คามิสะ อากินะ

ตอนที่ 10 : ตอนที่9 พลังพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    25 ก.ค. 63

และก็ผ่านมาอีก7วันหลังจากที่อากินะได้ฝึกการเพ่งจิตและชิโนบุก็ได้เปิดใจให้กับอากินะและเล่าถึงความโศกเศร้าของการเสียพี่สาวของตนไปเพราะอสูร

แต่สุดท้ายอากินะนั้นก็ได้ปลอบกล่าวให้กำลังใจกับชิโนบุและบอกให้ชิโนบุมองสิ่งที่ตัวเองมีในปัจจุบันเอาไว้

และด้วยคำพูดนั้นก็ทำให้ชิโนบุคิดอะไรบางอย่างได้และจากนั้นชิโนบุเวลาเจออากินะก็จะยิ้มให้และคุยด้วยท่าทีที่มีความสุขมาก

ส่วนทางยามิเองนั้นก็หายดีแล้วเพราะพลังกายในการรักษาของยามินั้นสูงมากจนชิโนบุเองก็ยังแปลกใจเพราะถ้าซี่โครงหักก็ควรใช้เวลารักษาเป็นเดือนๆ

“เพราะฉันแข็งแรงไงล๊าา~”ยามิกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

“จ้าๆพูดมาเป็นร้อยๆรอบเเล้วเนี่ย”อากินะ

“แหมๆ~ยามิอย่าหยุดวิ่งสิจ๊ะ”ชิโนบุกล่าวพร้อมเหวี่ยงหมัดไปมา

“คะค๊า!!!”ยามิ

และตอนนี้ยามิและอากินะก็กำลังฝึกฝนเหมือนกับพวกทันจิโร่ทั้งวิ่งและยกหินหนักๆถ้วยชาสาดน้ำและเป่าน้ำเต้าขนาดใหญ่ให้แตก

ตอนนี้อากินะทำมาหมดแล้วเหลือแค่อย่างเดียวเลยก็คือน้ำเต้าส่วนยามินั้นยังเหลืออีกสามอย่างนั้นก็คือถ้วยน้ำชาน้ำเต้าและก็วิ่งที่กำลังทำอยู่

“ให้เธอที่พึ่งหายไปวิ่งแบบนั้นจะกีหรอคะคุณชิโนบุ”อากินะ

“ตอนแรกฉันก็กังวลใจจ๊ะแต่พอตรวจดูแล้วกระดูกของยามิจังนั้นกลับเข้าที่ได้ไวมากแถมระบบไหลเวียนของเลือดตอนที่เจ็บเองก็เคลื่อนไหวไวเหมือนจะเป็นปฏิกิริยาของร่างกายให้เร่งการรักษาไม่แน่ตระกูลยามิจังอาจจะมีพลังพิเศษรักษาตัวเองไวก็ได้นะจ๊ะ”ชิโนบุ

“แบบนั้นเองหรอคะ”อากินะ

‘งี้นี่เองอาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆก็ได้’อากินะ

“จริงสิฉันอยากถามอากินะมานานเเล้วล่ะ”ชิโนบุถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อะไรเหรอคะ?”อากินะ

“ทำไมเธอสูงจัง...อายุน้อยกว่าฉันแท้ๆไม่สบอารมณ์เลย”ชิโนบุกล่าวจบก็จิ้มไหล่ของอากินะรัวๆด้วยความไม่พอใจ

จึกๆๆ

จึกๆๆ

“ขะขอโทษค่ะ”อากินะ

“หุหุ~ฉันแค่ล้อเล่นน่า~”ชิโนบุหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่จะมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี

“คานาโอะมานี้สิจ๊ะ”ชิโนบุทักทายและเรียกให้หญิงสาวเดินมาทันทีนั้นก็คือคานาโอะนั้นเอง

