{จบแล้ว} Naked Prisoner #มาเฟียขย้ำแบค #มาเฟียขย้ำกวาง

ตอนที่ 15 : | 14 | mistake | 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,095
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 430 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

Naked Prisoner

14

 


ดวงตาเรียวเหม่อมองควันที่ลอยฉุยเพราะกาต้มน้ำที่เดือดอยู่บนเตา มือเรียวกำรอบแก้วมัคไว้ในมือ เกือบหลายนาทีจนน้ำเดือดนั้นล้นออกมานอกหม้อต้ม แต่คนตัวเล็กที่ยืนนิ่งอยู่หน้าเตาก็ไม่มีท่าทีขยับ เมื่อความคิดนั้นล่องลอยไปไกล

 

แบคฮยอนกลับจากอิตาลีได้เกือบหนึ่งเดือนพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ตกตะกอนอยู่ในใจ ปฏิเสธไม่ได้ว่าใบหน้าของใครบางคนยังคนวนเวียนให้ได้นึกถึงอยู่เสมอ แต่เขาก็เชื่อว่านั่นอาจเป็นเพราะความเคยชิน

 

สักวันหนึ่งเขาก็จะลืมแล้วกลายมาเป็นคนเดิมเหมือนแต่ก่อน แต่ทุกอย่างไม่ได้ง่ายแบบนั้น

 

เหม่ออีกแล้วนะเรา เสียงทุ้มของใครบางคนที่ยืนจ้องแผ่นหลังบางมานานเอ่ยทักพร้อมกับร่างสูงใหญ่เดินมาปิดเตาแก๊สที่มีหม้อต้มที่น้ำเกือบแห้งสนิทตั้งอยู่ เพราะอาการเหม่อลอยของคนตัวเล็กที่เบิกตาโตตกใจอยู่ตรงหน้า

 

พี่คริสฟาน

 

พี่บอกตั้งกี่ครั้งแล้ว ว่าให้ใช้กระติกน้ำร้อนแทนกาต้มน้ำ

 

แต่...

 

บีบแก้มนุ่มลงโทษเด็กน้อยที่ตั้งท่าจะเถียง  พร้อมกับจูงมือให้ไปนั่งตรงเก้าอี้บาร์ตัวเล็ก ส่วนตัวเองนั้นก็เลือกที่จะเดินไปกดกาน้ำร้อนที่วางอยู่มุมเคาเตอร์บาร์ แล้วเดินกลับมานั่งข้างคนตัวเล็กเบะปากใส่เหมือนในทุกครั้งที่โดนขัดใจ

 

ใช้กระติกน้ำร้อน หรือกาต้มน้ำก็อร่อยไม่ต่างกันหรอก

 

ก็ผมชอบน้ำร้อนจากกาต้มน้ำมากกว่านี่

 

แล้วเราเหม่อ ปล่อยให้น้ำแห้งติดหม้อขนาดนั้นทำไมละ บิดปากคว่ำลงมากกว่าเดิม จนมือใหญ่ต้องบีบแก้มนุ่มลงโทษอีกรอบ แต่รอบนี้คนดื้อก็เอาคืนด้วยการตีไปบนมือใหญ่อย่างไม่ยอมรับความผิดของตนเองสักเท่าใด

 

แล้วนี่ทำไมตัวยังร้อนไม่หายเลย ได้กินยาตามหมอสั่งหรือเปล่า

 

ก็กินบ้าง...

 

ร่างเล็กเม้มปากแน่นแล้วเสมองไปทางอื่น ท่าทางเหมือนเด็กน้อยที่ถูกจับได้ว่าทำความผิด นั่นทำให้คริสอยากจะตีเด็กดื้อที่ป่วยแล้วไม่ยอมกินยาสักทีสองที

 

แค่ยังปรับตัวไม่ได้หน่า ไม่เห็นต้องซีเรียสเลย

 

แบคฮยอน...

 

เอ่ยเสียงดุ พร้อมขมวดคิ้วใส่ให้รู้ว่าอู๋อี้ฟานนั้นจริงจังในเรื่องนี้มากแค่ไหน เพราะตั้งแต่ที่กลับมาจากอิตาลี คนตัวเล็กก็โดนพิษไข้เล่นงานเพราะสภาพร่างกายที่ยังปรับตัวไม่ทัน อีกทั้งแทบไม่ยอมกินข้าวกินปลา กินทีก็ยิ่งกว่าแมวดม ทำให้อาการป่วยที่ว่าไม่หายไปสักที

 

โอเค ต่อจากนี้ผมจะกินยาให้ครบแล้ว พอใจหรือยัง

 

ดีมากเด็กดี

 

เอื้อมมือไปลูบหัวคนที่ยังทำหน้าบึ้ง คริสฟานเท้าแขนพร้อมกับจ้องมองเจ้าของใบหน้าน่ารัก พร้อมกับตัดสินใจเอ่ยถามคำถามบางอย่างที่ค้างค่าอยู่ในหัวมานานตั้งแต่ในวันที่แบคฮยอนกลับมา

 

แบคฮยอนมีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังหรือเปล่า ตั้งแต่กลับมาเราก็เหม่อตลอดเลยนะ คิดอะไรอยู่ หืม

 

ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย

 

ดวงตาเรียวหลุบต่ำมองแก้วมัคสีขาวที่วางอยู่ตรงหน้า เพื่อปิดบังความรู้สึกบางอย่างไว้ข้างใน ไม่อยากนึกถึงไปมากกว่านี้ เมื่อไม่มีทางอีกแล้วที่แบคฮยอนจะได้กลับไปยังซิซิเลี่ยน เพราะรู้ดี ว่านั่นไม่ใช่ที่ของเขา เหมือนที่เลดี้จางย้ำบอก

 

ว่าซิซิเลี่ยน และพื้นที่ข้างกายของปาร์คชานยอล ไม่ใช่ที่ของบยอนแบคฮยอน

 

