ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 27 : [SF] You are mine (2) #แจซอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

คำเตือน...มันคือ PWP เพราะฉะนั้นอย่าคิดอะไรมาก อ่านๆไปเถอะ นักเขียนอยากให้พรกับนักอ่าน พนมมือนะ

.

.

.

.

.

[SF] You are mine


“หึหึ คุณนี่...น่ารักจริงๆ”


เขาก้มลงกระซิบร่างที่อยู่ใต้เขาก่อนจะขบเบาๆที่ติ่งหู ไล่ลงไปเรื่อยๆที่ซอกคอ แล้วกัดลงเต็มแรง รู้สึกดีที่อีกฝ่ายตอบรับเขาทุกจังหวะจนอดไม่ได้ที่โถมแรงมากขึ้น เสียงครางอย่างอดกลั้นมันทำให้เขาพอใจ อีกฝ่ายที่ต่อต้านเขาในตอนแรกตอนนี้กลับปล่อยตัวเองไปตามอารมณ์ที่เขาให้ไป จุดๆหนึ่ง ร่างด้านใต้ก็ผวากอดเขาก่อนจะส่งเสียงครางตอนที่เขาปลดปล่อยความร้อนเข้าไปในตัวอีกฝ่าย ร่างสั่นเทาในอ้อมกอดเขากับน้ำใสๆเอ่อล้นออกจากนัยตาสีดำช่างน่าสงสาร...แต่นั่นแหละที่เขาชอบ


“อ่า...คุณร้องไห้อีกแล้ว”


อีกฝ่ายค่อยๆเลื่อนสายตามาสบกับเขา ดวงตาชื้น ปากเผยอเล็กน้อยหอบหายใจด้วยความเหนื่อนอ่อน เขายิ้มให้กับภาพที่เห็น น่ารักเหลือเกิน


ของเล่นของเขา…


เขาก้มลงพรมจูบไปทั่วร่างอีกฝ่ายก่อนจะไล่ขึ้นมาขบแม้มไปตามคอ เสียงครางน้อยๆท้วงเขา คงเพราะเจ็บ แน่ล่ะ เขาต้องการที่จะทิ้งรอยไว้ทุกที่ที่เขาจูบอีกฝ่าย เผื่อใครมาเห็น ก็อยากให้รู้ว่า


‘มีเจ้าของแล้ว’


“พอแล้ว...”


เสียงแผ่วร้องบอกเขา และเป็นอีกครั้งที่เขาจงใจเมินก่อนจะขยับเขาไปในตัวอีกฝ่ายอีกครั้ง เสียงครางฮือทำให้เขายิ้มออกมาอีกครั้ง


“ผมยังอยากเล่นกับคุณอยู่เลย...”


+++++++++++++++++++++++++


“เฮ้ ซองแจ ชนหน่อยเว้ย”


เขาหันไปมองเพื่อนต่างแผนกก่อนจะยกแก้วที่อยู่ในมือตัวเองขึ้นมาชนตามคำชวนของมัน ตอนนี้เราอยู่งานเลี้ยงของบริษัท พนักงานทุกคนอยู่ที่นี่ ใครที่ไม่เคยเห็นหน้าก็จะได้เห็นวันนี้ บอกเลยว่าสาวๆฝ่ายบัญชีนี่สุดยอดจริงๆปกติจะเห็นแต่ฝ่ายการตลาดเพราะอยู่ข้างๆกัน แต่ที่หน้าแปลกใจน่าจะเป็นฝ่ายไอที ทั้งๆที่อยู่ชั้นเดียวกัน แต่ไม่ค่อยจะเห็นพวกเขาสักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเห็นคุณฮยอนซิกมาเป็นขาประจำรับเรื่องอุปกรณ์เสีย พูดถึงไม่ค่อยได้เห็น อีกคนคือคนที่เขาไม่คิดว่าเคยเห็นอีกฝ่าย อาจจะเคยแต่ไม่ได้สนใจนัก


ถ้าไม่สังเกตดีๆ อีกฝ่ายแทบจะไม่มีตัวตนอยู่ในสายตาเขาเลย แต่ไม่รู้ว่าวันนี้เขาถึงสังเกตเห็นอีกฝ่าย อาจจะเป็นเพราะว่าอยู่ดีๆเขาก็หันไปทักทายสาวสวยคนหนึ่ง ที่เผอิญอยู่ทางเดียวกัน อาจจะเป็นเพราะว่าเขาดันไปสบกับตาอีกฝ่ายและอาจจะเป็นเพราะว่าสายตาที่มองกลับมา มันเหมือนกับว่าเขาไม่ได้อยู่ในความสนใจอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย


ไม่เคยมีใครที่ไม่สนใจเขามาก่อน…


มันทำให้เขาถูกใจอีกฝ่าย


และถ้าเขาถูกใจ...เขาต้องได้มา

.

