{จบแล้ว} Naked Prisoner #มาเฟียขย้ำแบค #มาเฟียขย้ำกวาง

ตอนที่ 24 : | 22 | hurt | 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 254 ครั้ง
    5 มิ.ย. 59

Naked Prisoner

22

 

 


 แบคฮยอนบีบมือทั้งสองของตัวเองแน่น น้ำตาที่ไหลรินเพราะความเสียใจยังไม่แห้งหายดี หัวใจดวงเล็กนั้นแหลกสลาย ที่ชัดเจนในความรู้สึกคือความผิดหวังกับพี่ชายที่ทั้งรักและเคารพ มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาพร้อมการตัดสินใจบางอย่าง

 

ตั้งใจจะดึงคริสฟานให้กลับมาเป็นคนเดิมที่เคยรู้จัก

 

พี่จะพาผมไปไหน

 

ไปที่ของเราสองคน

 

จบประโยคพร้อมรอยยิ้มแปลกที่ส่งพร้อมกับมือใหญ่ที่เคยอบอุ่นยื่นมาลูบหัว แต่แบคฮยอนกลับขยับหนี นั่นทำให้รอยยิ้มของใครบางคนต้องหยุดลง ใบหน้าน่ารักที่หันไปอีกทางพร้อมภาพที่สะท้อนให้เห็นในกระจก หยดน้ำตาที่ไหลจากดวงตาเรียวสวยทำให้คริสฟานต้องถามตัวเองอีกครั้งว่าการตัดสินใจครั้งนี้ถูกต้องหรือไม่ แต่ในเมื่อเขาตกลงตามแผนของฝ่ายนั้นไปแล้ว

 

สัญญาบางอย่างที่ไม่มีสิทธิ์แม้จะเดินถอยหลัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มือใหญ่จับจูงข้อมือบางให้เดินตามตนเองเข้าไปยังที่พักเพ้นเฮ้าส์ย่านใจกลางเมืองมิลาน คริสฟานไม่ได้หนีออกมาไกล ยังไงซะทุกคนก็มักจะประมาท มาเฟียนั่นก็คงไม่มีข้อยกเว้น เพราะความจริงเขาหนีมาใกล้แค่ปลายจมูก

 

คริสฟานมองไปยังร่างเล็กที่เดินตามมาน่าแปลกที่แบคฮยอนไม่ขัดขืนเลยสักนิด แต่ท่าทางที่นิ่งเหมือนตุ๊กตาไขลานนั่นสะกิดใจของเขามากกว่า เหมือนตอกย้ำว่าคริสฟานได้ร่างเล็กมาเพียงร่างกายแต่หัวใจและจิตวิญญาณเขาไม่มีสิทธิ์ได้ครอบครอง

 

แต่คริสฟานก็ยังเชื่อว่าสักวันเขาจะได้ทุกอย่างที่เป็นแบคฮยอนคืนมา

 

 

 

พี่...ตามผมมานานเท่าไหร่แล้ว

 

น้ำเสียงนิ่งของแบคฮยอนดังขึ้นทัก ทันทีที่เปิดประตูเพ้นเฮาส์ที่พักอาศัยของคริสฟาน สิ่งที่ปรากฏให้เห็นในสายตาคือรูปถ่ายนับร้อยใบของเขาเองที่แปะติดอยู่เต็มผนังสีขาวตรงหน้าชุดเก้าอี้รับแขก ในวินาทีแรกแบคฮยอนหวาดกลัวร่างสูงใหญ่ขึ้นมา แต่วินาทีต่อมากลับรู้สึกสงสารมากกว่า

 

ทั้งหมดที่คริสฟานเป็นในวันนี้อาจเป็นเพราะตัวของแบคฮยอนเอง

 

ตั้งแต่วันที่เราจากพี่ไปอยู่กับไอ้มาเฟียนั่น!”

 

“…”

 

พี่รักเรานะแบคฮยอน รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงเรามากแค่ไหน ทุกคืนพี่ไม่เคยได้หลับสนิทสักครั้ง เพราะไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรกับเราบ้าง พี่รักเรานะ รักมาก รัก รักมาตลอด...

 

น้ำเสียงทุ้มที่อ่อนลงพร้อมแววตาที่เคยแข็งกร้าวในตอนแรกเริ่มจางหายไป ดวงตาคมเอ่อคลอไปด้วยน้ำใสเพราะความรู้สึกทั้งหมดที่คริสฟานมีให้กับร่างเล็กตรงหน้า มันเจ็บปวดมากเกินกว่าที่จะยอมรับความจริงว่าหัวใจของแบคฮยอนนั้นไปอยู่ที่ใคร

 

แบคฮยอนสาวเท้าเข้าไปใกล้ ทุกคำที่พี่ชายเอ่ยบอกนั้นฝังลึกลงไปในหัวใจ เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้า แล้วเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอ่อนล้ากว่าในทุกที มือเรียวเอื้อมไปเช็ดหยดน้ำตา พร้อมโอบกอดร่างสูงตรงหน้าด้วยความรู้สึกสงสารอยู่เต็มหัวใจ

 

ผมรักพี่นะครับพี่คริสฟาน

 

แต่เราไม่ได้รักพี่แบบนั้น...

 

ความรักไม่จำกัดรูปแบบหรอกนะครับ แบบไหนกันครับที่พี่ต้องการ ผมรักพี่แบบที่พี่เป็น เป็นพี่คริสฟานคนที่แสนดีของผม

 

“….”

 

ไม่ใช่แค่การครอบครองกันและกัน แต่มันคือการที่เรารู้สึกถึงกันและกัน แค่รู้สึกว่ารักก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือครับ

 

แบคฮยอนถูกโอบกอดแน่นขึ้นพร้อมกับไหล่เล็กที่ชื้นเปียกไปด้วยน้ำตาของใครบางคนที่กำลังจะแตกสลาย สองมือเล็กโอบกระชับพูดกระซิบปลอบโยนอย่างแผ่วเบา หัวใจแสนเข้มแข็งของเลดี้แห่งซิซิเลี่ยนกำลังประคับประคองหัวใจของพี่ชายที่แสนดีให้กลับมาเป็นเช่นเดิม

 

 

Ring Ring

 

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้คริสฟานต้องผละตัวเองไป ร่างสูงเดินไปยังห้องครัวที่ติดอยู่ไม่ไกล แต่ก็ไกลพอที่จะไม่ได้ยินสักคำที่คริสฟานกำลังพูด แบคฮยอนมองตามคนที่รับโทรศัพท์กำลังขมวดคิ้วพร้อมหันมามองที่ตัวเขาด้วยสายตาเป็นห่วง

 

ซึ่งนั่นน่าแปลก สิ่งที่ตอนนี้แบคฮยอนสันนิฐานไว้ในใจคือพี่ชายของเขาไม่ได้มีอำนาจพอที่จะจัดการทุกอย่างได้แบบนี้ อาจมีบางคนคอยอยู่เบื้องหลัง แต่เขากลับนึกไม่ออกว่าเป็นใคร

 

บัดซบเอ้ย!! นี่มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงสักนิด!” มือใหญ่ปาโทรศัพท์ในมือจนแตกกระจาย พร้อมกับรีบเดินมาจับข้อมือบางกระชากให้เดินตามตนออกมา แบคฮยอนขืนข้อมือตนเองเมื่อไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยสักอย่าง

 

แบคฮยอนเราต้องหนี พวกมันกำลังมา!”