ทั้งที่เคยวิ่งหนีแทบตาย แต่ในเวลานี้หัวใจดวงน้อยกลับโหยหา

 

 

 “เหมือนเราอยู่กับพี่ตรงนี้ แค่ตัว...แต่หัวใจเราละอยู่ที่ไหนกัน

 

พ พี่คริส

 

มือใหญ่รวบมือนุ่มนิ่มทั้งสองพร้อมบีบกระชับ อู๋อี้ฟานมองสบดวงตาเรียวของคนที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังทำให้เขาตกหลุมรักอยู่เสมอ ดีใจแทบตายในวันที่ได้เห็นหน้าแบคฮยอนอยู่ที่เกาหลีอีกครั้ง และนั่นเป็นวินาทีเดียวที่คริสฟานได้ตัดสินใจว่าจะไม่ให้ใครมาพรากอดีตคนรักของตนไปอีกแล้ว

 

ภาพในวันนั้นยังย้อนกลับมาหลอกหลอนเขาอยู่ในทุกคืน เหมือนเป็นฝันร้ายที่ตื่นมาในทุกครั้งก็ยังตอกย้ำเสมอว่าเขาไม่สามารถรั้งมือน้อยของแบคฮยอนเอาไว้ได้ แต่จากนี้คริสฟานจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นอีกแล้ว

 

แม้แบคฮยอนที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นต่างไปจากเดิม ไม่ใช่เพราะใบหน้าน่ารักที่เปลี่ยนแปลงไป แต่เพราะหัวใจข้างในของเด็กน้อยตรงหน้าเขาต่างหากที่เปลี่ยนแปลง แล้วอู๋อี้ฟานก็กลัวเหลือเกินว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น เป็นเพราะมาเฟียซิซิเลี่ยนคนนั้น

 

แบคฮยอน...ที่ตรงนี้คือความจริง คือบ้าน คือพื้นที่ของแบคฮยอนนะ

 

มือใหญ่ลูบมือนิ่ม เอ่ยหว่านล้อมให้เด็กน้อยคล้อยตาม พร้อมกับเสียงตัดของเครื่องทำน้ำร้อนทำให้คริสฟานต้องหยิบเอาแก้วมัคของคนตัวเล็กตรงหน้า เตรียมชงโกโก้ร้อนของโปรดให้

 

ปล่อยให้แบคฮยอนได้คิดทบทวนความรู้สึกของตัวเอง เพื่อจัดการความรู้สึกที่ตกตะกอนอยู่ในหัวใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ช่อดอกยิปโซสีขาวถูกวางลงบนป้ายหินอ่อนสลักลายสวยที่มีชื่อของคนที่แบคฮยอนรักสุดหัวใจเขียนเอาไว้ กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้หลายชนิดที่รายล้อมทำให้รู้สึกสดชื่น ปลายจมูกโด่งรั้นสูดดมเอากลิ่นหอมอ่อนที่ว่าพร้อมรอยยิ้มสวยปรากฏขึ้น

 

วันนี้เขาตัดสินใจมาไว้หลุมศพของคุณแม่ พร้อมกับบอกเล่าเรื่องมากมายที่ชีวิตต้องพบเจอให้แก่คนบนฟ้าได้รับรู้ ปากเล็กพรั่งพรูในทุกสิ่งที่ตนเองรู้สึก ความสับสนที่ตีกันวุ่นวายแต่มีสิ่งหนึ่งที่แบคฮยอนหลอกตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

 

แม่ครับ ผมรู้นะครับว่าสิ่งสุดท้ายบนโลกที่ผมควรทำคือการคิดถึงเขา…”

 

“….”

 

แต่ตอนนี้ ผมกำลังคิดถึงเขา

 

บยอนแบคฮยอนกำลังคิดถึงมาเฟียใจร้ายคนนั้น

 

 

หลับตาพร้อมกับปล่อยความคิดทุกอย่างลง สายลมแผ่วเบาโอบล้อมกายเล็กพร้อมกับดอกยิปโซดอกเล็กที่ร่วงหล่นปลิวมาบนตัก แม้สมองบอกให้เขาลืมทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น แต่หัวใจของเขากลับไม่ฟังเลยสักนิด

 

เพราะสุดท้ายแล้วบยอนแบคฮยอนก็แค่มนุษย์คนนึงที่มีหัวใจที่อ่อนแอและหวั่นไหว

 

แม้สิ่งที่ดีและความอบอุ่นที่ปาร์คชานยอลได้ทำให้กับเขาไม่ได้ยิ่งใหญ่จนลบล้างความผิดทั้งหมดได้ แต่ความอบอุ่นนั่นกลับชัดเจนกว่าสิ่งใด และนั่นทำให้เขากลายเป็นคนแพ้แต่แบคฮยอนรู้ดีว่าความรู้สึกทุกอย่างก็จะจบลงตรงนี้

 

เมื่อคงไม่มีวันที่เราสองคนจะได้เจอกันอีกแล้ว

 

 

 

คริสฟานแหงนหน้าขึ้นมองฟ้าเริ่มมืดครึ้มเป็นสีเทาแสนหม่นพร้อมกับเมฆก้อนโตคล้อยลงต่ำ ทำให้ตัดสินใจเดินเข้าไปตามร่างเล็กที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมอยู่หน้าหลุมศพของผู้เป็นแม่ ไม่ต่างจากเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน

 

แบคฮยอน กลับกันเถอะ พี่กลัวว่าฝนจะตกเอาซะก่อน เรายิ่งป่วยอยู่

 

อือ...