.

.

.

.


“ไหวไหมครับ”


เขาเอ่ยกับคนที่กำลังนั่งอ่อนแรงอยู่ในห้องน้ำ เขาเดินตามมาหลังจากที่เขาเห็นอีกฝ่ายดื่มเครื่องดื่มที่เขาชงให้ไปแล้วเริ่มแสดงอาการ ยาแรงใช้ได้แฮะ อีกฝ่ายดูสับสนและงุนงง คิ้วอีกฝ่ายขมวดเข้าหากันขณะที่เงยหน้ามองเขาอย่างสับสน


“คุณ....”


“ให้ผมช่วยนะ”


แล้วเขาก็พาอีกฝ่ายออกจากห้องน้ำ มีหลายคนเดินผ่านมา แต่เพราะหลายๆคนก็ไม่ค่อยมีสติแล้วเพราะฤทธิ์เหล้าจึงไม่มีใครจำได้ เขาจัดการเรียกรถแท๊กซี่แล้วพาเราไปยังโรงแรมที่อยู่ใกล้ที่สุด พอถึงห้องเขาก็จัดการวางอีกฝ่ายไว้บนเตียง ปลดกระดุมเสื้อคนที่นอนปวกเปียกเผยให้เห็นผิวขาวแบบคนไม่ค่อยออกแดด อีกฝ่ายยกมืออ่อนแรงขึ้นมาพยามปัดมือเขาออก


“อือ...”


“คุณไม่มีแรงแล้ว ยอมผมเถอะ”


เขาว่าก่อนจะก้มตัวลงขบเบาๆที่คอก่อนจะซุกไซ้ไปทั่ว อีกฝ่ายมีกลิ่นแอลกอฮอล์เต็มไปหมดแต่เขาก็ยังได้กลิ่นอ่อนๆที่เป็นกลิ่นเฉพาะตัว ปกติเขาจะไม่ค่อยชอบกลิ่นของคู่นอนตัวเอง เพราะเขาไม่ชอบกลิ่นสังเคราะห์ต่างๆอย่างน้ำหอม และคู่นอนส่วนใหญ่ของเขาก็เป็นผู้หญิงที่ชอบใส่น้ำหอม เลยไม่ค่อยจะชอบซุกไซ้พวกเธอสักเท่าไหร่ แต่คนตรงหน้าตอนนี้ทำให้เขาอยากสำรวจไปทั้งร่างของอีกฝ่าย


“อย่า...”


“หึหึๆ ถึงบอกแบบนั้นผมก็ไม่หยุดหรอก”


เขาว่าพลางถอดกางเกงอีกฝ่ายออก เสียงครางฮือตอนเขาสัมผัสช่างน่าฟังไม่คิดว่ามันจะปลุกอารมณ์เขาได้ดีขนาดนี้ รอไม่ไหวที่จะได้กอด เขาหยิบถุงยางออกมาจากกระเป๋าสตางค์ของตัวเองก่อนฉีกมันออกใส่มันให้กับตัวเอง เอาน้ำที่เหลือชะโลมลงบนมือก่อนสัมผัสอีกฝ่ายให้เตรียมตัว


“อื้อ!!!~”


“อ๋า...ผมไม่ใช่คนแรกของคุณหรอกเหรอ น่าเสียดายจัง แต่ก็ดีนะ ผมจะได้ไม่ต้องถนอมคุณ”


ว่าแล้วเขาก็ขยับตัวเข้าไปจนสุด ร่างด้านใต้บิดเกร็งในครั้งแรก แต่ก็ปรับตัวและพร้อมที่จะรับเขา อีกฝ่ายดูภายนอกเหมือนจะไม่ประสีประสาแต่ทุกครั้งที่เขาขยับ อีกฝ่ายก็ตอบกลับทุกสัมผัส ไม่ได้เร้าร้อนอย่างคู่นอนคนอื่นแต่ยั่วยวนกว่าคนไหนๆที่เขาเคยนอนด้วย เขาอดไม่ได้ที่จะรุนแรงกับอีกฝ่าย เขาชอบใบหน้าที่เต็มไปได้อารมณ์ที่พยามอดกลั้นและน้ำตานั่นมันทำให้เขามีอารมณ์เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม


