[BTOB] C.U.B.I ทีมสอบสวนสุดป่วน

ตอนที่ 13 : C.U.B.I - ท่าเรือ (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62

[ท่าเรือ ตอนที่ 5]


บรรยากาศห้องสั่งการในท่าเรือเป็นไปอย่างตึงเครียด แค่พวกเขามาเหยียบที่นี่ไม่ถึงนาทีก็รู้แล้วว่าสถานการณ์มันแย่ขนาดไหน เราเดินตรงเขามาที่ศูนย์สั่งการกลางทันที อึนกวังเห็นทีมตัวเองก็เข้าไปหาและเริ่มอธิบายแผนงานทันทีแบบไม่มีการทักทายใดๆทั้งสิ้น ซองแจมองไปรอบๆ หาคนที่ตัวเองเป็นห่วงที่สุดในตอนนี้ แต่ก็ไม่พบใคร ซ้ำยังเห็นว่าหายไปอีกสองคนด้วย และเหมือนหัวหน้าของพวกเขารู้ดี อึนกวังบอกกับรุ่นน้องทันทีว่าที่เหลือนั้นหายไปไหน และสถานการณ์ปัจจุบันนั้นทำให้ซองแจกังวลมากกว่าเดิม


“เรายังติดต่อทางโน้นไม่ได้ สัญญาของเราแรงมากพอแต่ไม่รู้ทำไมถึงติดต่อไม่ได้ ที่คิดไว้ตอนนี้อาจจะเป็นเพราะเราโดนตัดสัญญาณไม่ก็ถูกรบกวนจากทางฝ่ายนั้น”


“ทางโน้นก็กันตำรวจทุกทางเหมือนกันนะ”


“ถ้าเป็นการรบกวนสัญญาณจากทางเรือ ผมว่าผมสามารถแทรกเข้าไปได้นะ”


อิลฮุนเอ่ยขึ้นขณะดูข้อมูลที่มี เพราะจากทางเราสัญญาของเราดีมาก สามารถส่งได้หลายไมล์ แต่การที่เรือที่ยังมองเห็นชัดว่าไปไม่ใกล้เท่าไหร่จากฝัง กลับไม่สามารถรับสัญญาณเราได้ ก็มีเพียงเรื่องเดียวคือถูกสัญญาณรบกวนจากอีกฝั่ง และถ้าเป็นอย่างนั้น เขาก็มีวิธีแก้ แต่ก็ยากหน่อย พอคิดได้แบบนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นถามพี่อึนกวังทันที


“ตอนนี้ใครเป็นคนสั่งการที่นี้ครับ ผมต้องได้รับคำอนุญาต”


“ฉันสั่งการแทน แต่ว่ายังต้องผ่านเบื้องบนของทางนี้อยู่ นายจะทำอะไร”


“ผมจะทำให้เราติดต่อทางโน้นได้ ผมจะใช้อุปกรณ์ที่เป็นตัวดูสัญญาณแล้วส่งมาที่เราโดยตรงอีกที มันจะเป็นอีกรูปแบบหนึ่งซึ่งมันจะผ่านการรบกวนสัญญาณได้แต่มันก็ยังมีปัญหาอยู่”


อิลฮุนพูดไปด้วยพลางเตรียมอุปกรณ์ไปด้วย ทาง J.Y.P.I ก็อำนวยความสะดวกให้ทุกอย่าง พอเริ่มทำอิลฮุลก็ไม่ได้อธิบายต่อ ทำให้พีเนียลที่มีฐานะเป็นผู้ช่วยมาตลอดเป็นคนตอบคำถามต่อ


“ปัญหาคือเราต้องวางอุปกรณ์นั้นให้อยู่ในสถานที่ที่เราต้องการจะแทรกหรือส่งสัญญาณไป”


“นั่นก็คือ?”


“เราต้องส่งคนทางเราไปขึ้นบนเรือนั่นอีก เพื่อเอาตัวแทรกสัญญาณไปวางหรือไปอยู่ในบริเวณนั้น”


ในที่สุดอึนกวังก็พยักหน้าเข้าใจว่ารุ่นน้องหมายความว่ายังไง เจ้าตัวบอกว่าจะไปคุยให้แล้วก็หายไปจากตรงนั้นเลย พอดีกับที่อิลฮุนเซตอุปกรณ์เสร็จ ในมือถือบางอย่างที่มีลักษณะเป็นทรงกลมเล็กๆเท่าเม็ดกระดุมอิลฮุนไล่มองสมาชิกที่อยู่ตรงนั้นทุกคนก่อนจะเอ่ยถามขึ้น


“ใครจะไป?”


