{exo} ★ Double X HunHan ft.Chanbaek

ตอนที่ 15 : xx ♥ 012(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    20 ก.ย. 58

DoubleX 012

 

Theme song : Exodus - EXO

 

It was my season of battle wounds, battle scars.

เสียงเครื่องยนต์ดับสนิทพอดีกับเรียวขายาวของใครบางคนก้าวลงมาจากเมอซิเดสเบนซ์ ขยับเนกไทด์ที่ผูกด้วยใครบางคนที่มีผลต่ออัตราเต้นหัวใจเสมอ เสื้อสูทสีดำสนิทที่ถูกพาดบนไหล่ตอนแรกถูกหยิบมาใส่ เซฮุนเพียงแค่หันไปมองเพื่อนสนิทที่แต่งตัวมาแทบจะคล้ายกัน ต่างตรงที่ปาร์คชานยอลสวมกางเกงยีนส์ขาดเข่าในแบบที่ขัดกับเสื้อสูทที่สวมใส่อยู่แบบสุดๆ

ไง

“…”

เพื่อนตัวสูงที่ยืนพิงรถยนต์เอ่ยขึ้นพลางปล่อยบุหรี่ให้ร่วงลงกับพื้นทรายแล้วขยี้มันด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาว เซฮุนไม่ได้ตอบอะไรกับคำทักทายของเพื่อนสนิท เพียงแค่ยักไหล่แล้วสูดกลิ่นของท้องทะเลที่ลอยมาแตะจมูก บิดตัวคลายความเมื่อยล้าเมื่อเป็นเวลาเกือบสามชั่วโมงที่ต้องขับรถมาที่เซฟเฮ้าส์ส่วนตัว

มาสถานที่ที่ปลอดภัย เพื่อให้ความลับมันยังคงเป็นความลับ

เลขาจองอยู่ข้างใน เธอหยิกกูอีกแล้วL

สมควร

เซฮุนยักไหล่ ไม่ได้มีท่าทีเห็นใจชานยอลที่ลูบแขนตรงส่วนที่โดนเลขาจอมโหดประทุษร้ายร่างกายเลยสักนิดสาเหตุก็คงไม่ต้องเดา กางเกงยีนส์ขาดเข่าที่ดูไม่เรียบร้อยแบบสุดๆนั่นแน่นอน

เลขาจองก็เหมือนแม่ของเขาทั้งสองคน คอยมาจัดการชีวิตและเรื่องธุรกิจที่ร่วมกันทำ แม้อายุของพวกเขายังน้อยแต่ด้วยความคิดที่สร้างสรรค์เกี่ยวกับการบริหารงานและความรู้ทางกฎหมายของเขา ทำให้คุณพ่อของชานยอลยอมให้เงินมาลงทุนและอีกครึ่งนึงก็เป็นเงินประกันของพ่อเซฮุนที่เสียไป

สวัสดีครับคุณจอง

เอ่ยทักเลขาสาววัยกลางคนที่ยกยิ้มหวานที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด จองอึนจีคือเลขาสาวมากความสามารถที่เคยเป็นเลขาส่วนตัวของคุณพ่อของเซฮุนก่อนที่ท่านจะเสียไป ทันทีที่เธอรู้ว่าลูกชายของประธานที่เธอเคารพรักพยายามสร้างธุรกิจส่วนตัว เธอก็ยอมตกลงรับคำช่วยดูแลทันที แม้ว่าตอนนั้นเด็กหนุ่มทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าจะอายุเพียงแค่สิบเจ็ดปี

ยังดีที่คุณไม่ทำให้ฉันหงุดหงิดแบบคุณปาร์ค

โอเค..ผมแค่รีบมากไปหน่อยน่ะคุณจอง

เอ่ยแก้ตัวด้วยเสียงทะเล้นตามประสาปาร์คชานยอล จนเลขาสาวได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ไม่ว่าจะบอกไปกี่ครั้งเกี่ยวกับการแต่งกายที่ควรดูสุภาพและภูมิฐานเพื่อให้ดูน่าเชื่อถือ แต่ทั้งสองคนก็ยังทำให้เธอปวดหัวได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นปาร์คชานยอลหรือไม่ก็โอเซฮุน

แต่ถึงแบบนั้นฝีมือบริหารของทั้งคู่ก็ต้องยอมรับจริงๆว่าเกินกว่าที่จะเป็นเด็กวัยรุ่น

แล้วคุณที่นัดไว้จะมาเมื่อไหร่ครับ?