 

น้ำเสียงร้อนรนพร้อมกับข้อมือถูกกระชากให้เดินออกมาจากประตูเพ้นเฮ้าส์ กุญแจรถถูกยื่นยัดใส่มือ นั่นทำให้แบคฮยอนนึกแปลกใจเข้าไปใหญ่ คนตรงหน้าที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินทำให้แบคฮยอนต้องรีบสาวเท้าตามอย่างรวดเร็ว จนมาหยุดอยู่ตรงหน้าบันไดหนีไฟ

 

รถออดี้สีขาว ถ้าเราลงจากบันไดหนีไฟไปจะเจอทันที แล้วเรารีบหนีไปให้ไกล หนีไปจากที่นี่ กลับไปหามาเฟียซิซิเลี่ยนนั่นซะ แล้วที่นี่พี่จะจัดการพวกมันเอง

 

หนีพวกมัน หมายความว่ายังไงกันพี่คริสฟาน

 

คริสฟานไม่ตอบอะไร เพียงแต่เปิดประตูแล้วผลักร่างบางให้เข้าไปด้านหลังประตูหนีไฟ พร้อมกำชับว่าให้หนีไปให้เร็วที่สุด แบคฮยอนพยักหน้ารับทั้งที่ไม่เข้าใจเลยสักนิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น กระชับกุญแจรถในมือแน่น ในเมื่อนี่เป็นโอกาสหนี เขาก็พร้อมที่จะใช้มันเพื่อกลับไปซิซิเลี่ยนอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

20 minutes ago

 

 

 

ควันสีขาวลอยคลุ้งก่อนที่ก้านนิ้วแข็งแรงจะปล่อยแท่งนิโคตินให้ล่วงหล่นพื้นแล้วขยับรองเท้าหนังเนื้อดีบดขยี้ลงบนพื้นถนนแสนเฉอะแฉะ ปาร์คชานยอลหยิบแท่งบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอีกครั้ง ทั้งที่เขาเคยหยุดสูบมันเพราะใครบางคนขอร้องไว้ มาเฟียหนุ่มพิงตัวบนรถยนต์สีดำคันหรู ใบหน้าหล่อเหลายังคงมีร่องรอยความกังวลให้เห็นเด่นชัด

 

หัวใจของมาเฟียซิซิเลี่ยนเหมือนถูกบีบเค้นจนปวดร้าวไปทั้งใจ ตั้งแต่ในวินาทีที่มายังร้านในตรอกเก่าแก่ชานเมืองแล้วพบว่าไม่มีร่างเล็กอยู่ในนั้นอย่างที่ควรจะเป็น

 

“damn it!”

 

ทุบมือไปยังหลังคารถยนต์เพื่อระบายอารมณ์กรุ่นร้อนในใจ ถ้าหากปาร์คชานยอลรอบคอบมากกว่านี้ เขารู้อยู่แล้วว่าแบคฮยอนต้องออกมาพบใครบางคนเพราะเศษกระดาษใบเล็กที่ตกอยู่ในขยะบนรถในวันนั้น รู้ตัวตั้งแต่ในวินาทีแรกที่เส้นทางลับในคฤหาสน์ถูกเปิดใช้งาน แต่เขาเลือกที่จะปล่อยเลดี้ของตนเองไป

 

อยากให้แบคฮยอนได้รู้สึกถึงความเป็นอิสระไม่ใช่การถูกกักขัง แต่นั่นก็ผิดพลาดไปเสียหมด เมื่อมีตัวแปรบางที่ควบคุมไม่ได้ และไม่คาดคิดเข้ามาเกี่ยวข้อง

 

บอสครับ

 

แหวนวงเล็กแบบเดียวกับตนเองที่เคยอยู่บนนิ้วนางข้างขวาบนนิ้วเรียวสวยของคนรักวางอยู่บนผ้าผืนสีขาวที่ไคน์ยื่นให้ นั่นทำให้มาเฟียหนุ่มขบสันกรามด้วยความเป็นกังวล เพราะนี่เป็นสิ่งที่คอยบอกพิกัดว่าเลดี้ซิซิเลี่ยนอยู่ที่ใด แต่กลับถูกทิ้งไว้ที่นี่ ทำให้โอกาสที่จะตามหาตัวแบคฮยอนเจอนั้นน้อยลงไป

 

พร้อมกันกับดีโอเปิดเครื่องบันทึกเสียงที่ถูกวางทิ้งไว้ และเสียงที่มือขวาเปิดให้ได้ยิน เหมือนเป็นมือที่มองไม่เห็นบีบให้หัวใจแสนแกร่งของมาเฟียหนุ่มต้องร้าวราน

 

ปาร์คชาน..ยอล ฮึก จำให้ดี ผม ผมไม่เคยรักคุณ ...ไม่เคย แม้แต่วินาทีเดียว

 

น้ำเสียงหวานที่ชอบฟังเจือด้วยเสียงร้องไห้แทบขาดใจทำให้มือใหญ่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาไม่ได้โง่ขนาดที่จะเชื่อสิ่งที่ได้ยินแล้วล้มเลิกทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือคนรัก

 

 “พี่จะหาเราให้เจอ รออีกนิดนะแบคฮยอน” หยิบแหวนวงเล็กขึ้นจูบพร้อมดวงตาแข็งกร้าวเอ่ยคำมั่นกับตัวเองว่าจะไม่ทำพลาดอีกต่อไป มันเป็นเพราะชานยอลเองที่ชะล่าใจไปเสียหมดทุกอย่าง คิดว่าเขาจะสามารถจัดการทุกอย่างได้ แต่เปล่าเลยในเมื่อคริสฟานไม่ใช่แค่คนธรรมดา ไม่ใช่แค่เป็นพี่ชายคนสนิทของคนรัก

 

แต่เป็นหมากตัวสำคัญ

 

ซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดีโอยื่นให้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทำให้รู้ว่าเขามองเกมส์ผิดพลาดไปเสียหมด รูปถ่ายพร้อมหลักฐานทุกอย่างที่ได้เห็นทำให้รู้ว่าคริสฟานเป็นเครื่องมือตัวสำคัญในเกมส์นี้ เป็นการเล่นงานเพื่อจะโค่นล้มซิซิเลี่ยนด้วยวิธีการที่เล่นกับจุดอ่อนของเขา ซึ่งนั่นมันขี้ขลาดสิ้นดี

 

จะใช้วิธีนั้นหรือครับบอส

 

อืม

 

ผมว่ามันเสี่ยงเกินไปนะครับ อยากให้บอสคิดให้ดีกว่านี้อีกหน่อย บางทีเราอาจมีวิธีอื่น

 

แล้วยังไงล่ะดีโอ ในเมื่อตอนนี้แบคฮยอนก็เสี่ยงไม่แพ้กัน ฉันไม่ยอมให้คนรักของฉันเป็นอะไรไปหรอกนะ” ควันสีขาวที่ปาร์คชายอลพ่นออกจากจมูกนั้นลอยคลุ้ง ดวงตาคมนั้นแข็งกร้าวอย่างไม่ยอมแพ้แม้ทางเลือกที่เหลืออยู่จะเสี่ยงมากแค่ไหนก็ตาม

 

 

 

 

"ไปเรียกมันมาสองคน"

 

ครับบอส

 

เป็นไคน์ที่เดินไปลากฝ่ายตรงข้ามที่กองรวมกันอยู่ในร้านมาสองคนตามคำสั่ง ส่วนมือขวาอย่างดีโอนั้นแยกตัวไปเขียนแผนการที่เคยคุยกับผู้เป็นนายใหญ่ก่อนหน้านั้น วางแผนให้ทุกอย่างรัดกุมมากกว่าเดิม พร้อมติดต่อขอความช่วยเหลือไปยังซิซิเลี่ยนคนเล็ก

 

 

ร่างสะบักสะบอมของฝ่ายศัตรูถูกโยนไปกองตรงแทบเท้ามาเฟียใหญ่แห่งซิซิเลี่ยน ปาร์คชานยอลยกร้อยยิ้มร้ายพลางหยิบปืนทั้งสองกระบอกจากมือซ้ายที่ยื่นให้ พร้อมกับจ่อไว้กลางศีรษะให้ฝ่ายตรงข้ามยกมือขึ้นร้องขอชีวิตด้วยท่าทางหวาดกลัวจนดวงตาเบิกโพรง

 

“…ผ ผมยอมแล้ว อย่าฆ..ฆ่า กันเลย

 

"หึ พวกแกมีบ้านมีครอบครัว มีคนรัก ฉันเองก็ไม่ต่างกัน ..."

