คามิสะ อากินะ

ตอนที่ 7 : ตอนที่6 ไปทำภารกิจกับเสาหลักแมลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    23 ก.ค. 63

หลังจากที่อากินะเดินออกมาจากคฤหาสน์ของคากายะแล้วนั้นก็ได้เดินหาย้านว่าบ้านตนอยู่ไหน

แต่สุดท้ายก็หาเจอเพราะด้วยความทรงจำของร่างเก่านี้เลยทำให้หาเจอจนได้

“กลับมาแล้ว-อุ๊ก!!”อากินะกล่าวยังไม่ทันจบก็มีร่างๆหนึ่งวิ่งเข้าชาร์จใส่อากินะทันทีนั้นก็คือยามินั้นเอง

“อาาาาาากิ้!!!น๊าาาาาาาาาาาาา!!!!”ยามิพูดออกมาทั้งน้ำตา

“นึกว่าจะไม่กลับมาแล้วอ๊าาา!!~แงง!!!~”ยามิกล่าวพร้อมทิ้งมีดสั่นในมือไปทันที

เกร้ง!~

“อ่ะนั้นมัน”อากินะ

“ก็แค่เพื่อไว้น่ะถ้าอากินะไม่รอดฉันก็จะคว้านท้องตายตาม!!!”ยามิ

“จะบ้าหรอ!!!!!!”อากินะ

และหลังจากนั้นอากินะก็บ่นใส่ยามิแบบชุดใหญ่ไฟกระพิบบ่นจนยามินั้นถึงกับต้องขอร้องให้หยุด

“แงง~สำนึกผิดแล้ว~พอเถอะนะ~”ยามิพูดพร้อมเกาะเอวของอากินะไว้ไม่ยอมปล่อย

“นิ้!!อย่าทำแบบนี่อีกนะเข้าใจไหม!!”อากินะ

“ค๊าา~ไม่ทำแล้วว~”ยามิ

“เฮ้อ~ก็ดีอะ!นั้นมัน”อากินะมองไปที่โต๊ะวางของก็พบกับขนมมันจูใช่แล้วมันคือขนมที่อากินะชอบมากตั้งแต่ก่อนที่อากิจะเข้าร่างอากินะสะอีก

“แฮะๆ~ฉันซื้อมาให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ~”ยามิ

งั้มๆ~อากินะกินอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับยามิที่คอยเช็ดปากตอนกินเลอะให้อีก

‘อร่อย~’อากินะ

‘ทำไมอากินะถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ!!ไม่สิก็น่ารักปกตินี่!!แต่ทำไมเราถึงใจเต้นได้ละเนี่ย!’ยามิ

หลังจากนั้นทั้งสองก็ไปอาบน้ำด้วยกันตามปกติเหมือนที่เคยทำมาแต่ที่แปลกไปก็คือทั้งสองนั้นกลับเขินอายกันและกัน

เหตุก็เพราะอากินะนั้นตอนนี้คืออากิที่แทนส่วนทางยามินั้นก็กลับใจเต้นหรือง่ายๆก็คือเริ่มตกหลุมรักอากินะแทนสะงั้น.

‘ทำไมล่ะทั้งๆที่เคยอาบด้วยกันบ่อยแท้ๆ!!’ยามิเขินอายหนักมากจนไม่มองอากินะได้แต่นั่งนิ่งแช่น้ำอยู่อย่างงั้น

‘บ้าเอ้ย!!!ใครจะไปมองร่างอันเปลือยเปล่าของสาวสวยกันเล่า!!’อากินะ

และทั้งสองก็อยู่อย่างงั้นไป2ชั่วโมงก่อนที่ทั้งสองจะตัดสินใจออกทีละคนเพื่อลดความเขินอายและในที่สุดพวกเธอก็ได้แต่งตัวและนอนหลับสักที...

.

.

.

เช้าวันต่อมา...