 

เอ่ยตอบพร้อมพยักหน้ารับแล้ววางมือไปบนมือใหญ่ของคนที่ยื่นมาเป็นหลักให้ลุกขึ้นยืน แบคฮยอนลุกขึ้นทำความเคารพหลุมศพของคุณแม่อีกครั้ง แล้วเดินตามร่างสูงใหญ่ที่เดินนำอยู่ด้านหน้า แผ่นหลังกว้างของพี่ชายคนสนิททำให้แบคฮยอนตัดสินใจที่จะพูดอะไรบางอย่าง

 

พี่คริสฟาน...

 

ว่ายังไง หืมเจ้าของแผ่นหลังกว้างหยุดเดินแล้วหันหลังกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มบาง คิ้วเข้มขมวดลงเมื่อรอคอยในสิ่งที่คนตัวเล็กกำลังจะพูด แบคฮยอนขยับตัวเดินเข้าไปใกล้คนที่คอยอยู่ข้างกันมาเสมอ ช้อนสายตาขึ้นมองสบพร้อมเผยรอยยิ้มตอบกลับ

 

พี่ช่วยรอผมอีกสักนิดได้ไหมครับ ผมขอโทษ...แต่จากนี้ผมกำลังพยายามกลับไปเป็นเหมือนเดิม

 

แค่ประโยคเดียวที่ออกมาจากริมฝีปากบาง ทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ายิ้มกว้างมากกว่าเดิม มือใหญ่ที่วางอยู่ข้างลำตัวเอื้อมมาจับมือเรียวสวยไว้ในมือ เหมือนเป็นประโยคที่คริสฟานนั้นรอคอยมานาน ตั้งแต่ในวันที่ตัดสินใจเลิกรากันไป

 

ต่อให้พี่ต้องรอเราเป็นวัน เป็นอาทิตย์ เป็นเดือน เป็นปี หรือต้องรออีกทั้งชีวิตพี่ก็จะรอ

 

“…”

 

แต่แบคฮยอนอย่าไปไหนจากพี่อีก และพี่ก็จะไม่มีวันปล่อยเราไปให้ใครอีกต่อไปแล้ว

 

พี่คริสฟาน...

 

แบคฮยอนพึมพำแผ่วเบาพร้อมกับร่างเล็กถูกโอบกอดไว้ด้วยอ้อมกอดของคนที่ยิ้มกว้างให้ตรงหน้า อ้อมกอดรัดแน่นพร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาจากริมฝีปากหนากดจูบลงบนหน้าผากเนียน

 

 

 

โดยที่ไม่รู้เลยสักนิดว่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นกำลังตกอยู่ในสายตาของใครบางคนที่กำลังกำหมัดแน่นเพื่อควบคุมอารมณ์ที่กำลังประทุ

 

 

 

มือเรียวผลักอกแข็งแรงให้ออกห่าง นั่นเป็นพอดีที่ดวงตาเรียวมองเลยไหล่กว้างไปสบดวงตาคมของใครบางคนที่ทำให้ลมหายใจต้องสะดุด คนที่แบคฮยอนไม่คิดว่าชีวิตจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง คนที่พยายามปฏิเสธหัวใจเรื่อยมาว่าไม่คิดถึง คนเดียวที่ทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูหยุดนิ่งและมองเห็นเพียงแค่เขา

 

ปาร์คชานยอล ยืนอยู่ตรงนั้น

 

ทันทีที่ดวงตาทั้งสองประสานกัน มาเฟียหนุ่มก็หันหลังกลับพร้อมเปิดประตูแอสตันมาร์ตินคันหรูเพื่อเข้าไปนั่ง ปิดประตูอย่างแรงแล้วเหยียบคันเร่งกระชากตัวออกไปทันที พอดีกับคนตัวเล็กออกตัววิ่งตามไป

 

ก้อนเมฆที่ตั้งเค้ามานานกลั่นตัวเป็นหยาดน้ำฝน ไหลรินและมืดหม่นไม่ต่างจากหัวใจดวงเล็ก แบคฮยอนตั้งใจจะวิ่งตามเพราะสายตาตัดพ้อที่ตนเองได้มองเห็น แต่ข้อมือบางกลับถูกมือใหญ่ของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกระชากไว้ไม่ให้ไป

 

แบคฮยอน...อย่าไป

 

คริสฟานเอ่ยขอร้องพร้อมกับเพิ่มแรงรั้งไว้ไม่ให้คนตัวเล็กต้องเดินจากตนเองไปอีก แต่มือเรียวของแบคฮยอนกับเลือกที่จะแกะมือใหญ่ที่รั้งเอาไว้ออก เจ้าของใบหน้าน่ารักเพียงแค่พึมพำคำขอโทษแล้วสะบัดข้อมือเดินจากไป

 

เม็ดฝนเริ่มตกมาเป็นสายยาว พร้อมกับลมพายุที่เพิ่มความแรงมากขึ้นกว่าเดิม แผ่นหลังเล็กทิ้งห่างออกไปไกล สิ่งที่แบคฮยอนทำลงไป คือคำตอบทุกอย่างที่ชัดเจน สองเข่าของร่างสูงทรุดลงนั่งกับพื้น พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินทำให้มองแผ่นหลังเล็กนั้นพร่ามัว

 

มือใหญ่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนพร้อมกับการตัดสินใจบางอย่าง

 

 

 

 

 

 “แผนที่เคยคุยกันไว้ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะทำ

 

คริสฟานกรอกเสียงใส่โทรศัพท์เครื่องบางทันทีที่ติดต่อไปยังเบอร์ของใครบางคน ท่ามกลางสายฝนที่สาดลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง ก้อนเมฆมืดครึ้มลอยลงต่ำ มืดหม่นไม่ต่างจากหัวใจของเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