 

“…” ขยับปืนดันศรีษะจนศัตรูทั้งสองคนนั้นหน้าหงายไปด้านหลัง มาเฟียหนุ่มแสยะรอยยิ้มร้าย แล้วพ่นควันสีเทาใส่ใบหน้าคนทั้งสอง พร้อมเอ่ยกระซิบเสียงเหี้ยม "นี่ไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่จากนี้มันคือประโยคคำสั่ง ถ้าพวกแกไม่ทำตาม ก็อย่าหวังว่าจะมีใครมีชีวิตอยู่เลย!"

 

ให้ทำอะไร ก ..ก็ยอม บอกมา เลย ต..แต่อย่าฆ่ากัน” เอ่ยเสียงตะกุกตะกักพร้อมกับยอมเอ่ยสัญญาว่าจะทำตามคำสั่งทุกอย่าง

 

"ว่าง่ายดีนี่ แต่จำไว้ถ้าแกตุกติก... แค่วินาทีเดียวก็จะไม่มีโอกาสได้หายใจ!!" มาเฟียหนุ่มตะคอกใส่เสียงดังพร้อมยกปืนที่เคยจ่ออยู่ออกไป เบนพิกัดแล้วยิงเล็งไปยังพื้นที่ข้างตัว เฉี่ยวจนแขนเสื้อทั้งสองคนถลอกเป็นรอยไหม้เพื่อข่มขู่ว่าสิ่งที่พูดออกไปนั้นคือสิ่งที่ตนสามารถทำได้จริงๆ

 

ชานยอลรู้ดีว่าพวกนี้คือลูกน้องหางแถวที่ถูกจ้างด้วยเงินก้อนโตมาทั้งนั้น จิตวิญญาณและความเสียสละไม่ได้มีมากขนาดนั้น แค่ข่มขู่และยื่นข้อเสนอใครก็พร้อมที่จะยอมหักหลังทั้งนั้น

 

ปาร์คชานยอลจะทุ่มทั้งชีวิตเพื่อแก้เกมส์ใหม่ครั้งนี้ เพื่ออย่างน้อยให้คนรักของเขาปลอดภัย บยอนแบคฮยอนจะต้องปลอดภัย แม้เขาต้องเดิมพันด้วยชีวิต

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

50%

#มาเฟียขย้ำแบค

 

 

 

 

สองเท้าเล็กรีบวิ่งบันไดหนีไฟที่มีแสงเล็ดลอดมาเพียงเล็กน้อย มือเรียวยกขึ้นเช็ดเหงื่อที่ผุดตามไรผม หัวใจดวงเล็กบีบรัดตัวด้วยความกดดันและความหวาดกลัว เพราะสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น แบคฮยอนไม่รู้สักนิดว่า พวกมัน ที่คริสฟานกว่าถึงนั้นหมายถึงอะไรหรือใคร แต่สัญชาตญาณบางอย่างก็บอกให้เขาหนีไปให้ไกล

 

แหงนหน้ากลับไปมองด้วยความเป็นห่วงว่าพี่ชายที่ผลักให้ตัวเองหนีออกมาก่อนนั้นจะเป็นอะไร แต่เขาก็ถอยไม่ได้อีกแล้ว ถ้าแบคฮยอนรีบกลับไปหรือแค่เพียงหาทางติดต่อมาเฟียซิซิเลี่ยนได้ เขาก็จะกลับมาช่วยคริสฟานได้ทัน

 

ผลัวะ !

 

ผลักประตูหนีไฟออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ดวงตาเรียวกลับต้องเบิกโตเมื่อเห็นว่าใครบางคนนั่งอยู่บนรถเข็นอยู่กลางลานจอดรถที่ถูกล้อมรอบด้วยบอดี้การ์ดนับสิบ

 

"ค คุณอี้ชิง..."

 

"จะไปไหนงั้นเหรอคุณเลดี้ปาร์ค"

 

"...."  คนตรงหน้าหรี่ตาลงแล้วจ้องอย่างจับผิด ท่าทางแบบนั้นทำให้แบคฮยอนนึกหวาดกลัวในใจ ไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมเลดี้จางอยู่ตรงนี้ มันไม่ใช่ที่ที่เราจะบังเอิญเจอกันได้เลยสักนิด หัวใจดวงเล็กเต้นรัวพร้อมมือเรียวที่กำลูกกุญแจรถที่คริสฟานให้ไว้แน่น

 

แบคฮยอนไว้ใจเลดี้จางได้ใช่ไหม

 

"ทำหน้าแบบนั้นทำไม ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายสงสัยว่าทำไมเลดี้ปาร์คอย่างคุณ ถึงหนีออกมาพร้อมผู้ชายคนนั้น ดีที่ฉันเห็นถึงได้ตามมา"

 

"คุณเข้าใจผิดแล้ว.."

 

"...?" ใบหน้าของเลดี้จางฉายแววตกใจ พร้อมทั้งรอฟังให้แบคฮยอนบอกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

 

"ผมถูกจับตัวมาต่างหาก"

 

"หมายความว่ายังไง ผู้ชายคนนั้นพี่ชายคุณไม่ใช่เหรอ"

 

แบคฮยอนกำลูกกุญแจในมือแน่น จ้องมองกลับคนที่เบิกตาโตอย่างตกใจแล้วเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ ดวงตาเรียวเห็นว่าอีกไม่ไกลมีรถออดี้คันสีขาวจอดอยู่อย่างที่พี่คริสฟานกำชับบอก แต่เพราะมีบอดี้การ์ดบางส่วนยืนขวางไว้ทำให้ไม่สามารถเดินไปได้ในตอนนี้ แต่แบคฮยอนจะเสียเวลามาอธิบายอะไรทั้งหมดไม่ได้อีกแล้ว

 

"ติดต่อคุณชานยอลสิ"

 

เสียงบอกของเลดี้จางที่ดังขึ้นทำให้แบคฮยอนต้องหยุดชะงัก แล้วหมุนตัวหันไปทางบอดี้การ์ดที่กำลังติดต่อไปที่มาเฟียซิซิเลี่ยน ถ้าได้คุยปาร์คชานยอลบอกว่าเขาปลอดภัยดีก็น่าจะเพียงพอ แต่ข้อมือบางกลับถูกจับยึดไว้ด้วยเลดี้จางพร้อมบอกให้อยู่รอให้บอดี้การ์ดเป็นคนพูดคุยเอง

 

"ผมต้องการคุยกับเขา" แบคฮยอนตอบกลับพร้อมกับบิดมือออกเพื่อเดินไปหาบอดี้การ์ดที่กำลังเดินหนีไปคุยอีกฝั่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

"เล่ามาทั้งหมดก่อนสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

 

"ผมถูกจับตัวไปโดยพี่คริสฟานเพราะโดนหลอกให้ไปหา แต่เหมือนเขาถูกใครบางคนหรือกลุ่มบางกลุ่มทำให้ต้องทำแบบนั้น และตอนนี้พี่ชายผมกำลังต้านพวกมันไว้ บนเพนเฮ้าส์ชั้นบนสุด ส่งคนของคุณไปช่วยได้ไหมครับ" รีบเล่าทั้งหมดให้ฟังพร้อมบิดข้อมือให้หลุดจากการจับกุม แบคฮยอนรีบเดินไปแย่งมือถือจากบอดี้การ์ดคนที่ว่าพร้อมกับกรอกเสียงตามสายลงไป

 

"ฮัลโหลคุณชาน..."

