ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 3 : [Series] Ears eyes nose lips (1-Ears) #แจซอบ (Re-upload)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    9 มิ.ย. 61


Ears 

"...แจ...ซองแจ... ซองแจ!"

 เขาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนสติจะดึงภาพทั้งหมดไปตามเสียง พี่ชางซอบที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดปนไม่เข้าใจกำลังมองมาที่เขา 

"จะกินไหมน่ะ อืดหมดแล้ว!"

เขาก้มมองตามที่เจ้าตัวชี้ รามยอนชามใหญ่ที่วางอยู่ตรงหน้าเขา ดูจากเส้นที่พองขึ้นมาขนาดนี้...เขาคงทิ้งมันไว้นานแล้วจริงๆ 

"คนเขาอุตส่าห์ทำให้ ไม่กินตั้งแต่แรกก็บอกสิ" 

พี่ชางซอบทำหน้าเอาเรื่องน่าดู เขาเลยบอกกำลังจะกินแล้ว พอจะเลื่อนถ้วยให้เข้ามาใกล้ๆพี่เขาก็คว้าไปไว้ในมือเสียแล้ว 

"อะไร จะเอาไปไหน"

 "ไปอุ่น! มันเย็นหมดแล้ว จริงๆเลยไอ้เด็กนี่..."

ประโยคนั้นเหมือนจะบ่นอารมณ์เสีย แต่เขารู้ว่าพี่แค่บ่นไปอย่างนั้น เอาจริงๆแล้วไม่ใช่แค่เขาเถอะที่ซึนน่ะ คนพี่ก็พอๆแหละ  

"ยิ้มไร"

 พี่ชางซอบถามเสียงกระชาก แต่มือก็ส่งถ้วยรามยอนเมื่อกี้มาให้ แถมยังเตือนว่าระวังร้อนด้วย 

"เปล่า"

เขาว่าก่อนขอบคุณเบาๆ อีกฝ่ายถึงคลายท่าตึงๆใส่เขาเมื่อกี้ แล้วเดินมานั่งข้างๆ 

"เอาจอยมา" 

เขายื่นให้ตามที่อีกฝ่ายบอก ก่อนลงมือกินรามยอนเส้นอืดนี่ เออ อร่อยดี เส้นมันอืดไปหน่อย เขากินไปเงียบๆ พลางดูพี่ชางซอบเล่นเกมไป ฟังเสียงสบทเป็นบางครั้งไป

 "อ๊ากกกกก ใครมันจะไปเห็นว่าเข้ามาแบบนี้!"

เขาหันไปหัวเราะเยาะเย้ยแบบที่ชอบทำ พี่ก็หันมาทำหน้างอใส่ก่อนกลับไปสนใจสิ่งที่อยู่ในจอต่อ แต่เขาเปล่า... 

หน้าด้านข้างของพี่ดูดี...

แน่นอนเขาไม่เคยบอกเจ้าตัวหรอก แต่เขาชอบแอบมอง พี่ชางซอบมีส่วนที่เขาให้ความสนใจเป็นพิเศษอยู่หลายที่ โดยเฉพาะ หู... 

มันรูปร่างแปลกๆ อย่างหนึ่งคือมันไม่มีติ่งหู ส่วนใบหูก็บาง เขาเคยไปเล่นๆมัน หูของพี่พับไปได้เลย ตรงปลายหูจะเรียวๆ น่ารักดี... 

ว่าแล้วก็เอานิ้วไปจิ้มตรงติ่งหู เจ้าตัวแค่ถอยออกเล็กน้อยแล้วเล่นเกมต่อ เขาเลยจิ้มเข้าไปอีก คราวนี้พี่เอามือมาปัดๆเหมือนมีแมลงมากวน แต่ก็ยังไม่ปล่อยจอย เขาเลยจิ้มเข้าไปอีกให้หูมันพับคราวนี้พี่กดหยุดเกมแล้วหันมามองเขาด้วยหน้าหาเรื่องเติมที่ 

"อยากมีเรื่องหรือไง! ห๊า!"