อีกไม่น่าเกินครึ่งชั่วโมงนะคะ นี่คือเอกสารการซื้อขายหุ้นที่จัดการมา

เลขาจองยื่นแฟ้มสีดำสนิทให้เซฮุนที่หย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้หนังที่ด้านหน้าเป็นโต๊ะประชุมตัวยาว ชานยอลที่กดโทรศัพท์ก็เดินมานั่งข้างๆเช่นกัน

เรื่องหุ้นคุณชเวที่เคยคุยกันไปก่อนหน้า วิธีที่มึงบอกได้ผล แล้ว...

“…” เซฮุนพยักหน้ารับชานยอลที่กำลังกดรอยยิ้มมุมปากพลางหัวเราะหึด้วยเสียงชั่วร้าย สายตายังกวาดมองตัวเลขที่อยู่ตรงหน้าแต่หูก็รอฟังคำบอกจากเพื่อนสนิท

หุ้นที่เราถือตอนนี้ก็สี่สิบเปอร์เซ็นแล้ว อีกไม่นานหรอก..

Knock knock !

ยังไม่ทันที่ชานยอลจะพูดต่อจนจบเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นแทรก ทำให้เลขาจองที่ยืนอยู่เดินไปเปิดประตูเพื่อต้อนรับผู้ชายร่างบางเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลแดงที่เขาทั้งสองคนรอคอย เซฮุนและชานยอลยืนขึ้นเพื่อโค้งตัวตอบรับชายหนุ่มหน้าหวานที่กำลังโค้งตัวทักทายอยู่ตรงหน้าประตู

คุณลีแทมิน สายของเราที่คุณสองคนกำลังรอค่ะ

สวัสดีครับบอส

เสียงทักทายพร้อมรอยยิ้มหวานทำให้ชายหนุ่มตัวโตทั้งสองต้องยื่นมือไปทักทาย เซฮุนกดรอยยิ้มและเชื้อเชิญให้นั่งลงตรงข้ามเพื่อที่จะคุยงานที่ทำให้ต้องออกมาคุยไกลถึงเซฟเฮ้าส์ที่เมืองติดทะเล

ผมเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ต่อจากที่คุณเคยรายงานเลขาจองมาตลอด ผมอยากทราบว่าสถานการณ์ทางฝั่งนั้น ตอนนี้เป็นยังไงบ้างเซฮุนเอ่ยถามพลางดันแว่นที่อยู่บนสันจมูกด้วยความเคยชิน

อ่า...หลังจากที่บอสให้ผมไปซื้อตัวฝ่ายบัญชีแล้วตกแต่งเลขบัญชีใหม่ก็ดูจะย่ำแย่เชียวแหละครับ ผมคิดว่ามันกำลังไปได้สวยเลยสำหรับฝ่ายเรา

โอเค...แล้วนี่คุณออกมาได้ยังไง?

คุณชานยอลลืมไปรึเปล่าครับว่านี่เป็นวันอาทิตย์ ผมไม่ใช่เลขาจองนะครับที่ยังคงต้องทำงานแม้กระทั่งวันหยุดJ

อ่า..เอ่อผมแค่ลืมไปนิดหน่อย

แทมินอมยิ้มออกมาน้อยๆ ท่าทางใสซื่อแต่คำพูดที่ออกมาตรงข้ามนั้น ทำให้ชานยอลต้องกระแอมไอขึ้นมาเล็กน้อย เก่งกาจสมที่เป็นสายให้เขาทั้งสองคนจริงๆ และนั่นทำให้ได้เห็นแววตาพึงพอใจจากเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างตัวเช่นกัน

ลีแทมินอายุน้อยกว่าพวกเขาหนึ่งปีแต่กับดูร้ายกาจและเชี่ยวชาญกว่ามาก สมกับที่เคยโฆษณาไว้ก่อนที่เขาและเซฮุนจะเลือกมาให้รับงานเป็นสายสืบที่อยู่กับอีกฝ่าย พูดง่ายๆก็คือหนอนบ่อนไส้ในบริษัทที่เป็นเป้าหมายนั่นเอง

บอสไม่ต้องห่วงหรอกครับว่าจะโดนจับได้ ผมผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี

“…”

ส่วนเรื่องการติดต่อซื้อตัว ผมไปคุยกับคนที่เคยอยู่ฝ่ายคุณพ่อของคุณเซฮุนมา ทุกคนก็ดูให้ความร่วมมือดีมากอย่างที่คิดไว้เลยแหละครับ

ผมดีใจที่เห็นว่างานไม่มีปัญหา

ความจริงก็มีปัญหาเล็กน้อยแหละครับ

“…?”

