[Fic Naruto] Shark Attack!

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 23 : มิรุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    4 ม.ค. 62

มิรุไม่รู้วิธีสูบบุหรี่สักเท่าไหร่ ครั้งแรกที่เธอลอง อาจารย์ที่อยู่ในห้องน้ำชายดันตวาดข้ามฝั่งมาว่า “เฮ้ยสูบบุหรี่ในห้องน้ำหญิงเลยเรอะ กล้าเกินไปแล้วนะเจ้าพวเด็บ้า!” ด้วยกลัวความผิด เธอกับเพื่อนก็เลยโยนบุหรี่ออกมาทางหน้าต่าง 

ลงใส่หัวคิซาเมะพอดิบพอดี 

ทั้งสองพบกันเพราะเรื่องนั้น 

มิรุหาตัวคิซาเมะไม่ยากเท่าไหร่ เราพบกันอีกครั้งตอนเลิกเรียน บนโถงทางเดิน เธอแยกจากกลุ่มเพื่อนสาวมาหาคิซาเมะ บอกเขาว่าอยากจะไถ่โทษที่โยนก้นบุหรี่ใส่หัวด้วยการเลี้ยงน้ำจากตู้กด  

“อยากดื่มอะไรไหมคะ คุณโฮชิงากิ 

“ก็บอกว่าไม่ต้องไง” 

“อย่าเกรงใจฉันเลยนะคะ” 

สุดท้ายเธอก็กดกาแฟดำมาให้คิซาเมะ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างกันที่ม้านั่ง ไม่ค่อยถูกสาว ๆ เข้าหาเท่าไหร่นักหรอกนะ โดยเฉพาะกับคนที่น่ารักแบบนี้ เขาไม่รู้ว่ามิรุคิดอะไรอยู่ ไม่ใช่ว่าระยะห่างแบบนี้มันอันตรายหรอกเหรอ ช่างไม่ระวังตัวเอาซะเลยนะ ทำไมถึงไว้ใจฉันได้ล่ะ ทั้งที่พึ่งจะเจอกันแท้ ๆ เพราะรู้สึกผิดเหรอ? ในเวลาแบบนี้ควรจะชวนคุยเรื่องอะไรดีล่ะ 

คิซาเมะแอบมอง แล้วก็เห็นว่าดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องตรงมาที่ใบหน้าของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ปลายจมูกเราเกือบจะชนกัน คิซาเมะต้องขืนตัวออกมาเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง เกิดรู้สึกประหม่าขึ้นมาทั้งที่อีกฝ่ายเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เท่านั้น 

“ปกติสูบบุหรี่ด้วยเหรอ” 

มิรุหัวเราะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำถามหรือเสียงตะกุกตะกักของคิซาเมะกันแน่ “ไม่หรอกค่ะ พอดีว่าฉันอยากรู้อยากเห็นก็เลยขอลองสูบดู” 

“แล้วชอบไหม” 

"นั่นสินน้า.. พอจะลองอาจารย์ดันมาเจอพอดี ก็เลยไม่รู้ว่าชอบไหม" นิ้วสอดกดห่วงบนปากกระป๋องเสียงดังป๊อก “แล้วคุณโฮชิงากิสูบบุหรี่หรือเปล่าคะ” 

“ไม่บ่อยหรอก” 

“ถ้าอย่างงั้น คุณช่วยสอนฉันสูบหน่อยจะได้ไหมคะ” 

จะรู้ไปทำไมนะ โดนขอให้สอนอะไรแปลก ๆ ซะแล้วสิ เริ่มจะรู้สึกผิดที่เป็นตัวอย่างที่ไม่ตัวขึ้นมาแล้ว คิซาเมะลุกขึ้น เอากระป๋องเคาะหน้าผากมิรุเบา ๆ เพื่อสั่งสอน มิรุยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองเอาไว้ สมน้ำหน้า 

“ไม่รับปากหรอกนะ” 

“ใจร้าย” เธอลูบหัวตัวเองเงียบๆ จากนั้นก็ทักขึ้นมาอีกตอนที่คิซาเมะกลับหลังหันเดินออกไป “หลังจากนี้ไปไหนต่อหรือเปล่าคะ” 

“ไม่ล่ะ คงจะกลับบ้านเลย” 

“งั้นไปทานข้าวเย็นด้วยกันไหมคะ” 