“.......”คานาโอะก็เดินมาอย่างเงียบๆและยิ้มหน่อยๆ

“ไม่สนใจมาฝึกด้วยกันหรอจ๊ะ”ชิโนบุ

“......”คานาโอะส่ายหัวก่อนจะก้มหัวนิดหน่อยและเดินออกไป

“เฮ้อ...เด็กคนนี้..”ชิโนบุ

‘ยังไม่เปิดใจคุยกับใครสินะ’อากินะ

“อากินะเธอต้องไปหาท่านโอนาตาตะไม่ใช่หรอจ๊ะ”ชิโนบุ

“อ่ะ!!จริงด้วย!!งั้นขอตัวนะคะยามิ!!เดี๋ยวฉันกลับมานะ!!”อากินะ

“โอ้!!ซื้อขนมมาด้วยน๊าาาา!!”ยามิตอบทั้งๆที่ยังวิ่งอยู่บนกำแพงไม้ไผ่อยู่

.

.

.

“สวัสดีค่ะท่านอามาเนะ”อากินะทันทีที่เข้ามาถึงตัวคฤหาสน์ก็เจอผู้หญิงผมขาวสวยทันทีนั้นก็คืออามาเนะนั้นเองและก็ได้ทักตามมารยาทไป

“สวัสดีค่ะคุณอากินะเชิญตามมาเลยค่ะ”อามาเนะกล่าวก่อนจะเดินนำอากินะมาถึงห้องที่คากายะและลูกๆทั้ง5คนอยู่

“ขออนุญาตนะคะ”อากินะค่อยๆคุกเข่าคลานเข้าไปและนั่งบนเสื่อที่ปูเอาไว้

“ขอโทษที่รบกวนนะครับแต่ผมมีเรื่องจะต้องคุยกับคุณจริงๆ”คากายะ

“ไม่เป็นไรค่ะถ้าเป็นท่านโอยากาตะฉันไม่ถือค่ะ”อากินะ

“งั้นเรื่องที่ผมจะพูดนะครับก็คือเรื่องปราณของคุณ”คากายะ

“ปราณ...ของฉันหรอคะ”อากินะ

‘มันทำไมละจริงอยู่ที่สีมันแปลกๆอะนะ’อากินะ

“ครับตามข้อมูลในหนังสือตระกูลของผมมากกว่า200ปีปราณเพลิงของคุณครั้งสุดท้ายที่มีการจดบันทึกคือเมื่อ100ปีก่อนครับ”คากายะ

‘นานขนาดนั้นเชียว!!เอ่ะว่าแต่มีคนมีปราณแบบเราด้วยหรอ’อากินะ

“แล้วมันแปลกหรอคะ”อากินะ

“ไม่หรอกครับแต่ตามที่บันทึกเอาไว้ปราณของคุณคือปราณแบบพิเศษครับ”คากายะ

“พิเศษหรอคะ?”อากินะ

“ครับปราณเพลิงของคุณนั้นสามารถรักษาบาดแผลและทำร้ายแค่อสูรเท่านั้นครับ”คากายะ

‘ห๊ะ!!รักษาบาดแผลได้!!ก็ว่าทำไมเวลาใช่แล้วรู้สึกอบอุ่นและไม่เหนื่อยเลย’อากินะ

“อาจจะเป็นการขอที่เห็นแก่ตัวมากไปหน่อยแต่ช่วยใช่ปราณไฟนั้นกับตัวผมได้ไหมครับ”คากายะ

“มันจะดีหรอคะถ้ามันไม่ใช่อย่างที่ท่านคิดล่ะ”อากินะ

‘ยังไงๆก็ต้องถามให้แน่ใจก่อนละนะ’อากินะ

“ผมเชื่อครับยังไงๆอีกไม่นานผมก็จะหมดอายุไขแล้วแต่ถ้าได้เปลวเพลิงรักษาหน่อยผมอาจจะอยู่ต่อได้อีกสักพัก”คากายะ

“คุณคะ..”อามาเนะแสดงอาการเป็นห่วงออมาอย่างชัดเจนแม้แต่ลูกๆของคากายะเองก็เช่นกัน..

