Red Velvet - Mama Rocker! งานนี้หม่ามี๊ขอร็อค

ตอนที่ 3 : Here I Go Again

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 มี.ค. 61

     เสียงฝีเท้าเดินตึกๆในอาคารอย่างแรงรีบ ในมือข้างนึงถือกล่องใหญ่ไว้และอีกมือก็กวาดข้าวของลงกล่องแบบลวกๆ โดยไม่สนใจว่าสาวร่างสูงที่อยู่ในห้องเดียวกันจะพูดอะไรกับเธอก็ตาม

     "อย่าเพิ่งไปเลยนะพี่ซึลกิ ที่นี่ไม่ปิดตัวลงพี่ก็อย่าเพิ่งหมดหวังสิ"

     "ไม่จอย พี่เสียเวลากับวงนี้มามากพอแล้ว" สาวนามซึลกิไม่ยอมฟังสิ่งที่มือคีย์บอร์ดร่วมวงพยายามรั้งตัวเองไว้ เพราะเธอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้แค่ไม่อยากเสียตู้กดเงินอัตโนมัติที่ตัวเองเอาไปซื้อยาแล้วไม่ยอมคืน

     เอาตามจริงคือจะเอาจากที่ไหนมาคืน งานวงก็ไม่มี ได้แต่ทำงานเสริมคือถูพื้นไปวันๆเท่านั้นเองเหรอ? ช่างเป็นวงดนตรีที่ไร้ความกระตืนรือล้นในการทำงานเสียจริง หัวหน้าวงอย่างไอรีนก็ขลุกตัวอยู่กับการบิดขี้เกียจ มือเบสน้องเล็กนามเยริแต่งเพลงมากี่เพลงก็ไร้คนร้อง มือคีย์บอร์ดก็มัวแต่เล่นยา มีแต่เธอเท่านั้นที่ตั้งหน้าตั้งตาตีกลอง วงร็อคจะมีแต่เสียงกลองก็ใช่เรื่อง

     "ซึลกิ เธอจะไปไหนน่ะ?" หัวหน้าวงจอมขี้เกียจเปิดประตูเข้ามาในห้องด้วยสีหน้างุนงง

     "ออกจากวงนี้ไง" ซึลกิไม่แม้แต่จะมองหน้าไอรีนแล้วก้มหน้าเก็บของตัวเองไป

     ไอรีนเดินอย่างเฉื่อยชาเข้ามาดึงกล่องออกจากมือร่างเพรียวแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี พร้อมกับลากตัวซึลกิออกจากห้องตรงไปยังชั้นใต้ดิน ปล่อยให้จอยยืนงงอยู่ในห้องนั้นเพียงลำพัง

     "อะไรเนี่ย ปล่อยนะ!" สาวตาตี่พยายามแกะมือ ไอรีนออก แต่ไม่เป็นผล

     "ไปด้วยกันก่อน วันนี้มีคนมาออดิชั่น เสร็จแล้วฉันถึงจะให้เธอไป" 

     เมื่อได้ยินดังนั้นเธอจึงหยุดคิดเล็กน้อย ไอรีนเองก็หยุดหันมามองหน้าคนที่ถูกลากมาด้วยสายตาขอร้อง ร่างเพรียวได้แต่ถอนหายใจแรงแล้วยอมตามหัวหน้าวงไปแต่โดยดี



     สองแม่ลูกโบกไม้โบกมือให้กันก่อนที่ซึงอาจะวิ่งเข้าไปในโรงเรียนอย่างร่าเริง ซึงวานเม้มปากเล็กน้อยด้วยความกังวล วันนี้ลูกสาวคงจะคิดว่าแม่จะพากลับบ้านไปหาพ่อ แต่คงเป็นไปไม่ได้ในเมื่อผู้เป็นแม่หันหลังให้กับที่แห่งนั้นไปแล้ว

     แต่เรื่องซึงวานกังวลมากที่สุดในตอนนี้คงไม่พ้นเรื่องงาน ไม่ใช่ว่าเธอกลัวจะไม่ผ่าน แต่เป็นเพราะเธอได้ข่าวว่าผู้ปกครองโรงเรียนนี้ไปประท้วงอยู่หน้าผับบ่อยครั้ง และเธอเองที่อยู่ฝั่งผู้ปกครองมาโดยตลอด การที่จะย้ายข้างในครั้งนี้คงเป็นเรื่องที่ตัดใจยาก แต่ถ้าไม่ทำงานนี้เธอจะเลี้ยงลูกได้ยังไง

     เธอขยับสายเคสกีต้าร์ให้กระชับด้วยความประหม่า แล้วหันหลังกลับออกไปจากโรงเรียนผ่านถนนสายใหญ่ ผ่านซอยเล็กไปอีกสองสามซอย ข้ามถนนใหญ่อีกครั้ง

     ถึงแล้ว...

     ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลยที่โรงเรียนที่มาตั้งทีหลังพยายามจะปิดผับที่เปิดมาเป็นสิบๆปี ทั้งที่โรงเรียนนั่นแหล่ะเลือกที่ผิดเอง

     แต่ก่อนที่เธอจะเปิดประตูหน้าผับออก ซึงวานผงะถอยหลังเมื่อเด็กสาวผมสั้นคนนึงเปิดประตูออกมาด้วยท่าทางลับๆล่อพร้อมกับขวดเหล้า แต่แล้วเด็กคนนั้นก็หยุดนิ่งมองซึงวานอยู่ครู่หนึ่ง

     "อย่าบอกพี่จีซูนะว่าหนูแอบจิ๊กเหล้าในร้านมากิน" เด็กสาวพูดขึ้น แต่เวนดี้ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากยืนนิ่ง

     เด็กสาวเปิดขวดเหล้าทำท่าจะกลืนอึกเดียวลงคอ แต่เมื่อยังเห็นผู้หญิงแปลกหน้ามองอยู่เธอจึงหยุดมือตัวเองไว้ก่อน และมองซึงวานตั้งแต่หัวจะจรดเท้าและไปหยุดสายตาที่เคสกีต้าร์ที่ถูกสะพายอยู่

     "พี่ใช่คนที่จะมาสมัครงานใช่มั้ย?" เด็กสาวถาม

     "เอ่อ จ้ะ"

     "อ๋ออออ พี่ซนซึงวาน นี่หนูเองเยริ คนที่รับโทรศัพท์พี่อ่ะค่ะ" เยริเริ่มแนะนำตัว พอซึงวานได้ยินดังนั้นเธอก็ร้องอ๋อทันที

     "อ่ะ พี่" เยริยื่นขวดเหล้าใส่หน้าซึงวานจนเธอถอยกรูดออกไปอีก "เอาไว้แก้ประหม่า"

     "ไม่ล่ะจ้ะ พี่ต้องการสติ" เวนดี้ส่ายหน้ารัวๆ

     "เหอะน่า มันช่วยได้จริงๆ หนูก็กินก่อนขึ้นเวทีทุกครั้งนั่นแหล่ะ นักร้องหลายคนก็ทำกัน" เยริอธิบาย

     "แล้วมันทำให้เธอแสดงดีขึ้นเหรอ?" เวนดี้ถามกลับแล้วรับขวดเหล้ามาไว้ในมือ

     "ก็ช่วยได้เยอะนะคะ พอกินๆไปแล้วก็เมาหลับ ทีนี้ก็ไม่ต้องขึ้นเวทีแล้ว"

     เวนดี้ทำตาปริบๆแล้วส่งขวดเหล้าคืนให้เด็กสาว เยริเองก็ขำในท่าทางของสาวแปลกหน้าก่อนที่จะกระดกเหล้าเข้าปากได้รวดเดียวหมดขวด

     "ตามหนูมาค่ะ"



     ไอรีนและซึลกินั่งเท้าคางรออยู่ในห้องซ้อมชั้นใต้ดิน ส่วนจีซูเองก็เดินเฉื่อยๆเข้าห้องมาด้วยท่าทีไร้อารมณ์ เพราะงานนี้เป็นตัวชี้ชะตาว่าเธอจะจ้างวงนี้ตัวไปหรือไม่ แต่เธอไม่ได้บอกพวกเขาหรอก จีซูอยากลองดูว่าคนพวกนี้ยังติสต์แตกไม่ยอมให้คนเข้าวงเพิ่มจนกว่าผับจะเจ๊งจริงๆหรือไม่

     และแล้วซึงวานก็เดินเข้ามาในห้องออดิชั่น ทุกคนจึงรีบตื่นตัวขึ้นมาทันที แต่ทว่าพอจีซูหันมองเยริที่โผล่หน้าเข้ามาเธอก็ร้องทักทันที

     "เห้ย!! แอบกินเหล้าร้านพี่อีกแล้วใช่มั้ย!?"

