คามิสะ อากินะ

ตอนที่ 38 : ตอนที่37 ภารกิจแรกหลังจากวันหยุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    16 ก.ย. 63

ก่อนจะเริ่มความเดิมตอนที่เเล้ว..

“เนซึโกะหลับไปแล้วหรอเนี่ย..ก็นะถึงจะเป็นอสูรแต่ก็คือเด็กอยู่ดี..”อากินะกล่าวจบก็นำร่างของเนซึโกะที่กำลังกอดตนอยู่ให้นอนเรียบกับเตียงนอน

ก่อนจะห่มผ้าห่มให้เนซึโกะส่วนอากินะนั้นก็นอนลงตามและครุ่นคิดอะไรบางอย่าง..

‘อยากเห็นเนซึโกะตอนร่างอสูรเต็มตัวจัง..แต่ก็นะเราตัดบทเธอไปแล้วนี่น่ะคงต้องรออีเว้นข้างหน้าหมู่บ้านช่างตีดาบสินะ..แต่ก็อีกตั้ง2เดือน’อากินะ

‘ไม่ได้สิเราจะทำอะไรเอาแต่ใจไม่ได้เราต้องช่วยผู้คนนะ..คิดมากปวดหัวจังนอนดีกว่า..’อากินะ

“ฝันดีนะเนซึโกะจัง”อากินะกล่าวพร้อมลูบหัวเนซึโกะก่อนที่ตัวเองจะหลับตานอนไป..

แต่..

กึกๆ

‘หือ?’อากินะสงสัยว่ามีอะไรตกใส่ตัวของตนและพอเอื่อมมือไปหยิบมาดู..

‘ไม้ไผ่??-หรือว่า!’อากินะรู้แล้วว่านั้นคือไม้ไผ่ที่เนซึโกะคาบเอาไว้ก็รีบหันไปหาเนซึโกะ

ดึ๋ง~

“นะนุ่ม”อากินะพูดในขณะที่หน้าของตนกำลังกำลังสัมผัสอะไรสักอย่างนุ่มๆและนั้นก็คือหน้าอกของเนซึโกะนั้นเอง

‘เดี๋ยวนะหน้าอกเด็กอายุ13มันใหญ่ขนาดนี้เลยหรอ?อย่าบอกนะว่า!’อากินะพลักตัวเองออกจากภูเขานุ่มๆและมองหน้าเนซึโกะทันที

และภาพที่อากินะเห็นก็คือภาพของเนซึโกะที่ตอนนี้มีเขายอกข้างหนึ่งและดูๆแล้วเหมือนเนซึโกะจะตัวโตขึ้นมากเช่นกันและมีรอยปราณเหมือนรากไม้ตามตัว

‘นะนี่มันร่างอสูรเต็มพลังของเนซึโกะ!!ทำไมถึ-‘อากินะคิดไม่ทันจบก็ถูกเนซึโกะดึงตัวไปซุกหน้าอกตัวเองตามเดิมแถมยังแรงมากกว่าเดิมอีก

‘หะหายใจไม่ออก!’อากินะ

“พี่...อา..กิ..น๊า..า~”เนซึโกะพูดติดๆนิดหน่อยแต่ก็รวมเป็นประโยคได้

อากินะเริ่มเกิดอาการเวียนหัวจากการขาดลมหายใจก่อนจะตั้งสติและใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักกอดจากเนซึโกะทันที

ปัก!

“แค่กๆนะเนซึโกะ”อากินะกล่าวด้วยน้ำเสียงกระเซ้าและหายใจถี่ๆและมือทั้งสองข้างก็พยายามดันตัวคนข้างหน้าเอาไว้

แต่ก็สู้แรงคนข้างหน้าไม่ได้เลยก่อนที่คนข้างหน้าจะพูดขึ้นมาว่า..