ตรงไหน?” เป็นเสียงชานยอลที่ถามออกมาแทบจะทันที

ตรงที่...คุณเซฮุนควรกลับไปทานข้าวที่บ้านบ้างนะครับ ก่อนที่ท่านจะสงสัย

เซฮุนชะงักเล็กน้อย พลางกดรอยยิ้มรับชายหนุ่มหน้าหวานตรงหน้าที่ส่งยิ้มสดใสมาให้ คำพูดที่บอกออกมาเป็นเหมือนคำเตือนที่บอกว่า ตอนนี้เขากำลังทำตัวไม่ปกติอย่างมากจนทำให้เกิดความสงสัยขึ้นมาได้

ขอบคุณที่บอกครับ เย็นนี้ผมจะรีบกลับเข้าไปทานข้าวที่บ้าน

ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะครับ เพราะนี่ก็เป็นครั้งที่สองแล้วที่ผมต้องจัดการรูปของคุณก่อนที่จะไปถึงท่าน

หมายความว่ายังไงกันคุณแทมิน? มีคนตามไอ้เซฮุนอยู่แบบนั้นเหรอ?!”

....

เซฮุนหยิบรูปที่วางตรงหน้า เป็นรูปเขากับลู่หานในห้องสมุดที่คณะวันนั้น และต่อมาก็เป็นรูปที่เขาขับรถพาคนตัวเล็กขึ้นคอนโด แน่นอนว่านี่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

ผมจัดการให้เรียบร้อยแล้วละครับไม่ต้องกังวล เพียงแต่หลังจากวันนี้คุณเซฮุนก็ต้องระวังตัวขึ้นมาอีกหน่อย ทำทุกอย่างให้เป็นปกติเหมือนเดิมนั่นแหละครับ

จะให้กูจัดการตามหาคนที่ถ่ายไหม?

ไม่ต้องหรอกชานยอล

เซฮุนหันไปตอบเพื่อนสนิทที่เปลี่ยนมาทำเสียงเครียด เขาเชื่อว่าถ้าแทมินพูดว่าจัดการเรียบร้อยแล้วก็แปลว่าจัดการให้แล้วจริงๆ คงไม่มีคนที่ถ่ายรูปนี้ให้ชานยอลตามหา

ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ตั้งแต่ที่คุณปฎิเสธนัดของคุณแจริมนั่นแหละครับ

เจ้าของดวงตาคมที่ตอนนี้เปลี่ยนสีเขียวเข้ม แสยะรอยยิ้มมุมปากด้วยท่าทีร้ายกาจแบบที่คนมองต้องแอบเสียวสันหลัง แต่ไม่ใช่กับลีแทมินที่เริ่มรู้สึกชินกับรอยยิ้มของบอสเวลาที่คิดแผนการชั่วร้ายอะไรบางอย่างออก

ผมคงต้องระวังตัวจริงๆแล้วสินะ

จากนี้โอเซฮุนต้องเริ่มระมัดระวังตัวเองบ้างแล้วล่ะ เพราะดูท่าฝ่ายนั้นก็เริ่มระแวงเขาไม่ใช่น้อยซะเมื่อไหร่

 

 

 

XX HUNAHN XX

สามลมเอื่อยของฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะหมดไปไล่แตะแก้มใสจนลู่หานได้แต่เผลอหลับตา ปลายจมูกโด่งรั้นสูดกลิ่มหอมอ่อนจากดอกไม้ที่รายล้อมอยู่รอบตัว สวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลจากเพ้นเฮ้าส์สักเท่าไหร่ เป็นตัวเลือกที่ดีเสมอหากจะหาสักที่ที่พอให้ได้อยู่กับตัวเอง

ตั้งแต่เซฮุนมาส่งที่หน้าเพ้นเฮ้าส์ลู่หานก็เลือกที่จะเดินต่อออกมาอีกนิดหน่อยที่สวนสาธาณะแห่งนี้ ถึงจะมีเสียงโวยวายของเด็กที่วิ่งเล่นตรงสนามเด็กเล่นด้านหลัง มีเสียงเจ้าแมวตัวฟูกำลังขู่ลูกสุนัขตัวเล็กตรงหน้า แต่ลู่หานก็ยังรู้สึกว่ามันสงบอยู่ดี

เฮ้ย!” แต่เหมือนเขาจะคิดผิดL

สัมผัสเย็นๆจากกระป๋องน้ำอัดลมที่แตะลงแก้มนุ่มเพราะฝีมือของใครบางคน ที่เข้ามาขัดจังหวะชีวิตที่สงบสุขของเขาได้เสมอ รอยยิ้มทะเล้นที่ถูกส่งมาจากเจ้าของผิวแทนที่ใครว่ากันว่าเซ็กซี่นักหนาทำให้ลู่หานรู้สึกหมั่นไส้จนผลักอีกคนที่นั่งอยู่บนผนักพิงให้เกือบหงายหลังตกเก้าอี้ แต่น่าเสียดายที่คิมจงอินยังทรงตัวไว้ได้

ไม่เห็นต้องทำหน้าบึ้งขนาดนั้น

มึงมันน่ารำคาญL

โอ๋หน่า นี่กูซื้อน้ำมาให้เชียวนะ

กูเกลียดน้ำอัดลม

จงอินยักไหล่อย่างไม่แยแสกับคำบอกที่ลู่หานต้องบอกเป็นรอบที่ร้อย แต่ก็เท่านั้นเพราะหมอนี่เปิดกระป๋องเรียบร้อยพร้อมยัดใส่มือให้เสร็จสรรพ แล้วเขาจะทำอะไรได้นอกจากยกขึ้นดื่มน้ำหวานอมเปรี้ยวที่ทำให้ฟองแตกฟู่ฟ่าไหลไปกองรวมกันในกระเพาะ

อร่อย?

