[BTOB] C.U.B.I ทีมสอบสวนสุดป่วน

ตอนที่ 10 : (วันๆในสำนักงาน) - ตอน โซฟา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    29 ส.ค. 61

วันๆในสำนักงาน - โซฟา


ติ๊ดๆๆๆๆๆ


เสียงนาฬิกาเตือนให้เขารู้สึกตัว เขาเลื่อนมือไปกดปิดเสียงอย่างหงุดหงิดก่อนถอนหายใจออกมาแรงๆ หกโมงเช้า...อีกแล้ว… และเขายังไม่ได้นอน เป็นอีกครั้งที่เขาทำงานเกินเวลา ร่างโปร่งลุกขึ้นเดินไปที่โซฟาตัวเก่าหลังห้องแลปของเขา ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแรงๆแล้วถอนหายใจอีกครั้งหนึ่ง มันแก้ไม่หายจริงๆกับไอ้การที่ชอบ ‘เผลอ’ ทำงานจนไม่รู้เวลา


ตั้งนาฬิกาไว้เจ็ดโมงห้าสิบแล้วกัน ยังไงก็แค่เดินขึ้นไปตอกบัตร…


เขาคิดพลางตั้งนาฬิกาปลุกก่อนจะหลับตาลง...และการรับรู้ทุกอย่างก็หายไป…


.

.

.

.

.


ก๊อกแก๊กๆๆๆๆ


เสียงรบกวนทำให้เขาจำต้องลืมตาขึ้นมา ความเบลอกับอาการหนักๆที่หัวเนื่องจากนอนไม่พอทำให้เขารู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดจากโซฟาเพิ่มขึ้น เขาลืมตาหลับตาอยู่อย่างนั้นสักพักรอสมองสาร์ท พอมันเริ่มทำงานสิ่งแรกที่ผ่านเข้ามาในหัวคือนาฬิกาปลุกเขาหรือยัง...พอคิดได้ก็หันไปควานหาโทรศัพท์


9.23 น.


“เฮ้ย!!!”


เขาลุกขึ้นพรวดขึ้นมาจากโซฟา แต่เพราะลุกเร็วไปหน่อยเลยเซกลับไปนั่งเหมือนเดิม ทำให้เห็นคนที่มานั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ คนมาใหม่ยิ้มตาปิดมาให้เขาก่อนทักทายเขา


“อรุณสวัสดิ์อิลฮุน”


“พี่ฮยอนซิก? พี่เข้ามาเมื่อไหร่ครับ”


“เจ็ดโมงครึ่ง ทำไมเหรอ”


“พี่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกผมไหม”


“อ๋อถ้าเรื่องนั้น ฉันปิดมันเองน่ะ”


ฮยอนซิกว่าพลางหันกลับพิมพ์งานในคอมพิวเตอร์ต่อ ไม่ได้สนใจสายตาตกใจขั้นสุดของเขาเลยแม้แต่น้อย แถมไม่รู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรผิดเสียด้วย แต่พอเขาจะหงุดหงิดก็ทำไม่ลง เพราะประโยคต่อมาดันทำให้เขาใจอ่อนเสียนี่


“ฉันเห็นนายกำลังนอนสบาย เลยอยากให้นายนอนต่ออีกหน่อย นอนตอนเช้าอีกแล้วใช่ไหมล่ะ”


“อ่า...ครับ...”


“นี่กาแฟของนาย”


เขายิ้มบางๆก่อนโน้มตัวไปรับกาแฟมา ถึงมันจะไม่ร้อนแล้วแต่มันก็ช่วยให้เขาตื่นหลังจากนอนไม่พอมาได้บ้าง


“นายเขียนไอ้นี่ทั้งคืนเลยเหรอ”


“ครับ แต่ผมยังไม่ได้ลองรันเลย”


“อืม ฉันลองรันดู มันยังบัคอยู่เลย แก้ไปสองสามที่แล้วมันก็ยังบัคอยู่”


“อ่าโอเคครับ...เดี๋ยวผมจะแก้ เดี๋ยวมานะ”


เขาว่าพลางลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจก่อนเอาป้ายเจ้าหน้าที่มาคล้องคอเพื่อเอาตอกบัตร ถึงจะเรียกว่าตอกบัตร แต่มันก็คือการเอาบัตรประจำตัวไปวางทาบที่เครื่องสแกน แล้วก็กดพาสเวิร์ดของตัวเอง ฮยอนซิกเลิกคิ้วถามรุ่นน้องตัวเองทันทีที่เห็นอีกคนกำลังเดินออกไป


“จะไปไหน?”


“ตอกบัตรครับ สายแล้ว”


“ไม่ต้องหรอกฉันตอกให้แล้ว”


“ห่ะ...”


