ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 18 : [Series] Omegaverse - Allergy (part 7) #แจซอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    24 ต.ค. 61

Allergy 7


ละครเมเจอร์ผ่านไปด้วยดี เขาได้ไปดูเต็มเรื่องด้วย ซองแจแสดงดีมาก แต่เอาจริงๆก็ไม่แปลกใจ เพราะบางครั้งมันแกล้งเขา เขาก็เชื่อมันหลายครั้งเพราะมันหลอกเขาเนียนนี่แหละ พอเอาไปใช้ประโยชน์จริงมันเลยทำออกมาได้ดีมากๆ ถือว่าเอาความสามารถ?มาใช้ในทางที่เป็นประโยชน์


เขาได้ยืนดูอยู่หลังสุด ไม่บอกมันด้วยว่าจะยืนอยู่ตรงไหน ที่จริงมันโทรตามเขาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแสดง เขาเลยแกล้งบอกมันว่าไปไม่ได้แล้ว ติดงาน เสียงมันงอแงมากจนเขาเอ็นดู เขาเลยกลับคำนิดหน่อยว่าจะพยายามทำให้เสร็จเร็วๆ เขาต้องอดทนมากที่จะไม่หลุดว่าเขาล้อมันเล่น


ก็มันทำเสียงโคตรน่าเอ็นดูอ่ะ ใจละลาย…


เป็นเอามากเหมือนกันนะ เขาเนี่ย…


เขายืนดูอยู่สักพักอึนกวังก็เดินมาพร้อมกับน้องๆอีกสองคน อิลฮุนกับพีเนียลมาด้วย มันบอกว่าอยากมาดูเพื่อนมันแสดงอีก เขาเพิ่งรู้จากอิลฮุนว่าเมื่อก่อนมันก็เคยแสดงละครโรงเรียนและทำกิจกรรมอะไรอีกหลายอย่าง


‘มันนะ ทำทุกอย่างอ่ะเพื่อจะเอาทุน เรียนก็ต้องเรียน กิจกรรมก็ต้องทำ’พีเนียลว่า


‘มันเป็นเชียร์หลีดเดอร์ด้วยนะพี่ อะไรที่ใช้หน้าตานะ มันทำหมดอ่ะ ของมันขายได้อ่ะนะ’


‘มึงเลยเอามันเป็นมาสคอตยืนหน้าร้านห้องทุกปีใช่ไหมอิลฮุน’


‘ก็ของมันขายได้ เงินทั้งนั้นอ่ะมึง’


เขายิ้มออกมาเมื่อคิดถึงตอนมันต้องตะโกนสามสี่และเต้นแบบเชียร์หลีดเดอร์กับต้องยืนยิ้มหล่อหน้าร้านแล้วมีอิลฮุนตะโกนให้เร่เข้ามา ส่วนพีเนียลก็ก้มหน้าก้มตาขายของ เขายืนดูมันไปเรื่อยๆ เนื้อเรื่องที่มันแสดงน่าสนใจดี เพราะว่าเขารู้ตอนจบแล้ว เขาเลยอยากรู้ว่าก่อนหน้าที่มันไปจบแบบโศกนาฏกรรมนั่นมันเป็นยังไง


เนื้อเรื่องคือเจ้าชายเกเรเที่ยวเล่นไปวันๆ เพิ่งรู้จากบิดาว่าโดนสาปจากแม่มดใจร้ายที่บิดาเคยไปหักอก แต่แทนที่จะไปตามหาสิ่งมาแก้คำสาป เจ้าชายกลับใช้ชีวิตเที่ยวเล่นหนักกว่าเดิมเหมือนทุกวันเป็นวันสุดท้ายเพราะไม่เชื่อในรักแท้  มีฉากหนึ่งที่มันต้องเล่นบทไปเที่ยวเล่นในเมืองจีบคนนั้นทีคนนี้ที มันต้องเดินลงมาด้านล่าง เพื่อเดินจีบไปทั่ว พร้อมแจกดอกไม้คนละดอก เขายิ้มไปหัวเราะไปกับความทะเล้นนั่น ตอนแรกเขาคิดว่าคงเล่นอยู่แค่ด้านหน้า แต่อยู่ๆมันก็โพลงขึ้นมา


‘โอ้นั่น!’