 "ชวนทะเลาะอีกแล้ว พี่เนี่ยนะ"

เขาแกล้งส่ายหัวเอือมระอา ปั่นความหัวร้อนของพี่เพิ่มเข้าไปอีก อีกคนที่โดนเทเชื้อไฟจากเกมมาแล้ว ก็เลยติดไฟได้ง่ายๆ 

"วันนี้แกต้องตาย! ยุกซองแจ!!!"

ว่าแล้วพี่ชางซอบก็โถมใส่เขาพร้อมหมอนที่พี่แกสามารถคว้าได้ กระโดดคร่อมเขา ฟาดหมอนใส่ไม่ยั้ง เขาหัวเราะลั่นพลางยกแขนป้องกันเติมที่ พี่ไม่ได้ตีแรงหรอก แต่ถ้ามันโดนหน้าทีก็มีมึนเหมือนกัน 

"เฮ้ ฉันออกไปยังไม่ถึงวันก็ตีกันแล้วเหรอ"

เสียงเบื่อๆจากทางเข้าห้องหยุดการใช้ความรุนแรงในครอบครัว พี่อึนกวางยืนยิ้มอยู่กับพี่มินฮยอกที่ทำหน้าดุใส่  

"ชางซอบอ่า อย่าแกล้งน้อง"

 พอเขาได้ยินพี่มินฮยอกพูดแบบนั้นเลยสวมบทน้องเล็กฟ้องผู้ปกครองทันที 

"พี่ช่วยด้วย~ อยู่ดีๆพี่เขาก็ตีผม~"

"อย่าตอแหล! ยุกซองแจ!!!"

ร่างด้านบนกดหมอนลงมาอีกคราวนี้พี่ชางซอบแกโถมน้ำหนักทั้งตัวลงมาหา 

"อ๊ากกกก ออกไป! หนัก!"

 "โทษฐานที่กวนประสาทฉัน ก็จงโดนฉันทับตายไปนี่แหละ!"

ดูเหมือนการทะเลาะของเราไม่ได้อยู่ในสายตาของฮยองไลน์อีกแล้ว สองคนเดินเข้าไปในครัว จะว่าไปวันนี้เหมือนว่าจะมากินข้าวด้วยกันที่หอทุกคนนี่นา เพราะเขามัวแต่คิดเลยหยุดนิ่งไป พี่ชางซอบเหมือนรู้สึกได้เลยหยุดกดหมอน 

"อะไร ตายไปแล้วจริงๆหรือไง"

พอพี่เปิดหมอนเขาก็แกล้งหลับตา ทำตัวไม่ไหวติงใดๆ 

"ไม่ต้องมาแกล้งตาย"

"...."

"ยุกซองแจ"

เขาถอนหายใจ พลางลืมตาขึ้นมามองคนด้านบนที่ยังคงถือหมอนไว้ในมือ เตรียมฟาดลงมาอีกหากเขาไปสะกดต่อมหัวร้อนอีกรอบ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร แค่จ้องพี่กลับเบื่อๆ อีกฝ่ายเลยเป็นคนพูดขึ้นมาก่อน 

"หนักไหม"

"อือ"

"งั้นไม่ลุก"
 
"ถ้าบอกว่าเบาจะลุกไหม" 

"ก็ไม่ลุก" 

เจ้าตัวว่าพร้อมฉีกยิ้มกว้างกวนๆมาให้เขา พี่คงตั้งใจจะกวนเขาคืนแต่พอดีว่าวันนี้เขาอารมณ์ดี เขาเลยแค่แกล้งถอนหายใจเบื่อหน่าย 

"ชางซอบอ่า ซองแจอ่า เดี๋ยวพีเนียลกับอิลฮุลมาไปเปิดประตูให้สองคนนั้นด้วย" 

"คร้าบ~" 

เสียงเนือยๆออกจากปากเราทั้งสองคน ตะโกนตอบผู้ปกครองจำเป็นในครัว โทรศัพท์พี่ดังขึ้น เจ้าตัวเลยหันความสนใจไปหาโดยที่ยังนั่งอยู่บนตัวเขา 

"ออกไปดิ" 

"แปบๆ" 

เพราะง่วนอยู่กับอะไรไม่รู้ในโทรศัพท์ พี่ดูตั้งใจมากจนเขานึกหมั่นไส้ 

"จะลุกไหม..." 

