ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 6 : [OS] First snow #แจซอบ (Re-upload)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    3 เม.ย. 61



First snow


"อ๋าาาา คลิปหิมะผมมีแต่พี่เนี่ย"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย คนเขาอยากดูฉันมากกว่าดูหิมะอีก"

เจ้าตัวว่าแล้วยิ้มตาหยี่หยอกล้อเขาเหมือนที่มักจะทำเวลาอยากจะกวน เขาแสร้งถอนหายใจใส่พี่ดังๆบวกทำหน้าเบื่อๆใส่อีกจนคนข้างตัวเบ้ปากก่อนก้มลงไปสนใจโทรศัพท์ในมือตัวเองต่อ เขากดอัพคลิปที่เพิ่งถ่ายเมื่อกี้ลงในไอจีพร้อมแท๊กเล่นคำตามสไตล์เขา

ไม่กี่วินาทีหลังจากอัพ ยอดกดหัวใจก็เพิ่มขึ้นเป็นร้อยสองร้อย แล้วขึ้นไปเป็นพันโดยใช้เวลาไม่นานนัก เขายิ้มพอใจก่อนเงยมองคนข้างตัวที่ยังคงวุ่นวายอยู่กับโทรศัพท์ของตัวเอง อดไม่ได้ที่จะพูดแซะอีกฝ่าย

"ถ้าไม่มีพี่ผ่านไปมาเหมือนผี ผมอาจจะได้ยอดกดหัวใจเป็นหมื่นภายในหนึ่งนาทีแล้ว"

"อย่ามา ฉันออกจะป๊อบปูล่าเหอะ"

อีกฝ่ายตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก ตอบกลับง่ายๆเหมือนว่าการเถียงกันเป็นเรื่องที่ธรรมดา เหมือนเป็นการคุยกันเรื่องลมฟ้าอากาศไปเสียอย่างนั้น แถมตอนตอบยังไม่เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วย เห็นแล้วก็หมั่นไส้

"คิดว่าตัวเองน่ารักมากหรือไง"

"แน่นอน ฉันน่ารักมาก"

"เหอะ!"

เขาเบ้ปากเมื่อคำแซะของเขาทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ เนื่องจากเจ้าตัวไม่มีสมาธิมาใส่ใจกับการเถียงเขา พี่ชางซอบเหมือนจะรู้ พี่เงยขึ้นมามองหน้าเขา แล้วยิ้มให้แบบขำปนเอ็นดูก่อนจะก้มลงเล่นโทรศัทพ์ต่อ เขาก็หมดความสนใจที่จะหาเรื่องพี่แล้วเหมือนกัน

เรายืนกันไปเงียบๆ ต่างคนต่างอยู่ในโลกโซเชียลชองตัวเอง เขาละจากโทรศัพท์ขึ้นมาก่อน เขากระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับภาพ พื้นที่พวกเขายืนอยู่ตอนนี้เริ่มปรากฎเป็นฝ้าสีขาวๆ มันคือหิมะ ถึงจะไม่ตกหนักมาก แต่พอนานเข้ามันก็เริ่มรวมกันให้เห็นชัด

ยืนตากนานๆคงไม่ดี คิดได้แล้วก็ว่าจะชวนคนข้างตัวให้กลับเข้าไปอยู่ในที่ร่ม ไปรวมกับสมาชิกที่อยู่ด้านใน

"พี่ชางซอบ--"

แต่ภาพที่เห็นทำเอาเขาหยุดประโยคที่จะชวนพี่ให้กลับเข้าไป แล้วเลือกที่จะแอบมองอีกฝ่ายเงียบๆ

ผมสีน้ำตาลเข้มมีหิมะเกาะอยู่น้อยๆ อากาศเย็นด้านนอกนี้ ทำให้ทั้งแก้มและจมูกพี่เริ่มขึ้นสี ตาสีดำกรอบไปมากตามตัวหนังสือที่อ่าน ปากอิ่มที่เจ้าตัวชอบกัดยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยทำให้เห็นแก้มอีกฝ่ายชัดขึ้น

อ่า...มันช่าง...

เหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าเขาแอบมอง เจ้าตัวหันมามองเขาเชิงถามว่ามีอะไรหรือเปล่า ตาสีดำจับจ้องเขาอย่างตั้งใจว่าเขาจะพูดอะไร

ให้ตาย...คิดว่าน่ารักหรือไง...

แต่คำตอบก็คือ...

ใช่...น่ารัก...

น่ารักมากด้วย...

"น่ารัก..."

อีกฝ่ายเลิกคิ้วหนักกว่าเก่า เพราะเจ้าตัวไม่ได้ยินเสียงเขา ก็เล่นใส่หูฟังแบบนั้น แถมเขายังพูดเสียงเบาด้วย 

เขาพูดอีกครั้งแต่ความดังเท่าเดิม ตอนแรกก็จะชมดีๆนั่นแหละ แต่เห็นแบบนี้มันอยากจะแกล้งขึ้นมาอีกแล้ว พี่ชางซอบเริ่มหงุดหงิดเลยถอดหูฟังออกมา ก่อนหันมามองหน้าเขาตรงๆ

"เอาใหม่ดิ๊ พูดเบาอ่ะ"

"พี่นั่นแหละ ฟังเพลงดัง"

เขาแกล้งพูดเสียงดังใส่พี่ แต่พอดีอีกคนหัวร้อนกว่าเลยพูดเสียงดังกว่ากลับมา

"ฉันฟังปกติโว้ย! แล้วตกลงเมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ"

"ผมบอกว่าพี่น่าเกลียด!!"

"นายนั่นแหละน่าเกลียดกว่ายุกซองแจ!!!!"

พอเขาตะโกนไปพี่ก็ตะโกนกลับมาด้วยเสียงที่ดังกว่า กลายเป็นว่าทั้งทะเลาะกันทั้งเสียงดังใส่กัน เราโหวกเหวกโวยวายกันอยู่สักพัก ก็เป็นเขาที่ชนะการเถียงครั้งนี้อยู่ดี

"อ๋าาาาาา ความดันจะขึ้น อยู่กับเด็กอย่างนายเนี่ย"

"แก่แล้วก็แบบนี้"

"อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคค"

"เฮ้!!! ไปทะเลาะกันที่อื่นไปสองคนนั้นน่ะ!"

อีเสียงดังมาจากด้านใน อิลฮุนคงจะได้ยินเราเถียงกันมาสักพักเลยรู้สึกรำคาญ เป็นอันทำให้เรายกเลิกมวยกันไป

เขาพยักเพยิดให้อีกฝ่ายเดินเข้าไปด้านในซึ่งพี่ก็ทำตามโดยดีแต่ก็ไม่ลืมที่จะส่งเสียงจิ๊จ๊ะมาให้ก่อนออกเดินนำเขาไป

"แซะฉันได้ทุกวัน ชมฉันบ้างสิ จะได้เขินบ้าง"

พี่บ่นอุบคล้ายน้อยใจพลางพองลมที่แก้มอย่างเคยตัว

"ไม่มีทางอ่ะ"

"ชิ จำไว้"

เขาลอบยิ้มให้กับท่าทางนั่นก่อนจะเดินไปที่โซฟาตัวเดียวกับที่พี่จะนั่ง แล้วจัดการแย่งมันมาเป็นของเขา พี่ทำถ้าฟึดฟัดตอนโดนแย่งที่แต่ก็ยอมไปนั่งเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ให้ชมเหรอ...

ไม่มีทางอ่ะ...

คนมันจะน่ารักน่ะ ต้องน่ารักแบบไม่รู้ตัว...

ถึงจะน่ารักที่สุด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น