Red Velvet - Mama Rocker! งานนี้หม่ามี๊ขอร็อค

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    24 มี.ค. 61

     หญิงสาวตัวเล็กเร่งมือจัดเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าโดยที่อีกมือนึงคอยเช็ดน้ำตาตัวเอง แต่ก็ไม่สามารถให้เธอหยุดร้องไห้ได้ สิ่งพอจะทำได้ก็เพียงกลั้นไม่ให้เสียงร้องไห้ดังจนลูกสาวของเธอตื่น

     "เก่งนักก็ออกไปเลย!! จะไปไหนก็ไป!! ไม่มีเธอก็ดีจะได้โล่งๆ!! จะกลับแคนาดาอะไรของเธอไปก็ได้นะ!!" เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดดังออกมาจากนอกห้องนอน

     "ฮรึก ฮือๆ" สาวตัวเล็กไม่ตอบกลับอะไรนอกจากร้องไห้ไม่หยุด

     เธอพยายามเก็บเสื้อผ้าไปได้มากที่สุด เมื่อเรียบร้อยแล้วเธอจึงขึ้นเตียงไปจะปลุกลูก แต่มือนุ่มก็ชะงักไว้ก่อนที่จะถูกตัวลูกสาว จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเด็กตื่นมาเจอพ่อแม่ทะเลาะกันอยู่ มันต้องเป็นภาพที่ไม่น่าดูสำหรับสาวน้อยคนนี้แน่ๆ

     สาวตัวเล็ก หรือ ซนซึงวาน เปลี่ยนใจแล้วอุ้มตัวลูกสาวขึ้นมาแทนโดยไม่ให้เธอตื่น ส่วนอีกมือก็ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกจากห้องผ่านหน้าอดีตสามีกำลังจะไปถึงประตูบ้าน

     "เดี๋ยว..." ชายร่างสูงรั้งตัวอดีตภรรยา ก่อนจะเดินไปหยิบเคสกีต้าร์ส่งให้เธอ "จะไปก็ไม่ต้องเหลือของต่างหน้าไว้นี่"

     ซึงวานเหลือบสายตาที่มีแต่น้ำตาไหลรินขึ้นมองผู้ชายตรงหน้า ก่อนที่จะวางกระเป๋าลงและเอื้อมมือมาสะพายเคสกีต้าร์เพิ่มแล้วจึงลากกระเป๋าออกจากบ้านอย่างยากลำบาก

     เธอเดินเรื่อยๆมาจนถึงป้ายรถเมล์บริเวณหน้าปากซอย ท่ามกลางความมืดมิดและมีแสงไฟส่องทางเพียงเล็กน้อยทำให้ยิ่งรู้สึกแย่หนักกว่าเดิม ซึงวานจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาให้สักคนนึง

     ((ฮ้าวววว~ ฮัลโหลววว))

     "ฮรึก โรเซ่ นี่ฉันเอง มารับฉันที่ป้ายรถเมล์ที" ซึงวานพยายามกลั้นสะอื้น

     ((เวนดี้เหรอ? ป้ายรถเมล์... เห้ย!! นี่มันตีสามแล้วนะ!! ออกมาทำอะไรดึกดื่นเนี่ย!?))

     "มาเถอะ ขอร้อง ฮืออ"

     ((เออๆ อยู่ตรงแหล่ะ จะรีบไปนะ))

     ทั้งคู่วางสายกันไป ซึงวานหายใจลึกพลางกอดลูกสาวแน่นไว้ในอ้อมแขน ตอนนี้สิ่งเดียวให้เธอตอนมีชีวิตอยู่ไปคือเสียงหัวใจดวงน้อยที่เต้นอยู่ภายตัวเด็กคนนี้ แม้ว่าความจริงเธอจะรู้สึกอยากตายมากแค่ไหนก็ตาม

     ตอนนี้ในสมองของเธอว่างเปล่าจนแทบไร้จิตวิญญาณเหลืออยู่หลังจากทะเลาะกันรุนแรงกับสามีมา เธอค่อยๆลูบรอยแดงเป็นรอยฝ่ามือบนใบหน้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ ผู้ชายคนนั้นเคยลงมือกับเธอมาหลายต่อหลายครั้ง

     แต่สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือบางครั้งที่เขาเริ่มทำร้ายร่างกายเธอ ลูกสาวก็เห็น...

     ไม่รู้อะไรดลใจให้ซึงวานยังใช้ชีวิตกับเขา ทั้งๆความสัมพันธ์ควรจะยุติตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนั้นกับเธอแล้ว คงเป็นเพราะยังไม่อยากให้ลูกขาดใครไปล่ะมั้ง

     แต่มันก็เป็นไปได้ยังไงกัน ความรุนแรงแบบจะเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับเด็กได้อย่างไร ลูกสมควรต้องมาเห็นอะไรแบบนี้จริงๆเหรอ? 

     มันคงถึงเวลาที่เธอและลูกต้องออกมาจากผู้ชายคนนั้นเสียที

     ไม่นานนักรถยนต์คันสีดำก็มาจอดหน้าป้ายรถเมล์ จนได้ปรากฏผู้หญิงผอมสูงเปิดประตูออกมาช่วยซึงวานขนของขึ้นรถพร้อมกับพูดปลอบใจอีกคนไปด้วย

     "ขอโทษนะ มันกะทันหันน่ะ" ซึงวานรีบขอโทษเพื่อนเป็นการใหญ่

     "ไม่เป็นไรเว้ยแก คราวนี้เจ็บหนักมั้ย?" โรเซ่ถามเพื่อนที่นั่งอยู่เบาะหลังกับลูกสาว

     "แค่โดนตบไปทีนึง ไม่เป็นไรหรอก ห่วงแต่ซึงอานี่แหล่ะ" สาวตัวเล็กพูดเด็กผู้หญิงวัยสี่ขวบที่ยังนอนหลับสนิทอยู่บนตัก

     "แล้วจากนี้ทำยังไงต่อเหรอ?"

     "..." ซึงวานไม่ตอบ แต่สายตาของเธอมองไปยังเคสกีต้าร์ที่วางอยู่ข้างๆด้วยความรู้สึกลังเลเล็กน้อย ทันใดนั้นเด็กหญิงก็ขยับตัวเหมือนจะตื่นทำให้เธอประคองลูกแน่นขึ้น แต่สุดท้ายลูกสาวก็นอนต่อไป ซึงวานจึงหันมามองเคสกีต้าร์ของตัวเองอย่างพิจารณาอีกครั้ง




     เอาวะ!

      
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #3 iheartwendy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 06:49
    ไม่เคยเจอฟิคเรื่องไหนที่น้องวานเป็นคุณแม่มาก่อน ตอนอ่านคาแรกเตอร์ตัวละครก็คิดว่าน่าสนใจมาก เราคิดว่าการเลิกกับสามีน่าจะเป็นเพราะไม่มีเวลา ถึงจุดอิ่มตัว อะไรแบบนั้นซะอีก พอเปิดเรื่องมาเจอแบบนี้ สงสารซึงวานค่ะ เป็นกำลังใจให้นางกับลูกมีชีวิตที่ดีขึ้น และกีตาร์...คงจะเป็นจุดเริ่มต้นสินะ
    #3
    0
  2. #1 Far Artittaya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 23:24
    สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ แต่ผู้ชายคนไหนกล่าทิ้งพี่วานได้เนี้ยแย่จริงๆ
    #1
    0