ตายิ้มนั่นส่งมาให้เขาอีกครั้ง เขายืนค้างอยู่ตรงบันไดก่อนเดินงงๆกลับมานั่งข้างพี่อีกครั้ง


“พี่รู้พาสเวิร์ดของผมเหรอ”


“รู้สิ นายเคยบอก”


เมื่อไหร่วะ…


“นายยุ่งๆอยู่มั้ง สมาธิอยู่กับงานหมด ตอนนั้นก็จะแปดโมงแล้วด้วย พอฉันเสนอจะไปตอกบัตรให้นายก็ยื่นทั้งบัตรพร้อมบอกรหัสมาเรียบร้อยเลย”


นี่เขาทำงานจนขาดสติขนาดนั้นเลยเหรอ…


“นายนี่บ้างานๆเลยนะ”


“...”


ไม่เถียง คำว่าบ้างานเหมาะที่จะอธิบายตัวเขาได้ดีเลยทีเเดียว ถึงจะไม่ค่อยอยากยอมรับสักเท่าไหร่ แต่ก็อย่าว่าแต่เขาเลย คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ก็เหมือนกัน ทั้งงานตำรวจงานเขียนโปรแกรม พี่แกทำหมด จะว่าแต่เขาบ้างานก็ไม่ได้


“ถ้ามันกวนใจนายก็ไปเปลี่ยนรหัสก็ได้นะ”


เขาลอบมองคนข้างๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มบางๆให้อีกฝ่าย


“ไม่ล่ะ ถ้าเป็นพี่ ไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้”


“ไว้ใจฉันขนาดนั้นเชียว”


เขาไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ยิ้มให้พี่ก่อนจะนั่งทำงานด้วยกันจนถึงพักกลางวัน


+++++++++++++++++++++++++


“อ่ะ...”


เขาร้องออกมาเบาๆเมื่อเห็นร่างๆหนึ่งกำลังนอนอยู่บ้านโซฟาตัวโปรดของเขา พี่ฮยอนซิกเขามาใช้โซฟาเขาเป็นที่นอนกลางวันอีกแล้ว ก็นะ มันน่านอน เพราะในแลปทั้งเงียบ เย็นสบายต่างจากข้างบนที่แม้จะเย็นเหมือนกันแต่เสียงเถียงกันของบางคนมันก็ทำให้หัวร้อนได้เหมือนกัน เขาเดินเอาแก้วกาแฟไปวางที่โต๊ะ พอพักจิบการแฟได้สักพักเขาก็เริ่มทำงานต่อ แต่ก็ทำได้ไม่นานข้อความแจ้งเตือนจากแอปทำงานของตำรวจก็ดังขึ้นมา


‘มีคดีที่XXX’


ข้อความสั้นๆง่ายๆ เป็นที่รู้กันว่าต้องออกไปทำงานภาคสนาม เขาหันไปมองอีกคนที่ยังคงนอนยาวเหยียดอยู่บนโซฟา


“พี่ฮยอนซิกครับ มีคดีที่XXXครับ ตื่นได้แล้ว”


“อืม...”


แม้จะขานรับแบบนั้นแต่เจ้าตัวก็ยังคงไม่ลุกจากที่ แถมยังพลิกตัวนอนตะแคงไปอีกด้านแล้วก็นิ่งไปอีกรอบ เขาถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วเรียกอีกครั้ง


“พี่ฮยอนซิกครับ มีคดีนะ”


“....”


ยังไม่ได้การตอบรับจากคนที่คุณเรียก...


ตื้อดึง!


‘ฮยอนซิกอยู่ไหน ใครเห็นฮยอนซิกบ้าง’


เขายกโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาดูหลังได้ยินเสียง ก่อนจะตอบกลับว่าคนที่กำลังตามหากันอยู่กับเขา เขาลองเรียกพี่อีกครั้ง ครั้งนี้เขาเดินเขาไปนั่งตรงที่ว่างของโซฟาข้างตัวพี่ก่อนจะลงมือเขย่าเรียกอีกฝ่าย


ตื้อดึง!


