คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

1,737

ยอดวิวเดือนนี้

19

ยอดวิวรวม


1,737

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


31
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ก.ย. 60 / 21:40 น.
นิยาย Ҥռ (Kageyama X Hinata) ผมเป็นโอเมก้าและเขาคือสามีผม (Kageyama X Hinata) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     สวัสดีค่าาาาา อันนี้คือเรื่องแรกที่แต่งเลยนะคะ เป็นแนววาย ใครรับไม่ได้ กดออกเลยนะคะ 
    
     เรื่องนี้ คาเงยามะเป็นอัลฟ่า และฮินาตะเป็นโอเมก้า <3
     เรื่องนี้ เคยนำไปอัพลงเว็ปขีดเขียนแล้ว(อาจจะเจอซ้ำ ไม่ได้ก็อปมาแต่อย่างใดนะคะ 5555)



จำเครดิตไม่ได้ ToT เสียใจ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ก.ย. 60 / 21:40


 

     "อ่า.....อ๊า..... คา...เงะยามะ แรงอีกสิ ฉันจะไม่ไหวแล้ว"เสียงครางแหบแต่หวานดังลั่นห้อง

 

"พร้อมกันนะ..."สิ้นคำพูด คาเงยามะก็ประกบปากแล้วสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ดูดซับความหวานจากลิ้นเล็กๆที่พยายามจูบตอบแบบเงอะๆงะๆและแล้วธารน้ำอุ่นๆก็หลั่งไหลเข้าไปในตัวของร่างเล็ก พร้อมกับตัวเล็กก็ชักกระตุก ก่อนที่จะปลดปล่อยออกมาเช่นกัน...


แสงอาทิตย์ส่องหน้าของชายร่างสูงกว่าคนที่นอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดอุ่น คาเงยามะตื่นมาซักพักแล้วแต่ก็ยังคงกอดร่างเล็ก และมองหน้าอมยิ้มอย่างมีความสุข

 

"อืม...คาเงยามะคุง ตื่นแล้วหรอ ทำไมนายไม่ปลุกฉันล่ะ?" เสียงจากคนตัวเล็กที่งัวเงียพึ่งตื่นจากการนอนหลับฝันดี

 

"ถ้าฉันปลุกนาย นายก็ตื่นแล้วทิ้งฉันไว้คนเดียวน่ะสิ"คาเงยามะพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ


"ฮินาตะ...ฉันมีเรื่องจะบอก..."ชายร่างสูงพูดและจ้องเข้าไปที่ดวงตาสีสว่างของร่างเล็ก

 

"สัปดาห์หน้า ฉันจะต้องขึ้นบินไปฝรั่งเศษ นายอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม"คาเงยามะพูดพร้อมกับนำมือของร่างเล็กไปกุมไว้ที่อกข้างซ้าย

 

ทุกคนอาจจะยัง งง คือผมน่ะเป็นพนักงานบริษัทส่วนคาเงยามะที่ดูโง่อังกฤษ หน้าตาไม่รับแขกเนี่ยสอบติดสจ๊วต? (ต้องเป็นเพราะความหล่อและส่วนสูงของมันแน่ๆ) ก็เพราะทำอาชีพนี้เนี่ยแหละ จึงต้องบินบ่อยๆและปล่อยให้ผมอยู่คนเดียว ในเมื่อทุกคนเข้าใจแล้วก็มาเข้าเรื่องของพวกเราดีกว่า...