ถึงจะถามความสมัครใจแบบนั้นแต่เจ้าตัวก็มองตรงไปที่ซองแจ อีกฝ่ายพอเห็นสายตาที่รุ่นพี่มองมาก็พยักหน้ารับทันที อิลฮุนไม่รอช้าที่จะพาซองแจไปติดอุปกรณ์ให้กับซองแจโดยมีพีเนียลคอยช่วย อึนกวังกลับมาพร้อมบอกว่าได้รับคำอนุมัติแล้ว


“แล้วเราจะส่งซองแจขึ้นไปยังไง ตอนนี้เรือออกไปแล้ว”


“ไม่มีปัญหา ผมจะใส่ข้อมูลปลอมลงไปว่าซองแจเป็นเศรษฐีพันล้าน ใส่โปรไฟล์ดีๆรวยๆเข้าไปยังไงก็ต้องให้เข้า ผมจะทำบัญชีปลอมวงเงินสูงๆให้ซองแจโชว์ว่าสามารถพร้อมโอนได้ตลอดเวลา พวกนั้นรับแน่”


“พี่ทำได้ด้วยเหรอ?”


น้องเล็กสุดที่กำลังจัดการกับเครื่องมือต่างๆถามขึ้นด้วยความสงสัยและอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาว่าสกิลเก่าอย่างเคย ก็รู้ว่าสกิลเก่า แต่ไอ้สกิลเก่าที่ว่ามันทำได้ถึงปลอมบัญชีเลยเหรอ นี่ถ้าอิลฮุนไม่ได้มาเป็นตำรวจแล้วอยู่ฝ่ายคนร้าย บอกเลยว่างานหนักแน่ แต่เขาก็ไม่มีเวลาใส่ใจอะไรมากแล้ว อิลฮุนบรีฟการใช้อุปกรณ์ให้เขาฟังเร็วๆ เขาก็พยามที่จะจำให้หมดไม่อยากให้เกิดการผิดพลาด ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที น้องเล็กที่แต่งตัวเป็นผู้ดีและดูรวยมากจนอิลฮุนเอ่ยปากแซวและเจ้าตัวก็รับแบบไม่ถ่อมตัวใดๆ พวกเขาเดินกันมายังจุดที่จะพาซองแจไปท่าเรือ อิลฮุนเช็คอุปกร์อีกครั้งก่อนจะเอ่ยย้ำกับรุ่นน้อง


“ประสิทธิภาพมันจะดีไม่ดีขึ้นอยู่กับว่านายจะเข้าใกล้พวกพี่ๆได้แค่ไหน แนะนำสิบเมตร ห่างกว่านั้นสัญญาณก็จะลดลง”


“และนายต้องไม่สนทนากับพวกเราโดยตรง ต้องแสร้งว่าไม่รู้จักกัน”อึนกวังกล่าวเสริม


“ให้เข้าใกล้แต่ทำเป็นไม่รู้จักกันเนี่ยนะ”


“นายเก่งเรื่องแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ตอแหลน่ะ”


อินฮุนเอ่ยแซะรุ่นน้องตัวเองจนอีกฝ่ายกรอกตาแล้วแก้ต่างให้ตัวเองว่าไม่ได้ตอแหลแค่ไม่พูดความจริง ความหมายมันก็เหมือนกันแต่อิลฮุนก็ไม่ได้พูดต่อ พอเอ่ยลากับพี่ๆซองแจก็ขึ้นรถที่จัดไว้แล้วตรงไปที่ท่าเรือทันที และอย่างที่คิดไว้ทางคนจัดงานได้เตรียมพร้อมสำหรับผู้ที่มาไม่ทันเวลาเรือออก 


ซองแจเริ่มเข้าบทบาทของตัวเองทันที เขายื่นตั๋วปลอมที่อิลฮุนทำมาให้กับผู้ที่เตรียมต้อนรับดู และอีกฝ่ายก็พยักหน้าและขอตรวจกระเป๋าเงินสด ตรวจร่างกายว่าจะไม่พกอาวุทใดๆขึ้นไป และอย่างสุดท้าย แสดงทรัพย์สิน เขาบอกเลขบัญชีปลอมที่อิลฮุนให้ท่องออกไป ขั้นตอนนี้ใช้เวลาค่อนข้างนานจนนึกว่าจะโดนจับได้ แต่สุดท้ายเขาก็ได้รับอนุญาตให้ขึ้นเรือ เขาพยักหน้ารับก่อนจะก้าวขึ้นเรือเร็วที่จัดไว้ ใช้เวลาประมาณสิบห้านาทีเขาก็เห็นภาพของเรือหรูอยู่ตรงหน้า เขากำหมัดแน่นให้ตัวเองสงบใจ 


รอก่อนนะ...ผมกำลังไป…


++++++++++++++++++++


“ขอให้มันราบรื่นด้วยเถอะ”


อึนกวังมองรถที่พารุ่นน้องของตัวเองอีกคนออกจากฐานบัญชาการ ถึงแม้ว่าภายนอกเขาจะดูไม่เป็นอะไร แต่การต้องส่งทีมตัวเองออกไปทีละคนๆโดยไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกหรือเปล่ามันทำเขากังวนใจไม่น้อย พอเขากลับไปยังฐานเขาก็ได้รับการติดต่อจากฮยอนซิกทันที ทีมของฮยอนซิกและทีมของสองหนุ่ม J.Y.P.I รายงานมาตรงกันว่าตอนนี้มีการเคลื่อนไหวจากเรือขนส่งแล้วและกำลังจะดำเนินตามแผน พีเนียลและอิลฮุนนั่งประจำที่ของผู้ประสานงานและอุปกรณ์ต่อ และหลังจากที่มีการเริ่มแผนไปได้สักพักทางทีมของ J.Y.P.I ก็ติดต่อมา


“...ไม่มีอะไรงั้นเหรอ?”


