ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 8 : [Series] Ears eyes nose lips (3-Nose) #แจซอบ #ซิกซอบ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    5 เม.ย. 61



Nose



“ไก่ทอดเหรอ”


เสียงตื่นเต้นดังขึ้นทันทีที่เขาเข้ามาถึงโถงทางเดิน คนพี่ที่อยู่ในชุดลำลองพร้อมพักผ่อนอยู่บ้าน พอเห็นเขา...ไม่สิ ไม่น่าเห็นเพราะตาเจ้าตัวยังมองอยู่ที่ทีวี แต่สิ่งที่เรียกร้องความสนใจของพี่ชางซอบได้คงเป็นเจ้าไก่ทอดนี่ ตาอยู่ที่ทีวี แต่รู้ขนาดนี้…


“หอมจัง”


จมูกดีจนอยากจะแซะเลย…ว่าแล้วก็ขอสักหน่อย วันนี้ยังไม่ได้ทะเลาะกันเลย


“เป็นหมาเหรอ”


“นี่พี่นะ!”


เขาแอบยกยิ้มอารมณ์ดีเมื่อได้ยินพี่แว้ดกลับมา เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินเข้าไปที่เคาท์เตอร์ในหอ เขาเหลือบมองไปที่พี่ เพราะรู้สึกเหมือนว่าพี่มองมา พอสายตาเราสบกัน พี่ก็ทำเป็นหลบเหมือนไม่ได้มองเขาเมื่อกี้


“หิวไหมครับ”


“....”


คนพี่ทำเป็นไม่ได้ยินเขา คงเคืองที่เขาว่าให้เมื่อกี้ แต่คนที่โทรไปหาเขาตั้งแต่ไม่เที่ยงว่าหิวแล้ว คงทนได้อีกไม่นานหรอก


“ไม่หิวเหรอ เสียดายจัง ซื้อชุดพิเศษต๊อกมาซะด้วย”


“.....”


เจ้าตัวหันมามองเขาแวบนึงก่อนทำเป็นหันกลับไปมองที่ทีวีเหมือนเดิม เชื่อเถอะ ใจแข็งได้อีกไม่นานหรอก เขาจัดการเอาไก่ทอดที่ซื้อมาออกจากถุงมาเปิดกล่องออก ขนาดว่าเขาไม่ได้หิวอะไรมากมาย แต่พอได้กลิ่นท้องก็ชักจะร้องขึ้นมา แล้วคนที่จมูกดีที่หิวตั้งแต่ยังไม่เที่ยงล่ะ


แทบจะทันทีที่เปิดกล่อง คนงอนที่นั่งอยู่บนโซฟาหันมาทำตาโตใส่ ทำท่าหายใจเข้าสูดกลิ่นเข้าไปก่อนที่จะ…


”อ๊าคคคค ไม่ไหวแล้ววววว หิววววว”


ว่าแล้วก็วิ่งปรี่เข้ามาหา ลืมที่งอนเมื่อกี้ไปจนหมด มือขาวนั้นวุ่นวายกับการแกะกล่องทุกกล่องที่อยู่ในถุง ไม่นานทุกอย่างก็พร้อมกิน


“คนอื่นล่ะครับ”


“ฮยอนซิกหลับอยู่ เข้าไปปลุกสิ”


“พี่ปลุกสิ แล้วพี่อึนกวังล่ะ”


“ออกไปหาพี่มินฮยอก”


“ไปหาบ่อยขนาดนี้ไม่ย้ายไปอยู่ด้วยกันเลยล่ะ”


“ฮ่าๆๆ แซวเขา เดี๋ยวมา ไปปลุกฮยอนซิกก่อน”


“ครับ”