 

'แบคฮยอน...นี่ผมเองดีโอ คุณปลอดภัยดีใช่ไหม'

 

"ผมปลอดภัยดี แล้วคุณชานยอล" แบคฮยอนส่งเสียงเบาหวิวตอบกลับ นี่เป็นเบอร์ชานยอลเขาจำได้ดี มาเฟียหนุ่มแทบไม่ให้แตะต้องโทรศัพท์ถ้าไม่จำเป็น แล้วทำไมดีโอถึงเป็นคนรับโทรศัพท์ของชานยอลได้กัน

 

หัวใจดวงเล็กเต้นหน่วงลงอย่างไม่อยากคิดถึงในสิ่งที่เกิดขึ้น เป็นความรู้สึกบางอย่างที่รู้สึกได้ดีจากน้ำเสียงตอบกลับของบอดี้การ์ดมือขวา

 

'บอส...'

 

"บอกผมมาเดี๋ยวนี้นะดีโอ"

 

'บอสไปช่วยคุณที่ท่าเรือด้วยตัวคนเดียวครับเพราะพวกมัน พวกตระกูลหวังมันบอกว่าจับตัวคุณไว้ได้ บอสเลยใช้วิธีแผนซ้อนแผน ซึ่งดีแล้วครับที่คุณไม่ได้ถูกพวกมันจับไปจริงๆ สำหรับบอสพวกเรามีแผนสำรองไว้อยู่แล้ว คุณอย่าเป็นห่วงเลยนะครับ'

 

"...น นี่มันบ้ามากเลย นายรู้ใช่ไหม" แบคฮยอนสูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจดวงเล็กแตกสลายในวินาทีที่รู้ว่ามาเฟียซิซิเลี่ยนเลือกที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อเขามากขนาดนั้น น้ำตาหนึ่งหยดไหลจากดวงตาเรียวเพราะความเป็นห่วงสุดหัวใจ

 

'ผมยังยืนยันคำเดิมว่าบอสเก่งกว่าไคน์รวมกันสิบคนอีกนะครับ'

 

"..." แบคฮยอนยกยิ้มแม้ปลายสายจะยังคงไม่เห็น แต่เป็นรอยยิ้มคนที่มองเห็นอย่างเลดี้จางรู้ดีว่าฝืนมากแค่ไหน ดวงตาเรียวเปรอะไปด้วยน้ำตานั่นดูน่าสงสารจับใจ

 

จางอี้ชิงส่งให้คนไปช่วยเหลือพี่ชายของเลดี้ปาร์คที่ชั้นบนสุดของเพ้นเฮ้าส์แห่งนี้ หมดแล้วซึ่งความเกลียดชังก่อนหน้า เพราะรู้ดีว่าแบคฮยอนคือคนที่ชานยอลเป็นคนเลือก และตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลามาคิดอะไรไร้สาระเพราะยังไงก็คือซิซิเลี่ยนเหมือนกัน

 

 

'ผมจะส่งคนไปรับคุณ'

 

"ไม่ต้องมารับฉัน ไปช่วยชานยอลเดี๋ยวนี้ แล้วท่าเรือที่ว่าคือที่ไหน"

 

'ไม่ได้นะครับคุณเลดี้ปาร์ค'

 

"แบคฮยอนจะบ้าหรือยังไง ตั้งสติหน่อย ... นายจะช่วยอะไรได้ถ้าตัดสินใจไป"

 

จางอี้ชิงที่ฟังอยู่นานเอ่ยห้ามเมื่อเห็นว่าแววตาของเลดี้ปาร์คตอนนี้แข็งกร้าวมากเพียงใด รู้ดีว่าความเสียใจและเป็นห่วงผลักดันให้แบคฮยอนนั้นเข้มแข็งขึ้นมา แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรเสี่ยงอีกครั้ง เขายังจำได้ถึงความน่ากลัวของตระกูลหวังที่พังงานแต่งงานแล้วพรากชีวิตคนที่เขาเคยรัก แล้วขาทั้งสองข้างที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้

 

 

"ถ้านั่นคือคนรักของคุณ ผมก็เชื่อว่าคุณเลดี้จางจะตัดสินใจไม่ต่างจากผม"

 

'....'

 

"ได้โปรดทำตามคำสั่ง เพราะผมคือเลดี้สูงสุดของตระกูลซิซิเลี่ยน ตอนนี้!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนเหยียบคันเร่งจนตัวเลขหน้าปัดบอกความเร็วของรถสมรรถนะสูงอย่างออดี้พุ่งไปเป็นหลักร้อย มือเรียวปัดดูเส้นทางที่หน้าจอจีพีเอสที่ระบุตำแหน่งท่าเรือที่ปาร์คชานยอลไปหาตระกูลหวัง เป็นท่าเรือเก่าแก่ของเมืองมิลานที่แทบไม่ได้เปิดการใช้งานมากเท่าไร

 

หัวใจดวงเล็กบีบตัวหน่วง รู้ดีว่ามาเฟียซิซิเลี่ยนเก่งกาจแค่ไหน แต่แผนสำรองที่ดีโอเอ่ยบอกนั้นฟังดูแล้วเสี่ยงมากเกินไป แม้แบคฮยอนจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่เขาก็จะไม่ยอมอยู่เฉยหรือให้ใครมาขวางที่จะไปช่วยชานยอลแน่

 

"ทำไมคุณทำแบบนี้ ..."

