{จบแล้ว} Naked Prisoner #มาเฟียขย้ำแบค #มาเฟียขย้ำกวาง

ตอนที่ 32 : | 02 | begin | 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 172 ครั้ง
    15 ม.ค. 60

02

 

 ร่างเล็กของหญิงสาวภายใต้เสื้อกาวน์ตัวสั้นเดินมาหยุดยืนตรงหน้ามาเฟียหนุ่มก่อนยกรอยยิ้มแสนหวาน แน่นอนว่าทายาทคนเล็กของซิซิเลี่ยนก็แย้มรอยยิ้มกลับในทันที ก่อนทุกความสนใจจะถูกดึงดูดไปเมื่อเสียงช้อนกระทบกับจานสะท้อนเสียงดัง

 

เคร้ง

 

คุณลู่หานคะ!” เป็นเสียงปรามแสนดุของพยาบาลสาวที่อยู่ข้างร่างน้อยของคนป่วย

 

ร่างเล็กเจ้าของใบหน้าแสนน่ารักที่นั่งอยู่บนเตียงคนป่วยบิดปากบูดบึ้งพลางส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ยอมให้อาหารเข้าปากตนเองโดยง่าย ดวงตากลมโตกระพริบปริบ ก่อนพยาบาลจะถูกเรียกไปด้านหลังกลายเป็นคุณหมอคนสวยที่ลู่หานเคยคุ้นตา

 

น้องลู่หาน...

 

“…” มือเล็กยังคงปิดริมฝีปากอวบอิ่มแม้จะขยับตัวเล็กน้อยให้คุณหมอนั่งบนเตียงเดียวกับตนเอง

 

ทำไมถึงไม่ยอมกินข้าวละคะ

 

คุณหมอจื่อวีหยิบช้อนที่ตักข้าวต้มมาไว้ในมือก่อนหันไปหาคนป่วยตัวน้อย แล้วยกรอยยิ้มหลอกล่อ เมื่อพยาบาลสาวกระซิบบอกว่าคนไข้ในความดูแลร่วมของเธอทานอาหารไปแค่ไม่กี่คำ ขยับตัวเข้าไปใกล้พร้อมกับร่างเล็กพอกันของคนป่วยถอยหนีไปด้านหลัง

 

แผ่นหลังบางของลู่หานต้องหยุดชะงักเมื่อกระแทกกับแผ่นอกกว้างของใครบางคน ที่เดินมานั่งอยู่ด้านหลังตั้งแต่ไม่รู้เมื่อไหร่ ท่อนแขนแข็งแรงของมาเฟียหนุ่มโอบรัดเอวบางที่เล็กกว่าที่คิดไว้มากโข จนร่างของคนป่วยแทบเกยตัก

 

ลู่หานบิดปากกลมเบะคว่ำอย่างไม่พอใจที่ถูกคนตัวโตบังคับให้อยู่เฉย ออกแรงดิ้นเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมแต่กลายเป็นว่าท่อนแขนแข็งแรงกับกอดรัดแน่นขึ้นกว่าเก่า

 

ชู่...อยู่นิ่งๆ” ส่งเสียงปรามพลางเคาะคางลงบนศีรษะเล็กเป็นเชิงตักเตือนให้เลิกดิ้นสักที ใบหน้าหวานของคนป่วยเงยช้อนหันมองคนที่กอดรัดเอวของตนเองไว้แถมค้อนเสียยกใหญ่ ท่าทางของมาเฟียหนุ่มที่จื่อวีได้เห็นทำให้ช้อนในมือที่ตั้งใจจะป้อนคนป่วยนั้นหยุดชะงัก เมื่อไม่รู้สึกคุ้นชินเลยสักนิด

 

หันไปกินข้าวได้แล้ว” ไม่พูดเปล่ามืออีกข้างที่ว่างของมาเฟียซิซิเลี่ยนยังบีบแก้มนิ่มของคนป่วยที่ตอนนี้กลายเป็นเด็กดื้อ ให้หันไปหาคุณหมอคนสวยที่ยื่นช้อนจ่อใกล้ริมฝีปากอิ่ม สุดท้ายร่างเล็กที่หมิ่นเหม่อยู่บนตักแกร่งก็จำยอมต้องอ้าปากรับ

 

เก่งมาก” คุณหมอสาวยกยิ้มตาหยีปิดให้รางวัลคนป่วย พร้อมหันไปยกนิ้วโป้งให้มาเฟียร่างใหญ่ ที่ยอมร่วมมือช่วยกับตน เพราะรู้ดีว่าโอเซฮุนเกลียดความวุ่นวายในชีวิตมากแค่ไหน

