คัดลอกลิงก์เเล้ว

เด็กผู้หญิงริมหน้าต่าง

โดย Iccyrose

ยอดวิวรวม

17

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


17

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ส.ค. 58 / 12:38 น.
นิยาย 硼˭ԧ˹ҵҧ เด็กผู้หญิงริมหน้าต่าง | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องสั้นสยองขวัญหรือเปล่าก็ไม่รู้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ส.ค. 58 / 12:38


เด็กหญิงริมหน้าต่าง

                นชั้นสองของบ้านไม้สีซีดที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านอันเงียบสงบในแถบทะเลสาบโลโกส มันเป็นบ้านเก่าที่ดูเหมือนจะไม่มีคนอยู่อาศัย ทว่ามันก็มีอยู่ บนชั้นสองของบ้าน เด็กสาวใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโตสีนิลเช่นเดียวกันกับเส้นผมตรงยาวจรดพื้นนั่งมองภาพนอกหน้าต่างห้องนอนด้วยสายตาเหม่อลอยไร้อารมณ์ เธอสบตาเข้านกกาที่บินมาเกาะอยู่บนกิ่งไม้สีทะมึนที่ปลายยื่นเข้ามาแทบจะชี้หน้าเธอ  เธอมองดอกไม้สีแดงสดที่ไหวตัวตามสายลม แมวน้อยตัวอ้วนสองตัวที่เดินอุ้ยอ้ายข้ามทุ่งหญ้าสีเข้มออกจากรั้วบ้านของเธอไป ให้ตายสิแมวพวกนั้นช่างน่าอิจฉาอะไรเช่นนี้ อย่างน้อยพวกมันก็ไปไหนมาไหนได้ตามแต่ใจ ไม่เป็นไร เด็กสาวคิด อย่างน้อยเธอก็มีดวงจันทร์เป็นเพื่อน ทว่าบรรยากาศเงียบสงบชวนให้นึกถึงเรื่องราวปรัมปราน่าขนลุกที่เธออ่านอยู่เมื่อครู่ ถึงมันจะเก่าไปหน่อย แต่ก็เถอะ อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มีอะไรให้ทำ

            “โดโรธี” เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้านนอกประตูห้องของเธอ “ลูกรักเปิดประตูเร็ว” เด็กสาวหันหน้าไปเผชิญกับหญิงสาวร่างบางในชุดกระโปรงยาวรัดรูปสีเข้ม ยืนยิ้มให้เธอ

                “แม่จะให้ไปเปิดประตูทำไม ในเมื่อแม่ก็เข้ามาเองอยู่ดี” เด็กสาวบ่นอุบก่อนที่จะหันหน้าหนีเข้าหาหน้าต่าง

                “แหม ก็เพื่อเป็นมารยาท” ผู้เป็นแม่ว่า ก่อนที่จะเขยิบตัวเข้าใกล้ลูกสาวสุดที่รักของเธอ “ลูกว่าชุดนี้เป็นไง” หญิงสาวถามพลางหมุนตัวสองสามที เด็กสาวหันมามองชุดสีดำที่ตัดกับผิวซีดขาวของผู้เป็นแม่ ก่อนมองเส้นผมยาวที่รวบตึงเป็นม้าสูงพร้อมพยักหน้างึกงัก

                “อืม ก็สวยดีค่ะ แต่หนูว่ามันออกจะแปลกๆไปหน่อย”

            “ยุคนี้เขาก็ใส่กับแบบนี้ทั้งนั้นแหละจ๊ะ”

                “แล้วแม่จะใส่ไปไหนเหรอคะ” เด็กสาวถามพลางยิ้มกวน

                “ก็...ใส่อยู่บ้านไม่น่าจะเสียหายอะไร” ผู้เป็นแม่เดินหมุนตัวกลับออกไป ดวงหน้าฉายแววอารมณ์เสียอย่างเห็นได้ชัด

            “ลูกสาวคนดีของเรา กวนอารมณ์ฉันได้เสมอที่รัก!” เสียงแหลมของแม่ลอยขึ้นมาจากชั้นล่างเข้าหูของโดโรธีเต็มๆ เป็นเรื่องปรกติที่แม่มักจะอารมณ์เสียกับเธอก็จะไประบายกับพ่อ และถ้าแม่เธออารมณ์เสียกับพ่อก็จะมาระบายกับเธอ แต่ส่วนใหญ่นั้นแม่จะไประบายอารมณ์อันเร้าร้อนของเธอกับพ่อมากกว่า