 

กัดริมฝีปากล่างอย่างในทุกครั้งที่กดดันหรือมีเรื่องให้คิด มือเรียวทั้งสองกำพวงมาลัยแน่น ดวงตาเรียวเอ่อด้วยน้ำใสแต่กลับสะท้อนแววตาที่ไม่ยอมแพ้ออกมา มองกระบอกปืนคู่กันกับส่วนต่อเก็บเสียงที่อยู่เบาะด้านข้างตัวพร้อมกับการตัดสินใจบางอย่างเริ่มต้น

 

ชีวิตของแบคฮยอนเปลี่ยนไปแล้วในวันที่ตัดสินใจยืนข้างกายมาเฟียซิซิเลี่ยน และเขาก็ไม่เคยเสียใจแม้แต่วินาทีที่เดียวที่ตัดสินใจแบบนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รถเคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูงเกือบยี่สิบนาทีก็มาถึงท่าเรือที่ว่า แบคฮยอนผ่อนคันเร่งลงพร้อมปิดไฟออดี้คันหรูให้เคลื่อนตัวด้วยความเงียบเชียบ ผ่านตู้คอนเทนเนอร์ที่เรียงสูงอยู่โดยรอบซึ่งบ่งบอกว่าเป็นท่าเรือขนส่งที่เคยยิ่งใหญ่มาก่อน

 

"เรืออยู่ไหนกัน"

 

เอ่ยพึมพำกับตัวเองก่อนตัดสินใจจอดรถทิ้งไว้เมื่อเห็นว่ามีแม่น้ำสะท้อนให้เห็นอยู่ประมาณห้าร้อยเมตรด้านหน้า มือเรียวกระชับปืนขนาดพอดีมือแน่น พร้อมรีบเดินไปยังท่าน้ำที่เห็นและมองหาเรือขนส่งที่ดีโอยอมบอกตำแหน่ง

 

เท้าเล็กก้าวสับด้วยความรวดเร็ว และไม่ลืมที่จะมองด้วยความหวาดระแวง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสั่นเพราะบรรยากาศแสนเงียบและวังเวง แบคฮยอนรู้สึกสงสัยเพราะระหว่างทางที่เดินผ่านมานั้นไม่มีแม้ซักสิ่งมีชีวิตที่ควรจะปรากฏตัวให้เห็น หรือไม่ก็พวกฝั่งตระกูลหวังที่ควรจะดูแลรัดกุมมากกว่านี้

 

ทุกอย่างดูง่ายมากเกินไปจนน่าสงสัย แต่แบคฮยอนไม่คิดจะถอยกลับไปอีกแล้ว เดินผ่านเรือขนส่งลำเก่าหลายลำ จนดวงตาเรียวเห็นเรือใหญ่ลำถัดไปที่ระบุรหัสตัวเลขที่ท่องได้ขึ้นใจ

 

"นี่สินะ ..."

 

ขยับตัวเข้าไปใกล้จนถึงประตูเหล็กที่จะเปิดเข้าสู่เรือ แบคฮยอนก้มตัวต่ำ ก่อนขยับตัวดูผ่านกระจกที่ขึ้นรอยฝ้าจนเห็นไม่ค่อยชัด เฝ้าสังเกตสักพักจนพบว่าไม่มีใครอยู่หลังบานประตูนั้นเลยสักคน มือเรียวจึงตัดสินใจหมุนแกนกลมให้ประตูเปิดออก

 

เสียงเอี๊ยดอ๊าดที่ดังก้องทำให้แบคฮยอนต้องหยุดชะงัก กลั้นหายใจอย่างหวาดกลัวว่าเสียงนั่นจะดังจนใครได้ยินเข้า ผ่อนลมหายใจออกอย่างแผ่วเบาเมื่อทุกอย่างยังคบสงบเงียบเช่นเดิน ยกเว้นลมเย็นของฤดูหนาวที่พัดเข้าใส่จนหนาวสั่น

 

ตัดสินใจแทรกตัวเข้าผ่านบานประตูที่เปิดช่องว่างเพียงน้อยนิด แบคฮยอนก้าวเท้าเข้ามาในเรือ สิ่งแรกที่รู้สึกคือกลิ่นอับชื้นที่ทำได้เพียงแต่ย่นจมูก กระชับปืนพกในมือแน่นพร้อมปีนบันไดที่เห็นอยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็วก่อนที่ใครจะมาเห็น

 

เสียงพูดคุยที่ดังแว่วให้ได้ยินทำให้แบคฮยอนต้องค่อยระวังตัวอยู่เสมอ แม้ไม่คุ้นเคยกับโครงสร้างเรือเลยสักนิด แต่แบคฮยอนก็คิดว่าคงไม่ต่างจากเรือสำราญที่เขาเคยไปออกงานกับผู้เป็นพ่อสักเท่าไหร่

 

"คิดให้ออกสิแบคฮยอน" เอ่ยกระซิบกระตุ้นตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบาหลังจากปีนบันไดเหล็กขึ้นสนิมจนผ่านมาเกือบสามชั้น

 

สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้แบคฮยอนเลือกที่จะเดินขึ้นด้านบน แต่เส้นทางนี้อันตรายและเสี่ยงต่อการจับได้มากเกินไป จึงตัดสินใจนึกถึงแผงผังเรือที่เคยเห็นก่อนตัดสินใจเดินไปสุดทางด้านหนึ่งที่มีประตูแบบเดียวกับประตูที่เข้ามาที่อาจเชื่อมไปยังทางเดินด้านนอกของเรือ ที่ทำให้เห็นจุดหมายชัดเจนมากกว่าเดิม

 

ขยับมือหมุนประตูเหล็กแบบเดิม แต่ทันทีที่เปิดออกกว้างแบคฮยอนกับพบชายชุดดำร่างใหญ่ยืนจ้องอย่างตกใจ มือเรียวรีบดึงประตูไว้กันตนเองเช่นเดิมก่อนเอี้ยวตัวไปยิงรัวกระสุนสามนัดจนชายคนนั้นร่วงหล่นสู่แม่น้ำเบื้องล่างจนน้ำสาดกระจาย และส่งเสียงดังตู้มใหญ่

 

"เฮ้ยอะไรวะ!"

 

เสียงร้องตะโกนจากด้านบนทำให้แบคฮยอนแง้มปิดประตูลงเช่นเดิม แต่ยังเปิดพอให้ได้ยินเสียงชายด้านบน มือเล็กไหวระริกด้วยความหวาดกลัวพร้อมหัวใจที่สั่นรัวเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สูดหายใจเข้าลึกให้สติกลับคืนมาเช่นเดิม

 

แบคฮยอนต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้

 

"กูได้ยินเหมือนเสียงของตกลงไปในน้ำ แต่ตอนนี้ไม่มีอะไร"

 

"ไหน..."

 

เสียงชายสองคนที่พูดคุยกันไม่เลิกทำให้แบคฮยอนบีบมือที่จับอยู่ตรงตัวหมุนเปิดประตูแน่น ภาวนาให้เลิกสนใจจุดนี้ไปสักที รอคอยอยู่เกือบห้านาทีชายสองคนนั้นจึงเลิกให้ความสนใจ แล้วตัดสินใจพากันไปจุดอื่น

 

"ไปหาท่านก่อนเถอะ ตอนนี้กำลังซ้อมไอ้โง่นั่นจนกองแทบเท้า"

 

ประโยคสุดท้ายที่ดังให้ได้ยินทำให้หัวใจดวงเล็กกระตุก เหมือนร่างกายของแบคฮยอนชาวาบ มือเรียวสั่นด้วยความหวาดกลัวที่ซ่อนลึกและความเป็นห่วงว่ามาเฟียซิซิเลี่ยนจะโดนอะไรอย่างที่ได้ยิน ขาเล็กแทบก้าวต่อไปไม่ออก

 

แต่แบคฮยอนจะยอมแพ้ไม่ได้ เขาต้องช่วยปาร์คชานยอลให้ได้ ไม่สนใจแล้วว่ามือนี้จะต้องเปื้อนเลือดอีกมากแค่ไหนก็ตาม

 

ผลักบานประตูให้เปิดอ้ากว้างแล้วรีบวิ่งไปยังทิศทางที่เห็นผู้ชายคนนั้นที่ถูกยิงจนจมน้ำ เดินเร็วไปถึงทางโค้งของเรือ ขยับเอี้ยวตัวดูแล้วพบกับหลายคนกำลังเดินมา ทำให้แบคฮยอนต้องหยุดชะงัก ตั้งใจจะหันกลับทางเดิม

 