เขาหยิบโทรศัทพ์ที่โยนไว้ข้างเตียงขึ้นมา ไม่รู้ทำไมเขาอยากเก็บภาพนี้ไว้ ขณะเขาถ่ายรูป อยู่ๆมือของอีกฝ่ายก็ยกขึ้นมาจับมือเขา เขาลดโทรศัพท์ลงมอง นัยตาสีดำชื้นที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ปากอิ่มนั่นเผยอขึ้นหอบหายใจ เขาก้มลงไปหาเพราะเหมือนว่าอีกฝ่ายอยากจะพูดอะไร


“ว่าไงครับ?”


“...แล้ว”


“หือ?”


“ไม่ไหวแล้ว...ช่วย...หน่อย...”


เสียงแผ่วกับสายตาเว้าวอนถูกส่งมาให้เขา ก่อนอีกฝ่ายจะค่อยๆเบียดสะโพกลงกับของเขา ขยับเป็นจังหวะช้าๆให้รู้สึกหวามไปทั้งร่างกาย…


ให้ตายสิ…


เขาปล่อยคนๆนี้ไปไม่ได้แล้วล่ะ…


เขาโยนโทรศัพท์ลงข้างเตียงทันที จัดการดึงอีกฝ่ายให้ขยับเข้ามาใกล้เขามากขึ้น เสียงครางฮือเพราะเขาดันเข้าไปลึกขึ้นกว่าเก่า มือขาวนั่นจิกไปกับฝ้าปูอย่างอดกลั้น น้ำตาใสๆไหลออกมาอีกครั้งเมื่อเขาเริ่มขยับตัว เขาไม่สนว่าร่างอีกฝ่ายจะพังหรือไม่ เขายกสะโพกอีกฝ่ายขึ้น โถมแรงหนักเข้าหาอีกฝ่ายไม่ยั้ง เร็วขึ้นและแรงขึ้น จนสุดท้ายเขาก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมกับคนด้านใต้ เขาหอบหายใจน้อยๆวางร่างอ่อนปวกเปียกลงก่อนถอนกายออกมา ตาชื้นปรือมองเขาเหมือนจะหลับไปได้ทุกวินาที


แต่ไม่ได้หรอก…


เขาพลิกตัวอีกฝ่ายลงกับเตียง เสียงร้องแสดงถึงความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวามเมื่อเขากลับเข้าไปอยู่ในตัวอีกฝ่ายอีกครั้ง


“ยังครับยัง คืนนี้คุณต้องเล่นกับผมอีกนาน”


+++++++++++++++++++++++++


“อ่า...หน้าคุณเปื้อนหมดเลย”


เขายกยิ้มขึ้นตอนที่อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบกับเขาหลังจากที่...ทำให้เขาเสร็จ เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้หน้าอีกฝ่ายเปื้อนหรอกนะ เพียงแต่มันคงดีกว่าที่จะไปเปื้อนในปากน่ะ...เขาหยิบกระดาษทิชชู่ที่อยู่ข้างๆชักโครกมาเช็ดหน้าให้ แต่อีกฝ่ายเบี่ยงหลบก่อนจะลุกขึ้นแล้วคว้าเอาทิชชู่นั่นไปเช็ดเอง


“ผมทำเอง”


เขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์ แหงล่ะ ก็เขาชอบเรียกให้มาหาระหว่างพักของเขาแต่เป็นเวลาทำงานของเจ้าตัว เขาก็รู้ว่ามันไม่ควรแต่พอดีเขาไม่ได้เดือนร้อน และเขาชอบทุกครั้งที่อีกฝ่ายมีสีหน้ากระวนกระวายเวลาต้องมาเจอเขา เจ้าตัวเคยบอกแล้วว่าไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องของเรา และนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกสนุกเขามักจะบอกให้อีกฝ่ายมาหาเขา ทำเรื่องอย่างว่าในบริษัท ชอบเวลาที่อีกฝ่ายพยามทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้โดนจับได้


“ถ้าคืนนี้จะว่าไงครับ”


“....”


