{จบแล้ว} Naked Prisoner #มาเฟียขย้ำแบค #มาเฟียขย้ำกวาง

ตอนที่ 11 : | 10 | relieve | 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,002
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 414 ครั้ง
    24 มี.ค. 59

Naked Prisoner

10

 

 

ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนยืนพิงกำแพงอยู่ข้างประตูไม้เก่า ปาร์คชานยอลสวมเพียงกางเกงแสลกสีดำสนิท เผยให้เห็นช่วงไหล่เปลือยแข็งแรงพร้อมลอนกล้ามท้องที่มีรอยแผลเป็นประปรายเพราะการต่อสู้ที่เคยผ่านมาในชีวิต มือหยาบยกบุหรี่ขึ้นอัดสูบจนควันสีขาวลอยคลุ้งอยู่รอบตัว

เหม่อมองไปตามควันขาวที่ลอยม้วนตัวอยู่ในอากาศแล้วจางหายไป ความรู้สึกของเขาในตอนนี้มันยากเกินกว่าจะเข้าใจ ตั้งใจจะร้ายให้ถึงที่สุด แต่เพราะใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซีดเซียวเพราะพิษไข้เล่นงาน ทำให้หัวใจเขาสั่นไหวและร้อนรุ่มอย่างแปลกประหลาด เลยออกมาสูบบุหรี่เพื่อหยุดความรู้สึกเหล่านั้น

จะเอาไปไหนเอ่ยทักลูกน้องมือซ้ายที่กำลังจะเดินยกถือกะละมังใบเล็กเข้าไปในห้องนอนที่มีใครบางคนนอนป่วยอยู่

ดีโอสั่งให้ผมเอาเข้าไปให้

ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันเอาไปให้เอง

คว้าหยิบกะละมังใบเล็กมาไว้ในมือแล้วปล่อยให้แท่งนิโคตินที่คีบอยู่ที่ปลายนิ้วยาวร่วงหล่นลงพื้น เปิดประตูไม้บานเก่าแล้วเดินเข้าไปด้านในห้องนอน ภาพคนตัวเล็กที่นอนหน้าซีดพร้อมตัวสั่น เหงื่อไหลท่วมกายทำให้ช่วงขายาวต้องรีบก้าวเข้าไปใกล้ ยื่นกะละมังน้ำอุ่นให้แก่บอดี้การ์ดมือขวาตัวเล็กที่กำลังใช้แท่งวัดอุณหภูมิเสียบในหูคนป่วยเพื่อตรวจสอบระดับไข้

ปากบางที่อมชมพูระเรื่ออยู่เสมอตอนนี้กลับซีดเซียวไร้สีเลือด แก้มใสขึ้นสีแดงจัดเพราะพิษไข้เล่นงาน ท่าทางน่าสงสารแบบนั้นทำให้หัวใจแสนแข็งกระด้างของใครบางคนต้องอ่อนลง

อาการไม่ค่อยดีเลยนะครับ ไข้ขึ้นสูงมากขนาดนี้มีโอกาสช็อกได้

หมอโจเซฟจะมาถึงได้หรือยังเอ่ยเสียงเครียดพลางทิ้งร่างสูงใหญ่เบียดอยู่ข้างเตียงเล็กพร้อมยกมือไปอังข้างหน้าผากมน อุณหภูมิผิวกายนุ่มที่ร้อนมากกว่าปกติมากทำให้คิ้วเข้มต้องขมวดลงด้วยความกังวล

คงอีกสักพักนะครับ แต่นี่ผมขอเตือนในฐานะน้องชายคนหนึ่งเลยนะพี่ชานยอล ไม่ต้องมาทำหน้าดุใส่ผมแบบนั้นด้วย ปกติพี่ก็ไม่เคยใจร้ายกับคู่นอนคนไหนขนาดนั้นนี่ แล้วทำไมคุณแบคฮยอนต้องโดนอะไรแบบนี้ด้วยละครับ รู้ว่าพี่อาจโกรธเพราะคุณเขาทรยศแต่พี่ก็รู้ดีว่าสาเหตุเป็นเพราะใคร

คำพูดยืดยาวจากบอดี้การ์ดร่างเล็กที่ตอนนี้เปลี่ยนสถานะเป็นน้องชายแสนดุเหมือนในอดีต ทำให้มาเฟียหนุ่มแห่งซิซิเลี่ยนต้องเสสายตาหลบ ยอมให้ประโยคแทงใจดำออกมาจากริมฝีปากรูปหัวใจนั่นอีกรอบ

เพราะพี่บังคับคุณแบคฮยอนเขามาไม่ใช่หรือไง

“…”

แววตาที่เคยดุและมีอำนาจอยู่เสมอตอนนี้กลับอ่อนลงอย่างจำยอมรับเหตุผลในสิ่งที่น้องชายคนสนิทพูดออกมา ตั้งแต่อดีตที่ข้างกายเขาจะมีคู่หูอย่างดีโอและไคน์ ทั้งสองเป็นทั้งเพื่อนและพี่น้องคนสำคัญ คอยย้ำเตือนและเรียกสติเขากลับคืนมาเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน

เช็ดตัวให้คุณแบคฮยอนจนกว่าไข้จะลดเลยนะครับนายท่าน น้ำเสียงดุดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอของมือซ้ายอย่างไคน์เรียกให้ดวงตาคมของคนที่แทบไม่เคยมีใครออกคำสั่งตวัดมองใส่ทันที

นายก็ไม่ต้องหัวเราะเลยนะไคน์ คอยดูบอสด้วยว่าเช็ดตัวให้คุณแบคฮยอนได้เรื่องไหม ส่วนฉันจะรีบไปตามหมอโจเซฟก่อนเจ้าของร่างสูงผิวสีแทนกระแอมไอในลำคอแล้วพยักหน้ารับร่างเล็กแค่ไหล่ของตนอย่างรู้ดีว่าหากดีโอได้โมโหหรือโกรธขึ้นมาแล้วนั้นเป็นใครหรือไคน์ก็ไม่ควรไปขัด

 

มือใหญ่ที่แทบไม่เคยต้องดูแลใครสักคนตอนนี้กำลังบิดผ้าขนหนูผืนนุ่ม วางแปะลงบนหน้าผากมนแล้วไล้เช็ดไปตามโครงหน้าหวานด้วยท่าทีเก้งกัง ออกแรงเช็ดอย่างเบามือแม้ว่ามือหยาบนี้เคยจับเพียงแค่ปืนและอาวุธสังหารชีวิตเท่านั้น

ตั้งใจจะปลดกระดุมเสื้อตัวบางแต่แววตาคมตวัดมองไปยังคู่หูมือซ้ายเสียก่อน แค่เพียงสบดวงตาคมดุนั่นไคน์ก็รู้ทันทีว่าตอนนี้ตนเองควรออกไป

บอส ผมก็อยากพูดในฐานะน้องชายอีกคนเหมือนกันนะว่าถ้าไม่รู้จักถนอมไว้ สุดท้ายต่อให้ดอกไม้สวยมากขนาดไหน ก็ช้ำตายและเหี่ยวเฉาทั้งนั้นแหละครับ

ประตูบานเก่าปิดลง แต่หัวใจของใครบางคนกำลังเปิดรับคำพูดที่ดังก้องซ้ำไปมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มือเรียวหยิบผ้าห่มสีหม่นขึ้นคลุมกาย เมื่ออากาศหนาวเย็นในเวลาใกล้ค่ำนั้นกระทบผิวกายให้รู้สึกหนาว แบคฮยอนเพิ่งมีโอกาสได้สังเกตห้องที่ตัวเองอยู่มาหลายคืน หลังจากหลับไปเพราะความบอบช้ำที่กัดกินอีกทั้งอาการเป็นไข้หลังจากนั้น

ตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากอาการไข้หวัดนั้นดีขึ้นเพราะใครบางคนที่ใจร้ายอยู่เสมอคอยดูแล แม้ว่าสติจะเลือนรางแต่แบคฮยอนก็รับรู้ได้

ดวงตาเรียวมองรอบห้องนอนขนาดเล็กที่ดูทรุดโทรมเหมือนไม่ได้ใช้งานมานาน ไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองถูกพามาอยู่ที่ไหน มีเพียงความรู้สึกขมุกขมัวยังเกาะติดอยู่ในใจ แม้ถูกทำร้ายให้บอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจแต่แบคฮยอนก็คิดว่านี่สมควรในสิ่งที่คนโง่อย่างเขาทำลงไป

ผมยอมแพ้แล้ว...

เหนื่อยล้าเกินกว่าจะคิดต่อสู้กับสิ่งใด บยอนแบคฮยอนยอมแพ้แล้วทุกสิ่ง

ก้าวเท้าลงจากเตียงเล็กพร้อมลากผ้าห่มให้คลุมตัว เดินตรงไปยังหน้าต่างบานเล็กที่มีเหล็กดัดติดไว้ มองลอดไปยังทะเลยามค่ำคืนที่สะท้อนแสงจันทร์ นี่คงเป็นเมืองทางตอนใต้ของอิตาลีที่ติดกับคาบมหาสมุทร เห็นเรือยอร์ชหลายลำแล่นสวนกันไปมาแม้นี่เป็นเวลาเกือบใกล้ค่ำ

เหม่อมองอย่างไร้จุดหมาย เมื่อหัวใจนั้นสับสนวุ่นวายเกินกว่าแบคฮยอนจะทำความเข้าใจ โกรธที่มาเฟียหนุ่มทำร้ายร่างกายและจิตใจกัน แต่ก็รู้ดีว่าบทลงโทษที่ได้รับนั้นเพราะสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป ไหนจะผลกระทบร้ายแรงยิ่งไปกว่านั้น

คุณอี้ชิง...ค คุณไม่อยู่แล้วจริงๆเหรอครับ

พึมพำเสียงสั่น พร้อมมือกำแน่นเพราะความรู้สึกที่กัดกิน เหมือนตะกอนที่ถ่วงให้จมดิ่งลงไปด้วยความรู้สึกผิด

 

 