‘อิลฮุนอ่า ถ้าฮยอนซิกไม่ตื่นนายก็มาแทนเขาเลยนะ เราจะไปในอีกสิบนาที’


อ่าว...ซวยอีกละ ทำไมคดีมันต้องมาทุกครั้งที่พี่นอนหลับด้วยนะ ไม่เข้าใจจริงๆเลย


“พี่ครับ ตื่นเหอะ ผมไม่อยากออกไปข้างนอกแทนพี่นะ พี่ฮยอนซิก”


เขาเริ่มเขย่าตัวพี่แรงขึ้นและใช้เสียงดังขึ้นเล็กน้อย แต่อีกคนก็ดูเหมือนจะไม่ได้นำพาเลย เขาเบ้ปากก่อนจะทุบเบาๆไปที่ไหล่พี่ครั้งนึง มันได้ผล พี่ลืมตาขึ้นมามองเขาแล้ว พอเห็นแบบนั้นเขาเลยรีบบอกพี่ว่ามีคดี


“ตื่นเร็วครับ มีคดีนะ ทุกคนจะไปกันแล้ว เหลือพี่เนี่ย”


“อืม...นายจะไปด้วยเหรอ”


“เปล่าครับ ผมต้องอยู่ดูที่แลปไง”


“...ง่วงอ่ะ นายไปแทนหน่อยสิ”


“ห๊ะ! ไม่เอา พี่ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ”


ตื้อดึง!


‘อิลฮุนอ่า มาเลย ไม่ต้องปลุกฮยอนซิกแล้ว’


“พี่! ตื่นเถอะครับผมขอ พี่ฮยอนซิก!”


พี่ฮยอนซิกคงจะทนเขาวอแวไม่ไหว เลยจำต้องลืมตาแล้วลุกขึ้นมานั่งดีๆเสียไม่ได้ แต่อาการง่วงนอนยังคงเห็นอยู่ได้ชัด เรียกว่าครึ่งหลับครึ่งตื่นไม่พร้อมออกไปทำงาน เขามองหน้าพี่ รอให้พี่ตื่นขึ้นเต็มตากว่านี้แต่พี่กลับสบตาเขากลับมาแล้วเริ่มทำเสียงที่เขาปฏิเสธไม่ค่อยได้


“อิลฮุนอ่า ออกไปแทนฉันหน่อยสิ นะ”


“....”


“แล้วฉันจะอยู่ช่วยงานนายคืนนี้ ฉันสัญญา”


“.....”


มันก็ไม่จำเป็นต้องยอมออกไปอ่ะนะ แต่เขาก็ได้ออกไปอยู่ดี…


++++++++++++++++++++++++


ถึงจะมีพี่ช่วยทำงานแล้วก็เถอะ แต่มันก็ดันไม่เสร็จตามที่หวัง งานมันก็ไม่ได้เร่งอะไร แต่ถ้ามันเสร็จแล้ว คนทั้งสำนักงานก็จะได้ใช้และเป็นประโยชน์ต่อการทำงาน ไม่ได้กดดันเลยจริงๆ…เขาพิมพ์ไปเรื่อยๆจนเริ่มสังเกตว่าคนข้างๆเริ่มไม่มีสมาธิทำงานแล้ว ตาเจ้าตัวดูปรือๆแล้ว เขาละสมาธิของเขาเสี้ยวนึงเพื่อบอกให้พี่ไปนอน


“พี่นอนก่อนก็ได้ครับ แล้วเดี๋ยวใกล้เสร็จแล้วจะปลุก”



“มันจะไม่เสร็จวันนี้น่ะสิ ดูจากเนื้องานแล้วน่ะ เอาเป็นว่าฉันของีบก่อนแล้วกันสักสองชั่วโมง แล้วค่อยเป็นนายไปนอนต่อฉัน ถ้าจะเอาให้เสร็จวันนี้อ่ะนะ”


“ตามนั้นครับ”


เขาตอบกลับง่ายๆก่อนนั่งเขียนไอ้ที่อยู่ในหัวลงไปให้เร็วที่สุด เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ฮยอนซิกเดินไปนอนตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ตอนรันโปรแกรมแล้วมันติดบัคนั่นแหละทำให้เขาหัวร้อนแล้วเผลอส่งเสียงดังจนคนที่นอนอยู่ตรงโซฟาส่งเสียงเหมือนคนโดนรบกวนการนอน


มันคงไม่เสร็จแล้วล่ะคืนนี้…


ถามว่าง่วงไหม ก็ง่วง ปกติมันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรแต่เพราะวันนี้ต้องออกไปตะลอนๆข้างนอกสูบพลังงานชีวิตเขาที่สุด ไอ้งานที่ทำอยู่ก็ทำให้เขาหัวร้อนและไม่อยากนอน เขาลูบหน้าแรงๆให้ตัวตื่นก่อนเริ่มแก้บัคโน่นนี้อีกที


ถ้ามันแก้ไม่เสร็จ ตะวันจะฟาดหน้าเขาก็จะไม่นอน!!!


.

.

.

.


