[BTOB] C.U.B.I ทีมสอบสวนสุดป่วน

ตอนที่ 14 : C.U.B.I - ท่าเรือ (6 จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 ก.ค. 62

[ท่าเรือ ตอนที่ 6 จบ]


หลังจากที่ฮยอนซิกออกมาจากศูนย์บัญชาการ เขาก็เดินทางมายังจุดที่พวกเขาต้องมาประจำการ จุดที่ต้องมาค่อนข้างไกลจากจุดอื่นๆ และเป็นหนึ่งในสองจุดที่มีการคาดการว่าจะมีการขนส่งผ่าน แน่นอนทาง J.Y.P.I ต้องส่งเจ้าหน้าที่มือดีไปประจำจุดทั้งสอง หนึ่งก็คือที่เขาอยู่และอีกที่คือที่สองคู่หูนั้นไป เขากับยองแจมาถึงที่ตามกำหนดและซ้อมแผนให้กับทีม ก่อนที่จะได้รับคำสั่งจากศูนย์ว่าเริ่มมีการขนส่งออกมาจากเรือแล้ว เราทำตามแผนที่วางไว้ เราสามารถดักสกัดจับได้ ของกลางเป็นเหมือนคลังแสงขนาดย่อม ส่วนใหญ่เป็นอาวุทสงคราม แต่มันไม่ได้ล๊อตใหญ่อย่างที่คิดไว้


“จับทุกคนใส่กุญแจ ผมจะไปรายงานศูนย์เอง”


ฮยอนซิกบอกกับเจ้าหน้าที่ ก่อนจะเดินไปที่วิทยุติดต่อและรายงานกับอึนกวัง เขาได้ยินน้ำเสียงโล่งใจของหัวหน้าทีมเข้าอดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยๆ เขารู้ว่าคนที่เป็นห่วงกว่าใครทั้งหมดก็คือหัวหน้าของเขาเอง หลังจากรายงานเสร็จเขาก็ตรวจเช็คความเรียบร้อย รอเจ้าหน้าที่ขนย้ายผู้ต้องหาและรอทีมที่จะมาตรวจสอบของกลางอีกที แต่อยู่ๆ ก็มีรถเอสยูวีสีดำสามคันขับเข้ามาในพื้นที่เกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ที่ดูทางอยู่พยายามเรียกให้หยุดแต่ระพวกนั้นก็ฝ่าเข้ามา เขาสั่งให้เจ้าหน้าที่ที่อยู่ตรงนี้ตั้งกำลัง ไม่ทันได้ออกคำสั่งใดๆต่อ ฝ่ายนั้นก็กราดยิงทันที เขาหลับลงหลังรถตำรวจทันที


“อะไรวะเนี่ย!!!”


เห็นการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก เขาต้องรีบดึงสติกลับมาให้เร็วที่สุด ในหัวเขาคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนอื่นต้องแจ้งให้ศูนย์ทราบ พอคิดได้เขาก็กวาดตาอย่างรวดเร็วเพื่อวิทยุที่กระเด็นไปไหนแล้วก็ไม่รู้ พอเห็นก็พยามที่จะออกจากที่กำบังแต่ก็โดนยิงสกัด ตอนนี้มีเจ้าหน้าที่ล้มลงไปแล้วหนึ่งนาย เขากลับมาอยู่ในที่กำบังก่อนหาวิธีอื่นและเขาก็เห็นยองแจที่หลบอยู่ตรงรถอีกคัน และอีกฝ่ายยังอยู่ใกล้กับวิทยุมากกว่าเขา


“ยองแจ!! คุณต้องแจ้งศูนย์ วิทยุอยู่ไม่ไกลจากคุณ!”


“ผมรู้แต่ผมออกไปไม่ได้เลย!”


“เดี๋ยวผมจะยิงคุ้มกันให้ ผมนับสามคุณออกจากที่กำบังเลย!”


ยองแจพยักหน้ายืนยัน เขาส่งสัญญาณนับถึงสาม เขาออกมาจากที่กำบังยิงรัวๆไปที่คนร้ายเป็นการยิงสะกดไม่ให้ออกมา ยองแจก็ทำหน้าที่ตัวเองอย่างดีโดยการวิ่งไปที่วิทยุ แต่ระหว่างนั้นก็มีคนร้ายอีกพวกที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ออกมาจากทางที่ยองแจจะวิ่งไป ฝ่ายนั้นยกปืนขึ้นจะยิงโดยที่ยอกแจไม่เห็นพวกมัน เขาวิ่งสุดชีวิตเพื่อพยายามคว้าตัวอีกฝ่ายไม่ให้โดนกระสุนนั้น


ปัง!!!