 

 "ฉันน่ะอยู่คนเดียวได้อยู่แล้ว สบายมาก นายไม่ต้องเป็นห่วงนะ "ร่างเล็กหรือฮินาตะพูดด้วยน้ำเสียงสดใสและรอยยิ้มที่ฉีกกว้าง

 

"แล้วตอนที่เกิดอาการ...ฮีทล่ะ ใครจะดูแลนาย"คาเงยามะพูดด้วยแววตาเป็นกังวล สิ้นคำพูด ฮินาตะก็เอามือของตนมาทาบลงบนแก้มขวาของร่างสูงที่กำลังเป็นห่วง

 

"ไม่เห็นเป็นไรเลย ยาระงับก็มี เดี๋ยวจะซื้อตุนไว้เยอะๆเลย...ว่าแต่เมื่อวาน ฉันเห็นนะ นายแอบซื้อเค้กมาอ่ะ จะให้ฉันใช่ม้า ไม่เห็นต้องหลบเลย คาเงยามะคุง~"คนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงทะเล้นนน และเริ่มจิ้มแก้มคนร่างสูงที่กำลังปั้นหน้ายักษ์ใส่

 

"ไอ้โง่ ก็รู้อยู่แล้วจะพูดทำไมล่ะ ไอ้โง่"คาเงยามะพูดพร้อมกับหน้าที่แดงและหลบตาคนตัวเล็กที่เริ่มจะติดนิสัยขี้แกล้งมาจากใครก็ไม่รู้

 

"เอ๋...นายพูดไอ้โง่สองรอบเลยน้า"ฮินาตะเองก็ยังไม่เลิกแกล้งชายหนุ่มร่างสูงที่อายจนหน้าแดง...

 

"วันนี้ อากาศแจ่มใสดีจังเลยน้า"ตอนนี้ฮินาตะกับคาเงยามะกำลังเดินไปคาเฟ่ที่สึกะวาระเปิดได้ไม่นานนี้ แต่ก็มีคนเข้าออกร้านไม่ขาดสายเลย

 

"ก็วันนี้ วันเกิดนาย มันก็ต้องสดใสสมกับชื่อนายสิ"คาเงยามะพูดพร้อมกับเดินเร็วขึ้นแต่ก็ยังจูงมือฮินาตะลากไปด้วย(พี่แกคง ร้อนน่ะ)

 

กริ้ง กริ้ง(เสียงกระดิ่งหน้าร้านของสึกะวาระ)

 

"อ้าว ฮินาตะ คาเงยามะ สวัสดี วันนี้จะรับอะไรหรือเปล่า"สึกะวาระ ก็ยังคงเป็นสึกะคนเดิม ที่มีรอยยิ้มอบอุ่น น้ำเสียงอ่อนโยน

 

"ผมขอ อเมริกาโน่ ส่วนเจ้าเตี้ย น้ำส้ม ก็พอ"สิ้นเสียงของคาเงยามะ ฮินาตะก็หันขวับและมองหน้าหาเรื่อง

 

"ฉันไม่ได้เตี้ยนะ ก็ฉันเป็นโอเมก้า ร่างกายฉันก็ต้องเล็กสิ"เจ้าเตี้ย เอ้ย! ฮินาตะเริ่มโวยวายแต่ก่อนที่คาเงยามะจะเปิดสงคราม คุณเจ้าของร้านก็ห้ามก่อน

 

"เดี๋ยวเถอะ ทะเลาะกันอีกแล้ว ทางนู้น มีคนอยากจะพบฮินาตะเยอะแยะเลย ลองเดินไปสิ"สึกะวาระพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ก็เหมือนจะไล่นิดหน่อย ถึงแม้ว่าสึกะวาระจะพูดแบบนั้น ฮินาตะก็เดินตามที่สึกะวาระบอก

 

"อ้าว โชวโยว!"การทักทายที่ดูเป็นกันเองแบบนี้ ก็มีไม่กี่คนหรอก

 

"โนยะซัง!!!"ฮินาตะยิ้มกว้างพร้อมกับเริ่มเดินไปนั่งข้างๆนิชิโนยะตามคำเรียก

 

"รุ่นพี่ทานากะ อาซาฮิซัง ยากุ เลฟ เคนมะ ยามากุจิ และก็สึกิชิมะ ทุกคนมากันหมดเลย อยากเจอกับผมหรอครับ ทำไมล่ะ"ร่างสีผมสว่างสดใสพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

 

