[BTOB] C.U.B.I ทีมสอบสวนสุดป่วน

ตอนที่ 1 : C.U.B.I - intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    25 ก.ค. 61

[Intro]


ปัง!


“C.U.B.I วางอาวุธซะ!!!”


เสียงก้องตะโกนดังไปทั่วโกดังเก็บของ ซึ่งตอนนี้มันได้กลายสภาพเป็นแหล่งผลิตยาไอซ์ไปแล้ว ดูจากอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ที่บ้างเป็นของที่ทำเองและบ้างเป็นเกรดใช้ในห้องปฏิบัติการ ทั้งหมดใช้สำหรับผลิตยาทั้งนั้น ทำให้การบุกจับครั้งนี้ถือว่าเป็นการบุกจับครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่งของหน่วยเลยก็ว่าได้


“เชี่ย!!!”


คนร้ายที่ตกใจเริ่มไม่สามารถคุมสติตัวเองได้ก็ลนลาน บางคนวิ่งหนี บางคนยอมหมอบลงแต่โดยดี แต่มันก็จะมีบางคนที่คิดน้อยไปหน่อย


“มึง!!! ไอ้ตำรวจ!!!”


คนร้ายที่จนตรอกยกมือสั่นๆขึ้นมาเล็งปืนใส่ผู้บุกรุก แต่คนถูกเล็งก็ไม่ละสายตาจากคนร้ายที่อยู่บนพื้น สายตาที่มองตรงไปแสดงถึงความไม่ยี่หระกับปืนอีกกระบอกที่เล็งมาที่หัวตัวเอง


ปัก!


“อึก!!!”


“นอนลงไป!”


มือเรียวของผู้มาใหม่กระแทกสันปืนลงไปยังต้นคอของคนร้ายที่เล็งปืนอยู่ ร่างนั้นล้มลงทันทีและสลบไม่ได้สติ ร่างโปร่งใช้เท้าเขี่ยปืนออกจากมือคนร้ายที่ไม่ได้สติก่อนก้มลงใส่กุญแจมือไว้เพื่อความแน่ใจ อีกคนที่เล็งปืนคุมไม่ให้คนร้ายลุกพอเห็นคู่หูของตัวเองจัดการแล้วก็ส่งสัญญาณให้หน่วยสวาทที่ตามมาใส่กุญแจมือพวกที่เหลือ


“บอกกี่ครั้งแล้วอึนกวัง ว่าดูให้แน่ใจก่อนว่าคนร้ายมีปืนในมือไหม”


“ฮ่าๆ เอาน่า ก็มีนายอยู่แล้วนี่ไงมินฮยอก”


“ถ้าฉันเกิดลางานวันนี้ขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ ให้ตายสิ”


“อย่าเพิ่งบ่นน่า มาใส่กุญแจมือหมอนี่ด้วย”


บทสนทนาที่ไม่ได้เข้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสักเท่าไหร่ยังคงดำเนินต่อไปเหมือนพนักงานบริษัทคุยกันในเวลาพัก


“ตกลงมีคนร้ายกี่คนนะ”

“จำไม่ได้อ่ะ ถามอิลฮุนดูอีกรอบไหม”


“เฮ้อ...”


มินฮยอกถอนหายใจน้อยๆก่อนกดเครื่องมือสื่อสารที่ต่อไปยังห้องปฏิบัติการในสำนักงาน พอได้ยินเสียงอีกฝ่ายตอบกลับ ก็กรอกธุระลงไปทันที


“เจ็ดเหรอ...จับได้สามอยู่...อีกกลุ่มกำลังตามไป...อ่าใช่ ส่งทีมเก็บหลักฐานมาเลย งานนี้ได้โบนัสทั้งหน่วยแน่...โอเค เลิกกัน”


“ขอให้ได้นะ โบนัสน่ะ”


“ก็หวังอยู่...เออใช่ แล้วที่เหลือใครตามไป”