50 %

#มาเฟียขย้ำแบค

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไฟท้ายรถยนต์คันหรูหายไปไกลจนลับสายตา แต่แบคฮยอนก็ยังไม่หยุดวิ่งตาม สองขาเล็กที่ออกแรงวิ่งสะดุดล้มลงพื้นถนน เพราะอาการมึนหัวจากพิษไข้ที่เล่นงาน แบคฮยอนพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่แรงตึงเจ็บที่หัวเข่าทำให้ลุกขึ้นไม่ได้ง่ายอย่างใจคิด มองรอยแผลถลอกพร้อมเลือดไหลซึมที่ถูกชำระล้างด้วยสายฝน

 

แบคฮยอนไม่แน่ใจนักว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่นี่มันบ้าบอมากเกินไปหรือเปล่า

 

ตัดสินใจหนีจากคริสฟานพี่ชายที่แสนอบอุ่น แล้วกลับไปหาใครบางคนที่เคยตั้งแง่ไว้ว่าใจร้ายใส่กันเสมอ แต่ทั้งหมดนี้ก็เพราะเขาตกหลุมพรางมาเฟียซิซิเลี่ยนคนนั้น ถลำลึกเกินกว่าจะถอยกับมา นั่นทำให้การกระทำและสายตาตัดพ้อของปาร์คชานยอลมีอิทธิพลต่อหัวใจเขาแบบนี้

 

สายฝนยังคนตกลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง จนร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่ที่พื้นเปียกปอนไปด้วยสายฝน กลีบปากบางสีสดตอนนี้นั้นกลับซีดเซียวอย่างน่าสงสาร เพราะอาการป่วยและความเย็นของสายฝนนั้นรุมเร้า

 

คุณแบคฮยอนครับ...

 

เสียงเรียกพร้อมสายฝนที่มีอยู่รอบตัวนั้นจางหายไป ร่างของมือขวาคนสนิทแห่งซิซิเลี่ยนปรากฏตัวด้วยร่มกันฝนสีใสคันใหญ่ ดีโอย่อตัวลงนั่งข้างกับว่าที่เลดี้คนใหม่ของซิซิเลี่ยน แววตาเรียวที่เคยสดใสตอนนี้กลับหมองหม่น อีกทั้งยังไม่สดใสเหมือนอย่างเคย

 

คำสั่งจากบอสเพิ่งบอกให้มารับแบคฮยอนเมื่อไม่กี่นาทีก่อน แต่ที่เขามาถึงได้ทันทีนั้นเพราะตัดสินใจขับรถตามบอสของตนเองมา เพราะดีโอนั้นรู้ดีว่าคนที่เป็นทั้งหัวหน้าและพี่ชายของตนเองนั้นเป็นเช่นไร ยื่นมือเล็กที่หยิบผ้าขนหนูผืนนุ่มมาจากบนรถแล้วยื่นไปเช็ดใบหน้าใสที่เปียกปอนด้วยน้ำฝน

 

ดีโอ คุณชานยอล เขา…”

 

เบะปากลงเหมือนจะร้องไห้พร้อมยื่นมือไปดึงรั้งชายเสื้อสูทของบอดี้การ์ดคนเก่ง แบคฮยอนรู้สึกสับสนในหัวใจ อยากจะโกหกตัวเองเหมือนอย่างในทุกครั้ง แต่ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของใครบางคนที่อยู่ในใจเสมอ กำแพงที่เคยพยายามสร้างก็พังทลายลง

 

บยอนแบคฮยอนหลอกหัวใจตัวเองอีกต่อไปไม่ได้แล้ว

 

บอสตั้งใจจะกลับมารับคุณ...ในฐานะเลดี้คนใหม่ของซิซิเลี่ยนครับ

 

ดวงตาเรียวเบิกโตกับประโยคที่ได้ยินจากมือขวาของมาเฟีย หัวใจดวงเล็กที่เต้นหน่วงเพราะความรู้สึกบางอย่างตอนนี้กลับเต้นรัวเร็วอย่างควบคุมไม่ได้ กลับมารับแบคฮยอนในฐานะเลดี้ก็หมายถึงกลับมารับเขาในฐานะคนสำคัญ

 

แต่ทันทีที่นึกไปถึงใบหน้าของเลดี้จางพร้อมประโยคที่ตอกย้ำยังคงดังก้องอยู่ในหู ทำให้หัวใจดวงเล็กที่เคยฟูฟ่องเหมือนลูกโป่งก็เหี่ยวเฉาลงเหมือนมีเข็มเล็กจิ้มความรู้ดีที่มีนั้นให้แตกออก

 

งั้นหรือครับ แล้วเลดี้จาง...เม้มริมฝีปากแน่นเหมือนในทุกครั้งที่กังวลแล้วเอ่ยถาม

 

เลดี้จางก็ส่วนเลดี้จางสิครับ

 

เป็นไปไม่ได้หรอกครับ ดีโออย่าหลอกผมเลย ผมไม่รู้ว่าบอสของคุณอยากให้ผมไปเป็นเลดี้ของเขาจริงๆ หรือเป็นแค่ตัวแทนของใครบางคนที่เขาเคยรักกันแน่เอ่ยเถียงเพราะความรู้สึกสับสนในใจที่ตีกันวุ่นวาย

 

นั่นมันก็นานมาแล้วนะครับ...ความจริงผมก็พูดอะไรไม่ได้ คุณแบคฮยอนควรไปถามบอสเองดีกว่าไหมครับ

 

เหม่อมองสายฝนที่ตกโปรยปรายน้อยลงกว่าในตอนแรก ในเมื่อตั้งใจจะวิ่งตามหาปาร์คชานยอล แต่ส่วนลึกในใจแล้วแบคฮยอนก็กลัวว่ามาเฟียซิซิเลี่ยน จะกลับไปเป็นมาเฟียใจร้ายเหมือนในตอนก่อน แต่สุดท้ายแล้วเจ้าของใบหน้าน่ารักก็พยักหน้ารับ แล้วจับมือขนาดพอกันที่ช่วยเหลือให้ลุกขึ้นยืน

 