ฝ่ายนั้นแจ้งกลับมาบอกว่าที่ดักจับรถส่งของไม่อาวุทหรือของต้องสงสัยใดๆแถมคนส่งของก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับการ และไม่ใช่แค่ทางทีมของ J.Y.P.I แต่ทีมอื่นๆที่สั่งให้ไประวังยังจุดต่างๆก็แจ้งกลับมาเหมือนกันว่าไม่มีอาวุทหรือของต้องสงสัย แต่ที่ทำให้พวกเขานั่งกังวลกันอยู่ตอนนี้ ก็เพราะเหลืออีกทีมที่ยังไม่ได้แจ้งกลับมาคือทางฮยอนซิก พวกเขารออย่างใจเย็นและไม่นานก็ได้รับการติดต่อ


[[สกัดจับได้แล้ว เป็นรถบรรทุสินค้า ของกลางอาวุทสงครามหลากหลายชนิด กำลังดำเนินการยึดของกลางและจับกุมผู้ต้องสงสัยทุกคน]]


“ดีมาก ทางนี้จะแจ้งสรุปรายงานเอง”


อึนกวังรับคำก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา อิลฮุนเห็นก็รู้ว่าหัวหน้าทีมของเราโล่งใจแค่ไหน ไม่ใช่หัวหน้าหรอกทั้งเขาและพีเนียลก็โล่งใจ มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเราต้องทำงานแยกกันแต่ทุกครั้งที่แยกกันเรามักจะไม่สบายใจและเป็นห่วงกันอยู่เสมอ ถ้าเลือกได้ก็ขอทำงานกันเป็นทีมดีกว่า ตอนนี้เราจะเปลี่ยนมาโฟกัสอยู่แต่ทีมบนเรือ ตรงนั้นน่ากังวลกว่าเยอะ พอจะเริ่มจัดการสั่งการเพื่อโอนทุกอย่างไปที่ทีมเรือ อยู่ๆก็ได้รับสัญญาณติดต่อจากทีมของฮยอนซิกอีกครั้ง และความสบายใจเมื่อกี้ก็หายไปแทบทันที


[[นี่เจ้าหน้าที่พิเศษชเว ทีมเบต้า! แจ้งเหตุฉุกเฉิน! คนร้ายมีอาวุท! เจ้าหน้าที่บาดเจ็บหนึ่งนาย ขอรถพยาบาลและกำลังเสริมด่วน! ย้ำ! ขอกำลังเสริม!! คนร้ายมีจำนวนมากกว่าเจ้าหน้าที่]]


แล้วสัญญาณจากทางนั้นก็ตัดไปหลังได้ยินเสียงปืนลั่น ไม่ต้องให้สั่งอะไร ทางทีมเราก็จัดการประสานงานเพื่อย้ายกำลังไปทางทีมเบต้าทั้งหมด อึนกวังกลับมาที่ตำแหน่งหัวหน้าประสานงานทันที


"ใช้เวลาเท่าไหร่คุณซง"


"ทีมที่ใกล้ที่สุดจะไปถึงในยี่สิบนาทีค่ะ"


"พวกเขาแย่แน่..."


“ฉันจะบอกให้เขาเร่งไปให้เร็วที่สุดค่ะ”


อึนกวังพยักหน้าก่อนจะบอกให้เจ้าหน้าที่ทุกคนติดตามสถานการณ์เอาไว้และรายงานเขาทุกห้านาที เขาไม่ชอบเลยจริงๆที่สถานการณ์มันไม่ได้ดั่งใจแบบนี้ เขาเป็นห่วงมาก ไม่ว่าจะทั้งบนเรือหรือทางฮยอนซิก ถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากจะมานั่งตรงนี้รออยู่เฉยๆหรอก ถ้าเราไปได้…


“คุณซงจากทางเราไปที่ทีมเบต้าใช้เวลาน้อยกว่าใช่ไหม”


“ใช่ค่ะ แต่ว่า--”


“ผมขอเจ้าหน้าที่ที่มีประสบการณ์มาทำตำแหน่งนี้ด้วย ผมจะนำทีมไปช่วยพวกเขาเอง--”


“ไม่พี่ พวกผมไปเอง”เสียงของพีเนียลเอ่ยขัด อึนกวังขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ไม่รอช้าอิลฮุนก็เป็นฝ่ายที่อธิบายต่อทันที


“ตอนนี้มีพี่คนเดียวที่มีตำแหน่งและความสามารถมากพอที่จะคุมงานนี้ ที่นี่ขาดพี่ไปไม่ได้”


“แล้วอุปกรณ์ที่นายติดไปกับซองแจล่ะ”


“ผมอธิบายให้เจ้าหน้าที่อุปกรณ์ของ J.Y.P.I ฟังแล้วพวกเขาทำได้”