“อากิน๊าา~ไปฝึกกันเถอะ!!”ยามิถือวิสาสะเดินเข้าห้องของอากินะและปลุกอากินะทันที

“งื้มๆ...ขออีกหน่อยนะ~”อากินะพูดจบก็กอดหมอนข้างและหลับต่อ

‘ไม่ไหวว~สบายเหลือเกิน~’อากินะ

“โธ่~งั้นฉันจะทำอาหารเช้าให้กินละกันอีกสักแปปก็ลงมาด้วยนะ”ยามิกล่าวก่อนจะเดินออกจากห้องนอนของอากินะไป

“อาเคคค~”อากินะกล่าวก่อนจะนอนหลับไปอีกครั้งหนึ่ง....

ผ่านไปอีกสักพักอากินะก็ตื่นเพราะความร้อนและแสงจากหน้าต่างมันส่องมาโดนตาพอดี

“งื้มๆ...”อากินะลุกขึ้นจากตัวและยืดตัวนิดหน่อยก่อนจะลงไปหายามิทันที

“อะ!อรุณสวัสดิ์อากินะ”ยามิที่นั่งอ่านหนังสืออยู่พอเห็นอากินะก็ปิดหนังสือและทักทายทันทีด้วยรอยยิ้มที่สดใส

‘น่ารัก..’อากินะ

“อรุณสวัสดิ์เช่นกันนะ”อากินะตอบกลับก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่ยามิเตรียมไว้ให้

“อะ!จริงด้วย!”ยามิเหมือนจะนึกอะไรออกก็ได้รีบเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปทันทีส่วนทางอากินนะนั้นก็เริ่มลงมือกินอาหารฝีมือของยามิทันที

ง่ำๆ~

‘อร่อยแฮะ~’อากินะ

“มาแล้วๆ~”ยามิกลับมาพร้อมกับดาบนิจิรินที่ห่อผ้าเอาไว้อยู่

“ท่านเรนโกคุเอามาให้เมื่อเช้าน่ะเธอยังหลับอยู่ฉันเลยรับไว้ให้ไปทำอะไรไว้อีกละถึงได้ดาบนี่มาหน่ะ”ยามิถามพร้อมวางดาบไว้ที่โต๊ะข้างๆ

“ก็เมื่อวานประดาบกันน่ะฉันแพ้และดาบหักแต่คุณเรนโกคุจะเอาดาบสำรองมาให้ก็นั้นแหละ”อากินะกล่าวจบก็กินข้าวต่อโดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ยามินั้นค้างไปแล้ว...

“ปะปะปะปะประดาบกันเหรอ”ยามิ

“อะอากินะกับสะเสาหลักเพลิงคุณเรนโกคุเนี่ยนะ!!”ยามิ

“อืมทำไมหรอ”อากินะ

“มะมันสุดยอดไปเลยไม่ใช่หรอ!!!!!ได้ประดาบกับเหล่าเสาหลักน่ะ!!!นั้นมันเป็นการแสดงถึงการยอมรับนะ!!!ตอนนี่เธอได้รับการยอมรับในระดับหนึ่งแล้วนะ!!”ยามิกล่าวด้วยท่าทีตื่นเต้นเหมือนตัวเองเป็นคนประดาบสะงั้น...

‘มันมีแบบนี้ด้วยเรอะ!!?’อากินะ

“ไม่อยากเชื่อเลย!!ไม่แน่อากินะเองก็อาจจะได้ขึ้นเป็นเสาหลักคนที่10ก็ได้นะ คิคิ~”ยามิ

“ไม่หรอกยามิก็พูดชมเกินไปนะ”อากินะกล่าวแบบนั้นแต่สีหน้านั้นกลับออกไปทางดีใจพอสมควร

“คิคิ~งั้นวันนี่ฉันจะกอดอากินะทั้งวันเลย~เพราะมันคือรางวัลไงล๊าา~”ยามิ

“ไม่ต้องก็ได้มั่ง...”อากินะ

‘ใครมันจะไปทนให้สาวสวยกอดได้ทั้งวันละบ้าตายกันพอดีสิ!’อากินะ

ช่วงเวลาเที่ยงๆเกือบบ่าย..

