปจัดการสะสางสาเหตุของเหตุการณ์เลวร้าย มาเฟียซิซิเลี่ยนไม่สนแม้คำเรียกของเจ้าของร่างเล็กหรือลูกน้องคนสนิทที่เอ่ยร้องขอให้วางแผนให้รัดกุม

 

เพราะนี่อาจเป็นกับดัก

 

 

บอสครับ ผมว่า...

 

ฉันคิดดีแล้ว

 

เฉินยอมรับการตัดสินใจของผู้เป็นนาย แม้สัญชาตญาณจะร้องเตือนว่านี่ไม่ใช่การรับมือที่ดีเท่าไหร่นัก การบุกไปหาซึ่งหน้าสำหรับคนที่จงใจเอาถึงชีวิตไม่สนแม้กระทั่งสายเลือดนั้นน่าหวาดหวั่นถึงจิตใจที่แสนเหี้ยม

 

โอเซฮุนยกตัวขึ้นรถยนต์คันใหญ่ ก่อนจะสตาร์ทเครื่องเตรียมตัวออกรถ และนั่นเป็นพอดีกับร่างแสนบอบบางของใครบางคนที่จับชายกี่เพ้าพร้อมวิ่งอย่างรวดเร็วก่อนกระชากเปิดประตูข้างคนขับไม่ให้มีใครสักคนได้ขัดขวางหรือเอ่ยห้าม

 

ปัง !

 

ลู่หานปิดประตูรถยนต์คันใหญ่เสียงดังลั่น พร้อมยังหอบหายใจเพราะการตัดสินที่เกิดขึ้นในไม่กี่วินาทีก่อน หันมองดวงตาคมกริบที่มองตรงมาคล้ายกับตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

ขึ้นมาทำไม มันอันตรายนะรู้ไหม!”

 

แล้วคุณจะไปทำไมในเมื่อรู้ว่ามันอันตรายล่ะครับ

 

ลู่หาน...นี่ไม่ใช่เวลาที่เธอจะดื้อใส่ฉันนะ

 

มาเฟียซิซิเลี่ยนขมวดคิ้วอย่างกังวลกับการตัดสินใจของร่างบาง แววตาที่ไร้ซึ่งการยอมโอนอ่อนหายไปในตอนนี้เหลือเพียงร่างของใครบางคนที่ดูเข้มแข็งและพร้อมที่จะอยู่ข้างพื้นที่ที่แสนอันตราย คือข้างกายคนแบบเขา

 

ผมไม่ได้ดื้อ ผมแค่เป็นห่วงคุณ

 

ประโยคหลังนั้นแสนแผ่วเบาแต่โอเซฮุนกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน พร้อมกับความรู้สึกในหัวใจที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไป

 

 

ผมขอใช้สิทธิ์ที่คุณบอกจะตามใจผม

 

มาเฟียซิซิเลี่ยนเป็นฝ่ายแพ้ เป็นครั้งแรกที่โอเซฮุนรู้สึกจำยอมต่อใครบางคน ความรู้สึกส่วนลึกที่เขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน ไม่อยากให้คนตัวเล็กแบบลู่หานต้องไปเจออันตรายแบบที่เขาเจอ แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ได้อยากให้ห่างกายไปไหน

 

เป็นความสับสนที่เซฮุนเองยังไม่อยากนึกหาคำตอบ

 

แล้วไม่คิดหรือยังไงว่า ฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างกันกระซิบแผ่วเบาที่ถูกกลบด้วยเสียงเร่งเครื่องยนต์คันใหญ่ให้ออกตัวอย่างรวดเร็ว จนลู่หานอดไม่ได้ที่จะนึกสงสัยกับสิ่งที่มาเฟียหนุ่มพึมพำแต่ความเร็วรถที่พุ่งสูงอย่างแทบไม่มีขีดจำกัดทำให้ความสนใจของร่างเล็กเปลี่ยนแปลงไป

 