คงงั้นยกดื่มรอบที่สามเมื่อน้ำหวานที่แตกฟองฟู่อยู่ในปากนี่อร่อยกว่าที่คิด

ต้องอย่างงี้สิไอ้ลูกกวาง

ลู่หานเบะปากใส่คนที่ขยับตัวรัดคอไปใกล้แล้วยีหัวเหมือนอย่างทุกทีที่ชอบทำ ถึงลู่หานจะทำท่ารำคาญใจใส่จงอินมากเท่าไหน แต่ก็เท่านั้นแหละเพราะชีวิตเขาคงขาดหมอนี่ได้ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ (แน่นอนว่าเขาเคยลองมาแล้ว)

ดีขึ้นรึยัง? หัวใจมึงหนะ

“…”

ลู่หานเงียบใส่คนที่กำลังไหลตัวลงไปกองกับโต๊ะไม้สีฟ้าสดใสที่เริ่มหลุดลอกไปตามเวลา ผลุบตาต่ำมองรองเท้าผ้าใบสีขาวของตัวเองที่ตอนนี้เริ่มมีร่องรอยเปื้อนมากกว่าเดิมเพราะเหยียบย่ำพื้นน้ำเปียกฝนไปเมื่อคืน ไม่ต่างจากหัวใจของเขาสักเท่าไหร่ที่มันก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปแล้วเหมือนกัน

“…”

ก็คงดีขึ้นกว่าเดิม

ลู่หานหันไปมองใบหน้าด้านข้างของเพื่อนสนิท จงอินเพียงแค่พยักหน้ารับกดรอยยิ้มขึ้นมาบางๆแล้วยกกระป๋องน้ำอัดลมสีเดียวกันกับที่ให้เขาขึ้นดื่ม ทำให้ลู่หานยกกระป๋องในมือขึ้นดื่นเช่นกันก่อนที่ความเย็นจะหายไปแล้วทำให้ความอร่อยลดน้อยลง

สายลมเอื่อยไหลผ่านตัวเราทั้งสองคน พร้อมทั้งระดับน้ำกระป๋องในมือลดน้อยลง

 

 

 

ครืด ครืด

แรงสั่นจากมือถือในกระเป๋ากางเกงทำให้ลู่หานต้องละมือจากเจ้าลูกหมาตัวอ้วนกลมที่กลิ้งตัวอยู่บนพื้นหญ้า หยิบมือถือขึ้นมามองสายโทรเข้าแล้วกดรับทันที

ลู่หาน...

ว่ายังไงอี้ชิง

ฉันอยากให้นายมาหาหน่อย มีเรื่องที่เราน่าจะต้องคุยกัน

“…อื้ม ได้สิ

จงอินปล่อยมือให้ลูกหมาเป็นอิสระแล้วหันมามองหน้าเขาแบบมีคำถาม กดวางสายจากอี้ชิงแล้วความรู้สึกที่เคยผลักไปให้ไกลตัวก็กลับมาอีกครั้ง ถึงไม่รุนแรงเหมือนกับในทุกที แต่ก็พอให้รู้สึก

เป็นยังไง

“…”

เห็นสีหน้ามึงแบบนี้ทีไรกูอยากพาหนีไปไกลๆจัง

ลู่หานไม่ตอบอะไรกับเพื่อนตัวโตที่เอ่ยด้วยสีหน้าเป็นห่วง เขาไม่เคยเล่าเรื่องทุกอย่างให้จงอินฟังก็จริง แต่เหมือนเพื่อนของเขาคนนี้ก็พยายามเข้าใจและปลอบใจอยู่เสมอ ไม่เคยเอ่ยถามให้ต้องอึดอัดในหัวใจ

มึงต้องขาดใจตายเพราะไม่ได้เจอพี่คยองซูแน่

เออหวะ

หลังจากนั้นลู่หานก็ต้องยิ้มกว้างออกมาเพราะเสียงหัวเราะแสนตลกของเพื่อนสนิท ที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญกับชีวิตไป บรรยากาศแสนหม่นจางหายเหมือนก้อนเมฆฝนที่ถูกสายลมอุ่นถูกพัดให้ไกลออกไปจากหัวใจ