ทุกคนหันไปตามที่มันชี้ เขาก็เป็นคนนึงที่หันตาม แต่ก็ลืมไปว่าตัวเองยืนอยู่หลังสุดแล้ว พอหันกลับมา เจ้าชายที่อยู่หน้าเวทีเมื่อกี้ก็เดินแหวกมาจนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เด็กคุมไฟก็ทำหน้าที่ดีเหลือเกิน ส่องไฟมาที่เราสองคนทันที พอทุกคนเห็นหน้าเขา คนที่พอจะรู้ๆว่าเขาคือใครก็ส่งเสียงเชียร์เสียงแซวกันลั่นลาน เขาถลึงตาใส่ซองแจ แต่เจ้าเด็กนี่ก็แค่ยิ้มทะเล้นแล้วพูดต่อ


‘ไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อน น่ารักถูกใจข้าเหลือเกิน’


ฮิ้วววววววววววว~


เสียงเชียร์เสียงแซวดังขึ้นจนเข้าไม่สามารถตีหน้านิ่งได้แล้ว เขาเผลอยิ้มเขินออกมาทำให้เสียงแซวยิ่งดังขึ้น จะไม่ให้เขินได้ไง กลางประชาชนขนาดนี้ ซองแจยิ้มหวานก่อนจับมือเขาแบบที่มันชอบทำ แต่คราวนี้มันอยู่ท่ามกลางสายตาคนอื่น เขาเลยอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นมาปิดปากกลั้นยิ้มทั้งที่มันกลั้นแทบไม่ได้แล้ว พอๆกับเพื่อนมันสองคนยืนมือหงิกชักดิ้นชักงอรับความเลี่ยนไม่ได้อยู่ข้างๆ


‘น่าเสียดายที่ดอกไม้หมดแล้ว...แต่ไม่เป็นไร โปรดรับแหวนดอกไม้ของข้าไปแทน’


ว่าแล้วมันก็ถอดแหวนของมันออกมาแล้วใส่ให้เขาที่นิ้วนางข้างที่มันจับอยู่ เขายกมือปิดหน้าเพราะความเขินอาย ทำไมเป็นเด็กที่หน้าไม่อายอย่างนี้ มันยิ้มหล่อก่อนจะลากลับขึ้นไปบนเวทีต่อ กว่าจะมีสติดูละครต่อก็แทบจะต้องทำน้ำมาราดหัวแก้หน้าร้อนหูร้อน


เนื้อเรื่องดำเนินไปเรื่อยๆ เขาเพิ่งรู้ว่าน้องผู้หญิงที่เป็นนางเอก บทของน้องคือเป็นสาวชาวบ้านที่เจ้าชายบังเอิญไปเจอแล้วพูดให้ปลุกใจเจ้าชายให้ออกเดินทางตามหารักแท้ ทั้งสองออกเดินทางไปด้วยกันกับผองเพื่อน ผจญภัยต่างๆมากมาย เจ้าชายได้เรียนรู้ค่าของชีวิต ทุกคนได้ร่วมทุกข์ร่วมสุข โดยเฉพาะพระนางความรักค่อยๆเบิกบาน แต่ก็ไม่รู้ตัวกันสักทีว่ารักกัน… พอถึงท้ายๆเรื่อง เจ้าชายก็เจอกับเจ้าหญิงที่ตามคำพยากรณ์คือรักแท้ แต่ในใจก็รู้ดีว่าเจ้าหญิงคนที่เจอนั้นไม่ใช่…


คนที่ใช้คือสาวชาวบ้านที่ร่วมเดินทางกันมาต่างหาก...


กว่าจะรู้ตัว...เวลาก็หมดลงเสียแล้ว…


ทำไมเนื้อเรื่องมัน…


‘เนื้อเรื่องคุ้นๆเนอะพี่ว่าไหม เหมือนผมเจอมาจากไหนสักที่เนี่ยแหละ’


เสียงรุ่นน้องข้างตัวดังขึ้น หน้าตามันไม่ได้แสดงถึงความแปลกใจอะไรเลย แต่กลับพูดด้วยสีหน้าเอือมๆกับส่งสายตาว่ารู้กันนะว่าเจอจากไหน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาก็จะงงอยู่หรอก แต่เพราะ ‘จูบ’ คราวนั้น มันก็เริ่มทำให้เขาคิดเรื่องนี้มากขึ้น ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรกับซองแจเลย กลับกันเขารู้สึก เขารู้สึกพิเศษมากๆด้วยซ้ำ ถ้าเขาไม่คิดมาก แล้วลองคิดเหมือนที่คนอื่นๆคิดกัน


ไม่สิ...ถ้าไม่คิดอะไรเลย แล้วลองถามใจตัวเองดูจริงๆ...