ร่างสองร่างล้มลงพร้อมกัน พอได้สติฮยอนซิกลุกขึ้นสำรวจอีกฝ่ายทันที


"คุณยองแจ! ปลอดภัยไหม"


"ผมโอเค ขอบคุณครับ"


"เราต้องติดต่อศูนย์ขอความช่วยเหลือ ผมจะยิงคุ้มกันให้"


ยองแจพยักหน้าละตรงไปที่เครื่องมือสื่อสารและจัดการติดต่อทันที 


"นี่เจ้าหน้าที่พิเศษชเว ทีมเบต้า! แจ้งเหตุฉุกเฉิน! คนร้ายมีอาวุท! เจ้าหน้าที่บาดเจ็บหนึ่งนาย ขอรถพยาบาลและกำลังเสริมด่วน! ย้ำ! ขอกำลังเสริม!! คนร้ายมีจำนวนมากกว่าเจ้าหน้าที่--"


ปัง!!!


กระสุดจากที่ไหนไม่รู้ยิงมาอีกครั้งจนทำให้พวกเขาสองคนต้องหลบอีกวิทยุตกพื้นแตกกระจาย สัญญาณขาดหายและผู้ร้ายยังคงกระหน่ำยิงมา มันไปเอากระสุนมาจากไหนนักหนา แล้วทำไมมันถึงได้บุกเข้ามาเหมือนคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว แต่เขาก็มามัวเสียเวลาคิดไม่ได้ ตอนนี้เขาต้องดูแลทีมและพาทุกคนให้รอดไปจากที่นี่


หวังว่าทางศูนย์จะส่งกำลังเสริมมาเร็วๆนะ…

.

.

.

.

.

"ทีมเบต้า นี่เจ้าหน้าที่พิเศษจอง! ได้ยินไหมตอบด้วย!! บ้าชิบ! เราติดต่อพวกเขาไม่ได้เลย"


อิลฮุนแทบจะเขวี้ยงวิทยุทิ้งเผื่อว่าความหงุดหงิดที่มีมันจะหายไปบ้าง ตั้งแต่ออกมาจากศูนย์พวกเขาก็พยามติดต่อทางทีมเบต้าตลอดแต่อีกฝ่ายก็ไม่ตอบกลับมาเลย เสียงปืนที่ได้ยินในตอนสุดท้ายก่อนที่จะถูกตัดไปมันทำให้เขายิ่งกังวลมากขึ้น 



"ใจเย็นๆอิลฮุน เดี๋ยวเราก็จะถึงแล้ว"


"ผมรู้ครับ แต่มันก็อดไม่ได้ อีกอย่าง เราไม่รู้สถานการณ์เลยว่าเป็นยังไง ถ้าเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าต้องแย่แน่ๆ"


"ฉันก็คิดอย่างนั้น--"


[[นี่ทีมเบต้า มีใครได้ยินบ้าง!!!]]


อยู่ๆก็ได้รับสัญญาณากฝั่งเบต้าอิลฮุนลุกขึ้นพรวดก่อนจะคว้าวิทยุที่เขวี้ยงไปเมื่อครู่มาไว้ในมืออีกครั้ง ไม่ต้องให้อีกฝ่ายได้บอกว่าเป็นใครเขาจำเสียงได้ทัน เขาตอบกลับอีกฝ่ายอย่างร้อนใจ


"พี่ฮยอนซิก!! ผมเองอิลฮุน พี่ปลอดภัยไหม!!"


[[แค่ในตอนนี้ พวกมันมาพร้อมอาวุทครบมือ เจ้าหน้าที่เราถูกยิงหนึ่งนายแต่อาการทรงตัว]]


"พวกมันมาจากไหนกัน"


[[ฉันก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆคือเหมือนมันเตรียมการไว้หมดแล้ว]]


"อดทนไว้นะครับ ตอนนี้พวกเรากำลังเข้าไป"


[[ระวังตัวด้วย ฉันว่าพวกมันต้องมีแผนเตรียมรับมือกำลังเสริมของเราเหมือนกัน ฉันต้องไปแล้ว]]


แล้วสัญญาก็ตัดไป ตอนนี้ก็เบาใจไปได้บ้างแล้วว่าฮยอนซิกปลอดภัย แต่ก็ยังกังวลกับการที่อีกฝ่ายบอกว่าพวกคนร้ายเหมือนรู้อยู่แล้ว และถ้าเป็นอย่างนั้น การที่เราไปเสริมกำลังอาจจะมีความเสี่ยง คิดได้แบบนั้นอิลฮุนก็จัดการเปิดอุปกรณ์ที่พกมาด้วย อิลฮุนเปิดแผนผังของท่าเรือ พื้นที่แถบนั้นเป็นทางที่เข้าหนึ่งทางและออกหนึ่งทาง เราดักไว้ทำให้เสมือนเป็นทางตัน สองข้างทางขนาบไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์เปล่าที่ไม่ได้ใช้ มันจะซ้อนกันอยู่ประมาณสี่ชั้น ทำให้ออกไปไหนไม่ได้นอกจากทางที่อนุญาตให้เข้าออกเท่านั้น ทางเข้าท่าเรือเราปิดไปตั้งแต่เมื่อวาน ดังนั้นพวกคนร้ายคงจะเข้ามาจากข้างนอกและเขาอยู่ด้านใน ถ้าเราไปก็จะไปเสริมกำลังได้ทันทีโดยไม่มีคนร้ายดักแน่ๆ แต่จากที่ฮยอนซิกบอกว่าพวกมันมีอาวุทครบมือ ถึงแม้จะไปสมทบได้ แต่ก็อาจจะตึงมืออยู่ เราควรไปแบบไม่ให้พวกมันรู้ตัว และลอบโจมตีจะดีที่สุด


“พี่พีเนียล เราได้เอาสไนเปอร์มาหรือเปล่า”


“เอามา ก็ไม่รู้ว่าจะเอามาทำไมเหมือนกัน”


“ดีแล้วครับ ทีมครับ! ฟังผมนะ เรามีแผนใหม่”

.