ติ๊ดๆๆๆๆๆๆ


เสียงนาฬิกาปลุกที่คุ้นเคยเรียกให้เขาลืมตาขึ้นมาแบบอัตโนมัติก่อนจะเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์อย่างเคยแต่มันไม่ได้อยู่ที่ที่ควรจะอยู่เขาเลยจำต้องลุกขึ้นมาตามเสียงที่ดังไม่หยุดจนเขาเริ่มจะรำคาญ เขาควานไปเรื่อยๆจนเจอมันอยู่ที่ปลายเท้า พอเขาก้มไปคว้า ของบางอย่างที่อยู่บนอกเขาก็ตกลงมาบนตัก มันเป็นเสื้อสูทที่ดูจากขนาดแล้วไม่ใช่ของเขาแน่นอน ของใครวะ…


เดี๋ยวนะ...เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเขาประกาศกร้าวว่าถ้าแดดไม่ฟาดหน้าจะไม่นอนไม่ใช่เหรอ แล้วเขามานอนหลับสบายใจอยู่ตรงนี้ได้ยังไง…


ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆ


เสียงน่ารำคาญยังคงดังอย่างต่อเนื่องจนเขาดึงตัวเองออกจากความคิดเพื่อมาปิดเสียงนั่น พอเขาเลื่อนปิดนาฬิกา แอปแชทของเขาก็เด้งขึ้นมาแทนที่ทันที มันส่งมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ขอความก็มาจากคนที่ช่วยเขาทำงานเมื่อวานนั้นแหละ


‘ตื่นแล้วก็ไม่ต้องตกใจนะว่าต้องตอกบัตร วันนี้วันเสาร์’


เขายกยิ้มเมื่อเห็นข้อความคล้ายจะแซว เขาเลื่อนมือตอบข้อความกลับไปทันที และอีกฝ่ายก็อ่านทันทีเช่นกัน


‘ผมมานอนที่โซฟาได้ยังไง?’


‘อยู่ๆนายก็เดินมาไล่ที่ฉัน ล้มตัวลงนอนแล้วก็หลับไปเลย’


‘จริงดิ’


ทำงานจนขาดสติอีกแล้วเหรอ…


‘ล้อเล่น ฉันอุ้มไปเองแหละ’


‘ห่ะ...’


‘ก็นายนอนฟุ้บอยู่บนโต๊ะ บอกแล้วไงว่าให้ไปปลุกฉันถ้าจะนอน’


‘ตอนแรกผมกะไม่นอนนะ แต่ผมเผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้’


‘บ้างานจริงๆเลยนายน่ะ’


เขาหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะเหลือบไปเห็นเสื้อสูทที่อยู่บนตักเขา


‘เสื้อสูทนี่ของพี่หรือเปล่า?’


‘ใช่ เอามาคืนด้วย’


‘หลังผมแก้บัคเสร็จนะ’


‘มันเสร็จแล้ว ดูที่จอสิ’


เขาหันไปทางคอมพิวเตอร์ทันที ข้อความบนนั้นบ่งบอกถึงว่าโปรแกรมสามารถรันได้สำเร็จ เขาเดินไปลองทดสอบดูอีกนิดหน่อยก็พบว่ามันทำได้แล้วจริงๆ


‘รันได้แล้วจริงด้วย พี่ทำได้ยังไง’


‘อยากรู้เหรอ? เอาเสื้อมาคืนฉันก่อน’


‘ง่ะ...’


‘จะทำพาสต้าไว้รอ มาเร็วๆล่ะ’


เขายิ้มบางๆให้กับประโยคนั้น เขาลุกขึ้นเก็บของตัวเองก่อนจัดการบันทึกโปรแกรม ปิดไฟปิดทุกอย่างแล้วค่อยส่งข้อความตอบกลับ ไม่ลืมที่จะหยิบเสื้อสูทตัวนั้นไปด้วย


‘กำลังไปครับ’


‘รออยู่นะ’


‘เจอกันครับ’


‘ครับ แล้วเจอกัน’


++++++++++++++++++++++++++++++++++


มาเขียนวันๆในสำนักงานเพื่อต่อเวลาเขียนสำหรับเนื้อเรื่องหลัก /ฮ่า

ไม่หรอกมันมีพล๊อตแต่มันต้องเรียบเรียงดีๆ ยังไงใครที่รอเรื่องหลักรออีกหน่อยนะ เอาวันๆไปอ่านกันก่อนเนอะ แล้วเราจะรีบเขียนเรื่องหลักให้เสร็จ


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ แม้ว่าจะหายไปนานแต่ก็ยังมีคนกลับมาอ่านอยู่ ขอบคุณจริงๆค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #58 ออย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 06:24

    แอบดีใจที่ตอนที่แล้วมีพีเนียลเยอะเลย พอมาตอนนี้เลยหายไปเลย ฮ่าๆๆๆๆๆ ล้อเล่นค่ะ ขอบคุณที่เขียนให้อ่านนะค่ะ สนุกดีค่ะ อ่านเพลินเลย

    #58
    0