เขาก็คงรักซองแจนั้นแหละ…


ถามว่าพอใจกับคำตอบที่ได้ไหม ก็...ถือว่าโอเค ไม่ได้รู้สึกใจหวิวหรือใจเต้นอะไร...คงเป็นเพราะเขากับซองแจเริ่มจากการที่คนสองคนได้รู้จักกัน และค่อยๆพัฒนาความรู้ดีๆให้กัน ก่อนหน้านั้นที่คอยบอกคอยตอบคนรอบข้างและตัวเองว่าไม่ได้เป็นอะไรกันก็เพราะสถานะเรามันไม่ชัดเจน แต่ถ้าให้ดูจากที่ผ่านมา เราก็คงไม่ต่างจากคนที่คบกันแล้วล่ะ…


ละครดำเนินจนไปถึงฉากโศกนาฏกรรมเรียกเสียงฮือฮาได้พอสมควรกับความหักมุมนี้ แน่นอนเขาไม่ได้แปลกใจอะไรมาก ที่เขาแปลกใจคือความสดใสของเรื่องในช่วงแรกแต่ช่วงหลังหักมุมเกินนี่แหละ อิลฮุนถึงกับอุทานออกมาว่า


‘ห่ะ...เหี้ยไรเนี่ย เจ้าชายกูตายเหรอ’


แล้วมันก็ทำหน้าเหวอ เขาอดขำไม่ได้ตอนที่พีเนียลกับอิลฮุนโวยวายเงียบๆว่าเอาภาคสองมาเลยนะ เอาแบบ เพื่อนสองคนที่เดินทางมาด้วยเดินทางต่อเพื่อชุบชีวิตทั้งเจ้าชายกับเจ้าหญิงให้กลับมา เขาหันไปมองอึนกวังที่เงียบมาตั้งแต่ครึ่งเรื่องที่เริ่มเครียด เขาแอบเห็นเพื่อนเขาปาดน้ำตาทิ้งเงียบๆด้วย พอนางเอกสิ้นลมหายใจม่านก็ค่อยๆปิด ไม่นานก็เปิดพร้อมไฟสว่าง เสียงปรบมือดังและเหล่านักแสดงก็ออกมาขอบคุณและกลับเข้าไปที่หลังเวที ไม่นานนักเสียงโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้นพร้อมข้อความ


‘รอแปบนะครับ เดี๋ยวเปลี่ยนผ้าเสร็จแล้วจะไปหา’


เขาบอกพวกอึนกวังกับน้องๆว่าจะรอซองแจก่อน ให้พวกมันไปก่อนได้เลย


“ไม่เอาที่บอกให้พวกผมไปก่อน แล้วก็มาบอกทีหลังว่าไม่ไป รู้อีกทีพวกผมก็กินเหล้าเหงาๆกันสามคนส่วนพี่ก็ไปสวีทกับซองแจ”


เขาหัวเราะกับประโยคของอิลฮุนที่ทั้งตัดพ้อและแซะเขาไปในตัว เขาโบกมือไล่ทั้งสามคนให้ไปได้แล้ว อิลฮุนหรี่ตาใส่เขาแล้วทำมือประมาณว่าจับตาดูเขาอยู่ขนาดพีเนียลเองก็ทำเหมือนกัน เขาส่ายหัวพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูอะไรไปเรื่อยรอซองแจ ไม่นานคนที่เขารอก็เดินมาอยู่ข้างเขา ซองแจส่งยิ้มกว้างให้เขา อดไม่ได้ที่จะยิ้มกลับ เราเดินกันไปช้าๆ ไปที่จอดรถของคณะ


“ละครสนุกไหมครับ”


“อื้ม แสดงเก่งหนิ”


“อยู่แล้ว ระดับพระเอกขนาดนี้”


ซองแจทำหน้าตาภูมิใจจนเขาอดย่นจมูกหมั่นไส้มันไม่ได้ เขาออกเดินต่อ เขาสังเกตเห็นที่นิ้วของเขา แหวนวงที่ซองแจใช้จีบเขาเล่นๆยังอยู่


“อ๊ะ แหวนนี่ล่ะ นายไม่ต้องเอาคืนฝ่ายอุปกรณ์เหรอ”


“อ๋อ ไม่ต้องครับ แหวนนั่นผมซื้อมาเอง กะใช้เล่นกับพี่โดยเฉพาะ”