“พีเนียล ฮยอนซิก ชางซอบ แล้วก็...ซองแจ”


“หวังว่าจะจับได้หมดนะ-- อ๊ะ! พีเนียล”


อึนกวังทักขึ้นทันทีที่เห็นพีเนียลเดินมากับคนร้ายที่หน้าบวมไปครึ่งหนึ่งเหมือนเพิ่งไปกระแทกกับอะไรมา


“สามคนนั้นล่ะ”


“ไล่อีกสองคนไปอยู่ครับ”


“ฮยอนซิกไปกับสองคนนั้นเนี่ยนะ”


“สงสารพี่เขาขึ้นมาเลย...”


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“โว้ยยยยยย วิ่งเร็วชะมัด หายไปไหนแล้ววะ”


“ผมบอกแล้วว่าให้ออกกำลังกาย โดนัทตรงหัวมุมนั่นก็ลดซะบ้าง อ้วน!”


“ก็มันอร่อยนี่นา!!! แล้วฉันก็ไม่ได้อ้วนด้วย!”


“บอกพุงพี่เองเหอะ พี่ชางซอบ”


“ยุกซองแจ!!!”


เสียงตะโกนเถียงแข่งกันโดยไม่รู้ว่าพวกเขาลืมหรือเปล่าว่ากำลังปฏิบัติภาระกิจอยู่ ฮยอนซิกที่ต้องมาไล่คนร้ายกับสองคนนี้อดลอบถอนหายใจไม่ได้ อยากจะเตือนแต่ก็ขี้เกียจเพราะรู้ว่าถึงพูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่า


คนร้ายวิ่งหลบเข้าไปในโกดังเก็บของอีกหลังหนึ่ง โชคร้ายที่พวกเขาไม่สามารถเข้าทางประตูหน้าได้เหมือนหลังแรกที่พวกเขาบุกจับ แต่ก็ยังดีที่พวกมันไม่สามารถไปไหนได้เพราะพวกเขาได้ตรึงกำลังไว้รอบๆหมดแล้ว หนีออกไปไม่โดนจับ...ก็โดนยิง


“ตรงนี้มันไม่มีไขมันสักหน่อย”


“แต่บ้านผมเรียกว่าไขมันว่ะ”


“เฮ้ เงียบหน่อย จะบุกแล้ว”


ฮยอนซิกจำต้องเอ่ยเตือนเมื่อพวกเขามาอยู่ตรงประตูด้านหลัง เขาส่งสัญญาณให้หน่วยสวาทสองคนที่ตามมาเตรียมพังประตูเข้าไปถ้าเขาสั่ง สองคนที่โดนเขาดุไปเมื่อกี้ก็เงียบเสียงลง แต่ไม่วายส่งสายตาจิกกัดกันต่อ เขาถอนให้ใจอีกรอบก่อนชักปืนออกจากที่เก็บ นั่นเป็นสัญญาณว่าเตรียมพร้อมจะบุกแล้ว เขาส่งสายตาให้เจ้าหน้าที่สวาทก่อนหันไปมองอีกสองคนเพื่อให้เตรียมพร้อม


จากคู่กัดเด็กประถมเมื่อกี้ สายตาของทั้งสองตอนนี้กลายเป็นตำรวจนักสืบมืออาชีพทันที พวกเขาอยู่ในโหมดพร้อมลุย พอเห็นดังนั้นเขาจึงพยักหน้าเป็นสัญญาณให้บุกทันที


ปัง!


“C.U.B.I!”


ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


เสียงปืนยิงสวนกลับมาทำให้พวกเขาต้องหาที่กำบังทันที


“ยิงแบบนี้แสดงว่าไม่ยอมมอบตัว”


เสียงพูดกึ่งเล่นกึ่งจริงดังขึ้นแทรกผ่านเสียงปืนขึ้นมา มือขาวกระชับปืนให้มั่น ก่อนหันไปหาคนที่เด็กกว่าด้วยสีหน้าสบายๆ


“ถ้ายิงแปลว่ามอบตัว พี่ก็กลับไปเรียนโรงเรียนตำรวจใหม่เหอะ”


“บ๊ะ ขำๆไง”


“ใช่เวลาป่ะล่ะ”


“ชิ เออ! ได้! ใครจับมากสุดชนะ”


“ได้!”


สิ้นคำ ตำรวจนักสืบคนเก่งทั้งสองนายก็หลบออกจากที่กำบัง ยิงสวน และเข้าหลบที่กำบังที่ใหม่อย่างรวดเร็ว


ฮยอนซิกมองสองคนที่เริ่มเข้าบุกอย่างจริงจังก็อดห่วงไม่ได้ ถึงแม้ว่าสองคนนี้จะเป็นมือดีที่สุดของหน่วยก็ตาม แต่ตอนนี้เขาไปขัดขวางความบ้าเลือดและความอยากเอาชนะของทั้งสองคนไม่ได้


จากการประเมิณแล้ว คนร้ายเพิ่มขึ้นมาอีกประมาณสี่ถึงห้าคน สวาทสองนายกับนายตำรวจอีกสามคนอาจจะตึงมือ เขากดเครื่องมือสื่อสารหาพี่อึนกวัง


“ขอกำลังเสริมครับ คนร้ายเพิ่มขึ้นมาอีก”


“ได้ๆ อีกสิบนาที”


“ทำไมนานขนาดนั้น?”


“มีปัญหาเล็กน้อยน่ะ เดี๋ยวจะเล่าทีหลัง”


“ครับ เลิกกัน”


เขาหันกลับมาสนใจสถานการณ์ตรงหน้าอีกครั้ง เขาพยามยิงสวนให้น้อยที่สุดเพราะกระสุนมีจำกัด ก็ไม่นึกว่าคนร้ายมันจะมีเพิ่ม จากรายงานที่บรีฟกันก่อนออกบุกก็บอกว่ามันอยู่ประมาณห้าถึงเจ็ดคนนี่นา


“ฮยอนซิก ทางขวา! ยิงกันให้ฉันที!”


เสียงตะโกนดังมาจากกำบังทางสิบเอ็ดนาฬิกา ชางซอบพูดพร้อมเปลี่ยนแม็ก พอเขาสบสายตา พี่ก็ให้สัญญาณ เขายิงสวนทันที คนร้ายรีบหลบไปอยู่หลังกล่อง ร่างโปร่งลุกขึ้นวิ่งอย่างรวดเร็ว กระโดดข้ามกล่องก่อนจะแลนดิ้งลงบนหัวของคนร้าย วินาทีที่ถึงพื้นเจ้าตัวก็ตวัดขาเตะปืนอีกคนทิ้งแล้วสวนหมัดเข้าตรงกลางหน้าอย่างจัง


“ได้แล้วโว้ย สองคน! ไงล่ะยุกซองแจ!”


หลังจากใส่กุญแจมือสองคนที่จัดการได้ เจ้าตัวก็ตะโกนหาคู่แข่งทันที ซองแจที่ตอนนี้กำลังหลบหมัดจากคนร้ายที่โดนปลดอาวุทไปแล้วคู่หูคนน้องหันมามองคนพี่ที่ทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ใส่


“แค่สองอย่ามาคุย”


เขายกยิ้มมุมปากก่อนกลับมาสนใจคนร้ายที่เหวี่ยงหมัดไปเรื่อย เขาปัดหมัดให้เป๋ ฟาดไปที่หน้าจังๆก่อนกระโดดถีบจนคู่ต่อสู้กระเด็นไปทับอยู่กับคนที่นอนไม่รู้เรื่องอีกสองคนด้านหลัง


“ผมสาม”


“ไม่จริง!”


“ทั้งสองคน! หลบ!”