.

.

.

.

ปังๆๆๆๆๆๆๆ


เสียงปืนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง นี่ก็เกือบสิบนาทีแล้วที่เขาแจ้งไปที่ศูนย์ ถึงแม้เพียงสิบนาทีแต่ในเวลาแบบนี้มันนานเหลือเกิน ฝ่ายเขามีคนเจ็บหนึ่งคน และยังต้องคอยดูแล กำลังเจ้าหน้าที่ที่เราคิดว่ามากพอตอนนี้แค่จะตึงกำลังต้านไว้ก็เต็มกลืนแล้ว ฮยอนซิกจัดการใส่ซองกระสุนชุดสุดท้ายเข้าไปในปืนของเขา เขาถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า แต่เขาก็ยังไม่หมดหวัง เขารู้ว่าทีมของเขาต้องมาแน่ๆ แต่ก่อนจะได้รับความช่วยเหลือ เขาก็ต้องช่วยตัวเองก่อน เขาประเมินในหัวคร่าวๆ คนร้ายจากที่เห็นมีประมาณ สิบกว่าคนในชุดพร้อมรบ อย่างน้อยเขาต้องน็อคเอาท์ให้ได้สักคน ว่าแล้วก็เตรียมจัดการ เขารอจังหวะที่คนร้ายใส่กระสุน รอและเล็งจนในที่สุดมันก็โผล่ออกมา


ปัง!


เสียงปืนดังลั่นกับร่างนั้นล้มไป จากระสุน...ที่ไม่ใช่ของเขา ก่อนที่จะมีคำถามมากกว่านี้ เสียงจากวิทยุสื่อสารที่วางไว้ข้างๆก็ดังขึ้น


[[ขอโทษที่ให้รอครับ]]


สิ้นเสียงร่างของผู้ร้ายอีกคนก็ล้มลงอีก กลายเป็นว่าตอนนี้ฝั่งนั้นเริ่มต้องหลบบ้าง แต่เราก็ไม่ให้อีกฝ่ายได้พัก เสียงกระสุนของปืนกลดังขึ้นพร้อมกับร่างของพีเนียลปรากฏขึ้นและกระหน่ำยิงกดไม่ให้อีกฝ่ายได้โงหัวขึ้นมา พีเนียลสั่งทีมให้บุกเข้าไปใกล้ขึ้นแล้วมาหยุดอยู่ตรงที่เขาหลบ


"พี่ฮยอนซิก โอเคไหมครับ"


"ฉันโอเค พวกนายมาได้เวลาพอดี"


เขาตอบกลับก่อนจะรับปืนกลอีกกระบอกจากพีเนียลมา ตรวจสภาพปืนคร่าวๆก่อนจะเตรียมพร้อมเพื่อบุกอีกระลอก เขาส่งกระสุนที่เหลือให้กับยองแจและใส่วิทยุหูฟังที่พีเนียลเอามาให้ด้วย 


"น่าจะพอบุกได้แล้ว เพราะนายยิงล้มไปสองคน"


"ไม่ใช่ผมหรอก ว่าที่ตำรวจคนใหม่ต่างหาก"


[[ยังๆๆ ผมไม่สอบเร็วๆนี้หรอกนะ]]


แล้วอีกเสียงก็ดังขึ้นในหูของเขา เขายิ้มกว้างขึ้นเมื่อรู้ว่าใครเป็นเจ้าของเสียงและผลงานสุดสวยงามนั่น พีเนียลชี้ไปทิศทางที่อิลฮุนอยู่ เห็นแล้วก็ยิ่งประทับใจเพราะระยะมันค่อนข้างไกล ยิงโดนสองครั้งติดกันแบบนี้แสดงว่าฝีมือเจ้าตัวไม่ใช่เล่นๆ


"ถ้านายไปสอบตำรวจ--"


[[ยัง.ไม่.ไป.ครับ.]]


อีกฝ่ายเน้นชัดถ้อยชัดคำจนเขากับพีเนียลหลุดขำ บรรยากาศที่คุ้นเคยกลับมาแล้ว และมันทำให้เขารู้สึกว่าตอนนี้ไม่ว่าอะไรเขาก็จะทำได้ พอได้ทักทายกันเป็นที่เรียบร้อยก็เริ่มที่จะปฏิบัติการ ตอนนี้เขายกให้อิลฮุนเป็นผู้สั่งการเพราะเป็นแผนของอิลฮุน