“ไม่...ต้อง...ห่วงนะ...”เนซึโกะในร่างที่โตขึ้นอย่างมากพูดขึ้นก่อนจะจับแขนทั้งสองข้างของอากินะกดเตียงนอนเท่ากับว่าตอนนี้

อากินะกำลังนอนอยู่บนที่นอนและโดนเนซึโกะร่างอสูรเต็มพลัง(ตัวโตขึ้นแถมบึ้มด้วย)กดแขนทั้งสองข้างของอากินะและคร่อมอากินะอยู่

‘เดี๋ยวนะทำไมจู่ๆถึงตัวโตได้ล่ะระหรือว่าเกี่ยวกับไม้ไผ่ที่...คาบไม่น่าใช่นะ...หรือว่ามีอะไรไปกระตุ้นให้พลังเต็มสูบออกผลงั้นหรอ’อากินะครุ่นคิดหนัก

แต่ในทางเนซึโกะที่จ้องอากินะไม่วางตาก็ได้ก้มลงไปใกล้ใบหน้าของอากินะและโลมเลียใบหน้าของอากินะทันที

แผล็บ~

แผล็บ~

“ดะเดี๋ยวเนซึโกะปะปล่อยพี่นะ”อากินะกล่าวด้วยเสียงสั่นๆพร้อมกับพยายามดิ้นให้มือหลุดจากการจับของเนซึโกะ

‘แรงเยอะโครต!!ดิ้นไม่หลุดเลย!!’อากินะ

“อ๊า~พี่...จ๋า~..”เนซึโกะเลิกเลียใบหน้าของอากินะแล้วแต่ก็ไปพูดข้างๆหูอากินะแทนและนั้นก็ทำให้อากินะหน้าแดงและสยิ๊วกิ้วไปทั้งตัว

“นะเนซึโกะ”อากินะเรียกให้เนซึโกะมองมาทางตนและเธอก็หันมามองจริงๆ

“ค๊..า~..?”เนซึโกะพูดพร้อมเอียงหัวอย่างสงสัย

‘ทำไมถึงไม่คลุ้มคลั่งล่ะหรือว่ากำลังมึนงงหรอ’อากินะ

“ปล่อยมือพี่ก่อนได้ไหมพี่ขยับไม่ได้”อากินะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่มๆนุ่มนวล

“ม่า..ย..อา...ว~”เนซึโกะกลับตอบมาอย่างทันท่วงทีก่อนจะขยับหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าของอากินะอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้..

จุ๊บ~

“อื้อ!~”อากินะ

แต่..ครั้งนี้เนซึโกะไม่ได้จะโลมเลียหน้าจองอากินะแต่กลับประกบจูบปากกับอากินะแทนสะงัน..

‘ระเราโดนจูบปาก!!!นุ่ม!!-ไม่ใช่!!ถ้าปล่อยไว้แบบนี่แย่แน่ๆ!!’อากินะที่เหมือนจะเคลิ้มตามในตอนแรก

แต่จู่ๆด้วยใจแห่งสุภาพบุรุษ(ชาติก่อน)ก็ตั้งสติได้ก่อนจะรอให้เนซึโกะหยุดจูบเพื่อหายใจใช่พลังปราณและเมื่อเนซึโกะถอดจูบออกแล้วนั้น..

“อื้อ-“เนซึโกะที่ถอดจูบออกมาแล้วก็ถูกอากินะใช้แรงผสมพลังปราณสู้แรงจนหลุดจากการจับแขนทั้งสองข้างก่อนจะสับหลังคอเนซึโกะจนหลับไปทันที

แต่กว่าจะสับคอได้ดูเหมือนเนซึโกะเองก็ตามความเร็วมือจองอากินะและเหมือนจะหลบได้แต่สุดท้ายก็โดนสับคอจนได้ด้วยความเร็วที่อากินะเอาจริงนิดหน่อย..

ฟึบ!

ปั๊ก!

“อื้อ~”เนซึโกะ

“แฮ่กๆไม่นึกเลยว่าจะไวขนาดนี้”อากินะหอบเล็กน้อยจากการหายใจเร็วในเวลาอันสั้นเพื่อให้ตัวเองไวกว่าเนซึโกะผลก็เลยหอบเล็กน้อยอย่างที่เห็น...