 

 

เรามักกุมความลับคนละหนึ่งข้อไว้ในมือ

Aries Lu



Loading…70%

  

เสียงรองเท้าดังกระทบพื้นปูนสะท้อนไปมาในทางเดินที่เงียบสงบแห่งนี้ กลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลู่หานไม่เคยชอบมันเลยสักนิดลอยมาเตะจมูก เท้าเล็กก้าวไปตามทางเดินอย่างมั่นคงแม้ว่าความรู้สึกภายในใจจะหนักอึ้งแค่ไหนก็ตาม

เพราะเป็นเวลามืดมากแล้วทำให้โรงพยาบาลแห่งนี้เงียบสงบ ลิฟท์เปิดออกพอดีกับความคิดที่ดูยุ่งเหยิงหยุดลง ลู่หานเอื้อมมือไปกดเลขชั้นที่คุ้นเคยพลางถอยหลังไปพิงผนังด้านหลังแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

ใช้เพียงเวลาไม่นานลู่หานก็เดินมาหยุดยืนหน้าห้องประตูสีขาวสะอาด ยังไม่ทันได้ยกมือขึ้นเคาะ บานประตูตรงหน้าก็เปิดออกเผยให้เห็นรอยยิ้มใจดีของคุณหมออี้ชิงเพื่อนสนิทของเขา

เข้ามาก่อนสิ

“…”

ลู่หานเดินตามเข้าไปในห้องตามคำเชื้อเชิญของคนที่เดินนำอยู่ด้านหน้า อี้ชิงบอกให้ลู่หานนั่งอยู่บนโซฟาข้างโต๊ะทำงาน ส่วนตัวเองก็เดินไปง่วงกับเครื่องดื่มที่จะนำมาเสิร์ฟแม้ลู่หานจะบอกปฏิเสธแต่เพื่อนผู้ใจดีของเขาก็ยังเลือกที่จะหาชาร้อนรสชาติดีมาให้อยู่ดี

โทรตามฉันมาทำไม

รับชาแก้วเล็กมาจากเพื่อนสนิท แล้วเอ่ยถามทันทีทำให้ใบหน้าของคนที่หย่อนตัวนั่งลงโซฟาตัวเล็กข้างๆ ต้องเปลี่ยนจากรอยยิ้มแสนใจดีเป็นใบหน้าที่จริงจังขึ้นกว่าเดิมพร้อมกับหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลแผ่นใหญ่ที่วางอยู่ตรงโต๊ะตัวเล็กขึ้นมาวางบนตัก

หลังจากวันนั้น อาการที่ฉันเคยคิดว่าเขาจะดีขึ้นก็ดูแย่ลง

หมายความว่ายังไงกัน?ลู่หานสูดหายใจแล้วรอให้อี้ชิงได้อธิบายต่อ

ดูจากแผ่นกราฟคลื่นสมองนี่สิ มีส่วนนึงที่แตกต่างจากตอนที่ฉันบอกว่าอาการดีขึ้น และที่สำคัญ ดีอาร์เอ็มไดอะแกรมยังคงขึ้นผลบวกอยู่ ซึ่งนั่นแปลว่า...เกือบหนึ่งปีที่ผ่านมาแทบไม่ได้ช่วยอะไร

“….”

ลู่หานชะงักค้างกับคำบอกจากเพื่อนสนิท ไหล่เล็กลู่ลงเมื่อความกดดันไหลลงสู่หัวใจ  มือเล็กถูกเพื่อนสนิทจับไว้และบีบเบาๆ อี้ชิงขยับมือบีบนวดให้ลู่หานรู้สึกผ่อนคลาย พลางพูดปลอบว่าทุกอย่างมันจะต้องดีขึ้น

ฉะ ฉันควรทำยังไงดีอี้ชิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเบาหวิวเมื่อความจริงเกินจะรับไหว

นายทำมามากพอแล้วลู่หาน ฉันว่าบางที...คริสอาจต้องทำการรักษาอย่างจริงจัง

แต่...

ชู่...ฉันรู้ ฉันรู้ดีลู่หาน แต่บางครั้งทางเลือกมันก็ไม่ได้มีมากขนาดนั้นหรอกนะ ฉันเลยให้นายมาหาที่นี่เพื่อที่จะเซ็นรับรองว่าจะให้เขาเข้ารับการรักษา

ลู่หานเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาของอี้ชิงที่มองมา แววตาวูบไหวที่แสดงออกทำให้เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างกันตรงยกมือขึ้นลูบหลังเบาๆ เหมือนก้อนหินก้อนใหญ่หล่นทับลงบนหัวใจ นี่มันเกินกว่าที่ลู่หานจะรับไหว

ฉันช่วยเขาไม่ได้อีกแล้วงั้นเหรอ?