และในวินาทีที่หันกลับไป ศีรษะเล็กกลับถูกปากกระบอกปืนยิงจ่อที่หน้าผากทันทีที่หันกลับมา ดวงตาเรียวเบิกกว้าง หัวใจกระตุกรัวด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นว่าเป็นชายร่างสูงใหญ่กำลังยกปืนจ่อกลางหัวของตนเอง

 

รอยยิ้มหยันของชายตรงหน้าพร้อมกับคำทักทายที่แบคฮยอนอยากหายตัวไปซะตอนนี้

 

"มาให้จับถึงที่เลยนะคุณเลดี้ปาร์ค นึกว่าจะหนีไปไกลซะแล้วอีก"

 

"แก..เป็นใคร"

 

"ผมเหรอครับ คนที่ซ้อมพี่ชายแสนโง่ของคุณเลดี้ เพราะปล่อยให้คุณหนีไปง่ายๆไง"

 

แบคฮยอนยกปืนในมือขึ้นจ่อชายคนนั้นที่เอ่ยกระซิบใกล้ด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม มือเรียวนั้นสั่นแต่เขาไม่สนอะไรทั้งนั้นแม้กระทั่งปืนที่จ่ออยู่บนหัว ท่าทางร้ายกาจแบบนั้นยั่วอารมณ์ให้เลดี้ปาร์ครู้สึกโกรธ แต่ก็เพียงเท่านั้นเมื่อมือเรียวถูกมือใหญ่แสนแข็งแรงบิดจนปืนในมือนั่นร่วงหล่น ทำให้แบคฮยอนบิดใบหน้าแหยเกด้วยความเจ็บปวด

 

เขาเกลียดผู้ชายคนนี้แม้จะเห็นหน้าเป็นครั้งแรก

 

"ชู่ว คุณควรเป็นเด็กดีให้ผมพาไปหาท่าน ไปต่อรองกับไอ้คนโง่ที่ยอมเดินมาหากับดักด้วยตัวเองกันดีกว่า"

 

 

"ถ้าแบบนั้น...ฆ่าผมซะ" ดวงตาแบคฮยอนแข็งกร้าวพร้อมเอ่ยบอกอย่างแน่วแน่ จนชายคนนั่นเลิกคิ้วมอง ปืนที่เคยจ่อหัวแบคฮยอนถูกลดลงไป เหลือเป็นเพียงรอยยิ้มแสนกวนประสาท

 

"...?"

 

"ฆ่าผม ดีกว่าคุณจะเอาผมไปต่อรองกับเขา!!"

 

แบคฮยอนไม่ต้องการ ให้ชานยอลต้องมีจุดอ่อนเป็นเขาคนนี้

 

"คงไม่หรอกครับเลดี้ปาร์ค ถ้าแบบนั้นคงไม่สนุก และยินดีที่ได้รู้จัก ผมชื่อหวังแจ๊คสัน นักฆ่าตระกูลหวัง ที่ทรมานคนที่คุณรักจนเลือดกระเด็นติดเสื้อเลยให้ตายสิ"

 

ไอ้บ้านี่!!”

 

แบคฮยอนปล่อยหมัดใส่ผู้ร่างสูงตรงหน้าที่ดึงเสื้ออกมาให้เห็นว่ามีเลือดของใครบางคนติดอยู่เป็นวงกว้าง มือเรียวกำแน่นด้วยความโกรธจนเล็บจิกไปในเนื้อตั้งใจจะพุ่งตัวเข้าทำร้ายคนที่เพียงยกรอยยิ้มหยันแสนน่าเกลียดนั้นอีกครั้ง แต่กลับถูกคว้ายึดไว้ด้วยสองแขน

 

ส่วนชายคนที่ชื่อหวังแจ๊กสันเพียงแค่ถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วยักไหล่อย่างไม่ถือสาอะไร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างเล็กถูกผลักให้เดินไปด้านหน้าตามชายคนที่แนะนำตัวว่าเป็นนักฆ่าประจำตระกูลหวัง แบคฮยอนพยายามที่จะฝืนแต่ชายร่างสูงทั้งสองที่จับอยู่ที่แขนของทั้งสองข้างกับไม่ให้เป็นอย่างนั้น

 

"ปล่อยฉันนะ"

 

พยายามจะบิดข้อมือออก แต่ยากเหลือเกินเมื่อมือทั้งสองคนที่จับที่สองแขนนั้นยิ่งกว่าคีมเหล็ก แบคฮยอนถูกลากให้เดินขึ้นไปชั้นบนสุดของเรือ จนกระทั่งได้ยินเสียงทุ้มที่ร้องลั่นอย่างเจ็บปวด

 

"อ๊ากกก"

 

แบคฮยอนยกมือขึ้นปิดปากกับสิ่งที่ตนเองเห็น ขาเล็กสั่นจนยืนต่อไปไม่ไหว หัวใจดวงเล็กแตกสลายเมื่อเห็นภาพคนรักถูกเหยียบใบหน้าด้วยเท้าของหวงจื่อเทา คนที่ไม่ควรจะยืนอยู่ตรงนี้

 

ทำไมหมอนั่นกลับมายืนตรงนี้ และเกี่ยวข้องยังไงกับตระกูลหวังกัน

 

แต่ภาพของคนรักที่ถูกทำร้ายทำให้น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้ม ความเจ็บปวดนี้ยิ่งกว่าถูกทำร้ายเสียเอง จื่อเทาใช้ไม้เท้าที่ไว้ค้ำฟาดลงบนท่อนขาของมาเฟียหนุ่ม นั่นทำให้แบคฮยอนกรีดร้องพร้อมอ้อนวอนให้หยุดการกระทำนั้น น้ำตาไหลเอ่อล้นจากดวงตาเรียว แต่หมอนั่นเพียงแค่ยกรอยยิ้มสะใจ

 

"พ พี่ชานยอล..."

 

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลพร้อมด้วยเลือดไหลเปรอะนั้นทำให้แบคฮยอนสะอื้นฮัก ใครบางคนที่ถูกทำร้ายจนน่าเจ็บปวดหัวใจส่งยิ้มบางเบาพร้อมยกปากพูดชื่อของแบคฮยอนทำให้ร่างเล็กนั้นตัดสินใจวิ่งเข้าหาแต่ถูกดึงรั้งไว้ แบคฮยอนพยายามดีดดิ้นแล้วสะบัดตัวออกไปหาคนรัก แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกบีบรัดจนท่อนแขนเล็กขึ้นสีแดงช้ำ

 

แต่ความเจ็บของเขาแค่นี้ ยังน้อยกว่าที่ชานยอลต้องเจ็บ ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพร้อมสองมือที่ไขว้ขว้าหาคนที่นอนอยู่กับพื้นตรงแทบเท้าหวงจื่อเทา ภาพนั้นน่าเจ็บปวดเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็กจะรับไว้

 

ฮึ ฮ่า ๆ ดูไว้นะคุณเลดี้ปาร์ค ดูมันตายไปต่อหน้า ทรมานดีใช่ไหมละ ฮึ เพราะ นี่คือสิ่งที่ซิซิเลี่ยนต้องชดใช้เข้าใจไหม!!”