อีกฝ่ายทำหน้าอึกอักไม่ได้ตอบอะไรเขา เขาจึงถามย้ำอีกทีด้วยน้ำเสียงบังคับเล็กน้อย คนตรงหน้าเลยจำเป็นเป็นต้องพยักหน้ารับด้วยความจำใจ เขายิ้มพอใจก่อนจะดึงเจ้าตัวให้มานั่งคร่อมบนตักเขา เขาโอบเอวให้เข้ามาใกล้ ซุกไซ้ไปตามคอและไหล่แต่อีกฝ่ายก็พยามเบี่ยงหนี


“อ่า...ผมไม่อยากปล่อยคุณไปเลย ชางซอบ”


“.....ผมต้องกลับไปทำงาน”


เขาหัวเราะออกมาน้อยๆกับประโยคนั้น น่ารักจริงๆของเล่นของเขา ว่าแล้วก็เงยหน้าขึ้นแล้วโน้มไปจูบโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว พอได้สติก็เบี่ยงหนีเขาอีกครั้ง แต่เขาก็ยังคงจูบไปตามใบหน้าของอีกฝ่าย


“อย่า...”


“ทำไมล่ะครับ”


“ผมเพิ่งใช้มัน...”


“กับผม เพราะฉะนั้นผมไม่แคร์”


เขาจับหน้าอีกฝ่ายให้หันมารับจูบเขา นี้เป็นครั้งแรกที่เขาจูบตั้งแต่นอนด้วยกันมา ที่จริงแล้วเขาไม่ค่อยจะทำแบบนี้กับคู่นอนของเขาเท่าไหร่ แต่ชางซอบ เขายกให้เป็นกรณีพิเศษ เขาอยากได้ทั้งหมดของอีกฝ่าย อยากให้ทุกอย่างเป็นของเขา เขารั้งเอวของคนบนตักให้เข้ามาใกล้ขึ้น โอบหลังให้อีกฝ่ายสัมผัสกับเขามากขึ้น พออีกฝ่ายต้องหายใจ เขาก็แทรกลิ้นเข้าไปทันที ความร้อนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แลกลมหายใจร้อนระหว่างเรา เขาสอดมือเขาไปใต้เสื้อไล่ไปตามผิวของอีกฝ่ายที่เริ่มร้อนขึ้นจากอารมณ์


Rrrrrrr


เสียงบางอย่างที่สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงเขาทำให้เขาต้องหยุดการกระทำทั้งหมด ชางซอบผละออกจากเขา หอบหายใจเล็กน้อยก่อนจะมองตามมือเขาที่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู


“อ่า...ต้องไปแล้วสิ เสียดายจัง”


“....ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับผม”


อยู่ๆอีกฝ่ายก็ถามคำถามนี้กับเขา เขาแปลกใจนิดหน่อย ไม่ใช่เพราะคำถาม แต่หากเป็นสายตาและใบหน้าที่แสดงความไม่เข้าใจแบบไม่เข้าใจจริงๆ ไม่ใช่ตัดพ้อหรือเจ็บปวดอย่างที่เขาเคยคิดไว้


“ผมถูกใจคุณไง”


“...คุณ...ไม่ทำกับคู่นอนของคุณแบบนี้ ปกติคุณไม่จูบ เท่าที่ผมเคยได้ยินมา”


“หืม?”


และประโยคที่อีกฝ่ายพูดยิ่งทำให้เขาแปลกใจยิ่งกว่าเก่า ที่บอกว่าทำแบบนี้ทำไม อีกฝ่ายไม่ได้หมายความว่าทำไมเขาถึงบังคับอีกฝ่ายให้นอนด้วย แต่เป็นว่าทำไมเขาถึงจูบ ไม่รู้ทำไมเขาถึงหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินประโยคนั้น อีกฝ่ายตกใจรีบทำมือทำไม้ให้เขาเงียบเสียง


“คุณหัวเราะอะไรน่ะ”


“ฮ่ะๆ คุณนี่แปลกจริงๆ”


“คุณต่างหากล่ะที่แปลก”


“ยังไง”


อีกฝ่ายมองเขาด้วยสายตาเหนื่อยใจก่อนจะพูดออกมา


“ผมรู้ตัวว่าไม่ค่อยสะดุดตาใคร ถ้าไม่ใช่ว่าผมเกิดมีเสน่ห์ขึ้นมาก็คุณนั่นแหละที่มีรสนิยมแปลก”


เขายิ้มรับคำพูดที่ฟังแล้วเหมือนเป็นการถ่อมตัวแต่ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใยดีใดๆก็ทำให้ประโยคนั้นเหมือนเป็นการชี้แจงความจริงเสียงอย่างนั้น


“ถ้าคุณว่างั้นผมก็คงแปลกจริงๆ”


อีกฝ่ายขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมก่อนเอ่ยขึ้นมาอีก


“แล้วคุณก็แบลคเมล์ผม”


เขายกยิ้มขึ้น มองไปในตาของเจ้าตัวก่อนจะตอบประโยคนั้น


“ฮ่ะๆ อันนั้นไม่ได้เรียกว่าแปลก”


“????”