บยอนแบคฮยอนยอมแล้ว...ที่จะเปิดหัวใจของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนก้าวเท้าเข้าตึกสูงขนาดใหญ่ของบริษัทยักษ์ใหญ่หนึ่งในห้าอันดับแรกของเกาหลี ซึ่งเคยได้ยินข่าวมาว่าซิซิเลี่ยนได้ลงทุนซื้อหุ้นเกือบทั้งหมดและถ่ายโอนอำนาจเป็นของตนเอง ไม่แตกต่างกันกับบริษัทของคุณพ่อเขา

 

แต่บริษัทของพ่อเขาโชคดีกว่า หลังจากฟังคำบอกเล่าเมื่อไม่กี่วันก่อนที่เขาเข้าไปเยี่ยมคุณพ่อ พบว่าซิซิเลี่ยนยังคงให้บริหารงานได้เอง และไม่เข้ามาก้าวก่าย เหมือนเงินที่เคยลงทุนบริษัทในตอนนั้น เป็นเพียงแค่การช่วยให้ธุรกิจที่เคยซบเซาให้ดีขึ้นมา

 

ทางนี้ครับคุณแบคฮยอน

 

ลิฟท์ที่เห็นในสายตาทำให้แบคฮยอนถอนหายใจมาเฮือกใหญ่ เพราะสายตานับหลายสิบคู่ที่มองตรงมา ตัวของเขานั้นเปียกปอนไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ ผมสีน้ำตาลช็อกโกแลตเปียกลู่ไปตามแก้มกลมที่ขึ้นสีแดงจางเพราะพิษไข้ที่เล่นงาน ไหนจะเสื้อผ้าที่เปียกจนแนบเนื้อตัว เป็นใครที่เห็นก็มองทั้งนั้น

 

ผมน่าจะเชื่อดีโอที่ควรแวะซื้อเสื้อผ้าเปลี่ยนก่อน

 

ใช่ไหมละครับ

 

“…”

 

นี่คุณแบคฮยอนยังโอเคอยู่ไหมครับ ปากคุณซีดมาก แถมตัวยังร้อนขนาดนี้ปล่อยมือที่จับแขนเรียวของคนที่ห่อทั้งตัวด้วยผ้าขนหนูพื้นใหญ่ แล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ทันทีที่เดินเข้ามาในลิฟท์โดยสาร

 

ไหวครับ ผมแค่มึนหัวนิดหน่อย

 

พยักหน้ายืนยันแล้วแย้มรอยยิ้มซีดเซียวใส่มือขวาของซิซิเลี่ยนที่มองมาด้วยสายตาเป็นห่วง ทั้งที่รู้ว่าตัวเขาแทบไม่ไหวแล้ว เพราะอาการเวียนหัวที่กลับมาเล่นงานอีกครั้ง แบคฮยอนก็ยังเลือกที่จะกัดฟันอดทนเพื่อจะได้คุยกับบอสของดีโอให้รู้เรื่อง

 

 

 

 

 

ประตูขนาดใหญ่ที่ด้านบนเขียนป้ายไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นห้องผู้บริหารระดับสูง ปาร์คชานยอล ถูกเปิดออกด้วยบอดี้การ์ดร่างเล็กที่เดินนำอยู่ด้านหน้า วินาทีแรกที่ประตูเปิดออกแอร์เย็นจัดที่กระทบผิวกายเป็นสิ่งแรกที่รู้สึก

 

เจ้าของใบหน้าน่ารักได้เพียงแต่ก้มหน้ามองพื้น จนสุดท้ายก็ตัดสินใจเงยใบหน้าขึ้นมาเพื่อมองสิ่งที่รอบตัว สิ่งที่ปรากฏในดวงตาเรียว คือเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟากำมหยี่กลางห้องทำงาน ด้านหน้ามีโต๊ะกระจกที่มีแก้วไวน์วางทิ้งไว้หลายแก้ว

 

ใบหน้าคมเข้มหันไปด้านข้างพร้อมก้านนิ้วแข็งแรงคีบบุหรี่ออกแล้วปล่อยควันสีเทาให้ลอยฉุย หันไปอีกด้านข้างกายมาเฟียหนุ่มก็พบกับหญิงสาวชาวตะวันตกที่นุ่งชุดเดรสรัดรูปอวดทรวดทรงอวบอิ่มที่กำลังปลดเนกไทด์ออกจากลำคอของร่างสูง และเมื่อแบคฮยอนมองตามก็พบว่าเธอคนนั้นเพียงแค่ยกรอยยิ้มร้ายใส่ เธอถือเนกไทด์ที่ปลดจากมาเฟียแล้วลุกขึ้นไปยืนอยู่ด้านข้าง

 

มือเรียวกำเข้าหากันแน่น ดวงตาเรียวมองไปยังมาเฟียซิซิเลี่ยนที่ยังหันไปด้านข้างไม่ยอมหันกลับมามองกัน สุดท้ายปาร์คชานยอลก็กลับมาใจร้ายใส่หัวใจของเขาแบบเดิมอีกแล้ว

 

ไคน์ ทำไมยัยเลขาวิกตอเรียมาอยู่ที่นี่

 

ชู่ว...ออกไปคุยกันข้างนอก

 

เสียงพูดคุยของบอดี้การ์ดด้านหลังทำให้แบคฮยอนเข้าใจทันทีว่าหญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดนั่นคือใคร แต่ความสนใจทุกอย่างของแบคฮยอนถูกดึงไปเพราะดวงตาคมกริบที่หันมามองสบด้วยเย็นชาแล้วนิ่งสงบ ความเรียบนิ่งที่แบคฮยอนไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบนี้อาจเป็นลาวาที่กำลังรอเวลาประทุ

 

และแบคฮยอนไม่ต้องการจะเจอมาเฟียซิซิเลี่ยนที่แสนโหดร้ายคนนั้นอีกแล้ว

 

ไม่เจอกันสองอาทิตย์ ลืมฉันไปแล้วหรือไงแบคฮยอน

 

“….”