“เข้าใจแล้วค่ะ”อากินะกล่าวจบก็ลุกขึ้นยืนและมายืนข้างๆคากายะและขออนุญาตเเตะที่มือของคากายะ

“ขออนุญาตนะคะท่าน”อากินะ

“ครับ”คากายะ

‘ต้องทำไงเนี่ย..หรือแค่ส่งปราณออกไปคลุมตัวคุณคากายะก็พอนะ...ต้องลอง..’อากินะ

อากินะหลับตาลงก่อนที่สักพักมือของคากายะจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นนั้นก็คือเปลวเพลิงสีชมพูทีค่อยๆขึ้นมาคลุมทั้งตัวของคากายะ

“อบอุ่น...มากครับ”คากายะพูดมาอย่างสบายใจและแผลที่หน้าของตนนั้นก็ค่อยๆหายไปแต่ก็ยังเหลืออยู่นิดหน่อยส่วนดวงตาเองก็กลับมาใช่งานได้แล้ว...

อามาเนะและลูกๆเห็นแบบนั้นก็แสดงอาการดีใจออกมาอย่างมาก

“เปลวเพลิงของฉันรักษาให้แล้วนะคะ”อากินะ

“ขอบคุณนะครับผมไม่รู้จะตอบแทนยังไงดีที่ทำให้ผมกลับมามองเห็นและอาการดีขึ้นอีกครั้ง”คากายะพูดทั้งน้ำตาและได้สวมกอดลูกๆและภรรยาของตน

“ไม่เป็นไรค่ะแต่ดูจากอาการแล้วเหมือนจะรักษาให้หายสนิทไม่ได้เพราะฉะนั้นฉันจะมารักษาให้ทุกๆเดือนนะคะ”อากินะ

“ขอบคุณนะครับ”คากายะ

“ขอบคุณจริงๆนะคะคุณอากินะ”อามากนะพูดูดทั้งน้ำตาและก้มหัวให้ลูกของเธอเองก็เช่นกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ”อากินะเองก็ก้มหัวให้เช่นกันก่อนจะเดินออกไปให้ครอบครัวนั้นมีความสุขไป

“เปลวเพลิงเรารักษาคนได้และทำร้ายอสูร...อืม”อากินะกำมือและยิ้มก่แนจะรีบเดินออกมาแต่ก็หลงนิดหน่อยเพราะมันกว้างใหญ่เหลือเกิน....

‘เอ่ะ...ทางไหนเนี่ย!!!’อากินะ

“ให้ฉันพาออกนะคะ”เด็กสาวผมสีขาวหรือก็คือหนึ่งในลูกของคากายะแลอามาเนะ

“เธอ...”อากินะกำลังนึกชื่อในมังงะแต่จำไม่ได้...

“อุบุยาชิกิ คานาตะค่ะท่านอากินะ”คานาตะ

“ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ”อากินะ

“ไม่เป็นไรค่ะเพราะฉันเองก็ยังไม่ได้แนะนำตัวด้วยให้ฉันพาออกไปนะคะ”คานาตะ

“แฮะๆรบกวนด้วยนะคะ”อากินะกล่าวจบคานาตะก็เดินนำอากินะออกมาถหน้าคฤหาสภายในไม่กี่นาที

‘ออกมาง่ายๆและแฮะ....’อากินะ

“ขอบคุณนะคะ”อากินะ

“ไม่หรอกค่ะฉันเองต่างหากที่ต้องขอบคุณที่ช่วยรักษาให้ท่านพ่อขอบคุณนะคะท่านอากินะ”คานาตะ

“ไม่เป็นไรค่ะงั้นไปเจอกันใหม่นะคะคานาตะ”อากินะพูดจบก็ยิ้มนิดหน่อยก่อนจะเดินออกไปพร้อมปล่อยให้เด็กสาวหน้าแดงกับรอยยิ้มของอากินะเมื่อกี้