เขายกทุกอย่างไปไว้ที่หน้าทีวี ก่อนจะนั่งเลื่อนโทรศัพท์รอ จะว่าไปเขาไม่เห็นซัมอีเลยตั้งแต่เมื่อวาน ต้องอยู่ในห้องพี่ฮยอนซิกแน่ๆเลย ทำไม่ชอบลักพาตัวลูกสาวเขานะ หวงนะเนี่ย ต้องไปทวงคืน...พอคิดได้เขาก็ลุกขึ้นตามพี่ชางซอบเข้าไปทันที ว่าถ้ายังไม่ตื่นก็จะให้พี่ชางซอบปลุกต่อส่วนเขาจะออกมาเล่นกับซัมอี


“พี่ซัมอีกอยู่ในห้องนี้ไหม--”


ไม่ทันได้มองหาซัมอี ภาพตรงหน้าทำเอาเขาไปไม่ถูก พี่ชางซอบที่ควรจะยืนปลุกพี่ฮยอนซิกดีๆ กลายเป็นไปนอนแทนหมอนข้างของพี่ฮยอนซิกเสียอย่างนั้น


“ซองแจ ช่วยที ดิ้นไม่หลุด”


“อืม...”


“อ๊อค”


พอพี่ชางซอบขยับตัว พี่ฮยอนซิกก็ยิ่งกอดเน้นกว่าเดิม จมูกของพี่ฮยอนซิกซุกไซ้เข้าไปที่คอของพี่ชางซอบจนดูเหมือนอันตราย ไม่สิ...นั่นมันอันตราย


“อื้อ!!!~ ฮยอนซิก! นี่พี่นะ!!!”


“ซัมอีอ่า...มาจุ๊บๆหน่อยเร็ว”


“ฉันไม่ใช่ซัมอี!!! ฮยอนซิก! ตื่นที๊!”


“จุ๊บๆหน่อยเร็ว~”


ไม่ว่าเปล่าพี่ฮยอนซิกจัดการพลิกตัวให้พี่ชางซอบหันไปหา เจ้าตัวขยับไปใกล้พี่ชางซอบเรื่อยๆ จนคาดว่าต้องมีการเสียจูบกันเป็นแน่ ส่วนอีกคนที่กำลังจะโดนจูบก็พยายามสุดชีวิตที่จะดิ้นออกจากการโดนล๊อค


“ซองแจทำอะไรสักอย่างเซ่!!! ปลุกฮยอนซิกที!!!”


“อ่ะ...เอ่อ...คือ..”


ให้ทำอะไรล่ะ...เขาตัวใหญ่กว่าก็ใช่ว่าจะสู้แรงพี่ฮยอนซิกได้นะ แต่จะปล่อยให้พี่ชางซอบโดนจูบ...มันก็ไม่ได้ คิดสิ คิดๆๆๆๆๆ


“ซองแจ!!”


“เอ่อ...พี่ฮยอนซิกครับ! พี่อิลฮุนโทรมาสิบกว่าสายแล้ว!”


กึก….


ได้ผล...ได้ผลเฉยเลย…


พี่ฮยอนซิกอยู่ดีๆก็นิ่งไปก่อนค่อยๆลืมตาขึ้นมามองเขา คนตื่นใหม่เอื้อมมือไปที่โทรศัพท์ตัวเองมาเปิดหน้าจอดู


“อะไรกัน...ไม่ได้โทรมาสักหน่อย โกหกฉันทำไมเนี่ยซองแจ...”


“เรื่องมันเร่งด่วนน่ะครับ”


เขาชี้เรื่องด่วนให้พี่ฮยอนซิกดู เจ้าตัวก็มองตามเขาไปยังเรื่องด่วนในอ้อมกอดตัวเองที่ตอนนี้นอนตาลอยสติหลุดไปแล้ว


“พี่มานอนกอดผมทำไมเนี่ย”


“ฉันต่างหากที่ต้องถามนายฮยอนซิก...เอ่อะ...ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ย์”


++++++++++++++++++++++


“พี่ชางซอบอ่า ผมขอโทษแล้วไง มันครึ่งหลับครึ่งตื่น ผมไม่รู้ตัว”


“ไม่ อย่ามาใกล้นะ”


“พี่ชางซอบอ่า”