อ่า...นายช่วยได้ แต่แค่วิธีนี้มันไม่ได้ผลแล้ว เชื่อฉันสิ...อย่าโทษตัวเองอีกเลย ไม่มีใครโทษนายหรอกนะลู่หาน...แม้กระทั่งคนบนฟ้า

“…”

มือเล็กกำแน่นอยู่บนหน้าตัก หัวใจดวงเล็กบอบช้ำเมื่อคลื่นความกดดันและเสียใจถาโถมเข้าใส่ ลู่หานสูดหายใจเข้าลึกขึ้น รู้สึกถึงความเจ็บที่ก้อนเนื้อที่อกด้านซ้ายเต็มไปหมด เมื่อหนึ่งปีที่ผ่านเขาแทบช่วยอะไรคริสไม่ได้เลย

อี้ชิงปล่อยให้ลู่หานจมอยู่ในความคิด เป็นกลไกธรรมดาของภาวะจิตใจที่อี้ชิงให้เพื่อนของเขาจัดการด้วยตัวเอง แม้เขาจะรู้วิธีรับมือกับมันก็ตาม

เพราะทุกครั้งที่คนเราได้รับมือกับความเจ็บปวด นั่นจะสร้างเกาะให้เราได้เข้มแข็งกับมันมากยิ่งขึ้น เหมือนเด็กที่หกล้ม ในครั้งแรกอาจลุกขึ้นมาไม่ได้ แต่ในครั้งต่อไปก็จะเรียนรู้ได้ว่าทุกครั้งที่ล้มลง เราสามารถลุกขึ้นมาใหม่ได้เสมอ

 

นาฬิกาเข็มยาววนผ่านไปเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ อี้ชิงยังคงนั่งอยู่ข้างกันกับเพื่อนตัวเล็กที่จมอยู่ในความคิดตัวเอง คิดหาวิธีการที่จะช่วยให้เพื่อนหลุดจากความรู้สึกแสนหม่นที่ห่อหุ้มรอบตัว ตั้งใจจะใช้วิธีเหมือนกับที่เคยเจอจากการทำงาน แต่เสียงเรียกของลู่หานก็ทำให้อี้ชิงต้องหยุดชะงัก

อี้ชิง...

“….?”

ฉัน...ควรเซ็นตรงไหนอี้ชิงเผยรอยยิ้มออกมาน้อยๆ เมื่อเพื่อนสนิทที่แสนเข้มแข็งคนเดิมกลับมาแล้ว เขารู้จักเพื่อนคนนี้ดี ลู่หานไม่ชอบจมอยู่ในความคิดด้านลบสักเท่าไหร่ เป็นคนที่อ่อนแอแต่ก็เข้มแข็งในความรู้สึกของเขาเสมอ

คุณหมอหนุ่มยื่นเอกสารเซ็นรับรองให้กับเพื่อนสนิทตรงหน้า ลู่หานเอื้อมมือไปหยิบเอกสารที่เข้ารับการรักษาของคริส กวาดสายตาอ่านโดยทั่วก็พบว่าวิธีการรักษาไม่ได้ต่างจากที่อี้ชิงเคยบอกสักนิด ถึงเขาจะทำใจเรื่องนี้มาโดยตลอดแต่พอถึงเวลาที่ต้องรับรู้อย่างไม่ทันตั้งตัวก็ทำให้ลู่หานแทบรับมือไม่ไหวเช่นกัน

ฉันบอกนายรึยัง

เรื่อง?

ฉันอาจต้องพาคริสไปรักษาที่อเมริกา

 

Loading…90%

  

เจ้าของดวงหน้าใสหลับตาพริ้มจนเผยให้เห็นแพรขนตาหนาที่เรียงเส้นสวยรับพอดีกับเปลือกตาสีมุก จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากกระจับสีแดงเรื่อสุขภาพดี ลู่หานขยับพลิกตัวพร้อมกับดึงรั้นผ้าห่มให้คลุมตัวมากยิ่งขึ้น เกือบสองชั่วโมงมาแล้วที่เขานอนพลิกตัวไปมาในความมืดนี้

ตั้งแต่กลับมาจากที่คุยกับอี้ชิง คำพูดของเพื่อนสนิทก็ยังดังก้องไปมา ความคิดที่วุ่นวายยังไหลวนไม่หายไปไหน ความรู้สึกผิดที่กัดกินในหัวใจดวงเล็กทำให้ลู่หานได้แต่ขดตัวและกอดตัวเองให้แน่นมากยิ่งขึ้น

ความทรงจำในอดีตไหลย้อนกลับมา เป็นความทรงจำที่เขายังคงโหยหาอยู่เสมอ แต่ลู่หานก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะเข็มนาฬิกาไม่เคยหมุนย้อนกลับไป ...เขารู้ดี

ครืด ครืด...

