ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 4 : [Series] Ears eyes nose lips (2-Eyes) #แจซอบ (Re-upload)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    3 เม.ย. 61



Eyes



"ฉันรู้สึกว่าเปล่าเหลือเกิน รู้สึกเหมือนเธอยังคงอยู่ตรงนี้..."


ดวงตาสีดำของคนตรงหน้าเงยขึ้นมาสบเขาด้วยความสงสัย เจ้าตัวนอนยาวอยู่บนโซฟา โดยมีซัมอีนอนขดอยู่บนท้อง


"อะไร...อยู่ดีๆก็ร้องท่อนนี้"


เขายกยิ้มกวนให้พี่และยังคงมองหน้าพี่อยู่ อีกคนเหมือนจะเริ่มทนความกวนอวัยวะใช้เดินไม่ไหว พี่ลุกขึ้นนั่งทำเอาซัมอีกลิ้งตกจากท้อง เธอคงโมโหเอาอุ้งเท้าตบพี่รัวๆก่อนเดินหนีไป พี่ชางซอบทำเสียงสองขอโทษซัมอีก่อนหันกลับมาจ้องตาเขาต่อ

"มีอะไรว่ามา"

เขาจ้องพี่กลับ พี่คงคิดว่าเป็นแค่เกมแข่งจ้องตาแบบที่ชอบเล่นกัน ทำให้ไม่สนมือที่เขายกขึ้นมา และ...


"อ่าเดง~~~ อิฮิฮิฮิฮิ"

"ย๊า!!! ยุกซองแจ!!!"

เขาวิ่งหนีแต่อีกคนไม่ยักกะวิ่งตาม เขาหยุดแอบมองอีกฝ่ายตรงโถงทางเดิน พี่ชางซอบจ้องเขม็ง ทำหน้าบึ้งกอดอกมองเขา ยิ่งทำแบบนั่นแก้มที่ย้วยอยู่แล้วยิ่งย้วยเข้าไปใหญ่ เขายิ้มกวนพี่อีกครั้ง

"วิ่งหน่อย จะได้ไม่อ้วน"

"ใครอ้วน!!!"

"คนที่ตอบผมอยู่"

"ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ"

ถึงจะหัวร้อน แต่อีกคนก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเพิ่มเติมคือดิ้นฟึดฟัดนิดหน่อย ไอ้เขาที่เป็นคนหาเรื่องเลยหมดสนุก สายตางอนๆของอีกฝ่ายเรียกให้เขาเข้าไปหา เขานั่งลงข้างๆ พี่เพียงแค่คว้าหมอนแถวนั้นมาฟาดเขาเบาๆ ก่อนนอนลงเหมือนเดิม

"ไม่สนุกเลย"


เขาว่าพลางจับข้อเท้าพี่ข้างหนึ่งย้ายมันไปไว้ด้านหลังเขาแทนที่จะงอซุกอยู่ตรงขาของเขา ส่วนอีกข้างย้ายมาไว้บนตักเขา

"จะทำอะไร"

"เปล่า"

พี่หรี่ตามองเขาอย่างไม่ไว้ใจ แต่ก็ไม่ได้ดึงเท้าออก ก่อนกลับไปสนใจโทรศัพท์ต่อ

"ไม่ไว้ใจผมขนาดนั้น?"

"เออ"

พี่ตอบโดยที่ไม่ได้มองหน้าเขา ยังคงวุ่นวายกับโทรศัพท์ตัวเอง คงเล่นเกมอะไรสักอย่างนั่นแหละ

"พี่ไม่ไว้ใจผมตลอดเวลา"

"แน่นอน"


"พี่ชอบระแวงตอนผมมอง"

"นายมองฉันเหมือนอยากจะแกล้งตลอดนี่นา...อย่างตอนนี้..."

พี่เลื่อนสายตาช้าๆจากจอมาที่เขา ตาสีดำนั่นจ้องมาที่เขาอย่างระแวดระวัง จับตาตลอดว่าเขาจะทำอะไรหรือเปล่า

"พี่ก็คิดมากไป"

"นี่น้อยแล้วเหอะ สำหรับนาย"

"หึหึ"

เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ละจากการมองหน้าพี่มาสนใจขาที่พาดอยู่บนตัก วันนี้พี่ใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดตัวนึงบ่งบอกว่า
วันนี้จะไม่ไปไหนแน่นอน


"พี่ต้องตากแดดบ้าง ขาวจนจะใสอยู่แล้ว"

"มันอยู่ในร่มผ้า ขาวก็ไม่แปลก"

เขาเลิกขากางเกงพี่ขึ้นเล็กน้อย พี่ส่งเสียเล็กน้อยคล้ายไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้ดึงขากลับ

"ก็ใส่ขาสั้นๆ ใส่แบบนี้"

"แล้วออกไปเดินเล่นอ่ะนะ..."

เขาชะงักไปกับประโยคนั้น สายตาเผลอมองไล่ตั้งแต่ข้อเท้าพี่จนต้นขาที่โผล่พ้นออกมา เขาชะงักไปเมื่อรู้ว่าตัวเองชักจะมองเข้าไปในที่ไม่ควรแล้ว เขาสะบัดหัวเบาก่อนตอบพี่อีกครั้ง

"คิดอีกที...อย่าดีกว่า"

"หึหึ...ทำไมล่ะ หวงเหรอ"


พี่พูดหยอกกวนเขากลับบ้าง อีกฝ่ายละจากโทรศัพท์มามองเขาด้วยสายตายียวน หวังให้เขาทำหน้าเอือมใส่หรือไม่ก็ประชดอะไรสักอย่างกลับแบบที่เขาชอบทำ


แต่พอดีว่า ประโยคที่พี่ว่าเขา 'หวง'

มันดันจริงเสียนี่...