“แต่ว่าทำไมจู่ๆถึงไปอยู่ในร่างนั้นได้ละ”อากินะหันกลับไปมองเนซึโกะที่ตอนนี้กลับมาอยู่ในร่างเด็กอายุ12แล้ว

“คิดไปก็ปวดหัวนอนดีกว่า..”อากินะกล่าวจบก็ลูบหัวเนซึโกะเล็กน้อยและห่มผ้าให้ก่อนตัวเองจะนอนหลับไป..

‘เกือบเสียครั้งแรกให้เด็กอายุ12แล้วไหมล่ะ...’อากินะกล่าวนความคิดก่อนจะนอนหลับไป....

.

.

.

และแล้วเวลาก็ผ่านไป5วัน..

เท่ากับว่าวันนี้คือวันที่อากินะสามารถกลับไปทำภารกิจได้แล้วนั้นเอง

และวันหลังจากที่อากินะเกือบจะโดนเนซึโกะร่างอสูรจับกดนั้นพอเช้าวันต่อมาก็กลายเป็นว่าเนซคโกะจำอะไรไม่ได้เลย

แถมถ้าเป็นปกติทุกๆคืนยามิจะต้องแอบเข้ามานอนด้วยแต่คืนนั้นกลับไม่เข้ามานอนและบอกเหตุผลว่า

“ก็จู่ๆพอจะไปหาก็มีเชือกมัดมือเค้าเเล้วอ๊าา~”ยามิกล่าวออกมาแบบนั้น

และสุดท้ายก็ได้รู้ว่าคนที่ไปมัดนั้นก็คือคานาตะที่แอบไปมัดเอาไง้นั้นเองเพื่อไม่ให้ไปรบกวนการพักผ่อนของตัวอากินะ

นั้นคือสิ่งที่คานาตะบอกมาแต่ในใจทำไปทำไมไม่มีใครรู้~

“(ยิ้ม)”คานาตะ

‘ทำไมมันดูสยอง...’อากินะ

และวันต่อๆมาก็ไม่มีอะไรมากนักส่วนมากก็จะหมดไปกับการเล่นหมากรุกหรือไม่ก็วิ่งเล่นกับคานาตะเเละเนซึโกะ

อาจจะมีแอบๆไปฝึกร่างกายเพื่อไม่ให้ถื่อไปบ้างตอนแรกยามิเองก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่แต่ฟังเหตุผลไปมาก็กลับมาฝึกซ้อมด้วยเช่นกัน

“ฝะฝึกเพื่อไม่ให้ร่างกายถื่อไงคะ..นะ.นะคะแค่ฝึกนิดหน่อยเอง”และนี่ก็คือเหตุผลที่อากินะพูดและทำให้ยามิยอมรับได้

กลับมาปัจจุบัน..

“วันหยุดวันสุดท้ายแล้วหรอ~ม่ายน๊า~”ยามิบ่นในขณะที่ตนเองกำลังสะลึมสะลือกอดแขนอากินะที่นั่งอยู่บนโซฟาอยู่

“นี่ไปล้างหน้าก่อนสิยังไม่ตื่นดีเลย..”อากินะ

“วันนี้วันสุดท้ายแล้วหรอคะเนี่ย...”คานาตะกล่าวออกมาด้วยความเศร้า...

‘คงจะสนุกสินะที่ได้ทำอะไรตามใจบ้าง’อากินะคิดเสร็จก็ลูบหัวของคานาตะที่นั่งอยู่ใกล้ๆทันทีด้วยความเอ็นดูและพูดออกมาว่า..

“ถ้าอยากมาอีกก็มาได้นะคะที่นี่ต้อนรับเสมอ”อากินะกล่าวพร้อมยิ้มกระชากใจสาวน้อยตรงหน้าไปโดยไม่รู้ตัว

!!