                “ยาหยี่ ยอดรัก ทูนหัว ที่รัก ฮันนี่” คำเรียกแทนกันและกันของพ่อแม่เธอ เปลี่ยนไปตามกาลเวลาอันสมควร ทั้งนี้ทั้งนั้นเพื่อความ ทันสมัย แต่ไม่ว่าจะใช้คำใดพ่อกับแม่ก็ออกรสรักได้วาบหวานเกินพอดีเสมอ

                เมื่อพูดถึงพ่อของเธอ ก็ต้องนึกถึงกวี หรืออาจจะเป็นศิลปิน พ่อของเธอเป็นคนเจ้าบทเจ้ากลอน ชอบเขียนกลอนเก่าๆจีบแม่เสมอ แต่เดียวนี้คงต้องเปลี่ยนเป็นแต่งเพลงเก๋ๆให้สักเพลง ไม่ต้องห่วงหรอกพ่อของเธอเป็นนักกวีที่หัวสมองไม่เคยตีบตัน

                “วันนี้จะมีแขกมา!” ความคิดของโดโรธีขาดห้วงไปเมื่อได้ยินเสียงของพ่อเธอร้องดังขึ้นมาจากชั้นล่างด้วยความตื่นเต้น

                 “คุณรู้ได้อย่างไรที่รัก” เสียงแม่ถามต่อ

                “เหมือนได้ยินวัยรุ่นในตลาดพูดกัน”

                “คุณไปตลาดมาเมื่อไร”

                “เปล่าๆเจ้า รอบส์สัน ไปมา แล้วได้ยินมาจากหมอนั่นอีกที”

            “กี่คน แล้วเราต้องทำอะไรบ้าง” โดโรธี ไม่อาจต้านทานความตื่นเต้นเหลือล้นได้เด็กสาวเหาะลงมาถามด้วยความเร็วแสง

                “โอ่ อย่าตื่นเต้นไปลูกรัก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขามากัน” ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น “พวกเขาเคยมาเมื่อหลายสิบปีก่อน หลายปีก่อนหน้านู้น ห้าปีที่แล้ว สองปีที่แล้วก็เคยมา”

                “บางพวกก็มากันเป็นคู่ เป็นกลุ่ม บางคนก็เอากล้องมาด้วยนะ” ผู้เป็นพ่อเสริม

                “พวกเขาชอบการแสดงของเรา” โดโรธียิ้ม

                “ใช่จ๊ะลูกรัก”

                “พวกเขามากันแล้ว!” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นอย่างดัง หลังจากลอบมองกลุ่มคนที่ยืนอยู่นอกบ้านจากทางหน้าต่าง...

               

                วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งแหงนมองบ้านไม้สองชั้นด้วยความลังเลใจ คนหนึ่งในกลุ่มกำลังจะก้าวเท้าเหยียบพื้นหญ้าแห้งภายในรั้วบ้าน แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะต่ำๆของเหล่าผองเพื่อนที่อยู่ด้านหลัง

                “เอาเลยสิ วินเซนส์อย่าปอดดิ” เด็กหนุ่มหันไปยิ้มแหย่ให้กับเหล่าเพื่อนชาย

                “ลูกสาวบ้านนี้เธอสวยนะโว้ย กล้าหน่อยดิ!” เพื่อนอีกคนผลักเขาให้เข้าไปเหยียบพื้นหญ้าภายในรั้วบ้านเป็นที่เรียบร้อย

                “เอาดิ ไปเลย!” เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนที่มือเรียวยาวของเขาจะผลักประตูไม้โอ๊คให้เปิดออก เขาหันหลังมามองเหล่าเพื่อนชายตัวดีอีกรอบ

                เขาคงต้องเข้าไปแล้ว คงต้องแสดงความกล้าให้เป็นที่ประจักษ์แก่เพื่อนพ้อง เมื่อเด็กหนุ่มตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่แล้ว สองเท้าของเขาก็ก้าวเข้าไป...ในบ้านที่มีเสียงเพลงรอต้อนรับเขาอยู่...

“ “ “มาเถิดดวงใจ ที่รัก ฉันรอ รอ และรอเธออยู่ตรงนี้ แม้วันเวลาจะผ่านไปนานแสนนานแค่ไหน รักของเรายังอยู่...ชั่วดินฟ้า แม้นว่าความตายจะมาพรากเธอและดวงใจเราไปก่อน อย่าด่วนรอนรำจากฉันไปไหน ฉันกำลังจะติดตามเธอไป จะอยู่ในห้วงหัวใจตลอดกาล...”””

            พ่อรักแม่เธอมาก แม่รักพ่อเธอมาก พ่อและแม่รักเธอมาก และเธอก็รักพวกมากเช่นกัน...พวกเขาจึงลาโลกนี้ไปด้วยกัน...

                END

            

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Iccyrose จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น