ยืนตากลมแบบนี้ กลัวไข้ไม่กลับหรือยังไง

น้ำเสียงเข้มดุดังให้ได้ยินอยู่ด้านหลังพร้อมเสื้อคลุมตัวหนาถูกพาดลงบนไหล่บอบบาง ทำให้แบคฮยอนสะดุ้งตัวพลางหันกลับมองเจ้าของใบหน้าคมที่ยังคงเรียบนิ่ง มือใหญ่จัดเสื้อให้ร่างเล็กที่ยังคงยืนช้อนสายตามองกันอยู่แบบนั้น

คุณชานยอล

“…”

ริมฝีปากบางเอ่ยชื่อคนที่ทำให้หัวใจต้องสับสน นึกโกรธตัวเองขึ้นมาเมื่อสุดท้ายแล้วหัวใจก็ยังคงทรยศเกลียดคนตรงหน้าไม่ได้อย่างที่เคยคิดสักที เพราะความรู้สึกบางอย่างที่เคยมองข้ามนั้นกลับมาชัดเจนอีกครั้ง

และแบคฮยอนเกลียดที่ตัวเองอ่อนแอแบบนี้ หัวใจของเขาไม่เคยเข้มแข็งเลยสักครั้ง ไม่ว่าวันนี้หรือวันพรุ่งนี้ เขายังเป็นคนใจอ่อนให้อภัยโดยง่ายเป็นจุดอ่อนที่โดนปาร์คชานยอลเล่นงานอยู่เสมอ

“…สรุปคุณจะใจร้ายหรือใจดีกับผมกันแน่

ชานยอลไม่ตอบอะไร เจ้าของเสื้อตัวโตที่คลุมร่างเล็กเพียงแค่ดึงข้อมือบางให้เดินกลับไปนั่งยังเตียง หยิบเอากล่องเครื่องมือพยาบาลที่ถูกวางไว้ข้างหัวเตียงมาวางไว้บนตัก มือใหญ่หยิบเอาหลอดยาขึ้นมาบีบป้ายลงข้อแขนเล็กที่ยังขึ้นรอยช้ำ

อย่าทำแบบนี้เลยครับ ขืนมือออกจากมือใหญ่แต่กลับถูกดึงรั้งไว้เช่นเดิม

อยู่นิ่งๆ อย่าดื้อนัก

แบคฮยอนจ้องมองตอบดวงตาคม แบบนี้ไม่ดีต่อหัวใจของเขาเลยสักนิด ตั้งใจว่าจะโกรธและเกลียดชังเพราะความร้ายกาจของคนตรงหน้า แต่สุดท้ายคนใจร้ายกลับมาดูแลจนตั้งตัวและรับมือไม่ถูกกับความใจดีและอ่อนโยนที่มอบให้หลังจากนั้น

ปาร์คชานยอลเห็นเขาเป็นอะไรกันแน่ แค่ของเล่นที่นึกอยากจะใจร้ายหรือจะใจดีใส่ยังไงก็ได้อย่างนั้นหรือ

คุณชานยอล...

คนที่ถูกขานชื่อเรียกเพียงแค่ยกคิ้วข้างหนึ่งเป็นเชิงถาม มือใหญ่ยังคงทานวดแผลรอยช้ำที่ข้อมือเล็กอย่างเบามือเกือบนาทีจนตัวยาซึมเกือบหมด ชานยอลยกมือเรียวขึ้นมาใกล้แล้วเป่าลงไปเหมือนปลอบประโลม นั่นทำให้เจ้าของมือเรียวรีบดึงมือกลับทันที

บอกผมได้ไหม ว่าคุณทำแบบนี้ไปทำไม

ฉันทำอะไร?

เมื่อตอนนั้นคุณยังใจร้ายใส่ผม แล้วหลังจากนั้นคุณก็มาทำดีใส่แบบนี้ ทำไมครับ?

แล้วฉันตอนใจดีแบบนี้ นายไม่ชอบหรือไง

แบคฮยอนเบิกตาโตใส่คนที่ไม่รู้ว่าพูดประโยคที่อันตรายต่อหัวใจคนฟังมากขนาดไหน ไม่รู้ว่ามาเฟียซิซิเลี่ยนกินยาผิดขนานหรือเกิดอะไรขึ้นจากนั้น ริมฝีปากบางอ้าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแล้วก็หุบลงไปอย่างคิดไม่ออกว่าควรพูดอะไรกับสถานการณ์แบบนี้

ท่าทางน่าเอ็นดูแบบนั้นตกอยู่ในสายตาของมาเฟียหนุ่ม จ้องตอบดวงตาเรียวที่มีความสับสนอยู่ในนั้น แม้ชานยอลไม่รู้ว่าความต้องการในส่วนลึกของตนเองนั้นคืออะไร แต่มันก็ชัดเจนดีว่าเขายังไม่อยากเสียบยอนแบคฮยอนไป

เพราะความถูกใจในตอนแรกที่แปรเปลี่ยนเป็นอะไรมากกว่านั้น จากคิดแค่เป็นของเล่นเท่านั้น แต่ทันทีที่เห็นว่าคนตัวเล็กตรงหน้ามีอาการป่วยตัวร้อนเป็นไข้ปากซีดสั่น อีกทั้งยังเพ้อเพราะความบอบช้ำของร่างกาย นั่นทำให้หัวใจของเขาร้อนรุ่มอย่างแปลกประหลาด

