[Fic Naruto] Shark Attack!

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 : ข่าวลือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    14 มิ.ย. 60

            ไม่รู้ว่าการเข้าชมรมช่วยอะไรไหม แต่คิซาเมะยังคงอยู่ที่ชมรมคหกรรม ยืนหน้ามันเป็นกระทะเหนือหม้อต้มซุป ควันโชยเป็นผ้าคลุมหน้าบาง ๆ ระหว่างเขากับกลุ่มสาว ๆ ที่จับกลุ่มคุยกันตรงหน้า อย่างกับว่าพวกเธอไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา

            “คิซาเมะสู้คนสิบคนด้วยตัวคนเดียวมาแล้ว!

            “เคยอัดคนแก่จนเลือดอาบด้วยล่ะ”

            “แถมยังบังคับให้สาว ๆ อยู่ในฮาเร็มตัวเอง น่ากลัวจัง คนแบบนี้”

            “อ๊า!? จ้องมาทางนี้แล้ว แย่แน่ๆ”

คิซาเมะกับชมรมนี้เป็นเส้นขนาน เหมือนมีคนหยิบหัวหอมขึ้นมากัดกินเหมือนแอปเปิ้ล ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมเขายังอยู่ที่นี่แทนที่จะหนีเอาตัวรอดแบบทุกครั้งที่ถูกห้องปกครองเรียกพบ ชีวิตหลังเลิกเรียนของคิซาเมะเคยเป็นปริศนากระทั่งคุณอิทาจิเข้าถึงตัวเขา

คิซาเมะเป็นคนที่มีความอดทนกับเรื่องน่าหงุดหงิดต่ำมาก (เช่น ฮิดัน) ไม่เคยคิดจะเข้าครัว ทั้งชีวิตของเขาฝากไว้กับ หกสิบเปอร์เซ็นอาหารแช่แข็งและฟาสฟู๊ด สี่สิบเปอร์เซ็นชาจากตู้กดน้ำ หายใจทิ้งอยู่บนเสื่อทาทามิและคาดหวังว่าพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไปอีกวัน การดำเนินชีวิตหดหู่อดสู่สิ้นดี ส่วนคุณอิทาจิตรงข้ามกัน เป้าหมายในแต่ละวันเป็นกำหนดการตรงเป๊ะ คนที่รู้ว่าควรจะทำอะไร และ.. ความกระตือรือร้นอันน่าชื่นชม ลากคิซาเมะให้เข้ามาอยู่ในวงเวียนของตัวเองได้สำเร็จ อย่างกับพลังวิเศษ

พักหลัง ซาโซริไม่มาอยู่กวนประสาทเขาแล้ว เจ้าตัวคงเบื่อไปเอง คิซาเมะเลยหายใจคล่องขึ้นเป็นกอง แต่ต้องคอยเข้าชมรมนี่มันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ ถ้าเกิดแอบสูบบุหรี่ล่ะก็คุณอิทาจิคงจับได้แน่

“เห็นเจ้าโฮชิกาคิไหม เข้าชมรมคหกรรม ไม่เข้ากับเบ้าหน้าเลยว่ะ”

เฮ้ย ไอ้คนข้างนอกนั่นน่ะ

ฉันอยู่ในห้องน้ำนะ เพราะฉะนั้นพูดอะไรออกมาได้ยินเต็มสองหูหมด

“ช่วงนี้เห็นอยู่กับอิทาจิบ่อยนี่”

“เป็นประธานนักเรียนดันมาสนใจไอ้อันตพาลนั่น พวกสาว ๆ บ่นอยู่ว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเรทติ้งตกซะเปล่า”

“แต่ก็ดีกับพวกเราไม่ใช่หรือไง”

“ฮะฮ่า! นั่นสินะ”

นั่นสินะ

ทั้งฐานะทางบ้าน การเรียน หน้าตา ทุกอย่างเพอร์เฟ็คไปหมด ทำไมถึงเข้ามาหาเขากันนะ เพราะมนุษยสัมพันธ์ดีล่ะมั้ง

“พอมีเจ้าฉลามนั่น ทุกคนจะเกรงกลัวประธานนักเรียนมากขึ้นไงล่ะ”

“จริงด้วย! หน้าโหดแบบนั้นใครเห็นเป็นต้องหงอ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

เร็วกว่าความคิด คิซาเมะผลักประตูออกไป โครม! เสียงหัวเราะหยุดแค่นั้น เจ้าสามเกลออ้าปากค้าง เหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาบนผิวเมื่อคิซาเมะก้าวตรงไปที่อ่างล้างหน้า เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากก๊อกน้ำทำเอาไขสันหลังเย็นยะเยือก ราวกับว่ามันเปิดเองอย่างงั้นแหละ ในที่สุด ใครคนหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า “อะ เอ่อ ขอโทษครับ” แล้วรีบกรูกันออกจากห้องน้ำไปแทบไม่ทัน

เหลือเพียงคิซาเมะสบตากับตนเองในกระจกอย่างเงียบเชียบ

 

“คิซาเมะ เดี๋ยวสิ”

คุณอิทาจิวิ่งตามหลังเขาออกมาจากห้องชมรม

“วันนี้ ไม่เข้าชมรมเหรอ?”

“ไม่ครับ”

ตามมาทำไมนะ ไม่มีเราอยู่ก็ทำงานได้เร็วแท้ ๆ ไม่ต้องมานั่งสอนด้วย แล้วนั่นน่ะ ใส่ผ้ากันเปื้อนออกมาแบบนั้นจะดีเหรอ

“จริงสิ คิซาเมะ ของที่จะให้น่ะ”

“ไม่ต้องหรอกครับ”

ถึงจะพูดแบบนั้น คุณอิทาจิก็ยัดห่อขนมใส่มือมาแล้ว

อ๊ะ คุกกี้ล่ะ

อย่าบอกนะว่า เป็นของตอนนั้น ตั้งใจทำมาใหม่เลยเหรอ

“...ฉลาม?”