 

ไม่ใช่เพียงจื่อวีที่แปลกใจ ลูกน้องคนสนิทอย่างเฉินก็ยังรู้สึกสงสัยเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รำคาญ ดูแล้วน่ารำคาญ เลยทำให้อยู่นิ่ง

 

นี่คือคำเฉลยของโอเซฮุนที่จื่อวีนึกสงสัยกับการกระทำเมื่อก่อนหน้า หญิงสาวหัวเราะเสียยกใหญ่ จนใบหน้าขาวขึ้นสีแดงจาง หลังจากป้อนข้าวให้คนป่วยพิเศษในความดูแลไปได้เกือบสักพัก มาเฟียหนุ่มก็มีธุระด่วนจึงจำเป็นต้องลุกออกไปจัดการและกลับมาอีกครั้งในช่วงเย็น พร้อมกับพาเธอไปทานอาหารอย่างที่ตกลงกันไว้

 

แม้ตอนแรกจะนัดเป็นทานอาหารเที่ยงแต่จื่อวีก็เข้าใจเพื่อนพี่ชายคนนี้ดีว่างานยุ่งมากแค่ไหน ไม่ต่างจากเธอที่ช่วงนี้ก็ไปไหนไม่ได้ไกลจากโรงพยาบาลเช่นกัน

 

นึกว่าพี่แพ้ความน่ารักเด็กคนนั้นเหมือนพี่อี้เอินแล้วซะอีก

 

ไม่มีทางหรอก” หยักไหล่อย่างไม่มีทางคิดว่าเป็นไปได้ เด็กที่ดูบอบบางเหมือนกลีบดอกกุหลาบขาวที่เซฮุนไม่เคยนึกอยากสัมผัสเพราะไม่นานคงช้ำตายคามือ แต่เขายังต้องใกล้ชิดเพราะปล่อยเด็กคนนั้นไปไหนไม่ได้

 

ก็แล้วไป อย่าให้ฉันจับได้ก็แล้วกัน

 

แล้วมันทำไมเหรอยัยตัวแสบ” มือใหญ่คว้าข้อมือเรียวเล็กของน้องสาวเพื่อนไว้ในมือดึงรั้งเข้ามาใกล้ พร้อมกับยกมืออีกข้างบีบจมูกโด่งรั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

ก็เพราะไม่งั้นฉันจะเอาไปฟ้องพี่อี้เอินนะสิว่ามีคู่แข่งแล้ว

 

เหอะ

 

ส่งเสียงหัวเราะขึ้นจมูกอย่างไม่นึกใส่ใจ เพราะมันคงไม่มีทางเกิดขึ้นได้ แล้วกระชับข้อมือบางของหญิงสาวตัวเล็กจูงเดินไปยังร้านอาหารริมชายหาดส่วนหนึ่งของโรงพยาบาลที่มาทานอยู่เป็นประจำ เพราะรู้ว่าคุณหมอคนเก่งงานยุ่งเสียจนแทบออกไปทานอาหารข้างนอกไม่ได้

 

ทั้งสองถูกเชื้อเชิญนั่งโต๊ะริมทะเล ที่ได้ยินเสียงคลื่นพร้อมกับลมทะเลที่หอบพัดเอาความรู้สึกสดชื่นเข้าใส่ เมนูประจำถูกเอ่ยสั่งกับพนักงานที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี จื่อวียกรอยยิ้มหวานเมื่อหันใบหน้ารับลม เป็นภาพที่มาเฟียที่นั่งอยู่ตรงข้ามรู้สึกว่าน่ามองยิ่งกว่าใคร

 

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่โอเซฮุนมองหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่เพียงแค่น้องสาวเพื่อน เขาไม่เคยพยายามจะหาเหตุผลและไม่ได้ต้องการให้ใครรับรู้

 

เพราะคนแบบเขาไม่ควรมีหัวใจไว้ให้ใคร

 

 

 

ฮุน..พี่เซฮุน..” มาเฟียหนุ่มสะดุ้ง ก่อนยกรอยยิ้มบางให้กับคุณหมอตัวเล็กที่โบกมือไปมาตรงหน้า ที่หัวเราะเหมือนขบขันหนักหนากับท่าทางของเขา

 

เหม่ออะไรกันคะ

 