 

ลืมไปแล้วหรือไงว่านายเป็นของฉัน ถึงให้ใครต่อใครกอดก็ได้แบบนั้น

 

คำพูดใจร้ายแสดงความเป็นเจ้าของที่แบคฮยอนไม่เคยชอบถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่กำลังพ่นควันสีเทาออกมา พร้อมด้วยดวงตาคมที่มองอย่างเย็นชาใส่ แบคฮยอนต้องกัดฟันสู้กับสติที่พร้อมจะดับวูบทุกเมื่อเพราะอาการมึนหัวและพิษไข้ที่เล่นงานเข้าอย่างจัง แต่เจ้าของร่างบอบบางก็ยังเลือกที่จะตอบโต้

 

คริสฟานไม่ใช่ใครต่อใครแบบที่คุณพูด

 

อย่างนั้นเหรอ ถ้าแบบนั้นหมอนั่นมันเป็นอะไรสำหรับนาย ถึงให้มันกอดได้แบบนั้นได้ยังไงฮะ!!”

 

“…”

 

เสียงตะโกนพร้อมใบหน้าที่โกรธจัดทำให้ร่างเล็กตัวสั่นมากกว่าเดิม แบคฮยอนไม่ตอบ ไม่ใช่เพราะไม่รู้คำตอบ ทุกอย่างชัดเจนว่าคริสฟานนั่นคือพี่ชายที่แสนดี แต่เพราะร่างกายที่ไม่ให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่ อุณหภูมิร่างกายที่เพิ่มขึ้นสูงจัดทำให้สติของร่างเล็กเรือนราง

 

แต่คนใจร้ายกลับไม่ไม่เห็นการเปลี่ยนแปลนั่นงเลยสักนิด ปาร์คชานยอลยังคงประชดประชันความรู้สึกใส่แบคฮยอนด้วยการดึงแขนของเลขาสาวร่างอวบให้นั่งบนตัก

 

ตอบไม่ได้ แล้วอยากรู้ไหมว่าสิ่งที่ฉันรู้สึกตอนนั้นเป็นยังไง!!”

 

พูดจบก็หันไปกระชากหญิงสาวร่างอวบที่อยู่บนตัก บดจูบลงไปด้วยความรู้สึกที่อยากให้ร่างเล็กรู้สึกเหมือนกับตน ดวงตาเรียวเบิกโตเมื่อเห็นสิ่งที่คนใจร้ายกระทำ หัวใจดวงเล็กเหมือนถูกทำร้ายซ้ำอีกครั้ง พอดีกับอาการป่วยที่เล่นงานให้ร่างกายที่พยายามฝืนล้มลงกองกับพื้น

 

ร่างเล็กที่ล้มกองกับพื้น เรียกสติของคนใจร้ายกับคืนมา ปาร์คชานยอลผลักหญิงสาวบนตักให้ห่างตัวจนเธอร้องหวีดลั่น เช็ดลิปสติกเหนอะหนะที่ติดบนปากแล้วรีบพุ่งตัวไปหาคนที่นอนสลบอยู่กับพื้นพรม

 

ใบหน้าน่ารักนั้นซีดเซียวไม่ต่างจากวันนั้นที่ชานยอลเคยเห็นตอนร่างเล็กป่วย น้ำตาที่เอ่อรอบแพรขนตาหนาทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น สุดท้ายแล้วก็เป็นเพราะตัวเขาเองทั้งนั้น

 

แบคฮยอน...อย่าทำแบบนี้

 

เอ่ยเสียงเครียดเมื่ออังมือบนหน้าผากมนแล้วพบว่าร้อนจัดจนไม่น่าเชื่อ ส่งเสียงตะโกนร้องเรียกลูกน้องเพื่อตามหมอมาให้ กดจูบแผ่วเบาบนหน้าผากของคนตัวเล็กในอ้อมกอดอย่างรู้สึกผิดในสิ่งที่ตัวเองกระทำ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะเลิกใจร้าย แต่ปีศาจในส่วนลึกก็มักถูกปลุกมาทุกครั้ง

 

ชานยอลขมวดคิ้วเข้มด้วยความกังวลแล้วยกอุ้มร่างเล็กที่ตัวเบาลงมากกว่าเดิม รีบเดินไปตามที่บอดี้การ์ดคนสนิทเอ่ยบอก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่ไม่เคยคุ้นตา ผ่อนลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนกับสิ่งที่ตัวเองต้องเจอ กี่ครั้งแล้วไม่รู้ที่เขาต้องตื่นมาในสถานที่ที่ไม่เคยคุ้นเลยสักครั้ง จนตอนนี้เป็นเพียงความเคยชินไปเสียแล้ว

 

อาการป่วยที่เล่นงานเริ่มหายไป รู้สึกอุณหภูมิร่างกายเริ่มกลับเป็นปกติ แต่อาการเวียนหัวยังมีให้รู้สึกจนต้องยกมือขึ้นบีบนวดศีรษะทันทีหลังจากลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงได้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้าหลั่งไหลเข้าสู่สมอง

 

แบคฮยอนขมวดคิ้วนึกโกรธมาเฟียหนุ่มที่ทำตัวใจร้ายใส่ แต่ภายใต้สติเลือนลางก็ยังจำเสียงร้องตะโกนด้วยความกังวลและเป็นห่วง อีกทั้งสัมผัสอุ่นที่แนบบนหน้าผากได้เป็นอย่างดี จะโกรธมาเฟียหนุ่มฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เมื่อเหตุการณ์ที่ปาร์คชานยอลได้เจอเขากับพี่คริสฟานนั้นชวนให้เข้าใจผิดอยู่ไม่ใช่น้อย

 