เราแยกทีมออกเป็นสามทีม โดยใช้วิธีล้อมจากด้านข้างและให้เจ้าหน้าที่ที่อยู่ตรงกลางยิงสะกดไว้และถ้าคนไหนจะหลุดรอด อิลฮุนกับทีมที่อยู่ด้วยก็จะยิงสกัดและเอาให้ร่วง เราคุมเชิงได้ใกล้ขึ้นก่อนที่พีเนียลจะเป็นคนสั่งทีมทั้งหมดโจมตีพร้อมกัน ผลลัพธ์คือจับได้หมด ส่วนใหญ่เจ็บและต้องหามส่งโรงพยาบาลอีกสามคน ไม่มีใครตาย แต่ก็สาหัส


เรากลับมารวมกันได้และเอาผู้ต้องหาแต่ละคนจับยัดรถ เจ้าหน้าที่ที่ถูกยิงตอนนี้ปลอดภัยอยู่ในมือหมอแล้ว อาวุทที่ยึดมาก็อยู่ครบ ฮยอนซิกกับพีเนียลเดินมาหาอิลฮุนที่เพิ่งลงมาจากตู้คอนเทนเนอร์ เสียงบ่นเหนื่อยของอิลฮุนเรียกรอยยิ้มของรุ่นพี่ทั้งสองได้เป็นอย่างดี


"เสร็จงานสักที"


"เฉพาะตรงนี้ล่ะนะ ที่เหลือก็ต้องเอาใจช่วยฝั่งโน้นแล้วล่ะ"


"ใช่ ว่าแต่...ทำไมมันถึงได้มีอาวุทครบมือเหมือนรู้อยู่แล้วว่าเราจะมา"พีเนียลตั้งคำถามขึ้นก่อนที่รุ่นพี่ของตนจะออกความคิดเห็น


"ถ้ามันรู้อยู่แล้วว่าเราจะมา มันจะขนมาทางนี้แต่แรกทำไม"ฮยอนซิกหันไปหาอิลฮุนที่ขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด และอยู่ในโหมดวิเคราะห์


"นั่นแหละที่ผมสงสัย เหมือนกับเป็นแผนซ้อนแผน เหมือนไม่ใช่แผนของพวกผู้ร้ายกลุ่มแรก เป็นไปได้ว่าคนร้ายที่ขนอาวุทกับที่เราจับนี่ไม่ใช่พวกเดียวกัน"


"ถ้าอย่างนั้น งานของพวกนี้คืออะไร ทำไมถึงมาโจมตีเรา"


"คุณฮยอนซิก!!! "


ก่อนที่พีเนียลจะได้รับคำตอบเสียงของเจ้าหน้าชเวก็เรียกความสนใจจากพวกเราไป สีหน้าเดือดร้อนของอีกฝ่ายทำให้เรามองหน้ากันและออกวิ่งไปหาอีกฝ่ายทันที และภาพที่ปรากฎขึ้นก็ทำเอาเขาพูดไม่ออก ภาพผู้ต้องหาที่ทางเราจับได้ชุดแรกนอนเป็นศพอยู่ในรถที่จะนำส่งศูนย์และที่สำคัญ...เจ้าหน้าที่จากทีมที่มาด้วยกัน หายไปหนึ่งนาย สถานการณ์ที่เกิดขึ้นมันก็มีคำตอบอยู่ในตัวอยู่แล้ว


"แจ้งศูนย์ใหญ่รายงานที่เกิดขึ้นและรายงานเรื่องนี้ต่อเบื้องบน...โดยตรง"


+++++++++++++++++++++++


“คุณแดเนียล มีอะไรหรือเปล่าคะ”


“เปล่าครับ เรากำลังจะไปไหนกันเหรอครับ”


ซองแจกหันกลับมาปั้นหน้ายิ้มธุรกิจให้กับหญิงสาว เขาต้องโฟกัสกับงานและคิดหาวิธีรอดออกไปจากตรงนี้ เขาเดินตามเธอไปเรื่อยๆ ดูเหมือนทางที่ไปมันเป็นคนละทางกับที่เธอได้พาพวกลูกค้าไปก่อนหน้านั้น และเราก็เดินสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จากทางน่าจะไปทางดาดฟ้าของเรือและแน่นอนทางออกสุดท้ายที่จะไปได้ก็คือต้องขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไป


“ในเมื่อคุณเป็นลูกค้าคนสำคัญของดิฉัน และคุณก็อยากทราบว่าสิ่งที่ฉันโฆษณาไปนั่นมันเป็นจริงหรือเปล่า ฉันก็ต้องบริการอย่างเต็มที่ให้คุณประทับใจ”


“โอ้ หวังว่าบนฮ.ของคุณจะมีแชมเปญดีๆนะ”


หญิงสาวหัวเราะคิกคักหมุนตัวมาควงแขนเขาและเขาก็ยื่นให้เธอควง ถึงแม้เขาจะถูกบอดี้การ์ดของเธอจ้องตาเขม็งก็เถอะ 


“ฉันชอบคุณจัง คุณแดเนียล...บอกฉันซิ ว่าถ้าคุณได้ของไปแล้วคุณจะเอาไปทำอะไร ดูแล้วอย่างคุณก็เหมือนเศรษฐีที่ไม่ต้องไปทำสงครามอะไร”