     "เปล่านะคะ หนูแค่บรัชออนเยอะไปหน่อย" เยริหาข้อแก้ตัวพลางปกปิดแก้มแดงๆของตัวเอง

     "เครื่องสำอางเธอมีแค่บรัชออนเหรอยะ?" จีซูถามย้อน ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าวันนี้เยริหน้าสด แล้วคนปกติที่ไหนจะโปะแต่บรัชออน แป้งไม่ทา คิ้วไม่เขียน

     เยริยิ้มแห้งแล้วเฟดตัวหายไปจากห้อง เสียงฝีเท้าตึ้งตั้งวิ่งออกไปจากบริเวณหน้าห้องอย่างรวดเร็ว แต่ซึลกิที่มองอยู่นานพอจะเห็นว่ามีเงาเด็กสาวผมสั้นเดินย่องย้อนกลับมาที่หน้าห้อง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเยริยังคงอยู่แถวนี้

     "ซนซึงวาน อายุ 26 ปี แต่งงานแล้ว มีลูกหนึ่ง--" ไอรีนอ่านประวัติของซนซึงวานบนหน้ากระดาษ

     "ความจริงแล้วกำลังจะหย่าค่ะ" ซึงวานพูดแทรกขึ้นมา

     "แล้วตอนนี้เธออาศัยอยู่ที่ไหน?" จีซูถามต่อ

     "ตอนนี้อยู่ที่คอนโดเพื่อนชั่วคราวค่ะ ถ้าฉันหางานได้คงจะย้ายออกมาเร็วๆนี้" สาวร่างเล็กตอบอย่างฉะฉาน

     ซึลกิมองประวัติไปพลางเหลือบมองเวนดี้ไป ผู้หญิงตัวเล็กๆเนี่ยนะจะเลี้ยงลูกคนเดียวได้ อาการของสาวตรงหน้าที่จับชายเสื้อดึงไปมาบ่งบอกถึงความประหม่า แต่ในขณะเดียวกันมันหมายถึงเธอต้องการงานนี้มากแค่ไหน

     "โอเค โชว์ของมาเลย" ไอรีนกล่าวขึ้นโดยที่ตายังอ่านประวัติผู้สมัครอยู่ เหมือนไม่สนใจคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แค่ทำให้มันจบๆไปเท่านั้น

     เวนดี้หันหลังไปหยิบกีต้าร์ไฟฟ้าที่เสียบแอมป์เรียบร้อยอยู่ข้างหลัง เธอสูดหายใจลึกจนไม่อาจควบคุมอาการประหม่าไว้ได้ เธอไม่ค่อยมั่นใจนักว่ามันจะผ่านไปได้ด้วยดี ถึงจะซ้อมมาแล้วหนึ่งวันเต็มๆ แต่เธอก็ห่างหายจากการเล่นดนตรีไปนานเหลือเกิน

Tho' I keep searching for an answer,
I never seem to find what I'm looking for
Oh Lord, I pray
You give me strength to carry on,
'Cos I know what it means
To walk along the lonely street of dreams

     ซึงวานเริ่มร้องเพลงออกมาโดยที่ยังไม่ได้ดีดกีต้าร์ เสียงของเธอเริ่มทำให้ทั้งจีซูและซึลกิเริ่มหลงไหลไปกับเสียงหนานุ่ม ถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่ปล่อยพลังสุดก็ตาม แต่ทันทีที่จบท่อน เสียงกีต้าร์ไฟฟ้าก็เริ่มคำรามดังก้องไปทั่วทั้งอาคาร

     จอยที่อยู่ชั้นบนกำลังจุดกัญชาเตรียมสูบเข้าปาก เสียงจากห้องออดิชั่นดังขึ้นมาถึงในห้องที่จอยอยู่ทำให้ค่อยๆหันหน้าไปตามที่มาของเสียง เธอจึงลุกขึ้นเดินไปที่คีย์บอร์ดแล้วเริ่มเล่นคลอไป ปล่อยใจไปพร้อมกับควันที่พ่นออกจากปาก 

And here I go again on my own
Goin' down the only road I've ever known,
like a drifter I was born to walk alone
And I've made up my mind
I ain't wasting no more time

     หน้าห้องออดิชั่นที่เด็กสาวกอดเข่าแอบนั่งฟังอยู่เงียบๆก็เผลออมยิ้มออกมา นี่สินะคนที่เธอรอคอยมานานนับตั้งแต่มาอยู่วงนี้ คนที่จะสามารถร้องเพลงที่เธอแต่งได้ 

     แต่ถึงทุกคนจะอึ้งกับความสามารถของเวนดี้ แต่ก็ไม่สามารถทำให้ซึงวานคลายความกังวล กลับกันเธอยิ่งเครียดหนักขึ้นไปอีก ในเมื่อไอรีนผู้เป็นหัวหน้าวงไม่ยอมสนใจเธอเลยสักนิด 

     เมื่อเพลงจบลง ทุกคนในห้องต่างลุกขึ้นปรบมือเกรียวกราว มีแต่เพียงไอรีนเท่านั้นที่ยังนั่งนิ่งอยู่แล้วหาวออกมาอย่างเบื่อหน่าย ถึงทุกคนจะชอบใจเวนดี้มากแค่ไหน แต่ถ้าผลการตัดสินไม่ได้ออกมาจากปากไอรีนมันก็เท่านั้น