"เถียงหน่อยเซ่ ไม่สนุกเลย"

พี่ทำเสียงเบื่อเมื่อเขาไม่ตอบกลับเสียที ขาที่อยู่ด้านหลังเขาอีกข้างก็ดันคล้ายยุให้เขาหัวร้อน ก็ถ้าต้องการหาเรื่อง เขาก็ยินดีจะให้

"ก็พี่ไม่ตลก"

"เออเซ่ ฉันมันไม่ตลก!"

ช่างง่ายดายอะไรแบบนี้ การปั่นหัวอีกคนให้ร้อนเนี่ย ตาขุ่นๆนั่นทำให้เขาอารม์ดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก อีกฝ่ายหัวเสียเลยดึงขากลับ แต่เขาไม่ปล่อย เขาจับทั้งสองข้างไว้ แล้วออกแรงดึงลากอีกฝ่ายมาใกล้ๆ

"ปล่อย"

พี่พยามดึงกลับแต่ไม่ได้ออกแรงมาก คงไม่อยากให้เขาเจ็บถ้าเผลอดึงแรง และเพราะเขารู้ว่าพี่เป็นห่วงเขาเลยใช้ประโยชน์จากตรงนี้

"ดึงกลับไปสิ"

"ยุกซองแจ..."

"ครับ?"

"ปล่อย..."

สายตาพี่มองเขาอย่างอ่อนใจ มองเขาเหมือนมองน้องชายที่เอาแต่ใจคนหนึ่ง และก็จะเป็นทุกครั้งที่พี่ชายคนนี้ ยอมเขาไม่ว่าจะยังไง


น่าเสียดายที่พี่ชางซอบยังมองเขาเป็นแค่น้องชายคนหนึ่งอยู่...


เขายกยิ้มขึ้นเมื่อคิดอะไรสนุกๆออก

"หอมแก้มผมสิ"

"บ้าไปแล้วเรอะไอ้เด็กนี่"

"งั้นผมก็ไม่ปล่อย"

"ยุกซองแจ ไม่เล่นแล้ว"

"ผมไม่ได้เล่น"

พี่อ้าปากคล้ายจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็หุบไปเพราะรู้ว่าถึงพูดไปเขาก็ไม่ปล่อยอยู่ดี เว้นแต่จะทำตามที่เขาบอก

"เร็วครับ พี่อึนกวังจะกลับมาแล้ว มาเห็นเราในสภาพนี้คงไม่โอเคมั้ง"

อีกคนเหมือนจะเพิ่งรู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพไหน ขาทั้งสองข้างโดนเขาดึงไว้จนตัวเองขึ้นมาเกยอยู่บนตักเขา ขากางเกงที่สั้นอยู่แล้วยิ่งร่นขึ้นไปเกือบขีดอันตราย เป็นภาพที่...ค่อนข้าง...นะ...

"อ๋าาาาา นายก็ปล่อยฉันเซ่"

"บอกแล้วไงว่าหอมแก้มผมก่อน"

"ยุกซองแจ๊!!!~"

"เร็ว ไม่งั้นผมมัดพี่เพิ่มนะ"

"แกบ้าไปแล้วยุกซองแจ๊ ปล๊อยยยยย"

"อ่ะมัด..."

"เดี๋ยวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

พี่รัวใส่เขาเพราะเขาแกล้งจะเอาสายฮู้ดเสื้อเขามามัดจริงๆ แถมยื้อขาตัวเองกลับจริงจังกว่าตอนแรก แต่ก็ยังคงไม่ดึงแรงอยู่ดี

"เอาไง"

"....ก้มลงมา"

เขายิ้มรับก่อนค่อยๆก้มลงไป ตาสีดำนั่นหวั่นไปเล็กน้อย พี่ย่นคอหนีอัตโนมัติเมื่อหน้าเขาเข้าไปใกล้

"หนีแบบนี้จะได้หอมไหมล่ะ"

"ก็หันแก้มมาเซ่"

พี่ว่าเสียงดังทำเอาเขาหลุดหัวเราะ เลยโดนตีไปทีหนึ่ง เขาร้องเจ็บเล่นๆ แต่ก็ยอมหันแก้มไปหาโดยดี

แต่แกล้งมาขนาดนี้แล้ว...แกล้งอีกจะเป็นไรไป

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"เฮ้ กลับมาแล้ว โว้ว รีบเดินไปไหนชางซอบ แล้วหน้าหน้าผากไปโดนอะไรมาน่ะซองแจ"

ผู้มาใหม่ยืนงงกับภาพที่เห็น คนพี่ที่อยู่ดีๆก็เดินผ่านไปแบบรีบๆ แล้วก็หายเข้าห้องตัวเองไป ส่วนคนน้องอย่างเขาก็นั่งกุมหัว แต่ไม่วายส่งยิ้มแห้งๆไปให้พี่อึนกวัง

"แกล้งอะไรชางซอบอีกล่ะ"

"นิดหน่อย"

"ไม่ปฏิเสธด้วยนะ...นี่ เล่นอะไรกันก็เล่นดีๆ เข้าใจไหม"

"ครับ"

"ไปง้อเลย คราวนี้นายผิดแน่ๆยุกซองแจ"

"คร้าบบบ"

ก็ไม่ผิดขนาดนั้นสักหน่อย...

ก็แค่หันกลับไปหาพี่เร็วไป...

แทนที่จะหอมแก้มก็เลยกลายเป็นอย่างอื่น...



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


คำถามคือ...เกี่ยวกับตาอย่างไร.../ช่างมันเถอะ แถๆให้มันอยู่ใจซีรี่ย์ได้ก็พอ


ด้วยรักจากนักเขียนให้นักอ่าน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น