แรงสั่นจากมือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงทำให้ลู่หานต้องหลุดจากภวังค์แสนหม่น มือเล็กเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องบางแล้วกดรับสายทันที

คิดถึง...

แค่คำพูดจากเสียงทุ้มแหบของใครบางคนที่แค่ได้ยินก็ทำให้หัวใจเต้นแรงจนเสียงดังน่ารำคาญ แต่ถึงแบบนั้นเจ้าของริมฝีปากอวบอิ่มก็ยกยิ้มขึ้นมาบางเบา

อะไร...

...

ไม่มีเสียงตอบกลับอะไรมา เพียงแค่เสียงหายใจของเราสองคนที่ดังผ่านสายสัญญาณท่ามกลางความมืด ลู่หานขยับตัวลุกขึ้นจากที่นอน นิ้วเล็กเกี่ยวผ้าห่มผืนหนาเล่นอย่างไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกในใจที่เปลี่ยนเป็นความประหม่าที่เกินจะรับมือไหวนี่ได้อย่างไร

เท้าเล็กวางลงบนพื้นพรม ลู่หานขยับตัวลงจากเตียงก้าวไปที่หน้าต่างเมื่อในใจหวังจะเห็นหมู่ดาวที่คงมีให้เห็นเพียงน้อยนิดในคืนนี้ แต่ร่างสูงของใครบางคนที่ยืนพิงเมอซิเดสเบนซ์ที่ปรากฏในสายตาก็ทำให้ลมหายใจสะดุด เซฮุนมองตรงมาพร้อมกับเสยผมด้วยท่าทีที่ฮอตเป็นบ้าเหมือนทุกที

และนั่นเหมือนถูกดึงดูดด้วยแรงบางอย่างที่ลู่หานไม่สามารถต้านทานได้เลยสักครั้ง

ทำให้ตอนนี้ลู่หานมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนร้ายกาจที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ทำให้เขาคล้ายเป็นคนแพ้เสมอ แพ้กับหัวใจตัวเอง แพ้กับความรู้สึกมากมายในหัวใจ ที่ไม่ว่าลู่หานพยายามเก็บลงไปให้ลึกมากเท่าไหร่ โอเซฮุนก็จะดึงให้เผยออกมาเสมอ

รู้ตัวไหม ว่าทำให้ผมคิดถึงพี่มากขนาดไหน?”

คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ มีเพียงสัมผัสอุ่นๆที่ประทับลงบนข้างริมฝีปาก ทับกับรอยเดิมเหมือนในคืนนั้นที่ลู่หานได้พบเซฮุน ที่เดิมตรงนี้ แต่ต่างจากเดิมตรงที่หัวใจเต้นแรงมากกว่าในทุกครั้ง

 

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจากนี้ไป ได้โปรดเชื่อใจผม

 

ประโยคขอร้องที่จบลงด้วยตราประทับจากริมฝีปากอุ่นร้อน

 

 

 

 

 

ผมรักคุณนั่นแปลว่าผมรักคุณ

 

Oh Sehun

 

 

#ดับเบิ้ลxฮฮ

 

 

 

 

Loading….100%

 

 

 

 

 

ตอนหน้าเลาจะรีบปั่นนะเพิ่ลๆ

 

ตอนนี้พวกนายก็รีบส่งกลจให้เลามาเยอะๆกันก่อน

ด้วยการคอมเม้นและติดแท๊ก #ดับเบิ้ลxฮฮ ให้ชื่นใจ :-)

เดี๋ยวให้พี่ฮุนคนฮอตไปกอดกันทีสองที

 

 

 

ปล.ตอนหน้าแซ่บแหน่ xoxo

 

 

 

มาสเตอร์ที่รักพวกคุณหมาก

@Master_yp

 