เปล่าหรอก” ปฎิเสธพร้อมกับยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ พอดีกับอาหารน่าตาน่าทานหลากหลายที่เอ่ยสั่งไปก่อนหน้าถูกทยอยเสิร์ฟเป็นระยะ ไม่นานก็เต็มไปทั้งโต๊ะ และจื่อวีก็รีบจัดการอาหารตรงหน้าทันที โดยมีมาเฟียหนุ่มตักเสิร์ฟให้ตลอดเวลา

 

พี่อี้เอินได้บอกพี่เรื่องลู่หานบ้างหรือยัง

 

ประโยคที่ได้ยินทำให้โอเซฮุนส่ายหน้าปฏิเสธก่อนมาเฟียหนุ่มจะส่งสัญญาณบางอย่างให้เฉิน ลูกน้องคนสนิทเคลียร์พื้นที่โดยรอบเนื่องจากเป็นเรื่องราวที่ไม่ควรมีใครสักคนได้ล่วงรู้ หรือถ้ามีใครรู้มันก็ไม่ควรถึงหูไอ้หยางเฟิง

 

ความจริงก็บอกบ้าง แต่ไม่ทั้งหมด

 

อืม ความจริงแล้วอาการของลู่หานดีขึ้นจากวันแรกมาก ทุกระบบในร่างกายเข้าสู่สภาวะปกติ ช่วงที่ผ่านมาเราพยายามใช้กระแสไฟอ่อนๆ กระตุ้นสมองเป็นระยะ ร่วมกับยา ตอนนี้เขาเริ่มมีพฤติกรรมที่โตมากขึ้น แต่เรื่องความทรงจำระยะที่ถูกควบคุมโดยสมองด้านใน เรายังหาทางช่วยไม่ได้

 

หมายถึง...” มือใหญ่ของมือเฟียหนุ่มรวบช้อนวางไว้ในจาน ยกผ้าขึ้นเช็ดริมฝีปาก มือทั้งสองประสานที่หน้าตักพร้อมพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่คุณหมอสาวกำลังบอก

 

หมายถึงยาตัวนั้นมีฤทธิ์โดยตรงกับสมองส่วนนี้เป็นหลัก เราไม่สามารถหาอะไรมารักษาได้ตราบใดที่เรายังไม่รู้จักตัวยา คงได้แต่ประคับประคองไปแบบนี้

 

จื่อวียกแก้วน้ำขึ้นดื่มหลังจากคำอธิบายยาวเหยียด เธอเป็นหมอเกี่ยวกับระบบประสาท รู้ดีว่าระบบการทำงานของสมองเป็นอะไรที่ซับซ้อนและแก้ไขได้ยาก บางครั้งเธอจึงต้องรู้ส่วนผสมของยาที่เป็นตัวกระตุ้นที่ทำให้การทำงานของสมองผิดปกติไป เพื่อการรักษาที่ถูกต้อง

 

ดวงตาสวยมองสบดวงตาคม ใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบของมาเฟียหนุ่มเรียบนิ่งอย่างคาดเดาไม่ได้หลังจากฟังเรื่องราวทุกอย่างจบ ตอนนี้บรรยากาศยามเย็นของชายหาดมีเพียงเสียงคลื่นดังเคล้าคลอ พร้อมเสียงดนตรีสดที่เล่นบรรเลงภายในร้าน

 

ขอโทษครับนายท่าน ผมมีเรื่องต้องรายงาน

 

เฉินเดินตรงเข้ามาหามาเฟียหนุ่มพร้อมกับแย้มยิ้มให้กับหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามผู้เป็นนายเพื่อขออนุญาตรบกวน ก่อนเอ่ยกระซิบรายงานข้อมูลที่นายท่านของตนสั่งให้จัดการ

 

ตอนนี้พวกหยางเฟิงกำลังตามหาตัวคุณลู่หาน และล่าสุดสายแจ้งว่ามันรู้แล้วว่าอยู่ที่นี่ครับ” มาเฟียหนุ่มยกรอยยิ้มร้ายกาจก่อนขบสันกรามด้วยความรู้สึกท้าทาย เมื่อไม่น่าเชื่อว่าพวกมันจะตามกลิ่นได้รวดเร็วขนาดนี้ แต่แบบนั้นไม่ว่ายังไงก็ยังช้าเกินไปสำหรับเขาอยู่ดี

 

จื่อวี บางทีพี่ต้องขอคนไข้เรากลับไปเลี้ยงบ้านแล้วล่ะ” ซิซิเลี่ยนคนเล็กเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มนึกสนุกแบบที่คุณหมอตัวเล็กขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ยังไม่ทันได้เปิดปากถาม เสียงร้องโหวกเหวกจากริมชายหาดก็ดังขึ้นเพื่อดึงดูดความสนใจ