เขามองมันอย่างไม่เชื่อแต่มันก็ยิ้มหล่อรับกลับมาให้เขา เขามองแหวนที่นิ้วอีกครั้งก่อนลอบยิ้มออกมา เราเดินกันมาจนถึงลานจอดรถมอเตอร์ไซด์ เราเดินใกล้ๆกัน เพราะช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวขึ้นมาก เหมือนว่าพยากรณ์อากาศบอกว่าหิมะจะตกภายในอาทิตย์นี้ พอถึงที่ เขาก็ไขใต้เบาะ จะเอาหมวกกันน๊อกของมันออกมาใส่ให้ตามปกติ แต่ซองแจก็เอามือมากั้นไว้ไม่ให้เขายกเบาะขึ้น เขาหันไปเลิกคิ้วใส่มันเชิงถามว่ามีอะไรหรือเปล่า ซองแจยิ้มบางๆให้ก่อนเลื่อนมือมาวางทาบมือเขา


“มึนหัวจังเลยครับ”


ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาก็จะพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปกอดมัน แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว หลังจากที่มันรับรู้ว่าการที่เขาจูบมันมีประสิทธิภาพในการทำให้มันหายเวียนหัวได้ดีกว่า มันให้เขามาที่ซ้อมตลอดสองวันที่เหลือ แม้ว่าเขาไม่ว่าง มันก็จะมาหาเขา และขอให้เขาจูบ…


“นายนี่น้า...เหมือนคนเสพยาแล้วต้องเพิ่มโดสขึ้นเรื่อยๆ”


“แล้วถ้าผมต้องเพิ่มโดสขึ้นเรื่อยๆจริง พี่ว่ามันจะไปสุดอยู่ตรงไหนครับ”


ซองแจยักคิ้วหลิ่วตาใส่เขา แถมยังทำหน้ากรุ้มกริ่มใส่เขาอีก เขารู้เลยว่ามันหมายถึงอะไร เขาเลยตีมันเบาๆไปทีนึงข้อหาทะลึ่งไม่เข้าเรื่อง


“ทะลึ่ง”


“อ๊ะๆ พี่คิดเองนะ ผมยังไม่ได้คิดไปไหนเลย พี่นั่นแหละทะลึ่ง”


“เดี๋ยวเหอะ ฉันไม่จูบนายละ”


“ง่า~ จูบผมหน่อยครับ ผมต้องการจูบครับ ผมจะได้ฟื้นจากความตาย”


“ทีเมื่อกี้เจ้าหญิงจูบไม่เห็นฟื้นเลย”


“ก็มันไม่ทันแล้วไง อีกอย่าง...เธอไม่ใช่รักแท้หนิครับ”


ซองแจว่าพลางก้มหน้ามาใกล้เขามากขึ้น เขาพยามกลั้นยิ้มมองสู้มันกลับ แต่เขาก็ทนความเขินไม่ไหวเลยยกมือขึ้นมาดันหน้ามันออก ซองแจหัวเราะน้อยๆ ก่อนบอกเขาว่าน่ารัก ช่วงหลังๆมันชมเขาแบบนี้บ่อยมาก ตอนแรกๆก็รู้สึกแปลกๆ แต่หลังๆก็กลายเป็นเขิน เขาเงยหน้ามองอีกฝ่าย ซองแจยังคงยิ้มให้เขาอยู่ เขายิ้มตอบก่อนขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น เขายกมือขึ้นจับใบหน้าอีกฝ่ายก่อนจะหลับตา...


ริมฝีปากเราสัมผัสกันแผ่วเบา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นใกล้ชิดกันมากขึ้น ซองแจรั้งเอวเขาให้เข้าไปใกล้มากขึ้นอีก จูบเนิบนาบอ่อนหวานทำให้เขารู้สึกอุ่นขึ้นท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น ซองแจจูบย้ำเบาๆที่ริมฝีปากอีกไม่กี่ครั้งก่อนเลื่อนมาจูบที่แก้มเขาเบาๆ และละออกไปอย่างอ้อยอิ่ง


“หายหรือยัง”


“หายแล้วครับ...แต่เอาจริงๆก็ไม่อยากหายเลย”


ซองแจพูดน้ำเสียงออดอ้อนก่อนซบเข้ากับฝ่ามือของเขา อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับภาพที่เห็น เขาโน้มเข้าไปจุ๊บมันอีกครั้ง ซองแจทำหน้าแปลกใจปนดีใจกลับมา เขาหัวเราะเล็กน้อยก่อนเอาหมวกกันน็อกมาใส่ให้มัน