รถยนต์คันใหญ่ถูกขับกระชากออกตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปไกลจากสุสานที่เปลวเพลิงยังคงลุกไหม้แม้ควบคุมได้บางส่วน เซฮุนนึกถึงแหล่งกลบดานของผู้เป็นอาที่ตามสืบเมื่อไม่นานมานี้ ก่อนจะรีบเร่งเครื่องยนต์ให้มากยิ่งขึ้น

 

ใจเย็นหน่อยสิครับคุณเซฮุน

 

แรงเร่งเครื่องเบาลงแต่ถึงแบบนั้นก็ยังคงอยู่เหนือขีดจำกัดของความเร็วรถในท้องถนนอยู่ดี โชคดีที่เป็นช่วงเวลาเย็นย่ำและเป็นแถบชานเมืองที่ไร้ซึ่งผู้คน มีรถเพียงไม่กี่คันที่สวนมา ก่อนรถโดยสารคันใหญ่จะขับผ่านสะพานและเป็นวินาทีนั้นที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด

 

ลู่หาน ระวัง ! / คุณเซฮุน !”

 

โครม !

 

เสียงร้องดังลั่นเมื่อกระจกหน้าถูกไฟรถยนต์ที่สวนมาสาดส่องสะท้อนจนมองไม่เห็น พร้อมกับพุ่งตัวเข้ามาใกล้ ก่อนจะจงใจชนอย่างแรงจนรถยนต์ที่มาเฟียซิซิเลี่ยนขับนั้นหมุนคว้างสะบัด มือใหญ่ยื่นไปขวางหน้าร่างเล็กเพื่อปกป้อง เกิดแรงกระแทกมหาศาลจนรถยนต์หมุนตลบ

 

เสียงเหล็กที่บดเบียดพื้นถนนจนเกิดประกายไฟลุกท่วมพร้อมน้ำมันที่รั่วจนเหม็นฉุน ก่อนรถยนต์จะหมุนไร้ซึ่งทิศทางจากแรงกระแทกทำให้ทะลุขอบสะพานพร้อมกับลอยดิ่งลงไปยังพื้นน้ำที่เย็นสนิท

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100 %

#มาเฟียขย้ำกวาง

 

 

 

 

 

 

 

จบบริบูรณ์

 

หยอกเล่นคับ แฮ่

 

 

 

Q : ใครใจร้ายที่สุด !

A.เซฮุน B.ลู่หาน C.อาป๋อหรัน D.เลาเอง<3

 

 

รักนะ

 

 

อย่าลืมติดแท๊ก #มาเฟียขย้ำกวาง และคอมเม้นท์สกรีมกันได้

ยิ่งเยอะเลาจะรีบมาต่อไวไวนะคับคนเก่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 @master_yp | ASK.FM