 

ร่างของพยาบาลสาวตะโกนร้องเรียกขอความช่วยเหลือ พร้อมกับร่างของใครบางคนอยู่ในทะเล โดยโผล่พ้นน้ำมาเพียงไหล่เล็ก ก่อนแค่เพียงเสี้ยววินาทีจะจมหายไปในผืนน้ำทะเล

 

ลู่หาน!!” จื่อวีร้องตะโกนเสียงดังเมื่อสังเกตได้ว่าเป็นคนไข้ของเธอ

 

และนั่นเป็นพอดีกับร่างสูงใหญ่ของโอเซฮุนรีบกระโดดข้ามรั้วเตี้ยก่อนรีบวิ่งไปหาร่างของใครบางคนที่จมดิ่งหายไปในทะเล พร้อมหัวใจของมาเฟียหนุ่มที่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่งพร้อมสะท้อนเรื่องราวในอดีตที่ฝังลึก ถูกกวนจนเป็นตะกอนฟุ้งกระจายในความรู้สึก

 

 

 

 

 

 

 

 

50%

 

 

ร่างสูงใหญ่โอบอุ้มร่างเล็กที่ปวกเปียกในอ้อมแขนขึ้นจากทะเล ท่ามกลางคลื่นที่ซาดซัดเข้าหาดทราย ดวงตาคมจดจ้องคนตัวบางในอ้อมกอดด้วยดวงตาเย็นชา หยดน้ำจากปลายผมสีดำขลับของมาเฟียหนุ่มหยดลงบนแก้มใสของคนที่หลับตาแน่นพร้อมไอค่อกแค่กสำลักน้ำเสียจนหน้าแดง

 

พี่เซฮุน ! ลู่หาน !!”

 

คุณหมอจื่อวีตะโกนเรียกพลางถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นคนไข้ตัวเล็กในความดูแลไม่ได้หมดสติไป รีบยื่นผ้าห่มคลุมไหล่หนาของมาเฟียหนุ่มพร้อมสั่งพยาบาลที่เดินตามให้นำผ้าไปเช็ดเนื้อตัวคนไข้ร่างเล็กที่ถูกวางลงบนเบาะขนย้าย พลางตรวจสอบสติและสัญญาณชีพ

 

แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมาไหล่บอบบางของคนป่วยกลับถูกมือหนากระชากและกอบกุมไว้

 

เธอเป็นบ้าอะไร !”

 

“…”

 

วิ่งลงทะเลแบบนั้นสมองคิดอะไรอยู่ !!!”

 

เสียงตะคอกจากมาเฟียหนุ่มดังสะท้อนไปทั่วหาดทรายกว้าง ร่างเล็กที่สั่นไหวไปตามแรงเขย่า น้ำตาคลอหน่วยตาสวย พลางช้อนมองคนที่ตนเคยเอ่ยหาที่ตอนนี้ดวงตาคมสะท้อนบางอย่างที่น่ากลัวเสียจนไม่กล้ามองสบ

 

ลู่หานทำได้เพียงปล่อยน้ำตาให้ไหลหยดลงผืนทรายด้วยท่าทีแสนน่าสงสาร

 

พี่เซฮุน ใจเย็นๆก่อนสิคะมือเรียวของคุณหมอสาวแตะไหล่กว้างเพื่อหวังให้ดวงใจที่ร้อนรุ่มได้เย็นลง เพราะเธอรู้ดีว่าการที่คนไข้ของเธอทำเหมือนชีวิตไร้ค่าโดยการตัดสินใจจะฆ่าตัวตายแบบนั้นอาจไปสะกิดความทรงจำแสนเลวร้ายของมาเฟียซิซิเลี่ยนที่ฝังลึกในใจ

 

แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อมือใหญ่ยังคงกำรอบแขนเล็กแน่นเสียจนเป็นรอยปื้นแดง นั่นทำให้ร่างเล็กสะอื้นไห้ บิดปากกลมร้องงอแงเสียงดังบีบหัวใจใครหลายคนให้รู้สึกสงสาร เพราะลู่หานในตอนนี้ไม่สามารถรับมือกับความกดดันนี้ได้เมื่อสภาพจิตใจนั้นใช่เป็นตามอายุจริง

 

อย่าทำแบบนี้อีก

 

สุดท้ายมือใหญ่ก็คลายลง มาเฟียหนุ่มสะบัดตัวลุกเดินหนีไปพร้อมคุณหมอ ทิ้งไว้เพียงรอยแดงรอบแขนเล็ก พยาบาลสาวที่คอยดูแลรีบซับน้ำตาคนไข้ตัวเล็กพร้อมกอดปลอบเมื่อร่างเล็กซุกตัวกอดสะอื้นไห้กับอกไม่ต่างจากเด็กน้อย

 

ฮือ คุณพยาบาล ฮึก ทำไมฮุนต้องใจร้าย

 

“…” พยาบาลที่คอยดูแลทำได้เพียงกอดปลอบพร้อมลูบหัวกลม อย่างไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไรดี หรือถึงอยากตอบเธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดออกไป หากยังอยากทำงานในโรงพยาบาลเครือซิซิเลี่ยนแห่งนี้

 

เราเจ็บ...