ฮยอนซิกตะโกนขึ้นมาทำเอาพวกเขาหันไปมองสิ่งที่เขาต้องหลบ Ak-47 รูปแบบที่ใช้ในสงครามเต็มพิกัดกำลังจ่อมาที่พวกเขา ไม่ต้องบอกให้หลบ พวกเขาก็หลบแบบไม่ต้องคิดแล้ว


ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


“ขี้โกง!!!!”


“ไม่โกงก็ไม่ใช่คนร้ายน่ะสิพี่”


“ไม่ต้องตอบก็ได้โว้ยยยยย”


เศษฝุ่นเศษไม้ปลิวกระจายจนพวกเขาต้องเอามือบังไม่ให้มันกระเด็นเข้าตา เสียงปืนดังแบบต่อเนื่องเหมือนพวกที่ยิงไม่เลือกและยิงไม่เป็น อีกไม่นานแม๊กมันก็จะหมด


ก่อนสิ้นเสียงกระสุนสุดท้าย ทั้งสองคนมองหน้ากันทันที แทบไม่ต้องพูดอะไร พวกเขารู้ดีว่าต้องทำยังไง


กริ๊ก!


เสียงสัญญาณว่ากระสุนของคนร้ายหมดแล้ว ชางซอบลุกขึ้นยิงกันให้อีกฝ่ายทันที ซองแจใช้จังหวะที่คนร้ายกำลังหลบอ้อมเข้าไปด้านหลังที่กำบังและเล็งปืนใส่ทันที แต่มันพอดีกับที่คนร้ายโหลดกระสุนเสร็จและกำลังยกปืนขึ้นมาเล็งอีกครั้ง


กริ๊ก!


“ถ้าแกคิดลั่นไกใส่น้องฉันล่ะก็...ฉันจะยิงให้สมองแกไหลออกมา ก่อนที่แกจะได้คิดซะอีก….”


เสียงเย็นลอดผ่านริมฝีปากอิ่ม มือขาวปลดล๊อคไกปืนเป็นสัญญาณว่าหากคิดทำจริง ปืนนี้ก็จะเป็นสิ่งเดียวที่จะรับรู้ก่อนที่สมองจะกระจายอยู่บนพื้นโกดัง คนร้ายรู้ว่าสิ่งที่ควรทำที่สุดตอนนี้คือวางปืนลง เอามือวางไว้บนหัวและยอมมอบตัวซะดีๆ


ภาพของคนร้ายที่ค่อยๆคุกเข่าเอามือวางไว้บนหัวทำให้ฮยอนซิกส่งสัญญาณให้สวาทจัดการคนร้ายที่เหลือก่อนเดินไปหาสองคนนั้น


“นี่คือ C.U.B.I คุณถูกจับในข้อหาผลิตสารเสพติดไว้จำหน่าย มีอาวุทในครอบครองและใช้อาวุทในทางที่ไม่ชอบ ขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่ คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูดเพราะคำพูดของคุณอาจนำไปใช้ปรักปรำคุณในศาลได้...”


ฮยอนซิกลอบมองชางซอบที่ไม่ลดปืนลงจนกว่าเขาจะใส่กุญแจมือเสร็จ สายตาเย็นที่มองคนร้ายนั้น จะกี่ปีที่ทำงานด้วยกัน ก็ไม่ชินอะไรแบบนี้สักที


“พี่ชางซอบ”


ซองแจเรียกรุ่นพี่และคู่หูของเขา สายตาเย็นที่เขาเห็นเมื่อกี้เปลี่ยนไปแทบจะทันทีที่เขาเรียกชื่อ


“สรุปเจ๊ากัน เพราะคนนี้ถือว่าฉันจับได้”


ว่าแล้วเจ้าตัวก็ยิ้มตาหยี่มาให้ เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนยิ้มมุมปากตอบกลับ


“แต่ผมได้สามคนก่อนนะ”