 

"ปล่อยฉัน ฮึก ปล่อยย ! ฮือ พี่ชานยอล"

 

ภาพชานยอลที่ถูกหวงจื่อเทา คนที่ควรหายไปเตะซ้อมจนร่างสูงใหญ่เกร็งกระตุกพร้อมเลือกที่ไหลทะลักจากปาก ทำให้คนตัวเล็กกรีดร้องด้วยความทรมานพร้อมหัวใจดวงเล็กที่เหมือนถูกบีบอัดจนแหลก แบคฮยอนก้มตัวลงขอร้องอ้อนวอนอย่างสิ้นศักดิ์ศรีเพื่อให้หยุดทำร้ายคนรักของตัวเอง

 

"คุณเลดี้ปาร์ค คุณรู้ตัวไหมว่าคุณจุดอ่อนของไอ้โง่ปาร์คชานยอล ไม่น่าเชื่อว่าจะมีวันนี้ วันที่แค่บีบขยี้หรือเล่นงานที่จุดอ่อนแบบคุณ มาเฟียซิซิเลี่ยนก็พร้อมที่จะวิ่งพ่านแล้วเข้ามาติดกับ ให้ได้แก้แค้นกับสิ่งที่มันทำไว้อย่างซะใจ"

 

มึง อย อย่าทำ แบคฮยอน! อั่ก

 

รอยยิ้มเหยียดของคนที่ปิดดวงตาข้างนึงด้วยผ้าสีดำ หวงจื่อเทาที่เห็นนั้นไม่ค่อยสมประกอบเท่าใดนัก มือข้างหนึ่งถือไม้เท้าค้ำไว้ แต่กลับทำร้ายจนชานยอลต้องเต็มไปด้วยรอยบาดแผลที่บีบให้หัวใจดวงเหล็กต้องแหลกสลายด้วยความเจ็บปวด

 

"ไอ้บ้าหวงจื่อเทาทำไมนายถึงอยู่ตรงนี้" แบคฮยอนร้องตะโกนถาม พร้อมมือที่ยังคงบิดเพื่อหนีจากการถูกจับไว้

 

"อ่าบางทีคุณคงเรียกชื่อผมใหม่ให้ถูกต้องกว่านี้นะ ผมคือหวังจื่อเทา ลูกชายคนโตตระกูลหวัง ที่หายสาบสูญไป เพื่อรอวันนึงที่จะเข้ามาเป็นเพื่อนแล้วหักหลังไอ้หน้าโง่แบบปาร์คชานยอล ฮะฮ่าๆ" ประโยคสุดท้ายจื่อเทาก้มลงไปบีบสันกรามของมาเฟียหนุ่มที่ตัวขดงอเพราะถูกนักฆ่าของตระกูลเตะซ้ำเข้าใส่ แต่ปาร์คชานยอลก็เพียงแค่แค่นรอยยิ้มพร้อมสถบคำด่าใส่หน้ากลับคืน

 

มึง มันก็เก่งแค่หมาลอบกัด!”

 

หึ แต่ก็ลอบกัดจนหลังมึงพรุนเลยแล้วกัน

 

จื่อเทาเพียงแค่ยกรอยยิ้มร้ายใส่คนที่กำลังกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ เขาไม่คิดว่าวันที่โค่นล้มซิซิเลี่ยนเพื่อผู้เป็นพ่อจะมาถึงเร็วขนาดนี้ แม้ในแผนแรกเขาจะผิดพลาดและถูกทำร้ายร่างกายอย่างสาหัส แต่ครั้งนี้เขาก็ได้กลับมาเอาคืน โดยเริ่มวางแผนอย่างตั้งใจเล่นงานกับจุดอ่อนของปาร์คชานยอลโดยตรง

 

หว่านล้อมเอาคนใกล้ตัวของแบคฮยอนมาเล่นงาน อย่างพี่ชายแสนโง่อย่างคริสฟาน ที่แค่เพียงหลอกล่อว่าจะช่วยให้แบคฮยอนกลับไปหา หรือหาคนคอยใส่ร้ายให้อยู่ข้างกายเลดี้จาง เพื่อให้ทุกอย่างสั่นคลอนและง่ายในการแทรกแซง และเมล็ดที่จื่อเทาหว่านล้อมมานานวันนี้ก็แตกผลอย่างน่าพอใจ

 

 

"แบคฮยอน.."

 

เสียงเรียกแสนแผ่วเบาทำให้แบคฮยอนพบว่าคริสฟานถูกจับมาไม่ต่างกัน โชคดีที่พี่ชายของเขานั้นไม่ได้ถูกทำร้ายร่างกายมากอย่างที่คิด โดยมีเลดี้จางนั่งอยู่ข้างกัน ลดี้จางยังคงอยู่ในสภาพเดิมไม่มีร่องรอยถูกทำร้ายมีเพียงข้อมือที่ถูกมัดไว้เหมือนกับคริสฟาน แตกต่างตรงที่อี้ชิงนั้นมีผ้าปิดปากไว้จึงได้ยินเพียงเสียงพูดอื้ออึง

 

 

แบคฮยอนเบาใจที่ทุกคนยังปลอดภัยอยู่ตรงนี้พร้อมคิดหาวิธีหนี แต่ก็ไร้ซึ่งหนทาง ดวงตาเรียวมองสบดวงตาคมของคนรัก ชานยอลขยับปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่รอยแผลที่เห็นก็ทำให้แบคฮยอนน้ำตาไหลด้วยความเจ็บปวด

 

"พี่ชานยอล..."

 

'แพลนบี' มาเฟียซิซิเลี่ยนขยับปากพูดโดยมีเพียงแบคฮยอนที่เห็นมัน !

 

"แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่มันทำกับชีวิตฉัน!"

 

ทันทีที่หวังจื่อเทายกปืนขึ้นจ่อไปที่ชานยอล ปืนอันนั้นก็ถูกยิงจนกระเด็นตกพื้นไปข้างมาเฟียซิซิเลี่ยน และทันใดนั้นมือทั้งสองข้างแบคฮยอนเป็นอิสระ เมื่อหันไปมองจึงพบชายทั้งสองที่เคยจับข้อมือแบคฮยอนอยู่นั้นถูกปืนจากไคน์และดีโอจ่อเล็งยิงอย่างประชิดตัว

 

เพราะทุกความสนใจถูกดึงดูดไปที่มาเฟียซิซิเลี่ยน ทำให้ไคน์กับดีโอที่จัดการกับพวกลูกน้องในท่าเรือแห่งนี้ตั้งแต่ในนาทีแรกที่ปาร์คชานยอลมาถึง พร้อมทั้งสับเปลี่ยนกับพวกตระกูลหวังที่ถูกเก็บไป ทำให้มีเพียงไม่กี่คนที่เป็นคนของตระกูลหวังจริงๆ

 

"อย่าขยับ แกคงเห็นนะจื่อเทาว่าตอนนี้ที่หัวพวกแกทุกคนมีสไนป์เปอร์เล็งไว้อยู่" เป็นไคน์ที่พูดข่มขู่พร้อมกับจุดสีแดงขึ้นอยู่บนหัวของฝ่ายศัตรูทุกคน โดยเฉพาะหวังจื่อเทาและ หวังแจ๊คสันที่มีจุดสีแดงมากถึงห้าจุด

 

"พี่ชานยอล!"

 

เมื่อเป็นอิสระแบคฮยอนรีบวิ่งไปหาคนที่พยายามลุกขึ้นยืน มือเล็กช่วงประคองให้มาเฟียใหญ่ซิซิเลี่ยนนั้นเป็นพอดีที่อ้อมกอดอุ่นกอดรัดแบคฮยอนไว้ บาดแผลแม้จะมีร่องรอยอยู่ทั่วร่างแต่เพราะการฝึกฝนร่างกายที่ผ่านมาอย่างดี ทำให้ไม่ได้สะเทือนร่างสูงใหญ่อย่างที่แสดงออก

 

"แบคฮยอน..."