“เมื่อกี้แถม เพราะเห็นว่าน่ารักหรอกนะ”


“เขินเลย~”


“บ้า ไปๆ ไปได้แล้ว อึนกวังกับเพื่อนๆนายรอนานแล้ว”


พอซองแจขึ้นซ้อนเขาก็ออกรถไปยังร้านเดิมที่มักจะไปพบปะกัน เดาว่าไปถึงต้องโดนสามคนนั้นแซวหนักแน่เลย


+++++++++++++++++++++++++


“บรึ่ย หนาวชิบหาย”


“เออ หนาวจะตายชัก ชวนออกมาทำไมเนี่ย”


เขาบ่นพลางกระชับผ้าพันคอ ก่อนเดินห่อตัวไปตามทางเดิน วันนี้อากาศหนาวขึ้นกว่าสองอาทิตย์ก่อน พอเริ่มใกล้หน้าหนาวทุกอย่างมันก็จะเร็วมาก ทุกอย่างรอบตัวสามารถตัดอบอุ่นเป็นหนาวชิบหายได้ภายในสองสามวัน เขายังไม่ได้เอาเสื้อโค้ทออกมาซักตากใหม่เลย กลับไปวันนี้คงต้องทำแล้วล่ะ ไม่งั้นหนาวนี้ได้หนาวตายแน่ๆ เขาพยามเดินให้เร็วขึ้นแต่พอเดินเร็วลมก็ยิ่งตี เลยต้องกลับมาเดินช้าๆอีก เลยไม่ถึงจุดหมายสักที


“วันเกิดอิลฮุนไง ต้องซื้อของขวัญให้น้องสิวะ”


“สนิทกันจังเลยนะพวกมึง”


“ก็แน่อ่ะ เพราะเพื่อนกูดันมีน้องคนโปรดแล้วลืมกู กูเลยต้องไปหาชมรมคนหมั่นไส้แจซอบไว้ระบาย”


มันว่าด้วยน้ำเสียงประชดประชันเต็มที่ แถมยังทำหน้างอใส่เขาอีก เขาส่ายหัวแล้วตั้งใจเดินไปให้ถึงร้านที่มันบอก เราเข้ามาในเมืองเพื่อหาของขวัญให้อิลฮุน เขาก็ไม่รู้จะเอาอะไรให้เลยคิดว่าถ้าอึนกวังจะให้อะไรเขาก็ขอหารสองแล้วกัน


เรามาถึงกันที่ย่านวัยรุ่นในเมือง เขามาที่นี้ครั้งสุดท้ายก็ตอนเรียนอยู่มัธยม พอดีโรงเรียนเก่าเขาอยู่แถวนี้ ได้ออกมากับอึนกวังบ่อยๆ เขาไม่ได้กลับมาแถวนี้นานแล้วเหมือนกัน เราเดินเข้าไปที่ร้านขายของกุ๊กกิ๊กพวกพวกกุญแจ เขาหันไปถามอึนกวังทันทีว่าทำมาร้านแบบนี้ มันก็บอกว่าก็ไม่รู้เหมือนกัน คิดไม่ออกว่าจะให้อะไร


‘ก็กูไม่รู้จะให้อะไร’


‘มึงก็ให้เงินก้อนมันสิ มันรักมึงแน่’


‘เพราะงั้นไง กูเลยยอมออกมาซื้อของกุ๊กกิ๊กไปให้มันด่ากูดีกว่า’


เขาหัวเรอะออกมา นึกถึงหน้าอิลฮุนตอนมันได้ของพวกนี้เลย ถึงเด็กมันจะหน้าตาน่ารักเหมาะกับของพวกนี้ แต่ด้วยนิสัยมันแล้วเนี่ย ถ้าไม่คลาส มันคงไม่เอา เขาเดินตามอึนกวังไปเรื่อยๆ พยักหน้ากับส่ายหน้าตอนที่อึนกวังหันมาถามว่าอันนี้ดีไหมอันนั้นดีไหม แต่สุดท้ายมันก็เลือกของที่มันอยากให้อยู่ดี


‘แล้ววันเกิดซองแจเมื่อไหร่’


‘ผ่านมาแล้ว’


พูดถึงวันเกิดซองแจ เขาก็ถามมันตอนที่รู้ว่าวันนี้วันเกิดอิลฮุนนี่แหละ มันแกล้งทำหน้างอใส่เขาตัดพ้อว่าถ้าไม่พูดถึงวันเกิดก็จะไม่ถามกันเลยใช่ไหม