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,327 ความคิดเห็น

  1. #10302 mnrฯ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 00:31
    อมกกกกก. จะผจญภัยไปไหนชีวิต
    #10,302
    0
  2. #10267 polar Co., Ltd. (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 18:39
    ชนีทำตัวน่ารำคาญ
    #10,267
    0
  3. #10245 ชาอิน ~ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 13:47
    อย่าเป็นอะไรนะ
    #10,245
    0
  4. #10158 tuntiiz (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 15:14
    โหดกว่าอิพี่อีกนะเนี่ยยยยยย 5555
    #10,158
    0
  5. #10084 ❾❶❾❸ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 13:00
    จื่อวีไปพักเถอะ อิหอย
    #10,084
    0
  6. #9975 LOMAbin (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 10:09
    ตบป่ะ //เสียงจากคุณแม่ลู่หาน
    #9,975
    0
  7. #9925 เจ้าหมีผู้ยิ่งใหญ่ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 21:36
    จื่อวีเป็นผู้หญิงที่ค่ตไม่น่าไว้ใจ
    #9,925
    0
  8. #9900 Nutty_2525 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 07:58
    จื่อเรื่องมากชห รำ
    #9,900
    0
  9. #9714 w0w-LuHan (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 20:29
    จื่อวีโคตรน่ารำคาญ ผู้หญิงบ้าอะไร
    #9,714
    0
  10. #9560 prsh (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 11:24
    ลู่เข้มแข็งมากอะ แต่ก็กลัวใจถ้าความจำกลับมา อย่าทิ้งเซฮุนนะ ลำคาญชะนีจื่อ ป๋อหรันนี่งูจริงๆ
    #9,560
    0
  11. #9533 CBbambam (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 18:49
    มีความใจเด็ดสมกับที่เป็นเลดั้นะคะ น้องหวงออกหน้าถูกแล้วๆให้เขารู้ไปเลยว่าเรามีสิทธิ์อุอิ รำจื่ออ่า เซฮุนกำลังจะบอกะไรสักอย่างเกี่ยวกับลู่หานกับแม่แล้ว ถ้าไม่มีเธอ
    #9,533
    0
  12. #9465 mamodictator (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 12:50
    วงการนี้มันเชื่อใจใครไม่ได้จริงๆ แต่ลู่หานนี่โคตรเด็ดดวง อย่าทิ้งคุณมาเฟียนะ จำอะไรได้แล้วก็อย่าทิ้งนะ ฮื่ออออ
    #9,465
    0
  13. #9407 JongjitSriyan (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 21:59
    ลู่เข้มแข็งมากนะ
    #9,407
    0
  14. #9352 PINKLAND (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 09:16
    ป๋อหรันทำไมร้าย จื่อวีนี่น่ามคาน
    #9,352
    0
  15. #9301 dovy_bubble (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 20:11
    ทำไมคุณอาต้องทรยศด้วย ขอให้ทั้งคู่ปลอดภัยนะ
    #9,301
    0
  16. #9174 CBshipper_ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 22:34
    เห้ยย ไม่เอางี้ แอบรำคาญจื่อวีนิดนึง แบบเกือบแล้วว ขัดจังหวะจริ๊งงง ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #9,174
    0
  17. #8576 Namsomyuri (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 23:55
    เดาว่าลู่หานเป็นคนวางแผน จากคนอ่านผ่านๆไม่คิดไรมาก เพราะลู่หานดูมีปมที่สุด แต่ถ้าไม่ใช่ก็หน้าแตก ฮือออ
    #8,576
    0
  18. #8295 tawanwadb (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 18:46
    ขอตบป๋อหรั๋นซักทีสองทีจะได้มั้ย ปล.หมั่นไส้จื่อวีมากกกกก
    #8,295
    0
  19. #8095 kkjjqwe1607 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 17:13
    ขอตอบข้อ D บอกตรงรำคานจื่อวีมาก --
    #8,095
    0
  20. #7786 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 19:41
    โหดไปอีกกกก ที่สุสานยังไม่ทันจะดับไฟเสร็จเลยมั้ง นี่มาเจอรถชนอีก โอ้ยยยย คุณมาเฟียควรพาว่าที่เลดี้ไปทำบุญนะ
    #7,786
    0
  21. #7415 prinntt (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 18:14
    เคยอ่าน พาทขย้ำแบคไปแล้ว แล้วก็กลับไปอ่านอีกรอบ แล้วก็มาอ่านขย้ำกวาง ขอตอบเลยว่า ข้อ D คือคนที่ใจร้ายสุด T_T
    #7,415
    0
  22. #7410 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 12:40
    อ้าวววววว
    #7,410
    0
  23. #7333 PINKLAND (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 15:29
    อ่าวเห้ยยยยยยย ต้องปลอดภัยนะ ทั้งคู่เลย
    #7,333
    0
  24. #6815 pchprn (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:50
    จื่อวีนี่โผล่มาขัดทำมายยยยยยย

    ทั้งสองคนอย่าเป็นอะไรนะ
    #6,815
    0
  25. #6747 Kim-kibom (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 16:25
    อย่าเป็นอะไรเลย
    #6,747
    0