อีกทั้งคำพูดของมือซ้ายที่รู้ใจกันอยู่เสมอทำให้ปาร์คชานยอลตัดสินใจพูดประโยคบางอย่าง

ไคน์บอกฉันว่า ถ้าอยากรักษานายให้อยู่ข้างกันก็ให้รู้จักถนอมไว้ แม้ฉันจะไม่รู้ว่าตอนนี้นายยังอยากอยู่ข้างฉันไหมก็ตาม

ประโยคขอร้องพร้อมแววตาที่อ่อนลงนั่นกลับมาเล่นงานแบคฮยอนอีกครั้ง ใบหน้าจิ้มลิ้มก้มลงอย่างไม่อยากให้หัวใจตัวเองต้องรู้สึกสับสนไปมากกว่านี้ แต่มาเฟียซิซิเลี่ยนกลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น เมื่อมือใหญ่จับคางเรียวให้เจ้าของใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นสบตากัน

ขบฟันลงบนริมฝีปากเมื่อกำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง แบคฮยอนไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับความที่รู้สึกนี้ได้ยังไง สุดท้ายก็เลือกที่จะถามคำถามที่รู้สึกค้างคาในใจ

ถ้าผมเลือกที่จะอยู่ข้างคุณ ผมควรอยู่ในสถานะไหนกันครับ?”

ไม่ทันที่ได้รับคำตอบ บานประตูไม้เก่าก็ถูกเปิดด้วยดีโอมือขวาคนสนิทแห่งซิซิเลี่ยน พร้อมกับร่างใครบางคนที่เข็นรถเข็นเข้ามาใกล้ รอยยิ้มใจดีที่ยังประดับอยู่บนใบหน้าอยู่เสมอ ทำให้แบคฮยอนปิดปากแล้วเบิกตาโตอย่างไม่เชื่อสายตา

ค คุณอี้ชิง!”

 

 

 



50 %


 



ค คุณอี้ชิง!”

คนที่แบคฮยอนเอ่ยเรียกเข็นรถเข็นเข้ามาใกล้ ทำให้ร่างสูงที่เคยนั่งอยู่บนเตียงเดียวกันต้องลุกออกไปยืนอยู่ริมหน้าต่าง ร่างบอบบางที่อยู่บนรถเข็นนั้นเป็นเรื่องจริง จางอี้ชิงยังคงอยู่ตรงนี้  มือเรียวถูกมือนิ่มยื่นมาจับไว้แบคฮยอนบีบกระชับมือนั้นเพื่อสัมผัสยืนยัน

ผมดีใจจังครับที่คุณปลอดภัย กังวลแทบแย่

ฉันออกมาก่อนที่จะเกิดระเบิดน่ะ

คำเฉลยถูกบอกจากริมฝีปากอิ่ม ทำให้แบคฮยอนเสสายตาไปสบกับดวงตาคมของใครบางคนที่ยังคงจ้องมองมา อยากจะเอ่ยต่อว่ามาเฟียหนุ่มที่หาเรื่องมาหลอกลวงกันให้รู้สึกผิดจนแทบบ้า แต่ไม่ยังทันได้เอ่ยอะไร ริมฝีปากหยักก็เอ่ยประโยคที่ทำให้คนตัวเล็กต้องขมุบขมิบปากค่อนขอดอยู่ในใจ

ฉันบอกว่าอี้ชิงไม่อยู่แล้วผิดตรงไหนกัน

ก็คุณ...

ชานยอลบอกอะไรอย่างนั้นเหรอ?

แบคฮยอนหันกลับมาสบดวงตาใสของคนที่นั่งอยู่บนรถเข็น เพื่อเอ่ยปฏิเสธว่าไม่มีอะไรมากนัก รอยยิ้มสดใสเผยขึ้นบนใบหน้าน่ารัก เมื่อความรู้สึกหน่วงที่เคยถ่วงให้รู้สึกแย่นั้นมลายหายไป แต่ถึงแบบนั้นสิ่งที่แบคฮยอนทำลงไปก็ใช่ว่าจะไม่สร้างความเสีย

ผมขอโทษเรื่องบ้านหลังนั้นนะครับ

ไม่เป็นอะไรหรอก บ้านหลังนั้นจะสร้างเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วก็เลิกโทษตัวเองเถอะนะครับแบคฮยอน เพราะเรื่องนี้ถ้าใครสักคนจะเป็นคนผิดก็ต้องไม่ใช่คุณ เพราะคุณแบคฮยอนคือเหยื่อของความบ้าอำนาจของคนสองคนแค่นั้นเอง

เอ่ยกระทบให้มาเฟียหนุ่มที่เอนหลังพิงอยู่ริมหน้าต่างต้องกดรอยยิ้มลึก อี้ชิงยกมือนุ่มลูบปลอบประโลมเจ้าของกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนที่ก้มหน้างุดเพราะความรู้สึกผิด อีกทั้งยังทำหน้าเซื่องซึมลง อี้ชิงพอจะรู้เกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น แม้ไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องอีกแล้ว แต่ในบางเรื่องเขาก็มีสิทธิ์ที่จะมีอำนาจเพื่อจัดการในฐานะเลดี้ของตระกูลซิซิเลี่ยน

แต่...