อึนกวังมองหน้าเหล่ารุ่นน้องก่อนถอนหายใจยาวออกมา


“.....ฉันไม่อยากให้พวกนายไป”


“ไม่ต้องห่วงนะครับ เราจะปลอดภัย ทุกคนเลย”


อิลฮุนพูดและพยักหน้าอย่างมั่นใจให้กับหัวหน้าทีมของตัวเอง ทั้งสองเก็บอุปกรณ์และเตรียมตัว ใช้เวลาสักพักพวกเขาก็พร้อมและเดินทางไปหาทีมเบต้าพร้อมกับเจ้าหน้าที่อีกชุด อึนกวังถอนหายใจยาวหลังส่งคนในทีมสองคนสุดท้ายออกไป แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเป็นหน้าที่ และเขาก็เข้าใจดี ถึงแม้ใจจะห่วงมากก็เถอะ


++++++++++++++++++++


"ยินดีต้อนรับสู่เรือค่ะคุณคิมแดเนียล"


เจ้าของชื่อยิ้มรับอย่างสวยงามกับพนักงานต้อนรับก่อนจะก้าวเข้าสู่ตัวงาน ซองแจมองไปรอบๆเพื่อสำรวจทันที ในงานหรูหราจนเขาไม่คิดว่ามันคือการมาดีลอาวุทร้ายแรงกัน งานแบบนี้เหมือนเป็นงานประมูลของมีค่ากันมากกว่า ดูสิ มีแต่เศรษฐีไฮโซยืนอยู่กันเต็มไปหมด แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาสงสัยอะไรอย่างอื่น ตอนนี้ภาระกิจที่สำคัญของเขาคือการหาทีมที่ส่งมาให้เจอเพื่อให้สามารถกลับไปติดต่อกับทางชายฝั่งให้ได้ และแน่นอนตาเขาสังเกตได้ไวอยู่แล้วถ้าเป็นการหาคู่หูของเขา กวาดตาสักพักก็เจอร่างที่คุ้นเคย ตอนแรกกำลังจะเดินไปหาด้วยความเคยตัว แต่เสียงของอึนกวังในหัวก็หยุดเขาไว้เสียก่อน


'ต้องทำเป็นไม่รู้จักกันนะ'


แผนที่จะเข้าไปหาโต้งๆก็ต้องล้มไป เปลี่ยนเป็นค่อยๆเดินเนียนๆ เข้าไปให้มากพอดูเหมือนอีกฝ่ายยังไม่เห็นเขา ยังคงคุยกับมินฮยอกหน้าเครียด แล้วเขาก็เห็นสีหน้าคู่หูของเขาตกใจเอามือจับที่หูและก็เป็นตอนที่เขาได้ยินเสียงของอึนกวังพอดี แปลว่าตอนนี้เราสามารถติดต่อกันได้แล้ว


[[ทำได้ไงเนี่ย]]


[[เราส่งซองแจที่มีอุปกรณ์สำหรับส่งสัญญาณเข้าไป]]


สิ้นประโยคเขาก็เห็นคู่หูของเขาชะเง้อมองหาเขาใหญ่ แต่ก็ยังไม่เจอเขา แน่นอนเขาเนียนหลบไม่ให้อีกฝ่ายเห็นเขาแต่เขายังสามารถเห็นอีกฝ่ายได้ พอเห็นคู่หูพยามหาเขาก็อดไม่ได้ที่จะตอบกลับ


"ไม่ต้องมองหาขนาดนั้นก็ได้ เดี๋ยวก็โป๊ะหรอก"


[[นี่! นายอยู่ไหน]]


"แถวๆนี้แหละครับ แต่ถ้าไม่จำเป็นเราอย่าเจอกันดีกว่า มันยากที่จะทำเป็นไม่รู้จักพี่"


[[ทำไมล่ะ]]


“ให้แสดงว่าไม่รู้จักพี่เลยเนี่ย มันยากที่สุดแล้ว”


[[ยากยังไง? นายออกจะเก่งเรื่องตอแหล]]


เขาได้ยินเสียหัวเราะน้อยๆของมินฮยอกและเสียหัวเราะดังลั่นของอึนกวัง เขาถอนหายใจเงียบๆ และสักพักพวกเขาก็ได้ยินเสียงของทีมจินยอง น้ำเสียงอีกฝ่ายดูตกใจที่สัญญาณกลับมาใช้ได้แล้ว และทันทีที่ติดต่อกันได้ ฝั่งของจินยองก็ได้ข้อมูลเพิ่มว่าหากจะเข้าร่วมการซื้อขายอาวุทต้องไปที่อีกส่วนของเรือและใช้รหัสพิเศษซึ่งฝั่งนั้นได้มาแล้ว เรานัดแนะว่าจะไปยังสถานที่ซื้อขายกันอย่างไร ซองแจเดินวนอยู่ในงานด้านนอกสักพักก่อนจะเดินไป เขาผ่านตัวเรือไปเรื่อยๆจากทางเดินทำให้เขารู้ว่ามันอยู่อีกฟากของเรือ อีกด้านแทบไม่มีอะไรแต่เขาก็สังเกตเห็นคนสองคนยืนอยู่พอเดินเข้าไปก็ถูกบอกว่าเป็นพื้นที่ส่วนตัวห้ามคนนอกเข้า แต่ถ้าผ่านตรงนี้ไปก็ไม่มีอะไรแล้วเขาเลยแน่ใจว่าตรงนี้แหละคือที่ๆนัดแนะ เขาบอกรหัสลับออกไปอย่างมั่นใจ คนที่ยืนเฝ้าทางเข้าอยู่มองหน้ากันก่อนจะปล่อยให้เขาเข้าไป