‘วันเกิดผมผ่านมาแล้ว’


‘อ่าวเหรอ เมื่อไหร่ล่ะ’


ซองแจบอกวันเกิด ทำให้เขารู้ว่ามันเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ เหมาะสำหรับเจ้าเด็กนี่ดี อยู่ๆมันก็ทำท่าเหมือนคิดอะไรได้ ซองแจยิ้มแล้วเล่าให้เขาฟังด้วยความอารมณ์ดี


‘พี่รู้ไหม วันเกิดปีนี้ผมได้ของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตเลย’


‘เหรอ? อะไรล่ะ’


‘ผมได้เจอพี่ไง’


วันเกิดมันที่ผ่านมาคือวันที่เขาได้เจอกับซองแจครั้งแรก…


เขายิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาเพิ่งรู้ตัวว่าใจลอยตอนอึนกวังเรียกเขาให้ออกความคิดเห็นกับพวกกุญแจแรคคูณถือถุงเงิน เขาพยักหน้าแบบเห็นด้วยสุดๆ แค่เห็นเจ้าตัวนี้เขาก็คิดถึงอิลฮุนแล้ว เขาเดินดูอะไรอีกนิดหน่อย เจอตุ๊กตาปลาคาร์ป แค่เห็นก็นึกถึงซองแจที่มันชอบมายืนรอเขาที่ตรงบ่อปลาล่างตึก มันบอกว่าชอบ ถ้าเรียนจบมีบ้านเป็นของตัวเองจะขุดบ่อปลาคาร์ป...เขาเลยซื้อให้มันเอาไปเลี้ยงแทนไปก่อน


ระหว่างเขารออึนกวังจ่ายเงินเขาก็ออกไปยืนรอข้างนอกเพราะคิดว่าคงอีกแปบเดียวก็เสร็จ แต่กลายเป็นว่ามันไม่ออกมาสักที เขายืนหนาวอยู่ได้สักพักก็ทนไม่ไหวเลยว่าจะกลับเขาไป แต่เพราะรีบเกินไปเลยหันไปชนกับคนที่เดินมาทางนี้ เขาน่ะไม่เป็นไร แต่อีกคนเหมือนว่าจะมัวแต่คุยโทรศัพท์อยู่เลยไม่ทันมองเขา ของที่อีกฝ่ายถือมากระจัดกระจายตามพื้น รวมทั้งปลาคาร์ปของเขาด้วย


“ขอโทษครับๆ ผมไม่ระวังเอง”


เขาว่าพลางก้มลงไปช่วยอีกฝ่ายเก็บ คนตรงหน้าพยักหน้ารับเขาอย่างเดียว ก่อนเก็บของด้วยความยากลำบากนิดหน่อยเพราะตัวเองยังคงหนีบโทรศัพท์ข้างหู ส่วนใหญ่เป็นเขาที่เก็บ เขาเห็นแฟ้มหนึ่งตกอยู่ข้างอีกฝ่ายแต่เหมือนเจ้าตัวไม่ทันสังเกตเขาเลยโน้มตัวไปเก็บให้


“คุณ...”


เขาเงยหน้าขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่าย คนตรงหน้ามองเขาด้วยสีหน้าแปลกใจและสงสัย ไม่รู้ทำไมเขารู้สึกคุ้นเคยกับคนๆนี้ แต่มันก็จะแปลกมาก เพราะเขาไม่เคยเจอคนๆนี้มาก่อน ไม่ใช่หน้าคุ้นหรืออะไร แต่มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย แปลกดี…


“มีอะไรหรือเปล่าครับ”


“...ไม่ครับ ขอบคุณที่ช่วยผม”


“ไม่หรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษคุณ ผมรีบหันไปหน่อย ไม่ได้สังเกตเห็นคุณ”


อีกฝ่ายยิ้มสวยให้เขาก่อนส่งปลาคาร์ปคืนให้เขา ไฝที่มุมปากทำให้รอยยิ้มนั้นดูน่ามอง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพอดีกับอึนกวังออกมาจากร้านค้า เขาก้มหัวเชิงขอโทษให้อีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนเดินออกไปกับอึนกวัง


“ใครอ่ะ คนรู้จักเหรอ”


“เปล่า กูเดินชนเขา”


“อ่าวเหรอ...ว่าแต่ หล่อมากเลยนะน่ะ”


“เหรอ...”