“ไว้ครั้งหน้า” 

“ห้ามตอบแบบขอไปทีนะคะ” 

“งั้นอย่าบังคับกันได้ไหมครับ” 

 

หลังจากนั้นไม่กี่วัน คิซาเมะถูกดักกระทืบที่ด้านหลังโรงเรียน ตอนที่กำลังแย่อยู่นั่น จู่ ๆ ถังน้ำปริศนาก็หล่อนลงใส่หัวคู่อริพอดิบพอดี พอมองกลับขึ้นไปด้านบน คิซาเมะเห็นใครบางคนจากชั้นบนวิ่งหลบไปจากหน้าต่าง เขาจำได้ดี เป็นมิรุไม่ผิดแน่ 

พอจัดการธุระของตัวเองเสร็จ คิซาเมะตรงขึ้นไปที่ชั้นสาม มิรุกำลังเก็บของหลังจากทำความสะอาดห้องเสร็จพอดร คิซาเมะเดินเข้าหาเธอ จับไหล่อีกฝ่ายให้หันหน้ามามองตัวเอง 

“คิดจะทำอะไรของคุณ” 

“ช่วยคุณ?...” มิรุตอบอย่างลังเล 

“ที่ทำวันนี้น่ะ ห้ามทำแบบนั้นอีกเป็นอันขาด เข้าใจไหม คุณจะโดนหารเลขไปด้วย” 

มิรุเงยหน้าขึ้นสบตากับคิซาเมะโดยตรง 

“คนที่เห็นคนอื่นถูกทำร้ายแล้วไม่เข้าไปช่วยน่ะ อันตรายยิ่งกว่าอีกนะคะ คุณโฮชิงากิ 

ต้องยอมรับ คิซาเมะอึ้งไปนาน ทำหน้าเหวอตลก ๆ จนมิรุกลั้นขำไม่อยู่แล้วระเบิดเสียงหัวเราะใสออกมา ไหล่สั่นไปหมดขณะที่คิซาเมะยังยืนอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น ไม่เคยเจอใครดื้อขนาดนี้มาก่อน หลังจากมิรุหัวเราะจนพอใจ เธอสูดหายใจเข้าลึก รอยยิ้มกลับมาบนใบหน้าอีกครั้งและถามคิซาเมะว่า 

“ที่ห้องของคุณที่กล่องพยาบาลไหมคะ?”


*


 

ตอนที่เห็นเธอครั้งแรก คิซาเมะแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง มิรุไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ยังงดงามและส่องสว่างราวกับแสงอาทิตย์ คิซาเมะเอื้อมมือออกไปจนสุดแขน คว้าเธอเอาไว้ในอ้อมกอด มิรุตกใจพอ ๆ กับเขา มือของคิซาเมะสั่นบนแผ่นหลังของเธอ 

คิดถึงเหลือเกิน คิดถึงมาตลอด 

มิรุ..” 

เวลาชั่วครู่นั้นชวนใจหาย แต่สุดท้ายมิรุก็กอดคิซาเมะตอบกลับ และยิ่งกอดแน่นขึ้นด้วยความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมา 

คุณโฮชิงากิ 

เสียงของเด็กสาวสั่นเครือ ราวกับว่า กำลังจะร้องไห้ออกมา 

เรานั่งกันอยู่ที่ร้านกาแฟ ความจริงวันนี้คิซาเมะควรจะอยู่กับคุณอิทาจิ แบบนี้คงจะถูกโกรธเข้าแน่ ๆ คิซาเมะสั่งชามาให้ แต่สุดท้ายเราสองคนแทบไม่ได้แตะเลย นิ้วโป้งมิรุลูบไปตามขอบแก้ว เงาสะท้อนจากผิวน้ำนั้นเศร้าสร้อยแม้อีกฝ่ายจะยิ้มอยู่ก็ตาม คิซาเมะนึกอะไรไม่ออก คำพูดจุกในลำคอไปหมด  

