[Fic Naruto] Shark Attack!

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10 : เช้าซะแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    22 มิ.ย. 60

อิทาจิเดินลงบันไดมาตามกลิ่นหอมกรุ่นจากห้องครัว เห็นแผ่นหลังของคิซาเมะเป็นอย่างแรก เท่านั้นหัวใจก็เต้นตึกตักขึ้นมา เจ้าภูตน้อยประจำบ้านเฝ้าดูเจ้าฉลามอย่างเงียบสงบที่สุด ไม่ต้องการรบกวนเวลาอันมีค่านี้ มีเสน่ห์จังคิซาเมะ ตอนทำอาหารเองก็เท่สุดๆ ไปเลย ถึงจะทำหน้าเครียดไปสักหน่อยก็ยังชอบที่สุด พอกลับจากชมรมก็แอบฝึกอยู่เรื่อยๆ สินะ ความตั้งใจนี้ฉันมาเห็นซะแล้ว คิซาเมะจะอายหรือเปล่านะ ถ้าเสียงดังไปจะต้องหยุดทำแน่ๆ ไม่ว่ายังไงก็จะเฝ้ามองจนกว่าจะทำเสร็จเลยล่ะ พยายามเข้า พยายามเข้าไปอีกนะ จากนั้นก็ เท่สุดๆ เท่สุดๆ จะออกมาเป็นยังไงนะ พอเป็นนายแล้วฉันมีแต่ฉลามแหวกว่ายเต็มหัวไปหมด ทำอะไรอยู่นะ

“ทำอะไรอยู่นะ”

อิทาจิชะงักเมื่อคิซาเมะหันมามอง เขายกมือป้องปากอย่างลืมตัว แย่แล้ว ความคิดรั่วออกไปซะแล้ว

“แพนเค้–”

ไฟลุกพรึ่บ! เช้าอันสดใสถูกทำลายอย่างรวดเร็ว ภาพมนต์เมื่อครู่สลายหายไปจนหมด คิซาเมะผู้(ดูเหมือน)ไม่ได้รับการอบรมให้รับมือด้านอัคคีภัยร้องหาพ่อหาแม่ ถอยกรูดออกจากเตาที่ลุกโชกช่วง รีบคว้ากระบอกน้ำมาไว้มั่น อิทาจิ ผู้ได้รับการเตรียมตัวมาอย่างดีรีบตะโกนห้าม “อย่าใช้น้ำ!

คิซาเมะสาดน้ำ ไฟสูงถึงเพดาน

ทุกอย่างโกลาหล คิซาเมะเอาแต่กรีดร้อง “ทำยังไงดี!? อิทาจิตอบ “เอาผ้าชุบน้ำครอบ! ผ้าชุบน้ำครอบ!! คิซาเมะหันซ้ายหันขวา เมื่อพบว่าไม่มีผ้าใดๆ อยู่ในสายตา ทางออกจึงมีอยู่ทางเดียว คิซาเมะพลีเสื้อนักเรียน เทน้ำที่ยังเหลือใส่จนชุ่ม ตั้งท่ายึกยักเหมือนปูอยู่อึดใจหนึ่งและครอบเสื้อลงกับกระทะพอดิบพอดี เพลิงดับลงอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงฟู่ ควันลอยขึ้นมาเป็นธงขาวยอมแพ้ คิซาเมะรอจนแน่ใจว่าทุกอย่างสงบแล้วจึงหยิบซากเสื้อขึ้นมา รอยไหม้ขนาดใหญ่นั่น ทั้งกลิ่น แบบนี้เอาไปใส่อีกรอบไม่ได้อย่างแน่นอน

มีเสียงฝีเท้าจากขั้นบันได ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก

“อิทาจิ อาหารเช้า–”

ซาสึเกะผงะ

คิซาเมะลงไปคำนับกับพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ “ขอประทานโทษอย่างสูงครับ เชิญลงทัณฑ์ผมจนกว่าจะพอใจได้เลยครับ”

อิทาจิคราง “ซาสึเกะ...”

แต่ซาสึเกะสรุป “ฉันจะไปซื้อข้างนอกแล้วกัน” แล้วหายไปกับเงามืดชั้นบน

 

*

            ซาสึเกะน่าสงสารที่สุดเลย ช่วงนี้ก็แทบไม่ได้ทำอาหารให้กิน ถ้ากลับมาจะชดใช้ให้นะ อิทาจิกับคิซาเมะช่วยกันเก็บกวาดสมรภูมิทั้งหมดจนเรียบร้อย เหลือแค่รอไหม้บนเพดานที่เป็นงานช้างสุดโต่ง เลยคิดตรงกันว่าจัดการทีหลังคงสะดวกกว่า

            “ขอบคุณที่ให้ผมค้างที่นี่เมื่อคืนนะครับ”

            “ไม่เป็นไรหรอก แต่ว่านะ จะมาตอนไหนก็...”

            “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

            “อ๊ะ ไปดีมาดีนะ”

แต่ทันทีที่ประตูปิดลง คำถามมากมายกลับพรั่งพรูออกมาเอาตอนนี้

            อิทาจิวิ่งเร็วจี๋ขึ้นไปที่ห้องตัวเอง คว้ามือถือมาพิมพ์ข้อความหาซาโซริ จิ้มตัวอักษรแทบทะลุ

อุจิวะ อิทาจิ : ตื่นได้แล้ว! ตื่นเดี๋ยวนี้!