“สงครามก็ไม่ได้มีเพียงแค่แย่งดินแดนกันอย่างเดียว ผมจะมีสุดยอดอาวุทไว้ก็ไม่เสียหาย เอาไว้แก้แค้นส่วนตัวก็เข้าท่า”


เธอยิ้มรับอย่างพอใจ ซึ่งเขาก็โชคดีที่เธอพอจะชอบเขา หวังว่าเธอจะลืมเรื่องที่เขาต้องเป็นคนสั่งฆ่าทีมของเขาน่ะ เราเดินจนมาถึงดาดฟ้าของเรือมีเฮลิคอปเตอร์จอดรออยู่ เธอหยุดก่อนจะหมุนหันมาเขาใบหน้าสวยเงยมองเขา ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้


"ฉันชอบความคิดนี้ รู้ไหมทำไมฉันถึงเป็นนายหน้าค้าอาวุทแบบนี้ เพราะฉันได้เงินตลอดเวลาจากทั้งเขาและศัตรูของพวกเขาเอง"


“งั้นที่ผมทำก็คงไม่ถูกใจคุณ เพราะผมทำไปเพื่อความพอใจของตัวเอง”


“นั่นยิ่งทำให้ฉันชอบต่างหากล่ะ...และฉันจะชอบคุณมากกว่านี้ถ้า...”


เสียงเธอแทบจะกลายเป็นกระซิบ ริมฝีปากเธออยู่ใกล้เขามากขึ้น ตาสีอ่อนสะท้อนภาพเขาเหมือนเธอกำลังมองเขาไปถึงข้างในจิตใจและตอนนั้นแหละที่เขารู้สึกถึงอันตราย…


“บอกฉันซิ คุณแดเนียล...จะเป็นยังไงถ้าตำรวจหน้าตาน่ารักคนนั้นตายด้วยน้ำมือของคุณ”


“....ผมไม่แคร์”


ยากมากที่จะพูดอะไรที่มันตรงข้ามกับความรู้สึกเขา แต่เพราะเขาต้องเล่นตามบทที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้แต่เขาก็ได้บอกไปแล้วว่าการทำเป็นไม่แคร์คู่หูของเขา มันทำไม่ได้...และดูเหมือนว่าเขาได้ทำพลาดไปแล้ว หญิงสาวหัวเราะน้อยๆก่อนจะประกบปากอิ่มกับริมฝีปากเขาเบาๆ


"ฉันยอมรับนะว่าคุณเกือบทำให้ฉันหลงเชื่อคุณแล้ว"


"....."


"แต่น่าเสียดายที่สายตาที่คุณมองตำรวจคนนั้นและทุกครั้งที่พูดถึง มันแสดงว่าคุณแคร์เขามาก…คุณทำฉันอกหักเลยล่ะ"


เธอยิ้มให้เขาบางๆ สายตาที่มีความสนใจในตัวเขาได้หายไปกลายเป็นความว่างเปล่าเหมือนในตอนแรกที่เจอ เธอเดินออกไปพร้อมกับบอดี้การ์ดของเธอได้ยกปืนขึ้นมาเล็งเขาไม่ให้เขาขยับ


"ฉันไม่รู้ว่าคุณไปเป็นอะไรกับตำรวจคนนั้นแต่ฉันจะเสี่ยงให้มีคนมายุ่งเรื่องของฉันไม่ได้"


เขามองเธอที่ค่อยๆหยิบปืนออกมาจากเอวของบอร์ดี้การ์ดอีกคนขึ้นมาและเล็งมาที่เขา


"น่าเสียดาย ฉันชอบคุณจริงๆ...ถ้ามีโอกาสเราอาจจะได้เจอกันอีกนะคะ แต่ตอนนี้คงต้องบอกลากันแล้ว ลาก่อนค่ะ...คุณแดเนียล"


ปัง!!!

.

.

.

.

.

เสียงจากวิทยุหูฟังค่อยขาดหายและหายไปอย่างสิ้นเชิง เป็นสัญญาณว่าซองแจได้เดินออกไปไกลแล้ว และตอนนี้เราก็ติดต่อกับทางศูนย์ไม่ได้อีกและที่เป็นปัญหาที่สุดในตอนนี้ คือเรากำลังโดนปืนทุกกระบอกเล็งมาที่เรา ชางซอบมองประเมิณสถานการณ์ตอนนี้ ว่าถ้าพวกเขาเริ่มเปิดฉาก เราจะได้เปรียบหรือเสียเปรียบเท่าไหร่ แต่ยังไม่ทันได้ส่งสัญญาณบอกทีมของเขา อยู่ๆการ์ดสองคนด้านหลังก็ลงมือโจมตีฝ่ายตัวเอง ไม่ต้องให้พูดอะไร เราทั้งหมดก็ลงมือทันที


เขาพุ่งไปเตะปืนออกจากมือคนร้ายที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะจัดการชกให้อีกฝ่ายน๊อคตามด้วยเสียงปืนดังอีกสองนัด เขาเห็นคนร้ายลงไปกองกับพื้นอีกสองและเห็นแจ๊คสันกำลังจัดการกับอีกคนอยู่เหมือนกัน


"ชางซอบ!! ปืน!!"