 

เอ่ยกระซิบแผ่วเบาพร้อมเหม่อมองไปยังเกลียวคลื่นน้ำทะเลสีใสที่ซาดซัดสู่หาดทราย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3 วันต่อมา

 

 

 

 

 

ให้ลู่หานอยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันไม่ได้หรือยังไง

 

อี้เอินมองสบตากับเพื่อนคนสนิท พลางขยับแว่นสายตาก่อนหันไปมองร่างบอบบางที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง มือใหญ่ปัดปรอยผมให้พ้นหน้าผากมน ท่าทางของคุณหมอหนุ่มที่ดูอ่อนโยนกว่าในทุกทีทำให้มาเฟียแห่งซิซิเลี่ยนกระแอมไอ

 

นายบอกว่าเด็กนี้กลับสู่วัยปกติแล้วไม่ใช่หรือไงอี้เอิ้น

 

แต่ความทรงจำ...

 

นั่นไม่จำเป็นหรอก

 

โอเซฮุนเอ่ยตอบอย่างไม่นึกใส่ใจ แค่เด็กคนนี้นิสัยกลับมาเป็นวัยปกติเท่าอายุก็เพียงพอ ไม่ใช่กลายเป็นเด็กน้อยที่ทำให้เขารับมือไม่ถูกอย่างที่เคยเจอ ตอนนี้เวลาไม่รออีกต่อไปแล้วเมื่อไอ้พวกหยางเฟิงตามกลิ่นใกล้เข้ามา และในเกาะฮ่องกงแห่งนี้ก็ไม่มีที่ไหนปลอดภัยเท่าคฤหาสน์ของซิซิเลี่ยน ต่อให้เป็นโรงพยาบาลของตระกูลก็ตาม

 

สั่งลูกน้องให้มาอุ้มร่างเล็กที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง แต่อี้เอิ้นกลับยื่นมือห้าม พร้อมเป็นคนช้อนร่างเล็กขึ้นแนบอก ทำให้มาเฟียหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากล้อเลียนเพื่อน

 

ถ้าจะจริงอย่างที่น้องของนายบอกใช่ไหมอี้เอิ้น

 

เรื่องอะไร

 

เรื่องที่นายคงหลงเสน่ห์เด็กคนนี้แล้ว

 

หึ บอกตัวเองเถอะโอเซฮุน

 

สองร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มต่างก้าวเข้าลิฟต์โดยสารส่วนตัวพร้อมกัน โอเซฮุนเพียงแค่แค่นยิ้ม เหลือบมองร่างเล็กที่ซุกตัวบนเสื้อกาวน์สีขาวของเพื่อนสนิท พลางส่ายหัวปฏิเสธทันที

 

มันไม่มีวันเกิดขึ้นหรอก

 

 

 

 

 

 

 

 

ดวงตากลมโตลืมตื่น สิ่งแรกที่ลู่หานมองเห็นคือกระจกใสรถยนต์ที่สะท้อนให้เห็นภูเขาลูกใหญ่ ล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่เรียงรายเคลื่อนตัวผ่านอย่างรวดเร็ว มือเล็กยื่นจับศีรษะพลางนึกย้อนเหตุการณ์ สิ่งที่จำได้คือเขาเคยอยู่ที่โรงพยาบาล แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่

 

ก่อนความคิดจะวุ่นวายเสียงทุ้มที่เอ่ยทักทำให้ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว

 

ฟื้นแล้วหรือไง

 

คะ คุณเซฮุน

 

ดวงตาคมมองสบพอดีกับดวงตากลมโต โอเซฮุนจดจ้องร่างบอบบางที่ถูกคลุมทับด้วยเสื้อสูทตัวหนาของเขาเอง ใบหน้าหวานใสที่มีองค์ประกอบเครื่องหน้าอย่างลงตัวทั้งจมูกเชิดรั้น ริมฝีปากกระจับสีสด ทำให้มาเฟียหนุ่มเผลอหยุดมอง