"คือว่า เนื่องในโอกาศที่วันนี้เป็นวันเกิดนาย พวกเราก็เลยจะมาฉลองให้น่ะ"เป็นคำพูดของเจ้าของร้านที่เดินมาจากไหนก็ไม่รู้

 

"ขอบคุณนะครับ ทุกคน"สิ้นคำพูดฮินาตะ ทุกคนก็กินเลี้ยงกัน

 

"เอาล่ะ ตอนนี้ก็มาถึงช่วงเปิดของขวัญ"นี้คือเสียงของพิธีกรจำเป็น นิชิโนยะ พูดพร้อมกับผ่ายมือไปที่กล่องของขวัญที่กองๆกันอยู่

 

"งั้นเริ่มจากฉันนะ อันนี้ของฉันกับไดจิล่ะ"เป็นการเปิดพิธีด้วยเจ้าของร้านที่หยิบกล่องของขวัญ กล่องไม่ใหญ่มากและยื่นให้ฮินาตะ ฮินาตะเองก็พยายามแกะ จนเมื่อเห็นของข้างในคือช็อกโกแลตสีสวย ฮินาตะก็เอ่ยขอบคุณสึกะวาระ ทุกคนก็วนกันให้ของขวัญ จนเหลือสองคนสุดท้าย

 

"อันนี้ของฉันน่ะ อ่านโน้ตก่อนเปิดนะ"สึกิชิมะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่อมยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

 

"ใช้เมื่อฮีท(ตอนคาเงยามะไม่อยู่)"ฮินาตะอ่านโน้ตที่สึกิชิมะเขียนเสร็จก็มองหน้าคนที่ให้ด้วยความมึนงง สิ้นเสียงเจ้าของวันเกิดก็เปิดกล่องออกมา สิ่งที่อยู่ข้างในทำเอาทุกคนหน้าแดงกันไปตามๆกัน และคนที่หน้าแดงที่สุดก็คาเงยามะเนี่ยแหละ

 

"ดะ...ดะ...ดิลโด้?"นี้ไม่ใช่เสียงของเจ้าของวันเกิด แต่เป็นเสียงเคนมะที่พูดด้วยความงง

 

"ไอ้บ้า สึกิชิมะ แกให้ของแบบนี้กับฮินาตะได้ยังไง"คำพูดโวยวายแบบนี้ มีคนเดียว คาเงยามะพูดด้วยความโกรธ

 

"ก็ฉันเห็นว่าราชาออกจะเดินทางบ่อย ฉันก็กลัวว่าฮินาตะจะเหงา ก็เลยซื้อมาให้ แฟนนายอาจจะติดใจก็ได้นะ ในนั้นยังมีตั้งหลายแบบลองเอาไปใช้ดูสิ จริงๆแล้วยังมี..."ก่อนจะพูดจบ คาเงยามะก็กระชากคอสึกิชิมะ และกำลังจะต่อย แต่โชคดีที่ฮินาตะห้ามไว้ทัน

 

"อะ...อ้าว! ยังเหลืออีกกล่องหนึ่ง ของใครล่ะ"นิชิโนยะรีบพูดเพื่อให้บรรยากาศดีขึ้น

 

"นั้นก็ของฉันเอง เอาไปเปิดที่บ้านก็ได้นะฮินาตะ เพราะไม่อย่างนั้น ราชาของนายก็คงจะฆ่าฉันแล้วล่ะ"สึกิชิมะพูดด้วยน้ำเสียงยียวน กวนประสาทตามสไตล์เจ้าตัว

 

"กลับบ้านเถอะ ฮินาตะ!!!"คาเงยามะพูดด้วยน้ำเสียงโมโห ทั้งสองกล่าวขอบคุณและคำลา ก่อนที่จะเดินกลับบ้านกัน...