     ซึงวานพยายามไม่ให้ตัวเองมือสั่นเพราะความเครียด จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไอรีนไม่ชอบเธอขึ้นมาอยู่คนเดียวล่ะ

     "ตกลงให้ผ่านหรือไม่ผ่าน" จีซูถามไอรีนที่นั่งอยู่ข้างๆ หัวหน้าวงเหลือบสายตาขึ้นมองเวนดี้แล้วถอนหายใจ เพียงเท่านั้นทั้งจีซูและซึลกิต่างทำท่าลุกลี้ลุกลนมองหน้าเวนดี้ด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

     ของเด็ดขนาดนี้จะไม่ให้ผ่านเนี่ยนะ!? บ้าไปแล้วแน่ๆ

     "อ้าว ทำไมเธอยังไม่ออกไปอีกล่ะ?" ไอรีนหันมาถามซึลกิ

     "ออกไปไหน?"

     "ออดิชั่นเสร็จแล้วจะไปไหนก็ไปสิ ฉันไล่ให้เยริไปเป็นมือกลองแทนก็ได้"

     "บ้าาาา ใครจะออกกัน ไม่ออกๆๆ" ซึลกิพูดปนขำแล้วหันหน้าไปมองเวนดี้ ความหวังอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ ลองดูใหม่อีกสักตั้งก็ไม่น่าเป็นไร

     ไอรีนหันหน้ามาทางเวนดี้แล้วส่งสายตาน่ากลัวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้า ทำให้เธอรู้สึกกลัวนิดๆ ส่วนจีซูก็ได้แต่ลุ้นว่าวันนี้จะเกิดสัญญาเลิกจ้างขึ้นมาหรือไม่

     ไม่มีเสียงใดออกมาห้องนอกจากเสียงลมหายใจ แต่ไม่นานนักสิ่งที่ไอรีนพูดขึ้นก็ทำให้หัวใจของซึงวานแทบทะลุออกจากปาก


     "ผ่าน"


     ซึงวานแทบร้องกรี๊ดออกมาด้วยความดีใจ แต่คนที่ดีใจยิ่งกว่ากลับเป็นซึลกิและจีซูที่ถึงขนาดกระโดดกอดแล้วส่งเสียงดังลั่นห้อง จุดพลุได้คงทำไปแล้ว

     "ส่วนเธออย่าเพิ่งดีใจ" ไอรีนพูดกับซึงวานต่อ "เธอเล่นผิดไป 4 ครั้ง คราวหลังอย่าเล่นพลาดอีกล่ะ"

     ถึงมันจะเป็นคำติ แต่มันก็เป็นคำติที่ทำให้เวนดี้ยิ้มออก เพราะนั่นหมายความว่าไอรีนตั้งใจฟังเธอเล่นทั้งเพลงถึงขนาดจับจุดผิดพลาดได้ ทั้งๆที่ตอนเล่นซึงวานคิดว่าจะไม่มีใครสังเกตแล้วเสียอีก

     ยินดีต้อนรับสู่เรดเวลเวท...



................................


Here I go again - Whitesnake

     

   
    

      



     

     

     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #6 tiga (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 11:32

    พิเบคนคูล แสดงออกน้อยเพราะขี้เกียจ มันใช่เหรอ โว้ยแต่ละตน สู้เขาคุณแม่วาน

    #6
    0
  2. #5 iheartwendy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 07:14
    ตอนแรกที่อ่าน คิดว่าไอรีนจะไม่โอเคซะแล้ว แบบ...เหมือนอาจจะยังเห็นจุดบกพร่องในตัวเวนดี้ อย่างเช่น...ยังแสดงความสามารถออกมาไม่หมด ปล่อยของไม่ครบ เหมือนกั๊กๆ (เพราะเวนดี้ห่างจากดนตรีไปนาน) เลยจะไม่ให้ผ่าน แต่สุดท้ายก็ให้ผ่านจนได้ พอเป็นแบบนี้ก็ค่อยยังชั่วค่ะ ดูเหมือนว่าทุกคนจะชอบเวนดี้กันหมด แต่...อุปสรรคข้างหน้ามันต้องมีแน่ๆ เป็นกำลังใจให้คุณแม่ลูกหนึ่งและเพื่อนร่วมวงค่ะ!
    #5
    1
    • #5-1 อัศวินคอตก(จากตอนที่ 3)
      26 มีนาคม 2561 / 07:27
      ความจริงพิเบแกตั้งใจฟังนั่นแหล่ะค่ะ แต่ขี้เกียจเกินกว่าจะแสดงออก 555555
      #5-1