ฉลามล่ะ ฉลามตัวจิ๋วมากมายอยู่ในถุงนี่ หน้าตาดุร้ายชะมัด จะถูกกัดไหมนะ

“ก็ คนอื่น ๆ เรียกคิซาเมะว่าฉลาม”

“เจ้าพวกนั้นหมายความว่า หน้าผมสยองสุด ๆ ต่างหากล่ะครับ”

“ขะ ขะ ขะ ขอโทษนะ! อย่าโกรธเลยนะ”

แก้มแดงอีกแล้ว อย่างกับมะเขือเทศแน่ะ

อย่างที่คิดจริง ๆ พอใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วดูเด็กมากเลย

“ไม่โกรธหรอกครับ”

 

*

ใครบางคนอยู่เหนือศีรษะ กระโดดทิ่งดิ่งจากต้นไม้ลงมาแบบไม่คิด เช่นเคย คิซาเมะหลบทัน ได้ยินเสียงฮิดันขู่ฟ่อจากด้านหลัง ผมฟูขึ้นมานิดหน่อยเหมือนแมวโกรธ

“หน็อย! หลบการโจมตีของฉันเรอะ เจ้าขี้ขลาด!

            “วันนี้ฉันไม่สู้กับนายหรอกนะ”

            “อะไรน่ะ หน้าบูดสุด ๆ ไปเลย แบบนี้ประธานนักเรียนคุงก็แย่น่ะสิ”

            “คุณอิทาจิ? เกี่ยวอะไรกับคุณอิทาจิด้วย”

            “เอ๋ วันนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกันเรอะ”

            “ตอบคำถามมาก่อนสิเว้ย”

            “หนวก-หู!

            คิซาเมะยกแขนรับดาบไม้ไว้ได้ทัน รอรับการโจมตีอีกครั้ง ทว่าฮิดันกลับถอยออกไปง่ายดาย ในมือมีห่อคุกกี้ฉลามอยู่

            เวร “เอาคืนมา!

            “อะไรเนี่ย ๆ คุกกี้งั้นเหรอ”

            “ฮิดัน ครั้งสุดท้าย–”

            “เข้าคุกกี้นี่สร้างความอัปยศให้ฉัน! ตายไปซะตายไปซะตายไปซ๊าาาา!

ฮิดันโยนคุกกี้ขึ้นกลางอากาศ ตั้งท่าแบบนักเบสบอล อย่างกับได้ยินเสียงคุณอิทาจิดังขึ้นมา “คะ คือว่า ที่จริง นี่เป็นคุกกี้” ตั้งใจทำมาให้ใหม่เลย คราวก่อนเพราะปกป้องเราเลยไม่ได้กิน

ปึ้ง! คิซาเมะถีบอกฮิดัน รับคุกกี้ที่หล่นลงมาได้พอดิบพอดี ส่วนฮิดันหงายลงไปคุยกับพุ่มไม้เรียบร้อย คิซาเมะวิ่งเร็วจี๋หนีไป ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายไล่หลังมา

คิซาเมะซื้อของสดกลับมาที่บ้าน พยายามทำทงคัตสึ มันเละไม่เป็นท่า เขาไม่ได้หมักหมูด้วยซ้ำ แป้งไหม้ก่อนที่เนื้อจะสุกเพราะไฟแรงเกินไป สุดท้าย เขานั่งอยู่หน้าไมโครเวฟ มองจานพลาสติกหมุน น้ำแข็งละลายเป็นไอ

เขาเทคุกกี้ใส่ชาม ตัวฉลามกลิ้วไปมาระหว่างนิ้ว

เรานี่ ใช้ไม่ได้เลย เรื่องทำอาหารน่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #28 VpupinaV (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 06:02
    คิซาเมะอย่าไปฟังคนอื่นสิคะ ฟังแค่อิทจี้ เชื่อแค่อิทจี้ก็พอแล้ว//ดูจิตๆ ถถถ
    แถมพ่อฉลามยังออกตัวปกป้องลูกฉลามน้อยๆที่อิทจี้ทำมาให้ด้วย อ๊ายยย
    ปล.อิทจี้ในผ้ากันเปื้อน ถ้ามีแต่ผ้ากันเปื้อนก็คงจะดีน้าาา//กำเดาไหล
    #28
    0
  2. #8 ชื่อเอ็มไม่ใช่เอม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 23:17
    ชอบคาร์ของคุณอิทาจิในฟิคของไรต์จังเลยค่ะ;///;
    ดูนุ่มนิ่มน่าปกป้องมากๆ ดูอ่อนโยนด้วย 
    คิซาเมะเเมนมากค่ะ มีการปกป้องคุ้กกี้ด้วย
    หมั่นไส้ฮิดันจริงๆนะคะ55555555555 น่ารักจังเลย
    สู้ๆนะคะ คู่นี้หาอ่านยากมาก ชอบภาษามากค่ะ ดำเนินเรื่องเร็วกระชับดีมากๆค่ะ
    #8
    1
    • #8-1 FUNK(จากตอนที่ 5)
      15 มิถุนายน 2560 / 00:05
      เรารอเม้นคุณที่ท่าน้ำทุกวันเลย แง ดีใจที่ชอบค่ะ <3 <3 <3
      #8-1