หลังจากที่อากินะกินข้าวเสร็จแล้วนั้นก็ต้องมารับดามเมจการออดอ้อนจากยามิที่เข้ามาออดอ้อนหลังจากที่อากินะกินข้าวเสร็จทันทีและบอกเหตุผลไปว่า

“มันคือรางวัลของคนเก่งไงล่ะ~”ยามิ

‘เป็นรางวัลที่ปวดใจมากครับ...ปวดใจที่น่ารักอะไรขนาดนี้..’อากินะ

“แฮะๆ~”ยามิหัวเราะเล็กน้อยในระหว่างที่นอนทับอากินะและเอาหน้าไปซุกหน้าอกของอากินะ

ก๊าๆ~

แต่ในระหว่างที่ยามิกำลังมีความสุขมากๆนั้นอีกาของอากินะก็บินมาเกาะที่หน้าต่างและพูดว่า.....

“ก๊าๆ~ขอให้ไปตรวจพื้นที่ป่าทางตอนใต้ทามิกะ ยามิเองก็ให้ร่วมภารกิจนี่ด้วยก๊าๆ~”อีกาของอากินะ

“ชิ!ขัดความสุขจริง!!”ยามิลุกออกจากตัวอากินะและไล่จับอีกาของอากินะอย่างบ้าคลั่ง

“พอเถอะยามิไปเตรียมตัวได้แล้ว”อากินะ

“ค๊าาา~”ยามิ

.

.

.

หลังจากนั้นไม่นานอากินะและยามิก็ได้ออกเดินทางและในระหว่างทางก็พบกับ..

“อาร่าๆจะไปแล้วหรอจ๊ะ”ชิโนบุนั้นเองที่บังเอิญเดินมาเจอกับพวกอากินะพอดี

‘อีกแล้วหรอจะพูดอะไรออกไปต้องคิดให้ดีๆก่อนนะตัวเรา!’อากินะ

“สวัสดีค่ะท่านชิโรบุพวกฉันได้ภารกิจไปสำรวจป่าทางตอนใต้น่ะค่ะ”ยามิที่เห็นอากินะเงียบๆไม่พูดก็ได้รีบพูดแทนสะเลย

‘กู๊ดจ็อบ!!ยามิ!!’อากินะ

“เห~ฉันเองก็ได้รับภารกิจนี้เหมือนกันจ๊ะงั้นก็ไปด้วยกันเลยนะ”ชิโนบุ

‘อ้าวเห้ย!!!’อากินะ

“อะเอ่อ...งะงั้นก็ขอรบกวนด้วยนะคะ”นามิเหล่มองอากินะเล็กน้อยแต่ก็นะทำไงได้ก็เลยต้องยอมรับไปแต่โดยดี

“อากินะ!”ยามิสะกิดอากินะและกระซิบเบาๆเรียกสติอากินะ

“อะ!ขะขอฝากตัวด้วยนะคะ”อากินะ

“แหมๆ~ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้งั้นไปกันเถอะจ๊ะ~”ชิโนบุ

“เย้~”ยามิ

“....”อากินะ

‘หวังว่าจะไม่โกรธนะที่เราดันถามอะไรแทงใจดำแบบนั้นไปตอนนั้นยังไม่คุ้นเคยกับร่างกายด้วยเลยหลุดปากไป...’อากินะ

“อะจริงด้วยอากินะจังตอนนั้นน่ะที่บอกว่ารอยยิ้มของฉันฝืนๆนี่หมายความว่าไงหรอจ๊ะ”ชิโนบุ

‘เอาแล้วไง!!’อากินะ

“.........”ยามิเองก็หมดหนทางจะช่วยจึงหันหน้าหนีและผล่อยให้อากินะรับชะตากรรมไป

“ว่าไงจ๊ะบอกฉันหน่อยสิ”ชิโนบุพูดด้วยน้ำเสียงอย่างกดดัน

“อะเอ่อคือก็แค่ลางสังหรณ์น่ะค่ะ”อากินะ

‘จะให้บอกว่าอ้อดูมังงะกับอนิเมะมาค่ะอย่งี้หรอใครจะไปเชื่อได้เล้า!!’อากินะ

“ลางสังหรณ์หรอจ๊ะแหมๆ~ก็นะฉันแค่อยากจะไม่ทำให้ทุกคนเป็นห่วงน่ะ”ชิโนบุ

“ต่อให้ตัวคุณเองต้องโดดเดี่ยวหรอคะ”อากินะ

‘ยังไงก็ต้องแก้!!จะให้เธอคนคิดในแง่แก้แค้นอย่างเดียวไม่ได้ตายเป็นตายเว้ย!!’อากินะ