ฉันขอถามอะไรได้ไหมคะ 

คิซาเมะเงยหน้าขึ้น เขารู้ว่าเธอจะถามอะไร 

ทำไมคุณถึงได้ทิ้งฉันไปล่ะคะ 

สองปี คิซาเมะลาออกจากโรงเรียนเก่ามาสองปีก่อนจะย้ายมาที่โคโนฮะ 

ที่นั่นเขาพบกับรักแรก เยาว์วัยอันหอมหวานกับเด็กสาวแรกรุ่น ทุกอย่างน่าจะไปได้ดี แต่ทันทีที่ปีศาจแห่งคิริงาคุเระคบกับแฟนสาว ข่าวก็แพร่ไปทั่ว พวกคู่อริเริ่มเดินยั้วเยี้ยะ จ้องจะลากมิรุเข้ามาเอี่ยว คิซาเมะพยายามกวาดล้างพวกมันแล้ว แต่ไม่ว่าจะฆ่าไปเท่าไหร่ก็ยังประดังกันเข้ามาเรื่อย ๆ ผลกระทบพวกนั้นทำให้แฟนสาวของเขาถูกเพื่อนในห้องตีตัวออกห่าง แม้แต่เพื่อนกลุ่มเดียวกันก็แยกตัวออกไปเพราะไม่อยากมีปัญหา 

“ฉันไม่อยากให้เธอถูกคนอื่นเกลียดไปด้วย” 

มิรุถอนหายใจออกมาเบาๆ “ฉันน่ะ แค่มีคุณอยู่ด้วยก็พอแล้ว เพราะคิดแบบนั้น ตลอดสองปีที่ผ่านมาก็เลยทรมานมาตลอด” 

“ขอโทษด้วยนะ มิรุ 

คิซาเมะไม่อยากให้คนที่รักโดนทำร้ายในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ เขาตัดสินใจหนีมา คิดว่าถ้าทำแบบนั้นแล้วปัญหาทุกอย่างจะจบ ซึ่งนั่นมันโง่เง่าสิ้นดี คิซาเมะทำให้หัวใจของคนรักแตกสลายจนไม่อาจกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก ยิ่งรู้แบบนั้น ยิ่งเห็นคนตรงข้ามนั่งอยู่ต่อหน้า คิซาเมะยิ่งเจ็บปวด เขาโทษตัวเองมาตลอดและคิดว่าจะไม่เข้าไปยุ่งกับใครอีก ต่อให้พูดขอโทษอีกกี่พันครั้งคงจะเยียวยาความเจ็บปวดไม่ได้ แต่ที่ผ่านมาก็ไม่เคยลืมกันได้เลย เราจากกันทั้งที่ยังรักมาก ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ยังทรมาน เป็นรักแรก เป็นจูบแรก เป็นทุกอย่าง มิรุที่ยังยอมคุยด้วยในตอนนี้ เข้มแข็งยิ่งกว่าคิซาเมะเสียอีก 

มิรุสบตากับคิซาเมะ สายตามองตรงมาที่เขา ให้แน่ใจว่าคิซาเมะกำลังจะฟังคำพูดต่อไปนี้ 

“ฉันท้องค่ะ” 

คิซาเมะช็อค 

“อะไรนะ” 

มิรุยิ้มอย่างอ่อนโยน “เด็กคนนี้ชื่อชิซุมะคุง เป็นลูกของคุณนะคะ” 

เธอหยิบมือถือออกมาแล้วส่งให้คิซาเมะ ภาพของเด็กผู้ชายอายุประมาณหนึ่งขวบมองมาที่กล้อง มือเล็ก ๆ ถือดาบของเล่นเอาไว้ หน้าตาชวนหาเรื่องแบบนั้น มาจากคิซาเมะไม่มีผิด คิซาเมะรู้สึกเหมือนเพดานถล่มลงมา โลกทั้งโลกหมุนคว้าง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่ได้รับรู้อะไรเลย เขาปล่อยให้มิรุเลี้ยงลูกคนเดียว คิซาเมะรู้สึกสมเพชตัวเอง เราสองคนไปถึงขั้น....นั้นแล้ว แต่คิซาเมะไม่ได้รับผิดชอบอะไรเลย 

คิซาเมะนวดหว่างคิ้ว เครียดจนเริ่มจะปวดหัว แต่ก็พยายามคุมสติเอาไว้ “ฉัน...” 