เขาหันไปหามินฮยอกที่โยนปืนที่ได้มาจากคนร้ายให้เขา พอเขารับมาได้ก็จัดการยิงใส่คนร้ายที่เหลือให้ร่วง ใช้เวลาไม่นานผู้ร้ายทั้งห้องก็นอนอยู่ตามพื้น ใครยังไม่สลบก็ร้องโอดโอยกัน และเขาก็นึกได้ว่ายังเหลือการ์ดอีกสองคนที่อยู่ๆก็โจมตีฝ่ายตัวเอง เขาเล็งปืนใส่อีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้ใจก็แต่ก็ต้องลดปืนลงเพราะอยู่ๆแจ็คสันก็วิ่งไปกอดหนึ่งในคนร้ายนั่น


"โอ้พี่!!! ในที่สุดก็ได้เจอกัน"


"ย๊า ทำงานอยู่นะเว้ย"


มินฮยอกเดินมาอยู่ข้างชางซอบอย่างงงๆ มองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ แต่เหมือนจินยองจะรู้ อีกฝ่ายเลยเฉลยให้กับพวกเขา


"สองคนคือสายที่เราส่งมา นี่หัวหน้าของผม อิมแจบอม และนี้สมาชิกของเราอีกคน มาร์ค"


"ก็อยากจะแนะนำตัวมากกว่านี้ แต่ผมว่าเรายังมีงานอยู่..."


พอได้ยินดังนั้นชางซอบก็คิดได้ว่าคู่หูตัวเองตอนนี้ก็ไม่ได้ปลอดภัย เพราะถ้าความแตกอีกฝ่ายแย่แน่ เขาวิ่งออกไปทันทีโดยไม่รออะไรทั้งนั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องวิ่งไปทางไหน


ปัง!


เสียงปืนนั่นหยุดเขาไว้ เขามองไปตามเสียงทันที ความกังวลเพิ่มขึ้นมากจนจุกอก เขาออกวิ่งไปตามเสียงที่ได้ยินอีกครั้ง เสียงของใบพัดเฮลิคอปเตอร์นั้นทำให้เขารู้ว่าตัวเองนั้นวิ่งมาถูกทางแล้ว และพอถึงดาดฟ้าและเห็นภาพตรงหน้า ร่างทั้งร่างเขาฉาไปหมดเมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยนอนอยู่ เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าเฮลิคอปเตอร์ที่บินออกไปจะมีบุคคลที่เป็นภาระกิจของเขาตอนนี้ เขาพุ่งไปหาร่างที่นอนอยู่อย่างรวดเร็วถลาลงไปนั่งข้างๆทันที


"ซองแจ! ซองแจ!!!"


เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความตกใจ เพราะอีกฝ่ายหมดสติไปแล้ว เขาสำรวจอีกฝ่าย เห็นรอยกระสุนเจาะเสื้อสูทที่อีกฝ่ายใส่อยู่...แต่ไม่มีเลือด เห็นดังนั้นจึงรีบดึงเสื้อปลดกระดุมออก แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจที่กระสุนนั้นไม่ได้ผ่านตัวคู่หูของเขาไป แต่ติดอยู่ตรงเสื้อกันกระสุนที่อีกฝ่ายใส่อยู่ เป็นเวลาเดียวกับที่ซองแจได้สติคืนมาแล้ว


"ซองแจ! ไหวไหม!?"


"พี่...อึก...ผมโดนยิง"


"ก็ใช่น่ะสิ! ให้ตายเหอะ! วันหลังอย่าทำอะไรเสี่ยงๆแบบนี้อีกนะ...ไม่ต้องลุก เดี๋ยวให้หมอมาดูอาการก่อน ถึงมีเสื้อกันกระสุนก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ช้ำในนะ"


เขาว่าพลางดันไม่ให้อีกฝ่ายลุกขึ้นมา ซองแจนอนลงอย่างว่าง่ายเพราะยังคงเจ็บอยู่ ชางซอบมองอีกฝ่ายนิ่งจนซองแจรับรู้ได้


"พี่ออกมาได้ไง"


"เรื่องมันยาว…"


ชางซอบไม่ได้ตอบอะไรกลับไป และยังคงมองหน้าคู่หูของตัวเองนิ่งเหมือนอยากจะพูดอะไร และซองแจก็รู้จึงเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน


"....มีอะไร"


"....เปล่า"


"ถ้าเปล่าทำไมถึงทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้อย่างนั้นล่ะ"


".....”


“ว่าไง...”


“....ตอนเห็นนายนอนนิ่ง ฉันทำอะไรไม่ถูกเลย นึกว่าจะเสียนายไปแล้ว"


เสียงสั่นเครือของอีกฝ่ายทำให้ซองแจรู้สึกผิดไม่น้อย ซองแจฝืนตัวเองขึ้นมานั่งก่อนจะดึงอีกฝ่ายมากอดหลวมๆ อีกฝ่ายนิ่งไปในตอนแรกแต่ก็ซุกหน้าลงกับไหล่และกอดตอบ ซองแจถอนหายใจก่อนจะเอ่ยขึ้น


"ผมขอโทษ"


"อย่าทำอะไรเสี่ยงๆอีกเข้าใจไหม"


"ครับ จะไม่ทำอีก"


"ฉันเป็นห่วงมากนะรู้ไหม"


ทำไมจะไม่รู้ล่ะ...ตอนที่เขาทิ้งพี่ไว้ในนั้น เขาก็เป็นห่วงมากเหมือนกันนั่นแหละ...