ด้านในเป็นห้องประชุมขนาดเล็กจุคนได้ประมาณสิบถึงยี่สิบคน มีโต๊ะวงรีที่เหมือนใช้ในการประชุมทั่วไปอยู่ เก้าอี้ก็ได้ถูกจับจองไปแล้วและเหมือนว่าจะเหลือเขาคนเดียวในที่นี้ เขานั่งพลางสำรวจไปรอบๆ ในที่นี้นอกจากเขา ทีมของคู่หูเขาและของฝั่ง J.Y.P.I ก็มีผู้ซื้อรายอื่น และบางคนก็เคยเห็นหน้า ไม่ใช้จากที่ไหน ก็เป็นในรายชื่อผู้ถูกจับตาดูเป็นพิเศษ และบางคนก็เป็นพ่อค้าอาวุทตัวพ่อที่ทางการต้องการตัว ดูเหมือนว่างานนี้ถ้าจับได้หมด J.Y.P.I ได้เชิดหน้าชูตาไปอีกนาน


"ขอโทษที่ให้รอนานค่ะ"


ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องประชุมพร้อมๆกับบอดี้การ์ดของเธอเกือบสิบคน ใบหน้าสวยคมและตาสีอ่อนอย่างคนมีเชื้อยุโรป เธออยู่ในชุดเดรสสีแดงเพลิงกับเฟอร์สีชมพูถึงแม้มันจะดูเด่นเกินไปแต่ก็เข้ากับเธอเป็นอย่างดี เธอกวาดตามองทุกคนที่อยู่ที่นี่ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง


“ดิฉันเอมิลี่  คงได้เจอกันแล้วที่งานประมูลเครื่องเพชรทางด้านหน้าเรือ หวังว่าทางเราจะดูแลทุกท่านเป็นอย่างดีนะคะ”


เธอยิ้มสวยก่อนเรียกหนึ่งในลูกน้องของเธอให้เอาสิ่งหนึ่งมาให้ พอเธอกดปุ่มบนนั้นภาพจากโปรเจคเตอร์ก็ฉาย มันเป็นภาพที่ถูกถ่ายจากทางดาวเทียม ดูจากลักษณะพื้นที่และสภาปัตยกรรมของที่อยู่อาศัยน่าจะเป็นแถวแอฟริกา ดูรวมๆแล้วเหมือนหมู่บ้านเล็กๆที่อยู่ห่างไกลความเจริญ และความคิดของเขาก็ได้รับการยืนยันอีกครั้งจากปากหญิงสาวเอง


“นี่คือหมู่บ้านที่อยู่ในฉนวนสงครามระหว่างประเทศ และนี่คือภาพถ่ายจากดาวเทียมแบบเรียลไทม์”


เธออธิบายก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องอีกคนเอากระเป๋าที่ดูเหมือนกระเป๋าทำงานขนาดกลางออกมา คนที่เอาเข้ามาจัดการเปิดกระเป๋าและกดอะไรอีกสองสามอย่างแล้วจึงหันไปที่เจ้านายของตัวเอง หญิงสาวพยักรับก่อนจะเดินออกมาอยู่เดินหน้าพร้อมหยิบสิ่งที่คล้ายรีโมทออกมาจากกระเป๋านั้น


“และนี่คืออุปกรณ์สั่งการแบบพกพาสำหรับสั่งการหัวรบขีปนาวุธขนาดกลางที่สามารถทำลายหมู่บ้านหนึ่งให้หายไปได้ภายในพริบตา”


ว่าแล้วเธอก็กดปุ่มนั้นอย่างไม่ลังเล รอยยิ้มสวยยังคงประดับอยู่บนหน้าไม่นานหลังจากนั้นภาพที่ฉายอยู่ก็เกิดสว่างขึ้นและตามด้วยภาพของหมู่บ้านนั้นอยู่ในกองเพลิงไปแล้ว ทั้งหมดตั้งแต่เธอเข้ามาและกดปุ่มนั้นมันใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ เขาได้ยินเสียงจากฝั่งอึนกวังตลอด อีกฝ่ายดูวุ่นวายจนต้องตัดสัญญาณไป และกลับมาอีกครั้งพร้อมรายงานว่าภาพที่พวกเขาเห็นนั้นเป็นภาพจริง