“มะหมายความว่าไงหรอจ๊ะ”ชิโนบุ

“ก็ตามนั้นแหละค่ะแม้ตัวเองจะโดดเดี่ยวหรือต่อให้ตายยังไงก็จะยิ้มแบบฝืนๆหรอคะ”อากินะ

“ระเรื่องนั้น”ชิโนบุ

“ฉันเข้าใจนะคะคนสำคัญที่อสูรฆ่าไปต่อหน้าต่อตาเจ็บปวดสินะคะอยากจะแก้แค้นสินะคะ”อากินะ

“อึก!...เธอจะไปเข้าใจอะไรละ-“ชิโนบุ

“เข้าใจสิคะ!!!!การมีชีวิตน่ะ!!!อยู่เพื่อความสุขน่ะ!!!คนที่ปกป้องเราย่อมต้องการให้เรามีความสุขย่อมไม่อยากเห็นเราต้องทนทุกและเคียดแค้นไปวันๆ”อากินะ

“มันก็ถูกที่ต้องการแก้แค้นแต่ถ้าคุณตายไปล่ะคุณไม่คิดว่าคนรอบๆตัวคุณจะเศร้าเหรอคะ!!”อากินะกล่าวจบชิโนบุก็มองค้างนิ่งไปเลยส่วนทางยามินั้นถึงกับน้ำตาซึมกับบทพูดของอากินะ

“ฮ่ะๆ~จากแค่จะถามเฉยๆฉันกลับโดนเทศนาสะงั้นเธอนี่น่าสนใจจริงๆเลยนะอากินะจัง”ชิโนบุกล่าวพร้อมจิ้มไปที่ไหล่ของอากินะรัวๆด้วยสีหน้ายิ้มๆแต่ดูหงุดหงิดชัดเจน

จึก!

จึก!!

จึก!

“อะเอ่อท่านชิโนบุคะพะพอได้แล้วมั่งคะอากินะหน้าถอดสีแล้วนะคะ”ยามิ

“อาร่าๆ~ขอโทษนะจ๊ะ ฮุๆๆ~”ชิโนบุ

“มะไม่เป็นอะไรค่ะแฮะๆยังไงๆก็ขอโทษด้วยนะคะที่แาจจะพูดล่วงเกิน-“อากินะพูดไม่ทันจบชิโนบุก็เอานิ้วชี้มาแตะปากของอากินะไว้

“ไม่ต้องพูดแล้วอีกอย่าง....ขอบคุณนะ”ชิโนบุพูดพร้อมยิ้มอย่างจริงใจและสดใสที่สุดเท่าที่เคยทำมาและนี่คือครั้งแรก

ตึกๆ

ตึกๆ

“ค..ค่ะ”อากินะ

‘สวยจัง...ถึงจะรู้ว่าสวยก็เถอะแต่เมื้อกี้เอาใจเต้นรัวๆเลยแฮะ..’อากินะ

“อากินะคนบ้า..”ยามิได้แต่หึงเล็กน้อยแต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้...

.

.

.

.

 










































 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

430 ความคิดเห็น

  1. #206 Sunny_Kay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 17:01

    ไม่มีอะไรจะเม้นแล้ว ไอ่หมาเห็นหน้าแล้วลืมหมดเล๊ยยยยย!!!!!

    #206
    0
  2. #26 0847787374 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 05:45
    หมาบ้าแกทำให้ฉันตกใจและหัวเราะ5555555
    #26
    0
  3. #21 7god (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 17:29

    อยากโดนชืโนบุยิ้มน่ารักๆใส่บ้างอะ

    #21
    0
  4. #19 Popparnpun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 14:00
    หลอน-
    #19
    0
  5. #18 Win-u2548 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 12:49
    เอามันออกไป หลอนเกินไปแล้ว น้องหมา!!!!!!!!
    #18
    0
  6. #17 catDavil (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 11:44
    เเมวเม้น
    #17
    0