เขามองเหล่าฮยองง้องอนกันเงียบๆ อีกคนก็พยามจะอธิบายส่วนอีกคนก็หนีแล้วหนีอีก ประเด็นคือคนหนีเนี่ย ก็ไม่ได้หนีไปไหนไกลเพราะต้องกินข้าวอยู่แต่ที่เดือดร้อนคือเขาเอง เพราะพี่ชางซอบหนีมานั่งข้างเขา เกาะแขนเขาไม่ปล่อย ยิ่งพอพี่ฮยอนซิกเอื้อมมือมาหา พี่แกก็ยิ่งเกาะหนักเขาไปอีก บางครั้งไก่จะเข้าปากแล้วยังต้องเอากลับไปวางไว้ที่เดิม…


“พี่ก็รู้ เวลาผมหลับมันหลับไม่ได้สติ”


“ไม่ได้สติเกินไปน่ะสิ นี่ ฉันว่านายควรทำอะไรสักอย่างกับการหลับแบบนี้นะ ใครไปปลุกแล้วซวยเหมือนฉันจะทำไง”


“พี่มินฮยอกไม่เคยเห็นว่าอะไร”


“.....”


ทั้งเขากับพี่ชางซอบถึงกับหยุดเคี้ยวถือตะเกียบค้างไปพร้อมกันก่อนมองไปที่อีกคนที่กินต่อแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว


“พี่ว่าไงนะครับ พี่มินฮยอก?”


“อือ”


“ไม่ใช่อิลฮุน?”


“อิลฮุนก็ด้วย...เดี๋ยว...ทำไมต้องอิลฮุนล่ะ”


ทั้งเขาทั้งพี่หันหน้ามามองกันโดยไม่นัดหมาย ก่อนจะกลับไปมองพี่ฮยอนซิกที่ยังคงกินอยู่แม้ว่าตัวเองจะกลายเป็นประเด็นหลักของเรื่องนี้ไปแล้วก็เถอะ ตอนนี้เขารู้สึกว่าเหมือนขึ้นผิดเรือ เพิ่งรู้ว่ามันมีเรือมากกว่าหนึ่ง...แล้วมันก็ค่อนข้างน่าสนใจสำหรับเขา


“อิลฮุนฉันไม่ค่อยแปลกใจ แต่พี่มินฮยอก...”


พี่ฮยอนซิกเงยหน้าขึ้นมาหาก่อนจะยิ้มง่ายๆให้ จำตัวยักไหล่ประกอบแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร


“...พี่กลิ่นเหมือนซัมอี เอาแชมพูซัมอีสระผมเหรอ”


“จะบ้าเหรอ...แต่ขวดมันสีเขียวเหมือนกันนี่หว่า...”


พอโดนทัก พี่แกก็เริ่มคิดถึงเมื่อวานด้วยความเลอะเลือนของคนมีอายุ เขาปล่อยพี่ชางซอบนั่งระลึกชาติไปก่อนหันกลับมาสนใจกับประเด็นของพี่ฮยอนซิกต่อ แต่พอตั้งท่าจะถามอะไร พี่แกก็ดันยิ้มสวยให้ ดักเขาก่อนจนเขาไปไม่ถูก


“ฉันไม่ตอบอะไรแล้วซองแจ”


“....”


“ซองแจ ฉันกลิ่นเหมือนซัมอีจริงดิ”


เขายังไม่ยอมแพ้หรอก แต่พอเขาตั้งท่าจะถามอีกรอบ คนข้างๆที่เหมือนว่าจะระลึกชาติไม่สำเร็จก็หันมาถามความเห็นเขา ไม่พอ ยังโน้มหัวมาให้เขาดมด้วย…


“ดมดิ๊”


“เอ่อะ”


เขาก้มลงไปดมผมอีกฝ่ายพอเป็นพิธี เพราะอยู่ด้วยกันมาตลอดเขาจำกลิ่นของอีกฝ่ายได้ ที่กลิ่นมันคล้ายซัมอีเพราะเขาซื้อกลิ่นที่มันใกล้เคียงกันมาต่างหาก แต่เพราะพี่ฮยอนซิกนั่นแหละจุดประเด็น เลยทำให้พี่ชางซอบหัวหมุน พี่ฮยอนซิกดูเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่ากลิ่นแชมพูของซัมอีมันกลิ่นคล้ายของพี่ชางซอบ เลยยกมาเพื่อเลี่ยงเรื่องของตัวเอง...แสบจริง...