นี่มันนอกเหนือจากที่คิดไว้มาก ไม่คิดว่าอาวุทร้ายแรงที่ว่าจะเป็นขีปนาวุธที่สามารถใช้ได้ง่ายๆเพียงแค่กดปุ่มๆเดียวแบบนี้ ซางซอบเผลอสบตากับซองแจอย่างเคยตัว แต่นั่นก็ทำให้เขารู้ว่าซองแจก็คิดเหมือนกันว่าเรื่องอาวุทนี้มันไปไกลกว่าที่คาดไว้มาก


“นี่คืออาวุทชนิดใหม่ของเรา จะเห็นว่าเราสามารถสั่งการผ่านอุปกรณ์แบบพกพาและสามารถสั่งการได้ทันทีเพียงแค่กดปุ่ม ระบบดาวเทียมเราแฮกค์โดยโค้ดลับที่เราพัฒนาขึ้น สามารถลบร่องรอยการสั่งการได้ ทำให้ไม่สามารถตรวจสอบที่มาของการคำสั่ง”


ระหว่างที่เธอกำลังอธิบาย เหล่าลูกค้าของเธอก็เริ่มพูดคุยกับเลขาของตัวเองไม่ก็ลูกน้องบ้างแล้ว ที่นั่งข้างๆเขา เขาได้ยินว่าจะให้เพิ่มวงเงิน เพื่อที่จะซื้ออาวุทชิ้นนี้แล้ว


“แต่ที่ทุกท่านเห็นมันยังเป็นแค่ต้นแบบ เราจำเป็นที่จะต้องพัฒนามากกว่านี้เพื่อที่จะสามารถแฮกค์ระบบของประเทศใหญ่ๆได้--”


“เราจะขอซื้อ”


ไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยค หนึ่งในลูกค้าของเธอก็ยกมือขึ้นของซื้อ เธอเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่ลูกค้าอีกคนที่อยู่ทางซ้ายของเขาก็ยกมือแล้วบอกว่าจะจ่ายมากกว่าหากได้ครอบครองเป็นคนแรก และอีกหลายๆคนก็เริ่มที่จะพยามที่จะซื้อจนเธอต้องบอกให้ทุกคนอยู่ในความสงบและพูดขึ้นมาอีกครั้ง


“ถ้าเช่นนั้นเราจะเปิดการประมูล เราจะขายให้กับผู้ที่ให้ราคาสูงสุด เริ่มที่สิบล้านดอลล่าร์สหรัฐ”


ถึงแม้จะเริ่มด้วยราคาไม่สูงแต่ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีราคามันตอนนี้อยู่ที่ห้าสิบล้านแล้ว และมีแววที่จะสูงขึ้นเรื่อยๆโดยไม่หยุดง่ายๆด้วย ทีมของชางซอบเริ่มที่จะสู้ราคาไม่ไหว เพราะไม่คิดว่าอาวุทที่ว่าจะอันตรายและราคาสูงแบบนี้ ที่ต้องร่วมประมูลด้วยก็เพื่อถ่วงเวลาและรอให้ทางเราขอหมายศาล จัดกำลังเพื่อที่จะเข้ามาจับกุมได้ แต่ถ้าราคายังสูงขึ้นไปไม่หยุดแบบนี้ การซื้อขายก็จะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและมันจะเสร็จก่อนที่จะได้ปฏิบัติการ และเราจะเสี่ยงที่จะทำการจับกุมเองไม่ได้ ที่อยู่รอบตัวมีทั้งพ่อค้าอาวุทรายใหญ่ หรืออาจจะมีกลุ่มก่อการร้ายทั้งหมดนี้เป็นศัตรูกับตำรวจทั้งนั้น สุ่มสี่สุ่มห้าเปิดเผยตัวมีแต่จะโดนยิงหัวเป็นรูกันเปล่าๆ


สุดท้ายทั้งทีมของชางซอบและทีมของจินยองก็ต้องยอมแพ้ด้วยเงินที่สูงขึ้นที่ตอนนี้แตะร้อยล้านแล้ว ภายในไม่ถึงสิบนาที แต่ก็ไม่ใช่แค่พวกเขา กลุ่มอื่นๆก็ยอมแพ้ไปบ้างแล้วและเหลือไม่กี่คน และหนึ่งในนั้นก็มีซองแจด้วย ชางซอบแปลกใจมากที่ซองแจยังสามารถเสนอเงินได้เรื่อยๆ เหมือนเงินไม่มีทางที่จะหมด ของพวกเขาหยุดไปตั้งแต่แปดสิบล้านด้วยเพราะวงเงินของทางเราที่จัดมามันจำกัดเพียงแค่นั้น


[[ซองแจเสนอได้เรื่อยๆ อิลฮุนเขียนโปรแกรมให้เงินในบัญชีปลอมให้มีไม่จำกัด]]