ไม่มีแต่หรอกนะคุณแบคฮยอน เชื่อผมสิครับว่านี่ไม่ใช่ความผิดของคุณเลย ว่าแต่...ทำไมคุณถึงดูไม่ค่อยสบายแบบนี้ละครับ

เอ่อ...คือ

แล้วรอยนี่ ...!”

เอ่ยอย่างตกใจแล้วจางอี้ชิงก็ขยับตัวพร้อมดึงข้อแขนบางให้เข้ามาใกล้ ร่องรอยบริเวณข้อมือเล็กแม้จะจางหายไปบ้างแต่ก็มองออกอยู่ดี มองสังเกตใบหน้าน่ารักที่อิดโรยมากกว่าในทุกที อีกทั้งรอยแดงประปรายตามลำคอสวย

แบคฮยอนเสสายตาหลบดวงตาที่มองหาร่องรอยที่ยังคงชัดเจน กลัวเหลือเกินว่านี่อาจทำให้เลดี้ของมาเฟียซิซิเลี่ยนต้องเข้าใจผิด ความรู้สึกผิดที่เคยผลักออกไปให้ไกลตัววิ่งกลับมาอีกครั้ง เพราะแววตาตัดพ้อที่เคยเห็นในตอนนั้นแม้เพียงแค่เสี้ยววินาทีแต่แบคฮยอนก็ยังจำได้ขึ้นใจ

ปาร์คชานยอลทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย มากเกินไปแล้วนะ!”

ลูบข้อมือบางที่วางอยู่บนตัก แล้วเลดี้แห่งซิซิเลี่ยนหันไปจ้องตากับมาเฟียหนุ่มที่เพียงแค่ยืนอยู่เฉยอย่างไม่ได้หวากกลัวต่อสิ่งใด นั่นทำให้จางอี้ชิงรู้สึกไม่พอใจกับท่าทางนั้น

แม้ไม่บ่อยครั้งที่ปาร์คชานยอลจะทำตัวร้ายกาจมากถึงขนาดนี้ แต่นี่มันมากเกินกว่าที่อี้ชิงจะปล่อยให้ผ่านไป รังแกคนไม่มีทางสู้เป็นสิ่งเขารู้สึกเกลียดเป็นที่สุด

ไม่เป็นไรหรอกครับคุณอี้ชิง

ไม่เป็นไรไม่ได้หรอกนะครับคุณแบคฮยอน นี่มันจะใจร้ายเกินไปแล้ว

อี้ชิงเสียงปรามที่ดังขึ้นจากร่างสูงไม่ได้ทำให้จางอี้ชิงหยุดคำพูด

งั้นผมขอถามคุณแบคฮยอนหนึ่งคำถามนะครับ คุณไม่เต็มใจที่จะอยู่ที่นี่หรอกใช่ไหมครับ?

ประโยคที่เอ่ยถามจากคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นตรงหน้า ทำให้เจ้าของใบหน้าน่ารักต้องชะงัก เป็นคำถามที่มีคำตอบชัดเจนตายตัวอยู่แล้วโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด แต่แบคฮยอนกลับต้องหยุดคิด เมื่อดวงตาเรียวมองสบกับดวงตาคมที่จ้องมองด้วยประกายตาที่สั่นไหวนั่น

ผ่านไปเกือบนาที สุดท้ายแบคฮยอนก็เลือกที่จะพยักหน้าตอบตกลง แม้เมื่อหลายนาทีก่อนหัวใจจะแอบไขว้เขวไปกับคำตอบของคำถามนี้แล้วก็ตาม

ถ้าแบบนั้น...

เลดี้แห่งซิซิเลี่ยนยืดตัวตรงพลางสูดหายใจลึก มองสบดวงตาเรียวของเด็กน้อยที่แสนน่าสงสารในความรู้สึก แล้วหันไปเผชิญหน้าสบสายตากับดวงตาคมที่เคยทอดสายตาอ่อนโยนเพื่อมองกัน แต่ในวินาทีนี้จางอี้ชิงรู้ดีว่ามันเปลี่ยนไปแล้ว

"ฉันขอสั่งในฐานะเลดี้ของคุณพ่อของนาย ปล่อยแบคฮยอนไปซะ"

 

"หึ"

ปาร์คชานยอลแค่นยิ้มเหยียดสายตามองเลดี้ของพ่อของเขา คนที่ทายาทคนโตแห่งมาเฟียซิซิเลี่ยนเคยรักและหลงจนสุดหัวใจ แต่สุดท้ายก็ถูกมองเป็นแค่สิ่งไร้ค่า จางอี้ชิงคือคนที่พ่อเขาตกหลุมรักอีกครั้ง อาจเพราะลักยิ้มข้างแก้มที่คล้ายกับเลดี้ปาร์คแม่ของเขาที่ตายไป