“เหมือนไม่เหมือน?”


“ไม่เหมือน พี่ฮยอนซิกแกล้ง”


“จริงนะ จริงป่ะ ซัมอีอยู่ไหนเนี่ย ซัมอีเอ้ย มาหาลุงหน่อยเร็ว”


ว่าแล้วพี่ก็วิ่งออกไปหาซัมอีที่ตอนนี้อยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้ หน้าทีวีเหลือเขากับพี่ฮยอนซิกสองคน เขานั่งมองหน้าพี่ฮยอนซิกมากกว่าที่จะกินเสียอีก อีกคนรู้แหละว่าเขาอยากจะถามแต่อีกฝ่ายก็ไม่เปิดช่องว่างเลย


“กลิ่นพี่ชางซอบเหมือนซัมอีเนอะ”


“ไม่เหมือนได้ไงครับ ผมซื้อกลิ่นที่คล้ายกันมา”


“อ้อเหรอ...ก็ว่าเหมือนกันจัง”


ดูจริงใจมากครับพี่ฮยอนซิก เขาก็ไม่อยากจะยอมแพ้หรอกนะ แต่ไม่มีช่องว่างเลย


“อันที่จริงแล้ว...มันมีกลิ่นนายนิดๆด้วย”


“.......”


แล้วทำไมเป็นเขาที่โดนเล่นแทนล่ะ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เขาเลยเฉไฉทำเป็นไม่ได้ยิน ก้มกินในส่วนของเขาต่อ ไม่นานพี่ซางซอบก็กลับมานั่งข้างพี่ฮยอนซิก ดูเหมือนจะลืมเรื่องที่ตัวเองเกือบโดนปล้ำเมื่อกี้ไปหมดแล้ว พร้อมถือซัมอีมาด้วยก่อนยื่นมาให้เขา


“เหมือนนะ เหมือนนิดๆ ซองแจดมๆ”


“เออน่าพี่ จะอะไรนักหนากับเหมือนไม่เหมือนเนี่ย”


เขาว่าตัดรำคาญก่อนรับซัมอีมาไว้ที่ตัก แต่เธอดูเหมือนไม่ได้คิดถึงเขาเท่าไหร่นั่งได้แปบเดียวก็เดินหนีไป เป้าหมายคือพี่ฮยอนซิก...วันนี้คนนี้ช่างมีประเด็นกับเขาเหลือเกิน


“ฮยอนซิกนายนี่จมูกดีนะ เป็นหมาหรือไง”


“ฮ่าๆๆๆๆๆ ก็กลิ่นมันคล้ายหนิครับ...เอ...ผมว่าได้กลิ่นอีกอย่างนะ”


“อะไรเหรอ”


พอสิ้นประโยคพี่ฮยอนซิกก็โอบคนข้างตัวเข้าไปหา ส่วนคนโดนโอบก็ไม่ใส่ใจจะสลัดทิ้งเพราะก็อยากรู้ว่าอีกกลิ่นที่ว่ามันคืออะไร เขาจะไม่ว่าอะไรถ้าจุดประสงค์จริงๆของพี่ฮยอนซิกคนดมกลิ่น ทำไมเขารู้น่ะเหรอว่าแกล้งทำ ก็พี่แกเล่นปลายตามามองเขาแล้วยิ้ม ก่อนเข้าไปใกล้พี่ชางซอบมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ ใกล้จนเขาว่าจะอันตรายเกินไปแล้ว...