สักพักมินฮยอกและทีมของ J.Y.P.I ก็มา มินฮยอกดูตกใจมากที่รู้ว่าซองแจโดนยิงแต่เสื้อกันกระสุนช่วยไว้ เราติดต่อกลับไปทางศูนย์และทีมเดลต้าที่ทางโน้นส่งมาก็ขึ้นมาบนเรือ เรากลับไปรวมที่ศูนย์ก่อนจะปล่อยการสรุปงานเป็นของทาง J.Y.P.I ทีมแพทย์มาตรวจดูอาการของซองแจและส่งไปรักษาที่โรงพยาบาล ดีว่าไม่ได้เป็นอะไรมา ไม่มีช้ำใน แต่รอยช้ำด้านนอกคงใช้เวลาหลายวันอยู่กว่ามันจะหาย 


สองสามวันต่อมาอึนกวังกับมินฮยอกก็ได้ถูกเชิญไปประชุมและสรุปงาน แต่เราก็ได้รับรู้เพียงแต่ในส่วนของเราเท่านั้น เรื่องที่โดนโจมตีกะทันหันนั้นไม่ได้เปิดเผยอะไรมาก จะให้พูดตรงๆคือไม่มีการเปิดเผยอะไรเลย ทำเหมือนกับว่าไม่มีเหตุการณ์นั้น ก็พอจะเดาได้เพราะค่อนข้างเป็นเรื่องใหญ่เนื่องจากเห็นได้ชัดว่ามีหนอนอยู่ในองค์กร ซึ่งเกือบจะทำให้ภาระกิจล้มเหลว แต่จินยองก็แอบมาบอกกับเราว่าตอนนี้ทาง J.Y.P.I กำลังสืบอย่างหนักกับการหาหนอนตัวนั้น 


จากนั้นทางนั้นก็ให้เครดิทเราเต็มที่ในเรื่องนี้ เพราะอิลฮุนทุกคนถึงรอดมาได้ ส่วนด้านนายหน้า เธออยู่ในบัญชีรายชื่อต้องระวัง ทั่วไปรู้จักเธอในนามลิลิธชื่อเอมิลี่นั้นเป็นชื่อปลอม อันที่จริงแล้วยังไม่มีใครรู้ชื่อจริงๆของเธอด้วยซ้ำ เธอเป็นนักค้าอาวุทที่โด่งดังที่สุดคนหนึ่ง ทางการพยายามจับเธอมานานมาก แต่ไม่ว่าจะเข้าถึงตัวขนาดไหน ก็ไม่เคยจับได้ เหมือนเธอรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเราจะมาไม้ไหนและคนที่ส่งไปหากเข้าใกล้ก็ไม่เคยจะรอดกลับมาสักราย ซองแจถือว่าเป็นเรื่องผิดปกติมากๆ


โดยสรุปก็คืองานที่เหลือ J.Y.P.I จะเป็นผู้ทำต่อและสำนักงานเราได้หน้า ซองแจไม่กี่วันก็หายดี กลับมาเถียงกับคู่หูของตัวเองได้เหมือนเดิม แต่จะมีที่เปลี่ยนแปลงนิดหน่อยก็คงเป็น…


“เฮ้อ...”


อิลฮุนถอนหายใจออกมาหลังมองเข้ามูลในเอกสาร ตัวหนังสือเอกสารอะไรไม่รู้ยืดยาวแต่สรุปใจความง่ายๆโดยตัวหนังสือตัวใหญ่สีเขียวที่เขียนว่า


‘ACCEPT’


“เฮ้อ….”


“ถอนหายใจอะไรตั้งแต่ต้นวันน่ะ”


“อ่า...พี่มินฮยอก”


อิลฮุนทักทายรุ่นพี่ตัวเองก่อนที่จะทำเนียนเก็บเอกสารเก็บเข้าไปในเสื้อแลปของตัวเอง แต่มันก็ไม่มีทางที่จะรอดพ้นสายตาสุดยอดผู้ดูแลของทีมได้หรอก มินฮยอกเห็นก็คว้าหมับโดยไม่ขอเจ้าตัวเลย และอิลฮุนก็ไม่ไวพอที่จะแย่งคืนด้วย มินฮยอกกวาดสายตาเร็วๆอ่านเอกสารนั่นก่อนที่รอยยิ้มสวยจะประดับขึ้นมาอยู่บนหน้า


“นายสอบตำรวจผ่านแล้ว!!! ยินดีด้วย!!!”