และนั่นสอนให้ปาร์คชานยอลได้ลิ้มรสการถูกทำร้ายความรู้สึกเป็นครั้งแรก แม้ทุกวันนี้ความรู้สึกดีๆยังคงเหลืออยู่บ้าง แต่ทุกครั้งที่อี้ชิงแสดงตนว่าเป็นคนรักของพ่อเขาทีไร ชานยอลก็ยังรู้สึกสมเพชตัวเองขึ้นมาอีกทุกที

ผมต้องเชื่อคุณสินะเลดี้"

"ฉันขอร้องเถอะนะชานยอล ไม่เห็นแก่ฉัน ก็เห็นแก่แบคฮยอนบ้าง เขาไม่ควรถูกบังคับมาแบบนี้ ตอนแรกฉันก็จะปล่อยผ่านแต่เห็นนายใจร้ายใส่แบคฮยอนแบบนี้ ฉันทนอยู่เฉยไม่ได้หรอกนะ!"

มาเฟียหนุ่มมองสบดวงตาใสที่เคยมีความหวังแสนหลอกลวงและความรู้สึกรักแสนจอมปลอมที่อี้ชิงเคยมอบให้ เพราะสุดท้ายแล้วเขาก็เป็นเพียงแค่ เพื่อน อย่างที่เจ้าตัวเคยบอกแค่เท่านั้น

ต่อให้ผ่านมานานมากแค่ไหน แต่หัวใจของเขาก็ยังไม่เคยคุ้นชินสักที แต่เวลานี้ปาร์คชานยอลรู้สึกเจ็บปวดน้อยลงกว่าเมื่อก่อน อาจเพราะใครบางคนที่เดินเข้ามา และในตอนนี้คนคนนั้นต้องห่างจากเข้าไปอีกครั้ง

อยากจะใช้อำนาจที่มีเพื่อหยุดยั้งคำสั่งที่ให้บยอนแบคฮยอนต้องห่างไปจากตัว แต่ก็รู้ดีว่าเลดี้แห่งซิซิเลี่ยนอย่างจางอี้ชิงมีอำนาจเหนือกว่าตน

ได้กลับบ้านแล้วนะคุณแบคฮยอน

ปากอิ่มเอ่ยบอกกับคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งฟังประโยคสนทนา แบคฮยอนประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน ทำให้รู้ว่าตนเองนั้นเข้าใจผิดมาตลอด มองสบดวงตาคมที่มีแววตาอ้อนวอนแฝงอยู่ในนั้น แต่สัมผัสมือที่บีบจากเลดี้แห่งซิซิเลี่ยนเรียกให้หันกลับไปมองพร้อมประโยคเอ่ยย้ำว่าเขากำลังจะกลายเป็นอิสระ

ทั้งที่เป็นประโยคที่แบคฮยอนเฝ้ารอมานานแต่ทำไมวินาทีนี้ที่ได้ยิน หัวใจของเขากลับไม่ได้ดีใจมากถึงขนาดนั้นกันนะ ได้หนีไปจากมาเฟียแสนใจร้ายนั่นก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไงบยอนแบคฮยอน

 

 

 

 

 

ดวงตาเรียวมองความวุ่นวายของสนามบินมาร์โคโปโลที่ตั้งอยู่บนฝั่งเทสเซราของเมืองอิตาลี เคนและยูตะเพิ่งเดินหันหลังกลับไปหลังการจัดการเรื่องตั๋วเดินทางของสายการบินที่มีชื่อเสียงระดับโลกให้เขาเรียบร้อย มองตั๋วพร้อมเอกสารยืนยันตัวในมือพลางเดินไปหานั่งเพื่อรอเวลาที่จะได้กลับบ้าน

ความวูบโหวงในความรู้สึกเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในตอนนี้ ทั้งที่ควรดีใจเพราะได้กลับไปยังที่ของตนเอง กลับไปเป็นแบคฮยอนคนเดิมอย่างที่เคยผ่านมา แต่ความรู้สึกส่วนลึกที่เคยมองข้ามอยู่เสมอทำให้เขานึกถึงใครบางคน

ปาร์คชานยอลไม่พูดอะไรหลังจากนั้น เจ้าของร่างสูงใหญ่เพียงแค่เดินหนีไปจากเขา โดยไม่มีแม้กระทั่งคำบอกลา

 

พลั่ก ตุ้บ!

ข ขอโทษครับ

เพราะความเหม่อลอยทำให้แบคฮยอนถูกชนด้วยผู้ชายร่างสูงใหญ่ ของที่ถืออยู่ร่วงหล่น เช่นเดียวกับชายคนนั้นสบถภาษาจีนดังให้ได้ยิน ทำให้ร่างเล็กต้องโค้งตัวลงเพื่อพร้อมกล่าวขอโทษ แต่นั่นก็ยังคงถูกชักสีหน้าใส่อยู่ดี

ผมขอโทษจริงๆนะครับ

ริมฝีปากบางเอ่ยคำขอโทษย้ำไปอีกครั้งแม้ชายคนที่ว่าจะเดินจากไปแล้วก็ตาม คนตัวเล็กรีบเก็บเอกสารที่ร่วงหล่นแล้วเดินไปนั่งยังเก้าอี้ที่เรียงยาวติดอยู่ข้างกระจกใสที่เผยให้เห็นบรรยากาศของเมืองติดทะเลอย่างเวนิช เหม่อมองน้ำสีฟ้าที่ครอบครองพื้นที่ตัวเมืองไปเกือบครึ่ง พร้อมกับปล่อยให้หัวใจได้จัดการกับความรู้สึก