“แหม ก็มึงมีคนหล่อมากให้มองทุกวัน คงไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้วมั้ง”


เขาส่ายหัวกับคำแซะของเพื่อนสนิทก่อนออกเดินไปสถานีรถไฟกลับไปยังย่านมหาลัย ไม่รู้ว่าทำไมถึงหันกลับไปมองคนเมื่อกี้อีกครั้ง และก็พบว่าอีกคนยังยืนมองเขาอยู่ อีกฝ่ายยิ้มบางๆมาให้เขาอีกครั้ง


มันแปลกจริงๆที่เขาคุ้นเคยรอยยิ้มแบบนั้นด้วย…

.

.

.

.

.

เรากลับมาที่หอของพวกน้องๆ ตัดสินใจกันว่าไม่เลี้ยงวันเกิดด้วยเหล้าแต่เป็นกินอะไรกันง่ายๆที่ใต้หอ เพราะพรุ่งนี้อิลฮุนกับพีเนียลมีสอบย่อย พอเขามาถึงเด็กๆมันก็กำลังยึดพื้นที่ทำเลล่างหอที่ดีที่สุด มันก็คือโซฟาหน้าทีวีรวมนั่นแหละ มันไม่ค่อยมีคนมาใช้อยู่แล้ว เพราะทีวีมันดูได้แค่ช่องเดียว...แต่พวกมันก็เปิดไว้เพื่อไม่ให้ล่างหอนี่เงียบเกินไป


ซองแจเป็นคนแรกที่เห็นเขา มันเดินมากอดเขา แอบขโมยหอมเแก้มขาแบบเนียนๆ แต่ก็ไม่รอดสายตาเหยี่ยวของอิลฮุนไปแล้ว โดดแซะไปตามระเบียบ เรานั่งกินนั่งคุยกันจะถึงเวลาเป่าเค้ก พีเนียลเป็นคนยกเค้กออกมา จากนั้นก็ถึงเวลาให้ของขวัญ พีเนียลให้สมุดจดงานรูปไอแพท มันบอกว่าอิลฮุนชอบเอาไอแพทมันไปทุบหัวซองแจ กลัวจะเจ๊งซะก่อนเลยหาอะไรมาทดแทน


‘กูเชื่อว่ามันจะให้ความรู้สึกการตีกบาลซองแจไม่ต่างจากเดิม’


ส่วนซองแจให้เป็นคีย์บอร์ดยางอันใหม่ มันให้เหตุผลว่าเพราะอิลฮุนชอบทุบคีย์บอร์ดเวลาเขียนโปรแกรมไม่ได้ เวลาทุบจะได้ไม่พังอีก ส่วนเขากับอึนกวังก็ให้พวกกุญแจแรคคูณ เป็นอย่างที่คิดเลยมันโวยวาย พวกเขากะเอาไว้อยู่แล้ว เขาบอกให้มันเอาไปห้อยกุญรถของมัน ได้ข่าวว่าชอบหยิบสลับกับของพีเนียลตลอด ไอ้สองคนนี้ก็ตลก ใช้รถยี่ห้อเดียวกันทำไมไม่รู้


“อ่าว แล้วไอ้ถุงนั้นอ่ะพี่”


“อ๋อ อันนั้นของซองแจ”


เขาโดนทุกคนโห่ใส่ยกเว้นซองแจที่ยิ้มแป้นมีความสุขยิ่งกว่าเจ้าของวันเกิดตอนนี้อีก เราสวนเสเฮฮากันจนได้เวลาแยกย้าย เราช่วยกันเก็บของ เช็ดทำความสะอาดและขอบคุณป้าหอที่ยอมให้พวกเขามาฉลองกัน อึนกวังขอตัวกลับไปก่อน ส่วนพีเนียลกับอิลฮุนก็ช่วยกันขนของขวัญขึ้นไปเก็บ ไม่ลืมที่จะขอบคุณเขาสำหรับของขวัญ ตอนนี้เหลือเขากับซองแจ เรากลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิมก่อนเขาจะยื่นถุงปลาคาร์ปให้มันไป


“ปลาคาร์ป~”


“เอาไปเลี้ยงก่อนนะ ไว้ขุดบ่อเองได้เมื่อไหร่ค่อยเลี้ยงปลาจริง”