 

และนั่นทำให้มาเฟียซิซิเลี่ยนคนเล็กเพิ่งได้สังเกต ว่าเด็กคนนี้ ดูน่ารังแกมากแค่ไหน

 

ใช่...ฉันเอง

 

ลู่หานกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อดวงตาคมของมาเฟียหนุ่มเลิกจดจ้องแล้วหันเหไปสนใจอย่างอื่น ยังจำได้ดีถึงเหตุการณ์ที่ริมชายหาด เสียงตะคอกและแววตาแสนน่ากลัว ยังฝังลึกในใจ แต่ร่างเล็กก็เลือกตัดสินใจรวบรวมความกล้าเอ่ยคำถามที่ตนสงสัยออกไปอีกครั้ง

 

ตอนนี้ คุณกำลังพาผมไปที่ไหนเหรอครับ

 

อยากรู้งั้นเหรอ

 

ครับ ลู่หานรีบพยักหน้าตอบอย่างรวดเร็วจนผมหน้าม้ากระจาย

 

 “บอกฉันมาก่อนสิว่านายเป็นใคร

 

“…”

 

มาเฟียหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างเล็กก่อนช้อนคางเรียวให้ดวงตากลมมองสบก่อนบีบเบาๆที่ปลายคางเล็ก กระซิบเอ่ยถามย้ำคำถามที่ค้างคาในใจ แก้วตาใสที่ไหวระริกเกิดหยาดน้ำตาคลอหน่วยเพราะความกดดันและคำตอบที่ยังตอบออกมาไม่ได้เพราะความทรงจำที่ว่างเปล่า

 

ผมไม่รู้…”

 

“…”

 

ผมไม่รู้เหมือนกัน ว่าผมเป็นใคร

 

โอเซฮุนปล่อยมือที่พยายามคาดคั้นเอาคำตอบ แต่ท่าทางที่ไร้ซึ่งวี่แววการโกหกทำให้มาเฟียซิซิเลี่ยนเลือกที่จะเชื่อข้อมูลที่ลูกน้องได้พยายามตามหา ถอยกลับมานั่งที่เดิมพร้อมกดเปิดดูข้อมูลในจอไอแพดอีกครั้ง ก่อนตอบคำถามของเด็กที่นั่งตัวสั่นอยู่ด้านข้างออกไป

 

นี่คือซิซิเลี่ยน คฤหาสน์ซิซิเลี่ยนในฮ่องกง

 

ลู่หานมองออกไปนอกกระจกใสที่เผยให้เห็นคฤหาสน์สีขาวหลังโตที่ตั้งอยู่เหนือเนินเขาลูกใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่สีเขียวขจีที่ทอดไปไกล รถยนต์แล่นขึ้นเนินเขาพร้อมคนตัวเล็กขยับใบหน้าเข้าไปใกล้กระจกมากยิ่งขึ้น มือเล็กแปะแนบกระจกเมื่อรถยนต์คันหรูเคลื่อนผ่านต้นเมเปิ้ลที่ผลัดใบสีส้มร่วงหล่นคล้ายภาพวาดที่แสนสวยงาม

 

ไม่นานรถยนต์ก็เคลื่อนเข้าใกล้ตัวคฤหาสน์ ความยิ่งใหญ่ของซิซิเลี่ยนทำให้ลู่หานต้องเผลอกลืนน้ำลาย

 

 

 

ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ ท่านซื่อชวิน

 

เสียงที่ว่าเรียกให้คนที่เผลอตกในภวังค์ต้องสะดุ้งตัว ลู่หานมองตามร่างสูงใหญ่ที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทเพราะเสื้อสูทนั้นอยู่กับเขา เดินลงจากประตูรถที่ตามแนวทางเดินต่างมีสาวรับใช้ยืนคอยเรียงราย ทุกคนต่างสวมเสื้อสีขาวคอจีนพร้อมด้วยกระโปรงยาวสีดำสนิท เป็นภาพที่ทำให้ลู่หานอยากตัวลีบหดมากกว่าเดิม

 

จะนั่งอยู่ในนั้นทั้งชาติหรือไงเสียงทุ้มที่ตะโกนเรียกทำให้ลู่หานรีบลงจากรถทันที ร่างเล็กเดินออกจากรถมายืนนิ่งอยู่หน้าปลายบันไดคฤหาสน์ อย่างไม่รู้จะทำตัวเช่นไรในสถานการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้

 

เด็กใหม่หรือครับท่านซื่อชวิน

 