เหตุการณ์ช่วงเวลาเกือบเดือนที่เกิดขึ้นไหลผ่านเข้ามาในสมอง แต่สิ่งที่เด่นชัดในใจนั้นเป็นแววตาคมของใครบางคน มาเฟียแสนใจร้ายที่แบคฮยอนเคยนึกเกลียดกลัว แต่วันนี้ความรู้สึกที่ว่ากลับแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ควรเกิดขึ้นเลยสักนิด

นั่นเป็นสิ่งอันตรายซึ่งเขารู้ดี ความรู้สึกที่ว่านี้แอบซ่อนส่วนลึกในใจมานาน และแบคฮยอนก็หวังให้มันเป็นเช่นนั้นตลอดไป แม้เขาจะพยายามมองข้ามแต่มันกลับชัดเจนในทุกครั้งที่ได้รับความอ่อนโยนจากปาร์คชานยอล

แต่หลังจากวันนี้จะไม่มีอีกต่อไปแล้ว เขาจะกลับไปในที่ของเขา ลืมทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้น และเป็นเพียงบยอนแบคฮยอนคนธรรมดาเช่นเดิม

 

 

เหลือมองนาฬิกาพบว่าเหลือเวลาอีกเกือบสองชั่วโมง เสียงจอแจที่ดังให้ได้ยินทำให้แบคฮยอนต้องเงยหน้าขึ้นมามองบรรยากาศรอบตัว จำได้ว่าบริเวณนี้ในตอนแรกที่เขาเลือกมานั้นแทบไม่มีใครสักคน เพราะเป็นมุมอับที่แยกออกมาจากทางเดิน แต่ตอนนี้กลับมีชายร่างสูงหลายคนล้อมรอบ และรู้สึกได้ว่ากำลังถูกจับจ้องแม้หันกลับไปมองแล้วไม่ได้สบกับสายตาคู่ใดเลยก็ตาม

แบบนี้มันแปลกมากเกินไป และสัญชาติญาณบางอย่างในใจของเขากำลังร้องเตือน

ปัดกองเอกสารที่อยู่บนตักทิ้ง เพื่อสามารถก้มลงแล้วนับคู่รองเท้าประเมินว่ามีกี่คนที่อยู่ล้อม ผูกเชือกรองเท้าให้แน่น แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนแต่แบคฮยอนกับรู้สึกว่าสถานที่ที่อยู่ตอนนี้กลับดูไม่ปลอดภัย รวบเอกสารทั้งหมดไว้ในมือแล้วลุกขึ้นยืน

ร่างเล็กรีบเดินออกไปทางซ้ายมือเพื่อทะลุไปยังทางเดินใหญ่ที่จากมา แต่กลุ่มคนจำนวนมากที่อยู่ด้านนอกนั้นกลับเคลื่อนมาบังขวางไว้ และนั่นทำให้แบคฮยอนรู้ได้ทันทีว่าสัญชาติญาณของตนเองนั้นไม่ผิดพลาด !

ปาเอกสารในมือใส่ชายร่างสูงตรงหน้าแล้วหลบหลีกไปอีกฝั่งแต่ท่อนแขนเล็กกลับถูกคว้าไว้ด้วยชายอีกคนที่อยู่ทางด้านหลัง แบคฮยอนสะบัดพร้อมขืนตัวออกทันที หัวใจดวงเล็กเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวอีกครั้งอย่างคาดเดาไม่ออกว่ากลุ่มคนเหล่านี้คือใคร

ปล่อย...อุก

จะหนีไปไหนละ

น้ำเสียงติดสำเนียงจีนกดข่มขู่ ตั้งใจจะตะโกนขอความช่วยเหลือแต่ร่างเล็กถูกต่อยเข้าที่ท้องทันทีจนได้แต่งอตัวทรุดลงกับพื้น ดวงตาเรียวเบิกกว้างพยายามปัดมือเพื่อขัดขืน แต่กลับถูกดึงจับไว้ด้วยหลายมือ กรีดร้องอย่างสุดเสียงนั่นเป็นวินาทีเดียวกับผ้าผืนสีดำปิดสนิทลงบนจมูกเล็ก

กลั้นลมหายใจเพื่อไม่สูดกลิ่นฉุนที่สัมผัสได้ในตอนแรก แบคฮยอนหวาดกลัวกว่าเหตุการณ์ครั้งไหนที่เคยเจอ แม้จะตัวสั่นแค่ไหนแต่คนตัวเล็กก็ยังคงดิ้นรนต่อสู้ นั่นพอดีกับดวงตาเรียวมองเห็นปลายรองเท้ามันเงาของใครบางคนเดินเข้ามาตรงหน้า หวงจื่อเทายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ !

ผมมารับตามสัญญาแล้วนะครับ...แบคฮยอน

จบประโยคพอดีกับคางเรียวถูกบีบทำให้สูดกลิ่นฉุดเข้าจมูก พร้อมกับสติของร่างเล็กเลือนรางทันที

 

คุณชานยอล ช่วยผมด้วย!’

เป็นความคิดสุดท้ายก่อนที่สติของร่างเล็กจะดับวูบลง

 

 

 

 

 

 

 

100 %

#มาเฟียขย้ำแบค

 

 

ชีวิตของน้องในเรื่องนี้น่าสงสาร ให้กำลังใจกันเยอะๆ

จะบอกว่านี่แค่น้ำจิ้ม ความเข้มข้นยังมีอีกเยอะในเรื่องนี้

ฮึ้บนะทุกคน สู้ไปด้วยกัน !

 

คอมเม้น และแท๊ก #มาเฟียขย้ำแบค

 

เมนท์มา อัพกลับ ไม่โกง

เพราะนี่คนจริง

 

@master_yp | ask.fm


 

 

  

 










B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 414 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,328 ความคิดเห็น

  1. #10285 VaranyaSittitet (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 11:38
    เห้อน้องแค่อยากได้อิสระทำไมมีแต่เรื่อง สงสาร
    #10,285
    0
  2. #10169 bemysunshine (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 19:13
    เอ้าาา ไม่พ้นเรื่องเดือดร้อนเลย สงสารน้องอ่ะ
    #10,169
    0
  3. #10131 tuntiiz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 14:40
    โอ้ยลูกกกก จะเจออะไรอีกกก
    #10,131
    0
  4. #10117 cuttt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 10:35
    มาช่วยน้องงงง
    #10,117
    0
  5. #10062 ❾❶❾❸ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 02:38

    แบคเอ๊ย เจอแต่อะไรก็ไม่รู้
    #10,062
    0
  6. #10012 ชาอิน ~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 02:37
    ชานยอลมาช่วยแบคเร็วว
    #10,012
    0
  7. #10002 hh9472 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 22:16
    ชานยอลอยู่ไหน... มาช่วยน้อง
    #10,002
    0
  8. #9967 imfade (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 18:07
    เทาหรอ?
    #9,967
    0
  9. #9942 somruethai1307 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 12:10
    แง จะได้กลับแล้วเชียว ชอบความโหดที่มีความอบอุ่นของพี่ชาน
    #9,942
    0
  10. #9916 เจ้าหมีผู้ยิ่งใหญ่ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 18:47
    จะพาแบคไปไหนนนนนน
    #9,916
    0
  11. #9838 HuangZiPrang (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 22:28
    นี่ก็เข้าใจเหมือนแบคฮยอนไม่ต่างกัน นึกว่าอี้ชิงเป็นเลดี้ของชายยอล5555555
    #9,838
    0
  12. #9808 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:08
    พี่ชานไปช่วยน้องงง
    #9,808
    0
  13. #9795 dekdeeprimrose (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:17
    พี่ชานมาช่วยน้องเร้วว
    #9,795
    0
  14. #9779 Chankuma (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 03:35
    เหนื่อยแทนน้องแบคเลย เจอแต่คนร้าย5555
    #9,779
    0
  15. #9733 ntcha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 14:22
    สู้ๆนะแบคฮยอน ✌
    #9,733
    0
  16. #9692 pcy921 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 20:53
    โอ่ยยยย โดนจับอีกแล้ว5555 เอาจริงๆก็เพราะชานยอลอะเนอะแบ้กเลยต่องมาเจอเรื่องวุ่นวายเหลือเกิน555
    #9,692
    0
  17. #9663 fufifa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 09:22
    อ้าวเทาจะเอาไง สิไฟว้บ่?
    #9,663
    0
  18. #9659 buakaiyuan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 07:55
    จนได้สินะ -O-
    #9,659
    0
  19. #9599 BAEK&JIN&BOO (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 00:24
    โอ้วววว ชานยอลมาเร็วววว
    #9,599
    0
  20. #9373 JongjitSriyan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 23:09
    บอสจะมาทันไหม
    #9,373
    0
  21. #8520 Nagono (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 16:20
    เทาทำไมทำแบบนี้ ชานมาช่วยเร็ววว
    #8,520
    0
  22. #7961 CornettoX (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 21:40
    ชานมาช่วยแบคเร็วววว
    #7,961
    0
  23. #7744 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 14:07
    โอ้ยยยยย เจ็บๆๆ เจ็บแทนแบค แทนยอลจริงๆ โดยเฉพาะชานอ่ะ เจ็บเพื่อนอี้ชิง ยังมาโดนแบคดื้อใส่อีก ฮืออออออ สงสารเฮีย แล้วนี่เทามาเกี่ยวไรด้วยอีกละเนี่ย
    #7,744
    0
  24. #7638 miyoon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 12:35
    อาเทานายมาสายนายหมดสิทธิ์แล้วใครก็ได้ตามชานยอลด่วนนนนนนน
    #7,638
    0
  25. #7601 loveyimrun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 23:50
    มารับจริงด้วย แต่มาเลท ไม่ใช่สเป็คเราแล้วอ่ะ โป้ง
    #7,601
    0