แม้เราก็ยังไม่ได้ระบุสถานะที่ชัดเจนอะไรต่อกันเลยสักนิด แต่แบคฮยอนก็รับรู้ถึงความรู้สึกของมาเฟียหนุ่มดี หรือไม่บางทีเขาก็แค่อาจคิดไปเอง

 

คนขี้โมโห

 

เอ่ยพึมพำแล้วเบะปากใส่คนที่นึกถึง เพราะแบคฮยอนเข้าใจดีว่าปาร์คชานยอลนั้นใจร้อนเหมือนไฟมากขนาดไหน ประชดประชันด้วยการดึงแม่เลขาฝรั่งคนนั้นมาจูบ แม้จะแค่แตะปากลงไป แต่ก็ทำให้เขารู้สึกได้ไม่ต่างจากมาเฟียหนุ่มรู้สึกตอนที่เขากอดกับคริสฟานหรอก

 

และนั่นทำให้ความรู้สึกในใจของเขาชัดเจน สุดท้ายบยอนแบคฮยอนก็หนีไปจากมาเฟียซิซิเลี่ยนไม่ได้อีกต่อไป ก็ตกหลุมพรางมาเฟียใจร้ายนั่นไปแล้วนี่ เขาจะทำอะไรได้อีกนอกจากยอมรับความจริงว่าตัวเองเป็นคนแพ้

 

 

 

ดวงตาเรียวสังเกตห้องนอนที่รายล้อมด้วยกระจกใสไปด้านหนึ่ง ตึกสูงและแสงไฟที่มองเห็นจากกระจกใสที่ถูกคลุมด้วยผ้าม่านสีขาวผืนบาง ทำให้รู้ว่าตอนนี้กำลังอยู่บนตึกสูงที่ไหนสักแห่ง ตัดสินใจลุกขึ้นยืน แต่ก็ต้องชะงักเพื่อให้อาการมึนหัวที่เกิดจากการเปลี่ยนท่าทางนั้นหายไปก่อนจะก้าวเดิน

 

ดันบานประตูห้องนอนเพื่อจะเปิดออก แต่ก็ไม่ได้เปิดง่ายอย่างที่ตัวเองคิด นั่นทำให้เจ้าของใบหน้าน่ารักต้องขมวดคิ้ว และตั้งใจดันประตูบานเดิมให้เปิดออกอีกรอบ ทันทีประตูบานกว้างเปิดออกสิ่งที่แบคฮยอนมองเห็นตรงหน้านั้นก็ทำให้ดวงตาเรียวต้องเบิกโต

 

สาเหตุที่บานประตูเปิดออกยากนั่นเพราะตุ๊กตาหมีหลายสิบตัววางกองสุมกันอยู่มองไล่ไปก็พบกับตุ๊กตาหมีกองที่เหลือที่นับจำนวนไม่ได้ แถมด้วยตุ๊กตาลูกหมาโกลเด้ลวางอีกกองใหญ่ แถมด้วยถุงกระดาษแบรนด์เสื้อผ้า และรองเท้าหลายสิบแบรนด์วางเรียงจนกินพื้นในห้องรับแขกไปเกือบครึ่ง

 

นี่มันอะไรกัน...

 

ครางออกมาอย่างไม่เชื่อสายตากับสิ่งของมากมายที่ผูกโบว์สีขาวแล้ววางกองอยู่แทบทุกพื้นที่ในห้องรับแขกตรงหน้า หันไปมองด้านซ้ายมือก็พบกับช่อดอกไม้หลากหลายช่อวางเรียงกันด้วยการจัดช่อหลายแบบแตกต่างกันไป

 

สุดท้ายดวงตาเรียวก็มองสบกับคนที่ยืนหนีบตุ๊กตาหมีริรัคคุมะตัวโตไว้ใต้แขน ส่วนมืออีกข้างก็ถือช่อดอกไฮเดรนเยียร์สีฟ้าสดใสที่ดูตกแต่งอย่างเรียบง่าย ปาร์คชานยอลตอนนี้ใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงแสลกสีดำสนิทแสนเรียบง่าย แต่กลับดูดีจนคนมองเผลอใจเต้นแรง

 

และอาจเป็นเพราะท่าทางที่ดูเก้กัง พร้อมมือที่ถือช่อดอกไม้ที่เปลี่ยนไปเกาหลังใบหูเหมือนดูเขินอายนั่น

 

นี่คุณซื้อของมากมายพวกนี้มาทำไม

 

ให้นาย...

 

ให้ผม ?

 

แบคฮยอนยกมือเรียวชี้ไปที่ตัวเอง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มใส่คนที่ยังคงรักษามาดไว้ด้วยการทำหน้านิ่ง แล้วเดินตรงเข้ามาใกล้ เท่านี้อาการโกรธที่เคยมีมาก็แทบจะจางหายไปเกือบหมด ก็อย่างที่เคยรู้ว่าแบคฮยอนนั้นใจอ่อนมากเกินไป

 

อือ ขอโทษ

 

เอ่ยบางคำจากหัวใจพร้อมมือหยาบที่เคยจับเพียงแค่ปืน กำลังยื่นช่อดอกไม้แสนเรียบง่ายที่ดูน่ารักให้กับร่างเล็กที่ยืนอมยิ้มน่ารักอยู่ตรงหน้า ตุ๊กตาที่เคยหนีบไว้อยู่ใต้แขนก็ถูกยื่นให้เช่นกัน

 

เจ้าของใบหน้าน่ารักที่มีผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจมาเฟียหนุ่มแย้มยิ้มกว้าง นั่นคุ้มค่ากับความพยายามที่ปาร์คชานยอลอยากไถ่โทษ ทั้งที่เคยคิดว่าปัญญาอ่อนสิ้นดีกับการมาทำเซอร์ไพรส์ให้แบบนี้ จำได้ว่าด่ามือซ้ายอย่างไคน์แทบตายว่ามันไร้สาระ

 

แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะทำ แล้วพอได้เห็นรอยยิ้มหวานแสนน่ารัก ปาร์คชานยอลก็คิดว่ามันคุ้มเหลือเกิน

 

ขอบคุณนะครับ ผมยอมยกโทษให้คุณก็ได้

 

ร่างเล็กกอดตุ๊กตาที่ตัวเกือบเท่าตัวเองไว้แนบอกแล้วกดจมูกสูดดมช่อดอกไฮเดรนเยียร์ที่รู้ความหมายของมันดี แบคฮยอนยิ้มรับอ้อมกอดของคนตัวสูงที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าคิดถึง อ้อมกอดแกร่งกอดรัดร่างบอบบางผ่านตุ๊กตาตัวโตที่ขวางเอาไว้

 

แตกต่างกับหัวใจ ที่ไม่มีกำแพงขวางกันอีกแล้ว เพราะต่างเปิดใจยอมรับกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นของทั้งสองคน

 

 

 

 “ซื้อของมากมายแบบนี้มันเปลืองรู้ไหมครับ แค่คุณขอโทษผมก็พอแล้ว

 

 “ของแค่นี้เปลืองตรงไหนกัน แล้วยิ่งสำหรับนาย ว่าที่เลดี้ปาร์ค ของแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

100 %

#มาเฟียขย้ำแบค

 

 

 

 

 

ใครไม่กรี๊ดไม่สกรีมไม่ #ทีมพี่มาเฟีย นี่จะโกรธแทน

พอคุณคนโหดเข้าใจดีหน่อยก็น่ารักนะเหวย ยัยน้องนี่ใจอ่อนหยวบยาบเลย

(เลารู้คุณคนอ่านก็เป็น 55555555)

เราจะไม่ใจร้ายหรอกช่วงนี้ ปล่อยให้คุณคนอ่านฟินกันไปก่อย *ยิ้มหวาน

 

อย่าลืมแท๊ก #มาเฟียขย้ำแบค และคอมเม้นเยอะๆให้ชื่นใจ

จะได้มีแรงลุกจากกองหนังสือขึ้นมาปั่น ฮื่อ 


 

 @master_yp | ask.fm

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 430 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,328 ความคิดเห็น

  1. #10292 Phpalus (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 23:32
    สายเปย์เว่อออ555
    #10,292
    0
  2. #10288 VaranyaSittitet (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 20:15
    พอรักกันก็มีมารมาขวางต้องเจ็บตัวกันอีกแค่ไหนถึงจะพอสำหรับคนพวกนั้นสงสารชานกับแบค
    #10,288
    0
  3. #10262 polar Co., Ltd. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 15:51
    อีพี่เอาแต่ใจเวอร์ แม่ พระเอกไบโพล่า
    #10,262
    0
  4. #10252 Bxxk04 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:31
    เขิลลลลลล แต่กลัวใจคริสฟานมากข่าา อย่าร่วมมือกับเทาเลยย
    #10,252
    0
  5. #10231 ChungWila (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:10
    น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แบบบมากๆๆๆไม่ไหวๆๆๆๆ
    #10,231
    0
  6. #10227 28102524 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:40
    เอ้าแบคฮยอน ยอมพี่เค้าง่ายจังลูกกก
    #10,227
    0
  7. #10214 P-praery (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 15:47
    ตามอารมณ์ไม่ทันว้อยยยยย5555555555
    #10,214
    0
  8. #10205 oak14103 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 22:27
    ตามอารมณ์ไม่ทัน งงเลยกู
    #10,205
    0
  9. #10189 Nook Kra (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 03:09
    มันต้องแบบเน้ ตาพี่!!!! กรี๊ดดด
    #10,189
    0
  10. #10174 bemysunshine (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 16:35
    แอทแทคมากค่ะคุณพี่ขา มาปรับความเข้าใจกันเร็ว
    #10,174
    0
  11. #10136 tuntiiz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 15:19
    อิพี่บ้าาาาาาาาาทำไรแบบนี้วะ เขินเว้ยนน
    #10,136
    0
  12. #10111 monjana (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 08:22
    โง่ววว
    #10,111
    0
  13. #10107 EsllfaFa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 00:24
    เลดี้ปาร์ค ><
    #10,107
    0
  14. #10066 ❾❶❾❸ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 02:47
    ง่อวววว
    #10,066
    0
  15. #9999 SirinapaJamreonr (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 21:18
    มาเฟียก็มีมุมมุ้งมิ้งนะเออ5555
    #9,999
    0
  16. #9945 somruethai1307 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 01:02
    ชอบน้ำตาที่ติดแพขนตาหนางื้ออเจ็บปวด กรี้ดเซอร์ไพรสเขินนน
    #9,945
    0
  17. #9918 เจ้าหมีผู้ยิ่งใหญ่ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:36
    ฟินจ้าาาาาา><
    #9,918
    0
  18. #9896 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 21:31
    งื้อออออเขินน
    #9,896
    0
  19. #9874 izfxrn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 21:45
    โว้ยยย ออกตัวแรงส์
    #9,874
    0
  20. #9854 tootak2200 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 10:37
    เกลียดคำว่าเลดี้ปาร์ค เต็มปากเต็มคำมากจ้าา เขิน
    #9,854
    0
  21. #9822 windnie06 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 12:10
    มีให้ลุ้นตลอดทุกตอนเลย ชอบเรื่องนี้จัง
    #9,822
    0
  22. #9813 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:12
    ไม่โหดแล้วววววว
    #9,813
    0
  23. #9812 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:12
    เขินนนนนนนน
    #9,812
    0
  24. #9783 Chankuma (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 14:54
    มาเฟียหลุดมาดเว้ย5555 จบปัญหาไปยังต้องมาเจอพี่คริสอีก
    #9,783
    0
  25. #9760 jung-va (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 09:11
    พี่ตริสทำไรรร
    #9,760
    0