 

"เน่ๆ คาเงยามะ นายต้องไปจริงๆหรอ"ฮินาตะพูดพร้อมกับเอามือไปกอดจากด้านหลัง ในขณะที่คาเงยามะกำลังเก็บของเข้ากระเป๋าเดินทาง

 

"ฉันเองก็ไม่อยากไปหรอก แต่ว่ามันเป็นงาน"สิ้นคำพูดบุคคลที่โดนกอดก็เอามือมาขยี้หัวสีส้มอย่างหมั่นเขี้ยว

.

 

.

.

.

.

.

. 

. 

.

.

 

"อ่า...อ่า..คาเงยามะ...ฉันต้องการนาย"คาเงยามะพึ่งออกเดินทางเมื่อตอนเช้า...แต่ว่าฉันหรือฮินาตะเกิดมาฮีทตอนนี้เนี่ยนะ

 

'ใช้เมื่อฮีท(ตอนคาเงยามะไม่อยู่)'เสียงของสึกิชิมะดังอยู่ในหัวพร้อมกับมือเริ่มเอาของที่ได้มาจากเจ้าของเสียงนำมาเทกระจัดกระจาย

 

"ใช้ยังไงล่ะ"เสียงพึมพำจากคนที่กำลังฮีทอย่างหนัก แต่แล้วสมองก็สั่งให้โทรไปหาสึกิชิมะผู้ให้ของขวัญ

 

"สวัสดีครับ สึกิชิมะ เคย์ พูดอยู่ครับ"

 

"สึกิชิมะ นายจำสิ่งที่นายให้ตอนวันเกิดฉันได้ไหม"ฮินาตะพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะทนไม่ไหวกับอารมณ์ในร่างกาย

 

"จำได้สิ ดิลโด้ ใช่ไหม"สึกิชิมะพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ "แล้วไง? นายอยากจะให้ฉันช่วยหรอ"ปากไวที่กว่าความคิด ถามออกไปแต่คำตอบที่ได้มากลับทำเอาอึ้งไปนาน

 

"ชะ...ชะ...ใช่...ช่วยสอนฉันใช้หน่อย"เสียงอินาตะทำเอาคนที่กำลังฟังกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่

 

"งั้นนายรอที่นั้นแหละ เดี๋ยวฉันจะไปบ้านนาย ซัก20นาทีก็น่าจะถึง"

 

.

.

.

.

.

.

. 

.

. 

.

. 

.

"มันต้องใส่เข้าไปหรอ?"นี้คือเจ้าของเสียงของคนทีกำลังฮีทขั้นสุดและตอนนี้ก็นั่งอยู่บนตักของสึกิชิมะ ที่กำลังจะเอาสิ่งที่เรียกว่าดิลโด้ใส่เข้าไป

 

"ถ้านายอยากหายฮีทล่ะนะ...แต่ว่ามันไม่ยอมเข้าเลยนะเนี่ย"สึกิชิมะแสยะยิ้มเล็กๆ พร้อมกับลอบมองหน้าคนตัวเล็กที่เกิดอาการฮีทแต่ก็ต่อต้านคนที่ไม่ใช่คู่อย่างสุดฤทธิ์

 

"ต่อต้านน่าดูเลยนะ งั้นนายก็ลองหลับตาแล้วคิดว่าคาเงยามะกำลังจะใส่เข้าไปสิ"ฮินาตะทำตามอย่างที่สึกิชิมะบอกทุกอย่างและก็เริ่มหน้าแดง

 

"รอบนี้เข้าไปง่ายมากเลย สงสัยจะคิดถึงราชา"สึกิชิมะเริ่มจะขยับดิลโด้

 

"หน้านายตอนนี้ ฉันอยากจะให้ไอ้ราชานั่นเห็นจัง"

 

"อ๋า...อ่า...คาเงยามะ ลึกๆสิ...อา"ฮินาตะที่หลับตาคราง พลางคิดถึงแต่หน้าของคาเงยามะ

 

"นี้สรุปฉันเป็นตัวแทนของราชางั้นหรอ หะ..ฮ่า ฮ่า ฮ่า น่าขำชะมัด แต่ก็จะยอมให้แล้วกันนะ"