ลู่หานมองตามเสียงของชายสูงอายุที่เอ่ยถามพร้อมเดินเข้ามาหยิบเสื้อสูทของมาเฟียซิซิเลี่ยนที่ลู่หานกอดไว้แนบอกด้วยท่าทางนอบน้อมไปถือไว้ด้วยตัวเอง ร่างเล็กทำได้เพียงเอ่ยขอบคุณแผ่วเบา พร้อมเดินตามร่างสูงใหญ่ที่เดินนำอยู่ด้านหน้า

 

ก่อนจะเผลอร้องอุทานเมื่อแผ่นหลังกว้างนั่นหยุดชะงักทำให้ลู่หานที่เดินตามมาชนแผ่นหลังที่ว่านั่นเสียจนต้องจับปลายจมูก เงยหน้าขึ้นมองก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เจ้าเล่ห์เสียจนรู้สึกไม่ปลอดภัย

 

อือ ก็คงแบบนั้น ฝากจัดการด้วยนะหานเกิง

 

ขอรับท่านซื่อชวิน

 

แค่เพียงวินาทีต่อมาลู่หานก็ถูกเหล่าสาวใช้รุมล้อมอย่างไม่ทันตั้งตัวแทบในทันที

 

 

 

 

 

ลู่หานกระพริบตาปริบพร้อมจ้องมองเงาสะท้อนในกระจกที่ทำให้ตัวเองแทบน้ำตาไหลเป็นสาย เผลอน้ำตาหยดแหมะไปสองทีเมื่อถูกฉุดกระฉากพร้อมเสื้อผ้าถูกรุมทึ้งถอดด้วยบรรดาสาวใช้ที่ต่างส่งรอยยิ้มหวานให้

 

เป็นรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษที่ทำให้นึกขยาด

 

คุณลู่หานช่างเหมาะกับชุดนี้กว่าใครเลยนะคะ ว่าแบบนั้นไหมผิงผิง

 

ใช่เลย ฉันก็ว่าแบบนั้นล่ะฟ่านปิง

 

ลู่หานเบะปากแทบจะร้องไห้ใส่สาวใช้ทั้งสองที่คุยหัวเราะกันคิกคัก จากนั้นเสียงเคาะประตูพร้อมกับเสียงร้องเรียกจากพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ก็ทำให้ร่างเล็กถูกสาวใช้ดันตัวให้ออกจากประตูห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ ก่อนถูกจับจูงกึ่งลากให้ไปยังห้องรับแขกที่มีร่างสูงของมาเฟียซิซิเลี่ยนหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟาหนังสีขาวกลางคฤหาสน์

 

เรียบร้อยแล้วครับท่านซื่อชวิน

 

 

มาเฟียคนเล็กแห่งซิซิเลี่ยนลืมตาขึ้นมา พบกับร่างบอบบางอยู่ในชุดกี่เพ้าสีแดงสดตัวยาวตัดกับผิวเนื้อเนียนขาวที่ผ่าขึ้นมาจนเห็นต้นขาโผล่เล็กน้อยจนลู่หานต้องคอยจับไว้ด้วยความไม่คุ้นเคย ใบหน้าหวานใสนั้นดูเขินอายจนแก้มกลมใสแดงเรื่อเพราะดวงตาคมที่จดจ้องไม่วางตา

 

แม้เป็นผู้ชายแต่สิ่งที่โอเซฮุนเห็นในสายตากลับช่างดูเหมาะสมและลงตัว ทำให้มาเฟียแสนร้ายกาจยกรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนเอ่ยคำที่ทำให้แก้มใสขึ้นสีแดงจัดดังเช่นเสื้อที่สวมใส่

 

ฉันว่า...เธอก็เหมาะกับสีแดงอยู่เหมือนกันนี่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#มาเฟียขย้ำกวาง

 

 

กลับมาแล้วววววว ! คิดถึงกันมากแค่ไหนบอกหน่อย :-)

นี่คิดถึงทุกคนมาก คิดถึงคุณมาเฟียกับเลดี้ของเขาด้วย

เห็นคอมเม้นและแท๊ก #มาเฟียขย้ำกวาง ยิ่งรู้สึกต้องกลับมาอะ ยังไงขอบคุณนะคับ จะพยายามอีกครั้งและไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังเลย

 

ฝากคอมเม้นและติดแท๊ก #มาเฟียขย้ำกวาง ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ

จะรออ่านอย่างใจจดจ่อ กลัวมากเลยเนี่ยหายไปนาน แฮ่

 