“ขะ..ค่ะ”คานาตะก้มหน้าแดงแจ๋ของตนทันทีเพื่อไม่ให้อากินะเห็น

‘ท่านอากินะบ้าทีสุดเลย!! >///<‘คานาตะ

‘ก้มหน้าแบบนั้นแต่เมื่อกี้เห็นยิ้มนะคงจะดีใจสินะเป็นเด็กดีขนาดนี้ก็ต้องใจดีสิ~’อากินะก็ยังคงความเป็นตัวเอกฮาเร็มเช่นเคย..

และพอถึงเวลาเที่ยงอากินะกับยามิก็แต่งตัวเต็มยศ(ของตัวเอง)และพาคานาตะไปส่งคืนให้กับคากายะพร้อมกับไปรับภารกิจด้วย

.

.

.

ผ่านไปสักพักพวกอากินะก็ได้มาถึงคฤหาสน์ของคากายะแล้ว..

“มาแล้วหรอครับ”คากายะพูดในขณะที่กำลังนั่งดื่มชากับภรรยาของตนหรือก็คือคุณอามาเนะนั้นเอง

“ค่ะท่านคากายะ/ค่ะท่านโอยากาตะ”อากินะและยามิพูดพร้อมกันและคุกเข่าข้างหนึ่ง

“เป็นไงบ้างคานาตะ”คากายะถามด้วยรอยยิ้มและอามาเนะเองก็ยิ้มอย่างมีความสุขเช่นกัน

“กะกะก็ปะปกะกะติ-ขะขอตัวนะคะ!”คานาตะกล่าวอย่างติดๆขัดๆก่อนจะก้มหัวให้ผู้ปกครองตนทั้งสองคนและรีบเดินออกจากตรงนั้นไปทันที

“แหมๆงั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”อามาเนะหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆลุกและเดินตามคานาตะไป..

“ขอบคุณที่ดูแลคานาตะนะครับ”คากายะกล่าวขอบคุณออกมา

“ไม่เป็นไรค่ะจริงๆแล้วคานาตะดูแลพวกเรามากกว่าค่ะ”อากินะ

“นั้นสินะคะทำอาหารได้อร่อยสุดๆไปเลยค่ะ”ยามิกล่าวเสริม

“ฮ่ะๆ~ได้ยินแบบนี่ก็ดีใจครับงั้นจะไปทำภารกิจเลยไหมครับ”คากายะหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่แนจะกล่าวออกมา..

“ค่ะ”อากินะ

“งั้นดิฉันขอตัว-“ยามิที่เป็นแค่หน่วยระดับสูงนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้เป็นถึงเสาหลักก็เลยจะเดินออกไปให้อากินะคุยในฐานะเสาหลักไป

แต่ยามิยังพูดไม่ทันจบคากายะก็พูดขึ้นมาทันทีเลยว่า..

“คุณยามิเองก็อยู่รับภารกิจไปด้วยกันเบยก็ได้ครับเพราะยังไงๆพวกคุณก็คือคู่หูกันอยู่แล้ว”คากายะ

“นั้นสิยามิ”อากินะ

‘สองหัวดีกว่าหัวเดียวละนะยามิเองก็เก่งใกล้ๆกับเสาหลักแล้วด้วย’อากินะ

“ค่ะท่านโอยากาตะ”ยามิกล่าว

‘ดีใจจังอากินะเองก็ยอมรับเราแล้วด้วย’ยามิ

“งั้นภารกิจที่จะให้.....”คากายะ

.

.

.

.


สองหมอที่เก่งที่สุด~











































 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #317 ยูริบันไซ!! (@yuri202) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 20:37
    โย้ววว
    #317
    0
  2. #316 catDavil (@catDavil) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 16:30
    เเมวเม้น
    #316
    0
  3. #315 0847787374 (@0847787374) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 06:49
    2หมอที่เก่งที่สุดและเมียที่โหดที่สุดด้วยอีกอย่าง5555
    #315
    0
  4. #314 TomusG (@TomusG) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 05:10
    อืม ดีๆ
    #314
    0