“อ่า...ผมไม่คิดว่าเป็นเรื่องน่ายินดี--”


“ฉันจะถ่ายลงแชทกลุ่ม”


“เฮ้ยๆ พี่เดี๋ยว--”


ไม่ทันแล้ว เสียงแจ้งเตือนในโทรศัทพ์เขาดังแทบจะทันทีตอนที่มินฮยอกเอ่ยจบประโยค ไม่นานหลังจากนั้นแชทกลุ่มนั่นก็ดังขึ้นรัวๆ ตบท้ายด้วยการที่มินฮยอกบอกว่าตอนนี้อยู่ที่แลป และเพียงอึดใจเดียวทีมทั้งทีมของเขาก็กรูกันลงมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม และแย่งชิงเอกสารกันเพื่อเอาไปดู ชางซอบพูดขึ้นมาหลังจากโดนคู่หูแย่งกระดาษไป


"เห็นไหมบอกแล้วว่าอิลฮุนต้องผ่าน ลูกศิษย์ฉันๆ"


"ลูกศิษย์ไรล่ะ พี่ฝึกเบื้องต้นให้แล้วทิ้งไปนะอย่าลืม"


"เคยสอนก็เท่ากับลูกศิษย์เว้ย นายก็ลูกศิษย์ฉันยุกซองแจ"


"นั่นคือการสอนเรอะ เรียนรู้ด้วยตัวเองมากกว่า"


แล้วคนอื่นๆก็พร้อมใจกันเมินและกันสองคนนั้นออกจากกลุ่ม อึนกวังทำหน้าปลื้มปิติเหมือนลูกจบปริญญา แถมยังเอามือมาตบไหล่ปักๆอย่างภาคภูมิใจ


"ในที่สุดลูกชายก็สอบติดตำรวจ พ่อภูมิใจมาก"


"ฉันก็ภูมิใจค่ะคุณขา"


เขาหัวเราะเหอะๆกับผู้อาวุโสสองคนเล่นบทพ่อแม่ใส่ เขาหันกลับไปหากลุ่มที่น่าจะมีสติที่สุดตอนนี้ พีเนียลยิ้มให้ก่อนจะบอกยินดีกับเขาเป็นภาษาอังกฤษ ส่วนฮยอนซิกก็ตบไหล่เขาและแสดงความยินดี


"ยินดีด้วย ต่อจากนี้นายก็จะได้ออกไปทำงานภาคสนามอย่างภาคภูมิแล้ว"


"นั่นแหละที่ทำให้ผมเซ็ง ชีวิตในแลปของผม~"


"เอาน่า นายไม่ทิ้งชีวิตแลปเสียหน่อย นายทำงานสองอย่างด้วยกันต่างหาก"


"ฟังดูแล้วมันหนักกว่าไหมล่ะครับ"


"คิดเรื่องคู่หูหรือยังครับ"


แล้วซองแจที่ขี้เกียจเถียงกับคู่หูตัวเองต่อแล้วก็แทรกขึ้น อิลฮุนทำหน้านึกก่อนจะมองไปทางทีมไอทีของเขา สองคนนี้เป็นคนที่เขาทำงานร่วมกันมากที่สุดเพราะเป็นสองคนที่รู้เรื่องอุปกรณ์ และเขาทำงานกับสองคนนี้เท่าๆกัน คู่หูงั้นเหรอ... 


"ไม่รู้สิ"


"อยากเก็บเธอเอาไว้ทั้งสองคนเหรออิลฮุน ร้ายนะ"


ชางซอบแทรกคู่หูตัวเองขึ้นมาพูด แถมยังร่วมมือร่วมใจกันทำหน้าล้อเลียนเขาอีก เขาส่ายหัวระอาก่อนจะพยายามไล่ทีมเขาให้กลับไปทำงานกันได้แล้ว ทุกคนคุยอะไรกันอีกเล็กน้อยก่อนนัดวันกันไปงานรับตราของเขาและจบด้วยเย็นนี้มีงานเลี้ยง คนจ่ายก็คือคนที่เล่นเกมแพ้ และตอนนี้เราก็กำลังตัดสินกันว่าใครจะแพ้…


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


จบโว้ยยยยยยยยยยยย จัลล้องงงงงงงง ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและติดตามแม้ว่านักเขียนจะเป็นบ้าและดองสุดๆไปเลย


และแน่นอน เรื่องยังไม่จบแต่แค่จบตอน เราจะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุด เพื่อนักอ่านที่ติดตาม


จนถึงตอนนี้ ขอบคุณมากค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #60 ออย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 15:56

    ขอบคุณมากนะค่ะ ????

    #60
    0
  2. #53 Num (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:14

    รอน้าาาาาาา

    #53
    0
  3. #52 kookkaiCS (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 18:21
    อ่านอยู่นึกว่าจบแล้ว~~~ ตกใจ5555555
    #52
    0
  4. #51 Dnoppy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 21:56
    รออยุค่าไรท์ (เกาะติด555)
    #51
    0
  5. #50 *White* (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 20:56

    รอตอนต่อไปไม่ไหวแล้วค้าาาาาาาาาา
    #50
    0
  6. #49 Smile_Eeyore (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 16:19
    สนุกมากกก รออยู่นะค้าบบ
    #49
    0
  7. #48 BBEELLEE (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 16:09
    เย้ ไรท์กลับมาแล้ว รอติดตามเสมอนะคะ
    #48
    0