“มันเรียกว่า ‘เลว’ ครับ”


“......”


อีกฝ่ายหยุดนิ่งไปกับคำตอบของเขา และใช่ เขารู้ตัวดีว่าไอ้สิ่งที่ทำอยู่มันเรียกได้ว่าเลวจริงๆ ว่ากันตามตรงเลย เขาทั้งแบลคเมล์และบังคับให้อีกฝ่ายทำตามที่เขาต้องการอยู่เรื่อยๆ ตอนแรกเขานึกว่าตัวเองจะเบื่อเร็วเหมือนกับที่เคยถูกใจคนก่อนๆ เพราะคนพวกนั้นมักจะต้องการความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและผูกมัดมากขึ้นเรื่อยๆ จนเขาเบื่อและทิ้งมา


แต่กับชางซอบมันต่างออกไป ทุกครั้งที่เขาเข้าหา อีกฝ่ายจะพยามออกห่าง มันยิ่งทำให้เขาอยากไล่ตาม พออีกฝ่ายหนีไปไหนไม่ได้ในอ้อมแขนเขา มันทำให้เขาพอใจและมันทำให้รู้สึกว่าได้อีกฝ่ายมาไว้แล้ว แต่ความรู้สึกนั้นมันอยู่ได้ไม่นานเพราะสุดท้ายอีกฝ่ายก็จะหนีไปในเช้าวันถัดมา มันทำให้รู้สึกว่าต้องไล่ตามตลอดจนลืมไปว่าสิ่งที่เขาทำอยู่เลวแค่ไหน แต่เขาก็หยุดไม่ได้แล้ว


อีกฝ่ายที่นิ่งมองเขาอยู่นาน สุดท้ายก็ถอนหายใจก่อนลุกขึ้นจากตักเขา


“...ถ้าคุณรู้ว่ามันเลว คุณก็ไม่ควรจะไปทำแบบนี้กับคนอื่นอีก”


“แล้วคุณล่ะ ทำไมถึงยังทนกับสภาพแบบนี้ คุณขัดขืนได้นะ”


“ผมแค่...ไม่รู้สิ...แค่ไม่แคร์มันเท่าไหร่ มันวุ่นวาย แค่นี้ก็วุ่นวายจะตายอยู่แล้ว”


“ผมทำให้ชีวิตคุณวุ่นวาย?”


“...ใช่”


อีกฝ่ายตอบแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป เหลือเชื่อ อีกฝ่ายไม่ได้เห็นเรื่องที่ตัวเองโดนเขาบังคับสลักสำคัญใดๆ เพียงแค่เห็นมันเป็นเรื่องวุ่นวายเท่านั้น นี่เขาเป็นแค่คนๆหนึ่งที่เป็นตัววุ่นวายในสายตาของอีกฝ่ายแค่นั้นเหรอ สุดยอด ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสำคัญน้อยขนาดนี้


และเพราะเขามักจะได้รับความสำคัญจากคนอื่นๆค่อยข้างมาก เจอแบบนี้ก็อึ้งเหมือนกัน เขายกยิ้มขึ้นก่อนจะหัวเราะน้อยๆกับตัวเอง


“คุณทำให้ผมสนใจคุณมากขึ้นไปอีก ชางซอบ”


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กราบหนึ่ง กราบสอง กราบสาม...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #68 num (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 23:12

    แซ่บเหลือเกินนไม่ไหวแล้ววว พิซอบบบซองแจเริ่มมีอาการแล้วละซี่

    สนุกมากเลยไรท์มาต่อเรื่อยๆน้าเป็นกำลังให้สู้ๆ รอไรท์ได้ตลอด

    #68
    0
  2. #67 enoughppp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 13:52
    โอยยยยย ชอบบบบบบบ นี่เรากำลังได้รับพรอยู่จริงหรือไม่ ทำไมเขินหน้าร้อนเหมือนอยู่ในนรกขนาดนี้ กรี๊ดดดด ชอบซองแจแบดบอยฮืออออ จับพี่เค้าไว้ให้ได้นะคะ อย่าให้พี่เค้าหนีไปได้นะเด็กยุกกกก ชั้นเอาใจช่วยยยย สนุกค่ะ เขียนดีค่ะ ชอบๆ ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ
    #67
    0