อึนกวังตอบความสงสัยของเขาโดยที่ไม่ต้องถาม พอดีกับผู้ชิงเหลือเพียงสองคนคือซองแจกับพ่อค้าอาวุทรายใหญ่อีกคน เงินตอนนี้เกือบแตะร้อยห้าสิบล้านแล้ว และฝั่งทางพ่อค้าชักเริ่มจะเหงื่อตก ร้อยห้าสิบล้านดอลล่านั้นมันไม่ใช่เล่นๆ คิดดีๆมันจะคุ้มกันหรือเปล่าก็ไม่รู้กับอาวุทชิ้นเดียวหากเทียบกับการซื้อของที่ถูกกว่าและได้หลายชิ้น สุดท้ายที่ร้อยหกสิบล้านเหรียญ อีกฝ่ายก็ไม่ได้สู้ราคาต่อ และเป็นซองแจที่มีสิทธิ์ในการครอบครองอาวุทชิ้นนี้


“ยินดีด้วยค่ะ คุณแดเนียล คุณเป็นเจ้าของมันแล้ว”


แล้วยังไงต่อ...ได้มาแล้วก็ใช่ว่าเราจะซื้อจริง สิ่งที่ทำอยู่นี้เป็นเพียงแค่การยื้อเวลา และเราก็ทำไม่สำเร็จ เพราะทางเรายังไม่สามารถเตรียมกำลังได้ทัน ตรงนี้ก็ไม่รู้จะยื้อได้อีกเท่าไหร่ เพราะหากเงินนั้นมันเป็นของปลอมและถ้าตามที่อึนกวังอธิบายคือเงินนั้นมีอยู่แต่ไม่สามารถใช้ได้ แสดงว่าเมื่อถึงการมอบของก็จะไม่สามารถโอนได้จริงและความลับก็จะแตก ชางซอบรู้ดีและไม่ใช่แค่เขา แต่ทีมของเราทั้งหมดรู้ดี ตอนนี้ก็อยู่ที่ว่าเราจะแก้มันยังไง แต่ยังไม่ได้ทันที่จะคิดแก้ไขปัญหา เสียงคุ้นเคยก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อนซางซอบหันไปทางซองแจทันที 


“ว้าว ประมูลกันตั้งนานนะครับ ในที่สุดก็เป็นของผม”


“ยินดีด้วยค่ะ--”


“แต่ว่าแหม...ตั้งร้อยหกสิบล้านเนี่ย ผมว่าผมควรที่จะได้เห็นอะไรที่มากกว่าจอภาพกับปุ่มสีแดงที่กดแล้วตูมตามนะครับ”


ประโยคทีเล่นทีจริงของซองแจเรียกรอยยิ้มสวยนั้นให้ยกขึ้นมาอีกครั้ง เธอเหมือนจะรู้ดีว่าจะเกิดปัญหาแบบนี้ขึ้น แต่ก็ยังไม่ตอบกลับทันที รอให้ซองแจพูดในสิ่งที่ตัวเองสงสัยออกมาให้หมดก่อน


“ผมจะรู้ได้ยังไงว่าไอ้ที่เห็นมันไม่ได้แหกตา และสิ่งที่คุณโฆษณามานั้นเป็นจริง โค้ดโปรแกรมของคุณนั้นใช้ได้จริงๆ”


“ดิฉันเข้าใจที่คุณสงสัย แต่ดิฉันสามารถยืนยังได้แน่นอนว่าอาวุทที่ดิฉันมีนั้นสามารถใช้ได้จริงและจะยิ่งกว่าจะใช้ได้จริงเมื่อมันพัฒนาเสร็จ”


“มันต้องมีดีกว่าแค่คำพูดนะครับ คุณเอมิลี่”


เธอยกยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องของเธออีกคนเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องนึงออกมาและกดเปิดเสียง


[[ทีมเดลต้าพร้อมปฏิบัติการ รอคำสั่งอยู่]]


[[จากศูนย์บัญชาการถึงทีมเดลต้า ให้เริ่มปฏิบัติการทันที]]


[[รับทราบจะถึงเรือเป้าหมายในอีกสี่สิบนาที]]


และเสียงทั้งหมดก็เงียบไปก่อนที่เสียงของหญิงสาวจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง


“นี้เป็นสัญญาณที่เราจับได้จากทาง JYPI โดยอุปกรณ์ของเราแม้ฝ่ายนั้นจะเข้ารหัสลับแล้วก็ตาม ดูเหมือนว่าจะมีการบุกจับพวกเราในไม่ช้านี้ แต่ไม่ต้องกังวลค่ะ ดิฉันได้จัดเตรียมเรือสำหรับหลบหนีไว้แล้ว ถือว่าเป็นบริการสำหรับลูกค้าวีไอพีของเรา ขอให้ทุกท่านเดินตามคนของดิฉันไปยกเว้น…พวกคุณ”


สิ้นเสียง ปากกระบอกปืนจากทุกกระบอกก็เล็งมาทางทีมของชางซอบและจินยอง ทั้งสี่คนยกมือขึ้นเหนือหัวทันทีและถูกต้อนไปยังอีกฝั่งหนึ่งของข้างโต๊ะ ไม่ต้องคิดอะไรมาก พวกนี้รู้แล้วว่าเราเป็นตำรวจ พวกลูกค้าคนอื่นๆทะยอยออกไปกันหมดแล้วเหลือแต่พวกเรา ซองแจไม่ได้โดนปืนจ่อเลยยังคงตีหน้านิ่งเล่นตามบทของตัวเองต่อไป แม้ข้างในมันจะร้อนไปหมดแล้วก็เถอะ


“ขอโทษด้วยคุณแดเนียลที่ต้องมาอยู่ในสถานการณ์นี้ แต่เพราะเรายังต้องคุยกันอยู่เชิญมากับดิฉันด้วยค่ะ”


“โอ้ นึกว่าคุณจะยิงลูกค้าสุดพิเศษของคุณ ว่าแต่คนพวกนี้เป็นใครกัน?”