“ไม่เกี่ยวโว้ย จับเท่ากันก็คือเท่ากัน”


“หึหึๆ”


เราเดินออกไปด้านนอกโกดังและปล่อยให้ทีมเก็บหลักฐานมาทำหน้าที่ต่อ หัวหน้าหน่วยหรือพี่อึนกวังของพวกเราพอเห็นหน้าก็ยิ้มเห็นเขี้ยวมาแต่ไกล


“เป็นไงบ้าง ฮยอนซิกบอกว่าพวกนายจัดการหมดเลย”


“ก็อย่างที่ว่า”


“ไม่มีถ่อมตัวเลยสักนิด”


“แต่มันจะเร็วกว่านี้ถ้าส่งกำลังเสริมมานะ”


ฮยอนซิกว่าขณะเดินกลับมาจากรถตำรวจ เขามองอึนกวังเหมือนจะให้อธิบายว่าทำไมไม่ส่งกำลังเสริมมาสักที


“อ๋าใช่...ดูเหมือนว่าเราจะมีคดีเพิ่มแล้วล่ะ”


“หา? เพิ่งปิดเคสคดีผลิตยาไอซ์ไปเองนะ”


ชางซอบโอดโอยขึ้นมาทันทีที่ได้ยินว่างานใหม่มันงอกขึ้นมา งานน่ะจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ไม่ใช่เพิ่งเสร็จจากงานนึงแล้วทำอีกอันนึงทันทีมินฮยอกยิ้มบางก่อนเอ่ยเสริม


“ทางเทคนิคแล้วยัง เพราะเรายังไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง ที่จับมาก็มีแต่ลูกกระจ๊อก”


“เอาน่า ถือว่าทำงานหนักแล้วมีผลงานเอาไปขึ้นเงินเดือนไง”


อึนกวังเอ่ยปลอบใจเพื่อนร่วมทีม ก่อนพยักพเยิดไปหามินฮยอกให้อธิบายงานต่อ


“เมื่อกี้หน่วยเก็บหลักฐานเจอลังๆหนึ่ง ตอนแรกนึกว่าใส่ยาไอซ์เตรียมจำหน่ายแต่พอเปิดดูกลายเป็นอาวุทสงครามและเจออีกหลายๆลัง มีทั้งอาวุทหนักอาวุทเบา”


มินฮยอกหันไปมองพีเนียลที่เดินกลับมาจากการสอบปากคำขั้นต้นกับคนร้ายชุดล่าสุดที่เพิ่งจับได้


“พวกเขาบอกไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาวุทเลย”


“ถามคนไหนครับ”


ซองแจถามขึ้น พีเนียลเลยชี้ไปที่คนที่ชางซอบเพิ่งเอาปืนจ่อหัวมา


“เขาบอกว่าเจออยู่ในลังที่โกดังนั่นแหละ”


“อืม...”


ฮยอนซิกครางรับ ก่อนหันความสนใจไปที่โทรศัพท์ อิลฮุนโทรมา เขาบอกคนอื่นๆก่อนเปิดเสียงลำโพงให้ได้ยินกันทุกคน


“อยู่กันครบก็ดีละ เมื่อกี้ผมเพิ่งลงไปที่ห้องแลปมา ไอซ์ที่เราได้ ตรงกับไอซ์ที่ได้จากคดีคราวก่อน”


“แสดงว่ามาจากแหล่งเดียวกันสินะ”


มินฮยอกตอบรับพลางมองหน้าสมาชิก ทุกคนต่างพยักหน้ารับว่าคิดเช่นเดียวกัน


“ครับ ความบริสุทธิ์กับสูตรก็เหมือนกันถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็น”


”งั้นเราก็รู้แล้วล่ะ ว่าใครอยู่เบื้องหลัง”


