ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 42 : [SF] 10 years? it doesn't matter (2) #แจซอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 ก.ค. 62

10 years? it doesn't matter


"พี่...ไม่คิดจะมีแฟนเหรอ"


เขาหยุดมือที่กำลังจะคีบเอาคาราเกะเข้าปาก ก่อนจะเหลือบขึ้นมามองเจ้าของคำถามที่อยู่ๆ ก็เอามือมาหยิบไก่ของเขาออกไปจากตะเกียบแล้วยัดเข้าปากมันหน้าตาเฉย แต่เขาก็ไม่ได้อะไรมากเพราะเขาก็เลื่อนมือไปเอาหมูทอดของมันมาใส่ปากเขาเหมือนกัน ซองแจไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำแถมยังคงมองเขาอยู่ ถามย้ำเขาว่าเมื่อไหร่จะตอบอีกต่างหาก


"คิดยังไงถึงถาม"


"อีกสองปีพี่จะสามสิบ ก็เป็นห่วงว่าจะตายโดดเดี่ยว"


"นี่แกกะฉันสามสิบ ฉันก็จะตายเลยหรือไง"


"ชีวิตเป็นสิ่งไม่เที่ยง"


เขาทนมันกวนตีนไม่ไหวเลยล้วงเอาน้ำแข็งในแก้วเขาปาใส่มัน และเช่นเคย มันหลบได้อย่างสวยงามแถมยังยักคิ้วใส่ยิกๆ จนเลือดลมมันเดิน แต่หลังจากอยู่กับมันมาร่วมจะครึ่งปี ถ้าไม่อยากแก่เร็วก็อย่าไปต่อล้อต่อเถียงกับมากนัก เพราะมันใช้พลังงานกับสุขภาพจิตค่อนข้างเยอะ เขากลอกตาก่อนจะตอบมันไปตามตรง


“ไม่ใช่ไม่คิด คิด แต่มันไม่มีใครเข้ามา”


“ก็ไม่แปลกใจ”


แล้วน้ำแข็งก็บินจากแก้วเขาไปหามันอีกรอบ และก็ไม่โดนเหมือนเดิม มีแต่จะทำให้พื้นเปียก พนักงานก็ทำตาเขียวปั๊ดแล้ว ถึงแม้จะรำคาญมันแต่เขาก็ยังคุยเรื่องนี้กับมันต่อ


“มันก็ใช่ว่าจะมีใครเข้ามาง่ายๆ นี่หว่า พอจบมหาลัยสังคมมันก็เล็กลง เจอกันก็เพื่อนที่ทำงานทั้งนั้น”


“พี่ก็คุยงานกับลูกค้าไม่ใช่เหรอ ไม่มีบ้างเลยหรือไง”


“ก็ไม่รู้ดิ ส่วนใหญ่ก็มีแฟนแต่งงานไปแล้วหรือเปล่าวะ ว่าแต่แกจะเซ้าซี้ทำไม ถ้าฉันมีแฟนแล้วเอามาอยู่บ้านแกจะไปอยู่ไหน”


“ก็อยู่ที่บ้านพี่ต่อไง ทำไมผมต้องย้ายออก”


“หน้าด้านว่ะ”


“ก็ใช่น่ะสิ เพิ่งรู้เหรอ”


เขาเบ้ปากใส่มันก่อนจะจัดการกินของตัวเองให้เสร็จ วันนี้เราออกมากันข้างนอก เพราะเราเบื่อที่จะอยู่บ้านกันแถมหนังใหม่เพิ่งออกเราเลยตัดสินใจออกมา และพอดูหนังเสร็จก็ออกมากินข้าวกันก่อนที่จะกลับบ้าน เขาเดินไปจ่ายเงิน แน่นอนเขาต้องเป็นคนจ่าย แต่ก็ไม่ได้อะไรเพราะยังไงก็มีค่าเลี้ยงดูจะพ่อมันให้อยู่ ที่จริงเงินที่พ่อมันให้เขามาเหลือใช้ด้วยซ้ำ ซองแจได้เงินค่าขนมต่างหาก และมันก็ไม่มาขอเพิ่มด้วย นึกว่ามันจะใช้เงินเก่ง เขายืนรอมันที่เดินถือไอติมมาให้ ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายพูดก่อนบ้าง


“แล้วแกล่ะ มีคุยกับใครบ้างหรือเปล่า ไม่เห็นพาใครมาสวัสดีฉันสักคน”


“ก็คุยอยู่”


“จริงเหรอ! เอามาเจอๆ ๆ อยากเห็นหน้า”


“ไว้พร้อมเมื่อไหร่จะบอก”


“โถ่”


เขาทำเสียงโห่ใส่มันก่อนจะออกเดินไปกับมัน เดินเล่นกันอีกสักพักก็ตัดสินใจกลับบ้านเรา…

.

.

.

.

.

ย้ายอีกแล้วจ้าาาาาา ตามไปบ้านใหม่ด้วยน้า


https://www.readawrite.com/c/25a04aa8fc1aeae207098b7393272916



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น