“..•//////•..”คานาตะ

ในระหว่างทางที่อากินะกำลังจะกลับนั้นอากินะก็ไม่ลืมที่จะซื้อขนมดังโงะและอื่นๆเพื่อเอาไปให้ยามิและคนในคฤหาสน์ผีเสื้อด้วย

“ได้มาเยอะแฮะเราเองก็รวยมากพอสมควรเลยนะเนี่ย~”อากินะกล่าวก่อนจะเดินกลับคฤหาสน์ผีเสื้อไป...

.

.

.

วันถัดมา

ทางอากินะและชิโรบุนั้นก็ถูกเรียกมาโดยคากายะอีกครั้งหนึ่งส่วนยามินั้นก็กำลังฝึกกับอาโออิและคานาโอะ

“มาแล้วค่ะท่านโอยาคาตะ”ชิโนบุและอากินะนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งที่ลานกว้างในคฤหาสน์ของคากายะ

“ผมมีภารกิจสำคัญที่จะให้ระดับเสาหลักอย่างคุณต้องไปครับ”คากายะ

“ค่ะท่านที่ไหนหรอคะ”ชิโนบุ

‘ห๊ะ!?ระดับเสาหลักคงไม่รวมเราด้วยหรอกนะ’อากินะ

“ที่ป่าทางเหนือครับนักล่าอสูรที่ผมส่งไปต่างก็ติดต่อไม่ได้ผมเกรงว่าอาจจะมีอสูรจันทราเลยอยากให้พวกคุณไปขอรบกวนด้วยนะครับ”คากายะ

“ค่ะ/ค่ะท่านโอยากาตะ”ทั้งสองกล่าวพร้อมกันก่อนจะเดินออกมาจากคฤหาสน์แต่ก่อนจะออกไปนั้น..

“ท่านอากินะ!”คานาตะ

“คานาตะ”อากินะมองไปยังต้นเสียงนั้นก็คานาตาที่วิ่งออกมาพร้อมถือกล่องอะไรบางอย่าง

“นะนี่ค่ะ”คานาตะยื่นกล่องให้อากินะอย่างอายๆหน้าแดงและวิ่งกลับไปหาคุณอามาเนะที่ยิ้มอย่างมีความสุข

“เอ๋?กล่องข้าว”อากินะ

“แหมๆๆๆๆๆ~”ชิโนบุยิ้มแต่มือนั้น...

จึกๆ

จึกๆๆๆ

จึกๆๆๆ

“โอ้ยๆเจ็บนะคะคุณชิโนบุ”อากินะ

“แหมๆๆ~เจ็บจนตายไปเลยก็ได้นะจ๊ะ~”ชิโนบุพูดออกมาทั้งๆอารมณ์เสียแต่ยิ้มอยู่

‘เอ้า!!??’อากินะ

.

.

.

.


ใจเย็นไอสอง~
 


 


























 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

430 ความคิดเห็น

  1. #209 Sunny_Kay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 17:38

    หึงแหละ 555

    #209
    0
  2. #49 hoxlas (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 16:05
    ใครจะคิดว่าผญชอบผญละ
    #49
    0
  3. #48 gaem2540 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 15:25
    รูปน่ารักจัง
    #48
    0
  4. #46 0621198225 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 13:19
    ชิโนบุหึงอากินะแหละแต่เหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้นี้ซิ
    #46
    0
  5. #45 7god (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 12:45

    หึงและดูออก

    #45
    0
  6. #44 AyameChan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 10:58
    รูปได้อยู่นะคะ
    #44
    0
  7. #43 MEOWSPB (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 10:29

    ต่อหน่อยจิ~
    #43
    0
  8. #42 KenKrk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 10:19
    ต่อคราบบบ~~~
    #42
    0