ซองแจเอ่ยพร้อมยกมือแขนขึ้นมาเท้าบนไหล่ชางซอบ ส่วนเจ้าตัวก็เพียงหันมามองเขา รับรู้ว่าที่เขาพูดนั้นหมายถึงอะไร


“โอเค ส่วนว่าแผนจับ ค่อยรอการตรวจหลักฐานทั้งหมดก่อน ระหว่างนี้ก็สืบเรื่องต่างๆเผื่อเอาไปใช้ในชั้นศาลแล้วกัน”


“โอเคครับ ผมวางละนะ อ้อแล้วก็ พี่ฮยอนซิกครับ กลับมาเขียนโปรแกรมค้นหาต่อเลยนะ ให้ผมทำคนเดียวอ่ะ”


“อิลฮุนอ่า~”


ฮยอนซิกกรอกเสียงอ่อนลงไปในสาย เรียกเสียงหัวเราะจากสมาชิกได้เป็นอย่างดี


“เจอกันครับทุกคน”


อิลฮุลวางสายไป ทุกคนก็พูดถึงคดีของวันนี้อีกเล็กน้อยก่อนแยกย้ายกันขึ้นรถ


“ทำไมผมได้ไปกับยุกซองแจอ่ะ”


“ฉันกับมินฮยอกต้องเข้าไปที่สำนักงานใหญ่ ส่วนพีเนียลกับฮยอนซิกจะกลับไปเข้าแลป ก็เหลือแต่พวกนายต้องกลับเขียนรายงานวันนี้”


“ไม่จริง”


ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกัน ก่อนมองหน้ากันด้วยความรำคาญ พร้อมจะตีกันอีกรอบ


“ไปเขียนกันเองเถอะครับ ถ้าให้ผมเขียนผมจะฟ้องเรื่องบุ่มบ่ามวันนี้นะ”


ฮยอนซิกว่าเสียงอ่อนๆ แต่สองคนนั้นก็รีบแย่งกุญแจกันแล้วขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกลออกไปทันที


“งั้นผมกับพีเนียลไปก่อนนะครับ”


“เจอกันๆ”


อีกสองคนเดินออกไป เหลือแต่ผู้อาวุโสสองคนในทีม ทั้งสองคนพยักหน้าให้กันก่อนเริ่มออกเดิน


“อาวุทงั้นเหรอ...เจอในที่แบบนี้มันบังเอิญไปหรือเปล่า”


“นายคิดว่ามีคนตั้งใจเอามาไว้เพื่อใส่ร้ายใครงั้นเหรอ”


มินฮยอกเอ่ยถามผู้เป็นทั้งเพื่อนและหัวหน้าของตัวเอง ถึงแม้เจ้าตัวจะดูเหมือนไม่ใช่ตำรวจเพราะดูใจดีเกินไป แต่ลางสังหรณ์ความเป็นตำรวจของเพื่อนคนนี้แรงกว่าใครที่เขาเคยเจอมามาก


“ก็นะ ลางสังหรณ์น่ะ”


“คงต้องสืบให้รู้กว่านี้ก่อนล่ะนะ”


“ก็นะ”


อึนกวังยิ้มให้คู่หูก่อนเปิดประตูรถข้างคนขับ รถตำรวจนักสืบแห่ง C.U.B.I คันสุดท้ายแล่นออกจากที่เกิดเหตุไป ทิ้งผลงานเชิดหน้าชูตาให้กับ C.U.B.I อีกคดี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #4 kawkawgd (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 00:45
    น่าติดตามมากเลยค่ะะ แจซอบนี่กัดกันได้ทุกที่ทุกเวลาจริงๆ55555
    #4
    0
  2. #3 CokTel (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 15:31
    สนุกน่าจิดตามมากกกกกก
    #3
    0
  3. #2 Dnoppy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 12:53
    รอค่าาา:)
    #2
    0
  4. #1 กชกรร (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 05:11

    ชอบบบความตั้ลล้ากกของคู่กัด555

    #1
    0