รัก<3


ปล.อยากแต่งคุณลู่หานใส่กี่เพ้ามากมันดูเซ็กซี่ -,.-

ปล2.เรื่องนี้เข้มข้นไม่แพ้มาเฟียคนพี่แน่นอน

 

@master_yp

 

 

 



 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 172 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,327 ความคิดเห็น

  1. #10295 mnrฯ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 23:22
    ร้ายมากกกกก
    #10,295
    0
  2. #10145 tuntiiz (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 23:15
    555555555 อิฮุน ให้น้องแต่งกี่เพ้าเพื่อออออ
    #10,145
    0
  3. #10077 ❾❶❾❸ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 12:51
    สงสารลู่หาน
    #10,077
    0
  4. #9866 Timtha (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 15:47
    เซฮุนจะทำยังไงต่อไป
    #9,866
    0
  5. #9708 w0w-LuHan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 17:53
    เอาจื่อวีออกไปก่อน เราถึงให้ใกล้ยัยหนู ชิๆ
    #9,708
    0
  6. #9591 มาร์เบล (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 22:10
    คิดถึงซิซิเลี่ยนจริงๆ
    #9,591
    0
  7. #9578 Yehet ~ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 11:28
    เจ้าเล่ห์ใช่ย่อยนะเซฮุน
    #9,578
    0
  8. #9553 prsh (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 21:13
    อะไรของฮุนวะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายย
    #9,553
    0
  9. #9505 hunhanxxx (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 08:36
    คุณมาเฟียต้องการอะไรคะ ฮึ่ยย
    #9,505
    0
  10. #9467 CBbambam (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 13:17
    โอ้โห~ ให้ใส่ชุดกี่เพ้าไปอี๊ก ลู่หานต้องสวยมากแน่ๆเลย งุ้ย
    #9,467
    0
  11. #9458 mamodictator (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 00:40
    คุณมาเฟียเขาดูจะเริ่มหลงลู่หานแล้วนะคะคุณ!!
    #9,458
    0
  12. #9421 Meannie Sirichon (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 13:54
    โถ่ พ่อคนปากดี
    #9,421
    0
  13. #9398 JongjitSriyan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 20:55
    ปฏิเสธเข้าไป สุดท้ายก็ถูกใจ ร้ายนัก
    #9,398
    0
  14. #9337 PINKLAND (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 09:55
    หึ ระวังแพ้ภัยตัวเองนาจาาาา
    #9,337
    0
  15. #9293 dovy_bubble (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 19:19
    ระวังใจตัวเองนาจาา
    #9,293
    0
  16. #9167 CBshipper_ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 12:46
    เอาแล้วว ก็อยากบอกเซฮุนว่าอย่าออกตัวแรงมากว่าจะไม่มีทางตกหลุมรักเขาอ่ะนะ เดี๋ยวกลืนน้ำลายตัวเอง ฮ่าๆๆๆๆ นี่คืออยากรู้เรื่องในอดีตของเซฮุนมาก คือเคยมีคนฆ่าตัวตายต่อหน้าเซฮุนงี้ป่ะ เลยฝังใจ
    #9,167
    0
  17. #9046 vilabellz (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 12:03
    ทำไมจับน้องแต่งตัวววว งงในงง เซฮุนคนบ้าาา
    #9,046
    0
  18. #9027 Pornlapat_mook (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 14:25
    ไม่รักน้อง อย่าทำแบบนี้ จะไฝว้อ่อ
    #9,027
    0
  19. #9022 momaijung (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 13:18
    เด็กตัวเองเหรอ นิสัยนะเซฮุนแกล้งเด็กอ่ะ
    #9,022
    0
  20. #9019 Tongdchr (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 12:48
    โหหหห จับใส่กี่เพ้าจ้า แดงสุด อีโรติกมาก
    #9,019
    0
  21. #8889 ReNight (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 14:12
    หืม มีความเซ็กซี่
    #8,889
    0
  22. #7766 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 17:51
    ฮั่นแน่~ ระวังจะหลงรักคนใส่กี่เผ้าแดงไม่รู้ตัวนะคะ
    #7,766
    0
  23. #7664 loveyimrun (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 07:17
    กี่เพ้านั้นมีความลับช้ะม้ะะะ กี่่เผาหัวใจด้วงเนี้ยช้ะม้ะะะะะ
    #7,664
    0
  24. #7402 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 10:30
    แกเพิ่งรู้ว่าลูกฉันน่ารักเหรอห้ะ
    #7,402
    0
  25. #7359 pim pimmi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 20:37
    ลู่หานนนนนนน
    #7,359
    0