 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

894 ความคิดเห็น

  1. #887 Noey No Ey (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 15:08
    ชอบอ่ะ ผมรักคุณนั้นแปลว่าผมรักคุณ
    #887
    0
  2. #876 zonya1220 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 12:53
    หน้าอ่ะ ชอบๆ
    #876
    0
  3. #868 JongjitSriyan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 20:52
    อยากรู้แล้วว่าคริสเป็นอะไร สาเหตุจากอะไร
    #868
    0
  4. #844 P.kiml (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 16:49
    อดีตของคริสลู่เป็นยังไงนะอยากรู้จริงเชียว ใครคนนั่นที่จากไปแล้ว เค้าเป็นอะไร ??? ยัยลู่กำลังรับผิดชอบอะไรอยู่
    #844
    0
  5. #806 veszhezaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 21:07
    อยากรู้เรื่องอดีตลู่กะคริสอะ หน่วงแท้ 
    #806
    0
  6. #749 jjtk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 22:19
    ขนาดไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจนะ ยังเจ็บแทนลู่ขนาดนี้เลยยน ฮืออออออ
    #749
    0
  7. #685 นูเทลล่าของน้องบี๋ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 20:51
    คริสลู่เป็นอะไรกันแน่อ่า??
    #685
    0
  8. #639 cblyx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 16:49
    สงสารพี่ลู่อะ;-;
    #639
    0
  9. #568 PinSunanta (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 18:23
    เขินนนนนนนนน อ่ะ ชอบบบบบบบบบบ
    #568
    0
  10. #556 Mlu.เอ็ม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 12:55
    นี่มันเงื่อนงำชัดๆ โง้ยยยยย สงสารยัยลู่จังเลยที่ต้องแบกรับอะไรแบบนี้ ฮื่อออ กระจ่างซักทีน้าาา
    #556
    0
  11. #543 wildchildinla (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 20:36
    ฟินาเล่ หุหุหุ
    #543
    0
  12. #483 aoyoilritz88 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 20:22
    อั้ยยะ...ตามนั้นล่ะเสี่ยวลู่
    เชื่อใจกันและกันนะไม่ว่า
    อะไรจะเกิดก็คงต้องปล่อยไป
    #483
    0
  13. #480 THE DEERY . (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 23:22
    แอร๊ะะะะะะ เขินนนนนน ฮรื่อออออ T/////T
    #480
    0
  14. #479 YJ_YS_M (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 18:12
    เครียดกว่าลู่หานเริ่มจะเป็นเราแล้วทำไมเซฮุนพูดทิ้งท้ายอย่างนี้ แต่ก็จริงขอแค่ให้ลู่เชื่อฮุนก็พอนะ
    #479
    0
  15. #478 KyuLu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 07:46
    โห้ยยยย คือค้างมากอะ รีบมาต่อนะไรท์ สู้ๆ
    #478
    0
  16. #477 Akanishi Yimei (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 07:00
    จะดราม่ามั้ยอะ ถ้ามี อย่าเยอะนะ พวกเค้าเจอปัญหาเยอะอยู่แล้ว ไหนจะเรื่องพี่คริสอีก 

    โอเซ บอกให้เชื่อใจ ได้โปรดอย่าทำให้ลู่หานร้องไห้นะ 

    #477
    0
  17. #476 Pro2simo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 01:32
    ส่งกำลังใจก่อนเลย ?? ฮึบๆ

    จะเกิดอะไรต่อจากนี้นะ ทิ้งท้ายไว้แบบ..ลุ้นอ่ะ
    แล้วพี่คริสเป็นอะไรหนอ สงสัยยิ่งกว่าสงสัยอีก
    #476
    0
  18. #475 เผือกของโอเซ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 23:28
    pee hunn so hot mak ka
    #475
    0
  19. #474 LuhanAon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 22:09
    อร๊ายยยยตื่นเต้น
    เซฮุนจะทำอะไรอะ ทำไมต้องเชื่อใจ
    โอยยยยยย อย่าเพิ่งดราม่านา
    รักกันๆก่อน
    แค่เรื่องคริส ลู่ก็เครียดแล้วอ่า
    โอยยยยย ตื่นเต้นๆๆฟ

    ไรท์สู้ๆนา มาต่อเร็วๆนะคะ^^
    #474
    0
  20. #473 oohrut (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 21:22
    กรี้ดดดดดดดด
    #473
    0
  21. #472 Amony (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 17:03
    ฮืออ แค่นี้ก็เอา เขินนนนน คริสจะหายมั้ย คริสเป็นอะไร ความทรงจำในอดีตคือไร นี่ปมเยอะดีจัง ฮืออออ สู้ๆนะ
    #472
    0
  22. #471 luhanbaekhyunkai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 14:17
    มัลจัลมีลมัมม่าใช่มั้ล 555555555
    #471
    0
  23. #470 ironjie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 12:35
    พี่คริสเป็นโรคอะไร แล้วทำไมพี่ฮุนพูดอย่างนั้นนน
    #470
    0
  24. #469 YJ_YS_M (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 21:52
    คริสเป็นโรคอะไรกันแน่แล้วทำไมลู่หานถึงต้องรับผิดชอบด้วยเมื่ออดีตมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ก็ดีอี้พาคริสไปรักษาตัวที่อเมริกาน่ะดีแล้วเราแอบเชียร์ให้มันเป็นคริสเลย์นะ 5555 ส่วนลู่ก็อย่ารู้สึกผิดแล้วโทษตัวเองอีกเลย
    #469
    0
  25. #468 ironjie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 20:17
    รอได้ๆๆ คริสเลย์
    #468
    0