ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 1 : [SF] Love-hate relationship (Re-upload) #แจซอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    3 เม.ย. 61



Love-hate relationship


"พี่~"

"อะไรเล่า!"

เขาพยามดันเด็กตัวยักษ์ออกห่าง อยู่ดีๆมันก็วิ่งมาแล้วคงรู้สึกอยากรักเขาขึ้นมากะทันหัน มันคว้าคอเขาได้ก็กอดเขาแน่นไม่ให้ไปไหน ทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งเถียงกันไปหยกๆ ตอนนี้กลับทำหน้ายิ้มแป้นแล้นยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แถมยังล๊อคเขาไม่ให้ไปไหนอีก

"รักพี่~"

"แต่ฉันไม่รักนาย ปล่อยโว้ย"

เขาแหงนหน้าหนีจนคอแทบหักแต่ก็ยังหนีปากบางของเจ้าตัวไม่พ้น

จุ๊บ~

"อ๊าค!!! ยุก ซองแจ!!!!!~"

เด็กยักษ์จุ๊บแรงๆตรงคอก่อนผละออกไปตบมือหัวเราะชอบใจ เขาตะโกนด้วยน้ำเสียงคล้ายโดนแทง ก่อนเล่นใหญ่ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง เอาจริงๆก็หมดแรง ต้องมาใช้แรงขืนเด็กยักษ์ที่โตวันโตคืน ยิ่งโตยิ่งแรงเยอะ เขาที่อีกไม่กี่ปีก็เข้าสู่เลขสามต้องมานั่งรับมือกับเด็กแบบนี้

มีกี่พลังชีวิตก็ใช้หมดไปกับมัน...

"เวอร์ พี่อ่ะ"

มันเปลี่ยนมามองเขานิ่ง ทำหน้าประมาณว่าพี่เล่นอะไรไม่รู้ไร้สาระ แถมยังส่ายหัวระอาเขาอีก ไอ้เด็กนี่...
เขาย่นจมูกใส่มันก่อนเดินผ่านมันไปหาช่างแต่งหน้าที่ยืนหัวเราะร่วมไปกับพวกเขา เสียงเล่นเสียงร้องจากด้านหลังทำให้เขายกยิ้มขึ้นเป็นระยะ

"อ๊ะ..."

อยู่ดีๆช่างแต่งหน้าเธอก็ร้องออกมาแถมยังหัวเราะคิกคักตามหลังอีก

"อะไรครับ?"

เขาถามเธอเพราะเขาไม่รู้จริงๆว่าเธอเห็นอะไรที่มันผิดปกติไป

"ตรงนี้ค่ะ"
เธอชี้ให้ดูในกระจก เขามองตามไป...

รอยลิปสีชมพูที่ใช้สำหรับแต่งหน้าปรากฏอยู่ในบนนั้น สีนี้เป็นสีที่เขาเพิ่งเห็นมาเลย จากปากของคนที่บ่นเขาตลอดเวลานั่นไง ตำแน่งคือ

ที่คอของเขาเอง...

"ย๊า!!!! ยุกซองแจ!!!"

เขาหันไปหามันคอแทบหัก ตะโกนเสียงดังจนมันต้องหยุดเล่นมามองเขา

"อะไรอ่ะ...อุ๊บ! ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ คิสมาร์คๆ"

เด็กบ้านั่นหัวเราะชอบใจใหญ่ พลางเดินมาหาเขาก่อนถ่ายรูปโดยที่หน้าเขายังไม่กลับเป็นปกติ

"นี่ ทำไมไม่ถ่ายตอนพี่เก๊กดีๆ"

กลายเป็นว่าเขาลืมเรื่องรอยจูบของเจ้าเด็กยักษ์ แล้วกลับมาสนใจรูปที่เจ้าตัวเพิ่งถ่ายแถมเอามาโชว์ให้เขาดูแทน เป็นรูปหน้าของเขากำลังโมโหดูน่าเกลียด กับรอยจูบที่คอจางๆ

"เก๊กไม่เก๊กก็เหมือนกันแหละ พี่อ่ะ"

"อ๋า~ ฉันทนกับเด็กนี่มาได้ยังไงเนี่ย"

เขาเงยหน้ากรอกตาอย่างยอมแพ้ ไม่เคยจะมีสักครั้งที่จะชนะมัน ถึงชนะมันบางครั้งก็ต้องชนะโดยมีความรู้สึกผิดแปลกๆติดตามมาเป็นผีเกาะหลัง สุดท้ายเขาต้องไปง้อ ไม่ก็ยอมแพ้ไป

"เพราะพี่รักผมไง"

ซองแจยิ้มกว้างอย่างน่าหมั่นไส้อย่างทุกที ก็อยากจะว่าอยากจะด่า อยากจะตีเอาให้มันจำว่าใครเป็นพี่ใครเป็นน้อง แต่พอเห็นหน้าซองแจมีความสุขที่ได้แกล้งเขา ทั้งรอยยิ้มและสายตา จะกี่ครั้งก็ใจอ่อน จะกี่ครั้งก็ปั้นหน้าดุใส่มันไม่ได้

"เด็กบ้า..."

เขาพึมพัมว่ามัน แต่ปากก็กลั้นยิ้มเสียจนปวดแก้ม เขาเดินก้มหน้าหงุดๆกลับไปที่แต่งหน้า ยกมือขึ้นลบรอยนั้นลวกๆก่อนนั่งนิ่งให้เขาแต่งหน้าต่อ เขาเห็นสมาชิกเล่นกันอยู่ด้านหลังเขา เห็นรอยยิ้มของทุกคน

โดยเฉพาะเจ้าเด็กนั่น...

เจ้าเด็กที่โตแต่ตัว เจ้าเด็กที่แกล้งเขาวันละสามเวลา เจ้าเด็กที่ชอบมาแหย่เขาตอนเขางีบ เจ้าเด็กที่ชอบบอกว่าเขาน่าเกลียดเพื่อที่จะให้เขาเถียงกลับไปว่ามันน่าเกลียดกว่า เจ้าเด็กที่เปลี่ยนเป็นพ่อคนอ่อนโยนเวลาเล่นกับซัมอี เจ้าเด็กที่ชอบบอกรักเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจนบางครั้งก็สบสันว่าเล่นหรือหลอก เจ้าเด็กที่ชอบมองหาเขาเพื่อจะได้เดินมาใกล้แล้วยืนข้างกันในทุกครั้ง เจ้าเด็กที่สามารถยิ้มให้เขาได้ทุกครั้งที่เขาสบตา

เจ้าเด็กนั่น...

"อ๋า~ พี่แอบมองผมเหรอ เข้าใจนะ เพราะผมหล่อมากอ่ะ"

มันพูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจเหลือเกิน เรียกเสียงเอือมระอาจากสมาชิกได้เป็นอย่างดี

"อ่า~ เชื่อเลย เด็กอย่างนายนี่มัน"

เขาแกล้งส่ายหัวระอาก่อนหันกลับมานั่งนิ่งๆต่อ ก่อนยกยิ้มขึ้นเงียบๆ

จริงๆเลย...เด็กอย่างนายนี่มัน... . . . . ทำให้เขารักได้ตลอดเลย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น