คือพี่ต้องการอะไร...แกล้งเขาเหรอ… แกล้งแบบนี้อ่ะนะ...คิดว่าได้ผลเหรอ…


“อ๋า...ได้กลิ่นหรือยังล่ะ จั๊กจี้นะ”


“ยังเลย มาใกล้ๆ”


โอเคพอที…


“ไม่ต้องดมแล้วครับ มันเป็นกลิ่นเสื้อผม...ตัวที่พี่ชางซอบใส่อยู่น่ะ มัน ‘ของผม’  ”


คำว่า‘ของผม’ชัดมาก อันที่จริงแล้วไม่ได้ตั้งใจจะเน้นเลยด้วยซ้ำแต่พอเห็นแบบนั้นแล้วมัน...เขารู้ตัวอีกทีก็ตอนพี่ฮยอนซิกหันมามองเขาตาโตคล้ายล้อเลียน ส่วนอีกคนก็ไม่รู้เรื่องอะไรออเออไปกับเขา


“เออใช่ กลิ่นเสื้อซองแจแน่เลย ฉันเอาของมันมาใส่ เมื่อคืนมันทิ้งไว้ที่ห้อง”


นอกจากจะไม่ช่วยอะไรแล้ว พี่แกยังจะเติมไฟใส่ฟืนจุดเผาเขาอีกที...


“อ๋อเหรอครับ...ไปทำอะไรกันที่ห้อง-- อ๊ะ พี่มินฮยอกโทรมา เดี๋ยวมานะครับ”


เจ้าตัวหยุดคำถามไว้แค่นั้นก่อนจะลุกไปคุยโทรศัทพ์ที่ระเบียง ปกติคุยกับเมมเบอร์เฉยๆต้องไปคุยกันสองคนด้วยเหรอ ถึงอยากจะรู้ แต่ตอนนี้เขาไม่มีแรงจะถามแล้ว แถมพี่ฮยอนซิกส่งสายตาล้อเลียนมาหาเขาตลอดด้วย เอ่อะ...เหนื่อย...


“พี่มินฮยอกว่ะซองแจ ไม่ใช่อิลฮุน-- อ่าว...เป็นไรเนี่ย นั่งกุมหัว”


“ผมเหนื่อยใจ”


“เหนื่อยใจอะไร ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย นี่มาคุยเรื่อฮยอนซิกกันดีกว่าเร็ว”


“อ่า...ไม่อยากรู้แล้ว”


“อะไรกัน...ไม่สนุกเลย...”


เออ...ไม่ต้องสนุกหรอก สนุกกว่านี้ เขาคงไม่ได้ผุดได้เกิดแน่…


วันนี้สอนให้รู้ว่า...อย่ามีเรื่องกับพี่ฮยอนซิก…


เพราะพี่แกเป็นจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารแล้ว...


+++++++++++++++++++++++++


แถมๆ


ชซ “นี่ๆ ฉันกับซัมอีใครหอมกว่ากัน” /ยิ้มหวาน


ซจ “ซัมอีสิ”/ทำหน้าเบื่อ


ชซ “ได้ดมแล้วเหรอถึงบอกว่าซัมอีหอมกว่าน่ะ”


ซจ “งั้นมา” /หอมแก้มพี่ฟอดใหญ่


ชซ “อ๊าคคคคคคคคคค ยุกซองแจ๊!!!!”


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ช่วงนี้ลงเด็กดีจ้า ลงมันรัวๆ ใครที่รอจอยรอกันไปก่อนนะ พูดตรงๆคือตันจ้า 555555555


เอาเป็นว่าช่วงนี้อ่านแบบนี้ไปก่อนนะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #4 thanadon240240 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 23:11

    อยากเห็นคู่เเจเนียลอ่ะะะ

    #4
    0
  2. #2 ksykaw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 01:27
    sikmin? not sikhoon? น้องขึ้นผิดเรือหรอ หรือsiksub ซักพักคงมีsikjae555555
    #2
    1
    • #2-1 OnTheWall(จากตอนที่ 8)
      6 เมษายน 2561 / 01:35
      ขึ้นไปเถอะค่ะ จุดหมายคือวัลฮาลาเหมือนกัน 😂😂😂😂😂😂😂
      #2-1