 

"อย่า ฮึก...ทำแบบนี้อีกนะครับ"

 

อ้อมกอดที่รัดแน่นยืนยันว่ามาเฟียซิซิเลี่ยนยังคงอยู่ มือใหญ่ลูบศีรษะเล็กกดจูบเพื่อปลอบประโลมในทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เช็ดคราบน้ำตาจากดวงตาเรียวสวยพร้อมกับกดจูบรวดเร็วไปบนเปลือกตาบางทั้งสอง เพราะแผนสำรองที่ชานยอลต้องยอมโง่และอ่อนแอเพื่อเข้าถึงและจัดการตระกูลหวังให้สิ้นซาก

 

"ไอ้ชานยอล!..อ้าก"

 

ทันทีที่จื่อเทาขยับตัวสไนป์เปอร์ที่เล็งอยู่ก็ทำงานยิงไปยังขาข้างซ้าย เพื่อยืนยันว่านั่นไม่ใช่เพียงคำข่มขู่ ปาร์คชานยอลยกรอยยิ้มร้ายแล้วหันไปสบกับดวงตาแข็งกร้าวของหวังจื่อเทา ดวงตาของคนขี้ขลาดที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังคงเป็นหมาที่คอยลอบกัดอยู่เสมอ

 

"กูเคยบอกมึงแล้วหวง..ไม่สิ หวังจื่อเทา อย่าให้กูเห็นหน้ามึงอีกครั้ง นั่นแปลว่ามึงไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว!!!" ตวาดเสียงดังจนแบคฮยอนที่ถูกผลักมายืนข้างตัวสะดุ้ง เมื่อไม่เคยเห็นมาเฟียแสดงท่าทีโมโหร้ายมากขนาดนี้

 

"หึ อึก คิดว่าแค่นี้กูจะยอมแพ้หรือไง แจ๊คสัน!"

 

ปัง ปัง ปัง !

 

เป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่ทำให้หัวใจแบคฮยอนแทบหยุดเต้น เพราะปืนที่เล็งตำแหน่งตรงมายังตนเอง ดวงตาเรียวเบิกโต พร้อมกระสุนแรกเฉี่ยวโดนไหล่เล็กจนสะบัด และเป็นวินาทีต่อมาที่ร่างเล็กกลับถูกปกป้องและโอบกอดไว้ด้วยใครบางคน

 

และเสียงกระสุนหลายสิบนัดดังขึ้นติดต่อกันท่ามกลางหยดน้ำตาที่ไหลรินจากดวงตาเรียว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100 %

#มาเฟียขย้ำแบค

 

 

 

 

 

 





 

 

 






 



 

  

ตอนหน้าเป็นตอนจบแล้วนะคะ

ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตาม #มาเฟียขย้ำแบคมาจนถึงวินาทีนี้

 

รักนะคะ รักมากเลย<3

 

 

 

 







คุณมาเฟียเปิดจองแล้ว ทาสมาเฟียซิซิเลี่ยนอย่าพลาดน้า

http://goo.gl/MsJwlt


ปล.ตอนที่แล้วเหมือนมีคนเดาถูกอยู่บ้าง เราจะติดต่อไปนะ :)


 @MASTER_YP | ask.fm  















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 254 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,327 ความคิดเห็น

  1. #10236 ChungWila (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:41
    ไม่เอาแล้วแงงงง จะร้องอ่าาา
    #10,236
    0
  2. #10100 GeeMonsterrrr (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 20:03
    โครตลุ้นครับ...
    #10,100
    0
  3. #10074 ❾❶❾❸ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 12:45
    ลุ้นมาก
    #10,074
    0
  4. #9952 Seabee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 16:22
    ฮืออลุ้นมาก อินมากมากมากมากกก ฮืออออ
    #9,952
    0
  5. #9844 HuangZiPrang (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 12:43
    โอ้โห้ พูดไม่ออกเลย...
    #9,844
    0
  6. #9791 Chankuma (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 17:32
    แม่เอ้ยยยยยระทึกไปหมด ตีงูนะต้องตีให้ตาย แล้วเนี่ยอิหวังมันก็กลับมา
    #9,791
    0
  7. #9704 pcy921 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 23:25
    โอ้ม่ายยยยยย คุณชาน??
    #9,704
    0
  8. #9669 buakaiyuan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 13:25
    พี่ชานไม่โดนใช่ไหมวะ !! อีเ-้ย
    #9,669
    0
  9. #9616 BAEK&JIN&BOO (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 23:50
    ใคร? ใครโดน...?
    #9,616
    0
  10. #9392 JongjitSriyan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 21:09
    งืออออ ลุ้นอ่ะ
    #9,392
    0
  11. #9156 Sosadlover (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 16:31
    เฮียแจ็คก้อมา 55 ลุ้นมาก
    #9,156
    0
  12. #8750 KanyaratNakcha (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 18:31
    เวร!!!!!โดนใคร
    #8,750
    0
  13. #8184 CBbambam (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 19:27
    เวรรรรร อีนี่เข้าใจผิดมาตลอด
    #8,184
    0
  14. #7761 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 17:10
    ใครโดนยิง!!!
    #7,761
    0
  15. #7397 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 09:52
    เอื้อออออ
    #7,397
    0
  16. #7008 poo26934 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 15:27
    แจ็คสันที่ร๊ากกกก ทำมั้ยมาเล่นเป็สตัวร้ายแบบนี้????
    #7,008
    0
  17. #6731 22561 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 11:55
    เเจ็คนางมาได้ง๊ายยย5555555 มาทุกวงทุกโอกาศจริมๆ
    #6,731
    1
    • #6731-1 poo26934(จากตอนที่ 24)
      25 มีนาคม 2560 / 15:26
      นั้นสิค่ะbtsนางก้อมาexoนางก้อยังไม่เว้นเลยอ่ะ
      #6731-1
  18. #6582 Dew_30 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 00:40
    งื้อ ม่าอีกแล้ว
    #6,582
    0
  19. #6288 NLHH12 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 08:03
    อย่าเป็นอะไรนะ โอ๊ยหน่วง!
    #6,288
    0
  20. #6254 P.kiml (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 16:55
    หือออเทายังริดอยู่อีกเรอะ แสดงว่าอิพี่ถูกหลอกใช้ไม่ใชทายาทตระกูลหวังแต่อย่างใด ยังไงทุกคนต้องรอดใช่ไหม ต้องปลอดภัยนะคะ
    #6,254
    0
  21. #6083 มอนเตอร์ღ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:40
    ไม่นะะะะ ทุกคนต้องรอดดดดด
    #6,083
    0
  22. #5780 เจ้าบี๋ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:48
    ใครก็ตาม อย่าเป็นอะไรนะ ฮือออ
    #5,780
    0
  23. #5178 exo12forever (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 14:29
    ใครเข้ามาบังกระสุนให้แบคอะพี่ชาน?พี่คริส?
    #5,178
    0
  24. #4923 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 20:09
    บีบหัวใจจริงๆๆๆ
    #4,923
    0
  25. #4658 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 19:43
    เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะจื่อเทา!!! พี่ชานน่าจะฆ่าจื่อเทาตั้งแต่ตอนนั้นเลยไม่น่าปล่อยให้มันรอดเลย ว่าแต่ใครเป็นคนบังกระสุนให้แบคอ่ะ? พี่ชานหรอ?

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 พฤศจิกายน 2559 / 19:48
    #4,658
    0