 

"โทบิโอะ...อ่า...จูบฉันสิ จูบเหมือนอย่างที่นายเคยทำไง"ฮินาตะหลับตาไม่ฟังและเริ่มไม่สนคนรอบข้างแล้ว และก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ยั่วยวน

 

"จูบก็ได้นะ แต่หวังว่านายจะไม่รังเกรียจ"ในขณะที่สึกิชิมะกำลังจะก้มลงไปจูบก็เกิดเสียง

 

ปัง ปัง ปัง

 

"ฮินาตะอยู่ข้างในหรือเปล่า "เสียงของคนที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน เสียงของคาเงยามะตัวจริง(ที่ไม่ใช่ภาพของฮินาตะ)

 

"รอหน่อยสิราชา ฉันกำลังไปเปิด"สิ้นเสียงของสึกิชิมะและเมื่อประตูเปิดขึ้น คาเงยามะก็จับคอเสื้อและหง่างหมัดต่อย แต่ว่าเหลือบไปเห็นโอเมก้าน้อยพร้อมดิลโด้หนึ่งอัน? เลือดก็ขึ้นหน้าคาเงยามะทันที

 

"แกทำอะไรกับฮินาตะ!!!"คาเงยามะปล่อยคอเสื้อและรีบวิ่งไปหาฮินาตะและอุ้มคนที่เริ่มจะลืมตาหาเจ้าของเสียงที่โวยวาย เข้าไปในห้องนอน...

 

"อา...ฉันหมดธุระแล้วสินะ ลาล่ะพวกสัตว์เซลล์เดียว"สึกิชิมะพูดพร้อมกับเดินหันหลังออกจากบ้านไป แต่แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

 

"สวัสดีครับ สึกิชิมะ เคย์ พูดครับ"

 

"เคย์ นายหายไปไหนน่ะ ฉันรออยู่นานแล้วนะ"เสียงดังออกมาจากโทรศัพท์

 

"ผมก็กำลังจะไป บังเอิญว่าติดธุระนิดหน่อยครับ คุโระซังรอไม่ได้หรอครับ"

 

ใช่แล้วล่ะ จริงๆแล้วผมหรือสึกิชิมะกำลังคบกับคุโรโอะอยู่ครับ วันนี้คุโระซังจะบินมาจากโตเกียว เพราะคิดถึงผม...มันใช่เรื่องไหมคร้าบ


"ฉันก็เป็นห่วงเคย์น่ะสิ กลัวว่าจะเกิดฮีทแล้วไม่มีใครดูแล"เสียงจากคุโรโอะที่เริ่มบ่นทางโทรศัพท์

 

"ผมก็บอกแล้วไงครับ ผมน่ะไม่ฮีทง่ายๆหรอก" ตอนนี้ทุกคนคงจะรู้แล้วสินะ ว่าทำไมผมถึงไม่สะทกสะท้านกับกลิ่นของโอเมก้า(ฮินาตะ) ก็เพราะว่า...ผมน่ะเป็นโอเมก้า เรื่องนี้น่ะห้ามบอกใครนะครับ


.

.

.

.

.

.

.

.

จบแล้วจ้า

- ที่คาเงยามะสามารถมาหาฮินาตะได้ก็เพราะว่า คาเงจำผิดวันค่ะ (กร๊ากกกกกกกกก55555)

- ถ้ามีตรงไหนที่สงสัย สามารถคอมเม้นถามมาได้เลยจ้า

- และที่สำคัญ ขอบคุณที่อ่านค่ะ

 

 

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Mai~ จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Lala
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 14:57

    จริงๆแล้วโอเมก้าท้องได้นิฮะ แล้วทำไมฮินาตะไม่ท้องอ่ะอะ?

    #2
    0
  2. #1 โกคุ
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 17:54
    สนุกมาก เราชอบคู่นี้นะ ช่วยแต่งอีกได้ไหมค่ะ
    #1
    0