"...." 

เงียบ แต่มือยังคงกดโทรศัพท์ยิกๆ 

"นับถึงสามนะ" 

"...." 

"1...2..." 

เขานับยานๆเพื่อให้เวลาอีกฝ่าย แต่เจ้าตัวก็ดันไม่สนใจเขาจริงๆ ได้... 

"สามมมมมม" 

"เออ เดี๋ยวลุก-- อ๊ะ!!!" พี่ชางซอบถอยร่นลงจากตัวเขาด้วยความไวแสง แถมยังทำท่าดิ้นทุรนทุรายเล่นใหญ่อยู่อีกด้านของโซฟา 

"อ๊ากกกกก ยุกซองแจ๊!!!!" 

"ชู่วววววว เสียงดังน่าพี่" 

เขาว่าปนขำ มองพี่ที่ตะโกนใส่เขาจนหน้าแดง โดยเฉพาะที่หู 

"มางับหูฉันทำไมเนี่ยยยยย" 

"ก็บอกแล้วไงว่านับถึงสาม" 

"แต่ไม่ได้บอกว่าถ้านับถึงแล้วจะทำอะไรนี่หว่า" 

เขายักไหล่แทนคำเถียง พี่ชางซอบจ้องเขาเขม็ง เขามองพี่กลับด้วยสายตายียวน 

"ให้ตายสิ!" 

เป็นพี่ที่ยอมไปตามธรรมเนียม ได้ยินพี่บ่นพึมพัมว่าไม่อยู่ด้วยแล้วก่อนจะเดินออกไป ไม่ลืมที่จะโยนหมอนใส่เขาก่อนด้วย พี่เดินไปในครัว เขาได้ยินเสียงคุยกันกับพี่มินฮยอก 

"ชางซอบอ่า ทำไมหูแดง" 

"ทะเลาะกับจิ้งจอกมา ตัวนี้มันโคตรเจ้าเล่ห์เลย!" 

ประโยคสุดท้ายแน่นอนว่าตะโกนให้เขาได้ยินด้วย 

"ฮ่าๆ ว่าแต่ทะเลาะกันยังไงน่ะ หูแดงมาข้างเดียว" 

"มันแดงมากเลยเหรอพี่" 

"ไหนๆ ขอดูหน่อย...อ๊ะ รอยฟัน?" 

"ห๊ะ!!!?" 

หลังประโยคสนทนานั้นเขาก็เห็นหลังพี่ไวๆวิ่งไปห้องน้ำ สักพักเท่านั้นแหละ... 

"อ๊ากกกกกก เป็นรอยเลย! ยุกซองแจ๊!!!" 

 เผ่นสิครับรออะไรล่ะ จังหวะนี้...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

เขียนซีรี่ย์นี้ขึ้นมาเพราะว่าเคยเจอในทวิต ของใครสักคนนี่แหละ เขาทวิตประมาณว่า 
"ทำไมหู ตา จมูก ปาก ของพี่ซอบถึงได้ดูนุ่มนิ่มขนาดนี้"
เราก็ นั้นซียยยยยย์ แล้วก็ปิ๊งไอเดียเขียนออกมา
ไม่ว่าเจ้าของทวิตจะเป็นใครนะคะ ขอบคุณมากค่ะที่สร้างแรงบันดาลใจให้ ถ้าเปิดมาอ่านเจอก็ขอบคุณมากจริงๆค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #20 fang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 23:59

    น่ารักกกก

    #20
    0