“ตำรวจจาก JYPI...เก่งเหมือนกันที่เข้าระบบของฉันได้ แต่ก็นะ คงรู้แล้วสินะว่าใครเหนือกว่า”


“ตำรวจ...”


“ไม่ต้องกังวลนะคะคุณแดเนียล จะไม่มีใครรู้ความลับของคุณเพราะคนพวกนี้จะไม่มีทางได้เอ่ยปากบอก...จัดการพวกมัน”


“เดี๋ยว!!!”


ตาคมของเธอมองปรายมาทางต้นเสียงและเสียงนั้นไม่ใช่ของคนที่จะถูกยิง แต่เป็นเสียงของลูกค้าของเธอนั้นเอง เธอหรี่ตาจนซองแจต้องรีบหาเหตุผลว่าทำไมเขาถึงโพลงออกไปแบบนั้น


“จะยิงทิ้งตอนนี้ทั้งที่ผมยังอยู่งั้นหรือครับ ไม่ไหวหรอกนะ คุณไม่รู้หรือว่าทำไมผมถึงถูกใจอาวุทคุณนักหนาเพราะว่ามันไม่ต้องเห็นเลือดยังไงล่ะ ผมถึงได้ทุ่มซื้อมันน่ะ ผมบอกเลยนะว่าถ้าคุณให้ผมได้เห็นแม้แต่หยดเดียวผมจะทิ้งการซื้อแน่ๆ”


ซองแจเล่นบทเศรษฐีขี้บ่นเอาแต่ใจทันทีแถมยังขู่ในเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก แต่มันได้ผลเอมิลี่สั่งให้ลูกน้องอย่างเพิ่งยิงก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินมาคุยกับเขา 


“แต่ดิฉันจะให้พวกเขารู้เรื่องนี้ไม่ได้ พวกเขาต้องตาย”


“ไม่ใช่ต่อหน้าผม”


“แล้วคุณจะให้ดิฉันทำยังไงล่ะคะ”


“ผมจะเป็นคงสั่งเอง”


เธอเลิกคิ้วแปลกใจกับคำตอบและซองแจก็อธิบายต่อ


“ผมก็ไม่ได้บอกว่าไม่ให้ฆ่า แต่เพียงไม่ใช่ต่อหน้าผม ผมไม่ชอบเลือด”


“หึหึๆ คุณนี่ช่าง...น่าสนใจ… ได้ค่ะ ฉันให้ตามที่คุณต้องการ แต่ตอนนี้เราต้องไปแล้ว เชิญตามดิฉันมาด้วยค่ะ”


เธอเดินออกไปหาลูกน้องของเธอ สั่งให้ห้ามฆ่าพวกเขาจนกว่าลูกค้าของเธอจะสั่ง ชางซอบมองซองแจเดินตามร่างระหงของหญิงสาวไป เพียงแวบเดียวที่ซองแจหันกลับเขามา สบตาเขา ทั้งแววตาและความเป็นห่วงนั้นถูกส่งมาจนเขารู้สึกได้และเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน เขารู้ว่ามันเป็นทางเดียวที่จะทำให้พวกเขารอดแต่มันก็จะทำให้อีกฝ่ายเสี่ยงมากขึ้น ซางซอบมองร่างของคู่หูที่เดินออกไปด้วยใจที่หนักอึ้งเสียงประตูที่ปิดลงยิ่งทำให้ใจเขาร้าวเข้าไปใหญ่


รอก่อนนะ...ฉันจะออกไปให้ได้....


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ไฮ...นักอ่าน...คิดถึงนะ...


ไม่มีอะไรจะพูด ไม่มีอะไรจะแก้ตัว แต่ว่าถ้ากลับมาอ่านกัน ก็ขอบคุณมากๆเลยค่ะ


ขอบคุณจริงๆค่ะ จากใจจริงๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #47 BBEELLEE (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 21:35

    ค้างๆๆๆๆๆๆ รอต่อนะคะะะะะะะ ไฟท์ติ้ง!!!!

    #47
    0
  2. #46 Num (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 00:23

    ลุ้นนนนนนพี่ซอบต้องรอดนะซองแจด้วย

    ไรท์กลับมาแล้วววคิดถึงงง

    #46
    0
  3. #45 Dnoppy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 23:17
    ตื่นเต้นอะไรท์ๆๆ ลุ้นมากก!
    #45
    0
  4. #44 kookkaiCS (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 13:32
    รอน้าาาา
    #44
    0
  5. วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 08:25
    ไม่นะ!!!!
    #43
    0