“ตอนแรกฉันลังเลว่าจะเก็บเด็กคนนี้เอาไว้ดีหรือเปล่า ทั้งเรื่องที่โรงเรียน แล้วก็เรื่องที่บ้านอีก ถ้าเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวจะต้องลำบากมากแน่ๆ” มิรุหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองใบหน้าของชิซุมะ เสียงหัวเราะเบาราวกับกระซิบ “สุดท้าย ก็จินตนาการไม่ออกว่าถ้าไม่มีเด็กคนนี้จะเป็นยังไง ก็ฉันรักพ่อของเขามากนี่นา แล้วก็รักเขาด้วย” 

คิซาเมะเอื้อมมือไปจับมือเธอ และบีบมือเอาไว้ 

“ฉันจะรับผิดชอบ” 

“...คะ?” 

“ที่ผ่านมา ฉันทำเรื่องผิดพลาดมาตลอด ครั้งนี้ อยากจะทำสิ่งที่ถูกต้องเสียที ไม่ว่ายังไง ฉันจะช่วยดูแลเด็กคนนี้ให้ดีที่สุด” 

“ขอบคุณมากนะคะ แต่ฉันจะไมกลับไปคบกับคุณค่ะ” มิรุซบหน้าลงกับมือของคิซาเมะ ไออุ่นแตะบนหลังมืออย่างอ่อนโยน “ฉันไม่อยากให้คุณกลับมาเพราะว่ารู้สึกผิด” 

คิซาเมะผิดหวังเมื่อได้ยินแบบนั้น 

“ฉันรู้” 

เขานึกว่าเราสองคนจะกลับไปอยู่ด้วยกันแบบเดิมได้ แต่มิรุตัดสินใจแล้วว่าความสัมพันธ์นี้มันเกินกว่าจะแก้แล้ว คิซาเมะหลับตาลง ข่มอารมณ์ที่กำลังปะทุในอก เจ็บจัง เจ็บยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ไม่ว่ายังไงก็ต้องยอมรับเรื่องนี้ คิซาเมะลืมตาขึ้นอีกครั้ง คลี่ยิ้มออกมาเมื่อเรามองหน้ากันอีกรอบ ครั้งนี้ทั้งสองหัวเราะออกมาอย่างเงียบเชียบ รู้สึกถึงแม่กุญแจที่ถูกปลดล็อคในที่สุด เรื่องราวที่ผ่านมาคลี่คลายเสียที ในที่สุดเราสองคนก็ได้หายใจออก 

“ฉันได้ยินมาว่าคุณกำลังไปได้ดีกับอิจิวะ อิทาจิ สัญญากับฉันมาเรื่องหนึ่งได้ไหมคะ” 

“ได้สิ” 

“อย่าทำร้ายจิตใจเขาเหมือนที่ฉันโดนเลยนะคะ 

ดูเหมือนว่าคิซาเมะยังมีเรื่องให้ต้องจัดการอีก











*


เราชอบมิรุเพราะได้เห็นคิซาเมะในอีกเวอชั่น เสียดายที่ในเรื่องไม่ได้ไปกันต่อ พราก สาวน่ารักขนาดนี้ทำได้ไง


Related image

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #95 Yupin732550 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มกราคม 2564 / 19:36

    กลับมาต่อเรื่องนี้เถอะนะคะ🥺🥺🥺
    #95
    0
  2. #94 icekung102 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:32

    รอตอนต่อไปอยู่นะคะแต่งสนุกมากพึ่งมาอ่านจะติดตามรอนะคะ❤️

    #94
    0
  3. #88 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 04:20
    อมก ตอนแรกก็นึกว่าคนมาช่วยธรรมดานะ แต่ที่ไหนได้ คอนไรท์เฉลยว่าเคยท้องคืออุทานเลยว่า โอ้! ชิท! ไม่รู้ว่าตลควี้จะมาแบบใสๆ หรือเพิ่มปมในชีวิตในคิซาเมะ
    แต่สองคนนี้ดูเป็นพระนางโชโจม้ากมาก สาวใสๆกพหนุ่มวายร้าย แต่ยังไงคิซาอิทาก็น่ารักกว่า!!
    ไรท์เปิดมารับปีใหม่ได้เซอไพร้สุดๆ
    อ้อ สวัสดีปีใหม่นะคะไรท์ ขอให้มีความสุขตลอดปีค่ะ
    #88
    1
    • #88-1 FUNK(จากตอนที่ 23)
      4 มกราคม 2562 / 19:01
      สวัสดีปีใหม่ค่า <3 ขอให้มีความสุขเช่นกันนะคะ จุ๊บๆ
      #88-1