ซองแจยิ้มกว้างก่อนดึงมันออกมาจากถุง มันเอาไปกอดไว้ แต่อยู่ๆมันก็นิ่งไป ซองแจจับตุ๊กตาพลิกไปพลิกมาก่อนจะยกขึ้นมาดม สีหน้าดีใจในตอนแรกหายไป ตอนนี้ซองแจทำหน้านิ่งเครียด กำตุ๊กตาไว้จนเขาแปลกใจ เขาไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้ มันเหมือนกังวนอะไรบางอย่าง


“ซองแจ...เป็นอะไร...ไม่ชอบเหรอ”


“...เปล่าครับ ผมชอบมาก”


มันฝืนยิ้มให้เขา แล้วก้มลงมองตุ๊กตาอีกครั้ง การกระทำของมันเริ่มทำให้เขากังวล เขาขยับเข้าไปใกล้มันมาขึ้น ยกมือขึ้นมาวางทาบบนมือที่กำตุ๊กตาของมัน ซองแจค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาหาเขา หน้ามันนิ่งจนเขาไม่สบายใจ


“มีอะไรบอกฉันได้นะ”


“...พี่...พี่ไปเจอเขาที่ไหน”


“เจอ? เจอใคร?”


“พี่ชายของผม...”


พี่ชาย...ของซองแจ…


ใคร...


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


อุ...เอาแล้วๆๆๆๆ ใครหนิ /แหมมมมม ไม่บอกก็น่าจะรู้


จะรักกันดีอยู่แล้วเชียว จะมีปัญหาอะไรหรือเปล่าน้า~ /หยอกๆ หยอกเก่งๆ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #42 kawkawgd (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 01:22
    โอ่ยยยยยยยย นี่คือดองไว้เพราะงานที่รุมเร้ามากกก แต่คุงแกะไม่ทำให้ผิดหวังเลย

    งื้ออออ มันเขินนนทเขินทุกฉาก บอกเลยว่าตอนอ่านนี่หน้าร้อนน ร้อนมากทั้งๆที่อ่านในห้องแอร์ มันเขินมันน่ารักไม่ไหวแล้วววววว คุงแกะ!!!!!!! ซองแจทำไมขี้อ้อนยังงี้ แล้วจะมีอุปสรรคมาอีกแล้วหรอ ไม่เอานะะะะะะ แงงง เขากำลังจะรักกันดีๆแล้ววงว ฮื่ออออ

    มาต่อเร็วๆนะคะะ ตั้งหน้าตั้งตารอเลยยยยย
    #42
    0
  2. #39 ksykaw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 01:49
    เขินตอนละครเวทีมากเลย อ่านๆไปก็ยิ้มตาม นึกว่าตัวเองเป็นพี่ซอบ5555 แต่ที่เขินกว่าคือที่มอเตอร์ไซค์ ไม่ใช่จูบนะ เพราะตอนนั้นก็จูบไปแล้ว แต่เขิน"จุ๊บ" ของพี่ซอบ ฟฟฟฟฟ //พี่มินมาดีหรือมาร้าย แต่ซองแจนั่งนิ่งคงไม่ใช่เรื่องดีแล้วแหละ555
    #39
    0
  3. #38 Dnoppy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 22:33
    ชอบเรื่องนี้มากค่าไรท์:)
    #38
    0
  4. #37 btrkp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 11:17
    ไฝนั่นมันนนน พี่มินหรือเปล่าาา พี่ชายซองแจคือพี่มินหรือเปล่าาาาาา ตอนแรกแอบตกใจนึกว่าจะมีตัวละครใหม่มาแข่งจีบพี่ซอบกะซองแจ ตกลงพี่มินมาเป็นอุปสรรคในความรักเฉยๆใช่มั้ย ไม่ได้มาจีบซอบใช่มั้ย หรือถ้ามาจีบด้วยจริงๆนี่กรี๊ดนะ มินซอบ กรี๊ด ชอบ55555 หรือจะมาเป็นคู่กะอึนกวังนะ แง ตอนนี้ก็สนุก ฮือ อ่านแจซอบแล้วมีความสุข เมื่อไรเค้าจะได้กันคะ แบบว่าพอดีเป็นคนใจร้อนค่ะ อยากเห็นเค้าได้กันเร็วๆ กรี๊ดดดดดดดดดด5555 มีความสุขมากอยากอ่านบ่อยๆ ขอบคุณสำหรับฟิคมากๆจ้า
    #37
    0
  5. #36 กชกรร (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 05:46

    ว้อทซองแจมีพี่ชาย ห้ะะ งง วดฟ นิมันรักใสๆไม่ใช่เราะ ทำไมม่ปมแว้

    #36
    0