อากาสึนา โนะ ซาโซริ กำลังพิมพ์ข้อความ

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : หนวกหูน่า ตื่นแล้วนี่ไง

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : มีอะไร คิซาเมะลืมใส่ถุงยางหรือไง

อุจิวะ อิทาจิ : ไม่ใช่! ไม่ถึงขั้นนั้น!

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : แล้วมีปัญหาอะไรเล่า

อุจิวะ อิทาจิ : เช้านี้ พอตื่นขึ้นมาคิซาเมะเองก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อคืนเลย ฉันพึ่งนึกขึ้นได้ตอนที่หมอนั่นกลับบ้านไปเมื่อกี้

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : แล้วนายพูดหรือเปล่า

อุจิวะ อิทาจิ : พูดสิ แต่พอจะพูดเจ้าตัวดันตัดบทซะก่อน

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : หว๋า อะไรเนี่ย สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิดเยอะเลย

อุจิวะ อิทาจิ : เอ๊ะ?

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : มันเร็วไปล่ะมั้ง เรื่องอย่างว่า..

อุจิวะ อิทาจิ : นายเป็นคนบอกให้รุกเองนะ!?

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : ขอน้อมรับความผิดครับ

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : คิซาเมะอาจจะเป็นพวกไม่ผูกมัดกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้วล่ะมั้ง จะมีอะไรกับใครก็ได้ถ้าพอใจกันทั้งสองฝ่าย ที่ทำเมื่อคืนเพราะเห็นว่าเป็นความต้องการของนายแถมตัวเองก็ไม่เสียหาย

อุจิวะ อิทาจิ : ...คิซาเมะพูดด้วยว่า จะไม่เร็วไปหน่อยเหรอครับ คุณประธานนักเรียน

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : นี่ ทำใจดีๆ ไว้นะ ฉันว่าไปคุยกันให้รู้เรื่องดีกว่าว่าจะทำแบบนี้ต่อไปหรือจะสารภาพรัก

อุจิวะ อิทาจิ : สารภาพรัก!?

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : อะไรเล่า มีแค่สองอย่างนี่แหละ ถ้าจะเอาอีกตัวเลือกก็ ทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อุจิวะ อิทาจิ : อึดอัดจะตายอยู่แล้ว ไม่เอานะ

อุจิวะ อิทาจิ : ถ้าฉัน สารภาพรักออกไปแล้วถูกปฏิเสธล่ะ ถึงตอนนั้นจะมองหน้ากันติดได้ยังไง ทั้งที่ข้ามขั้นมาขนาดนี้ ฉัน ไม่อยากถูกปฏิเสธเลย แต่ถ้าความรู้สึกที่ผ่านมาส่งไปไม่ถึงล่ะ ถ้ามันไม่มีอะไรมาตลอด ถ้าทั้งหมดฉันคิดเองเออเองว่ามีโอกาสล่ะ

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : ต้องชัดเจนล่ะมั้ง กับคิซาเมะ

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : แต่ถ้าโดนปฏิเสธ...มัน

อุจิวะ อิทาจิ : เจ็บปวด

อุจิวะ อิทาจิ : ฉันรับไม่ได้หรอกนะ ยังไงก็รับไม่ได้สักนิด

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : นั่นสิน้า... เจ้าคิซาเมะก็เย็นชาจนน่าหมั่นไส้ขนาดนั้น ฉันเข้าใจความรู้สึกนายตอนนี้ดีเลยล่ะ

อุจิวะ อิทาจิ : ทั้งที่เมื่อคืนฉันมั่นใจขึ้นมาแล้วแท้ๆ แต่พอระยะห่างกลับมาเป็นปกติ มันเหมือนว่าทั้งหมดไม่มีความหมายเลย

อุจิวะ อิทาจิ : ฉันจะทำยังไงดี

อุจิวะ อิทาจิ : ต้องทำยังไง

อุจิวะ อิทาจิ : ฉันอยากให้คิซาเมะคิดเหมือนกัน

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : นี่ ถึงจะกลัวคำตอบขนาดไหนแต่อย่ายอมแพ้เด็ดขาด

อากาสึนา โนะ ซาโซริ : ยังไงก็เจอหน้าหมอนั่นอยู่แล้ว หาจังหวะเหมาะๆ คุยกันให้เคลียไปเลย

อุจิวะ อิทาจิ : ฉัน... กลัว... เหลือเกิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #33 VpupinaV (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 06:53
    โถ่อิทาจิน้อยกลุ่มใจใหญ่เลย คิซาเมะนายคิดอะไรอยู่กันน สงสารอิทจี้ตอนนี้งจัง //เอาใจช่วยอยู่ห่างๆ
    อิทจี้แลดูคลั่งคิซาเมะสุดๆ ดีนะไม่ถึงขั้นสตอกเกอร์ ถถถ
    อ้อคิซาเมะเสื้อนักเรียนนายขอให้ไปสู่สุคตินะ ถถถ
    ปล.สงสารซาสึเกะน้อย นุ้งเป็ดเดี๋ยวพี่สาวเลี้ยวข้าวเองนะ มามะ//ตบมือแปะๆ
    ปลล.แม้แต่ตอนนี้ห่วงเงินของพี่หลามก็ยังติดอยู่ในหัว ถถถถ
    #33
    0
  2. #17 ชื่อเอ็มไม่ใช่เอม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 19:20
    ตอนนี้ฮาตอนที่คิซาเมะกับอิทาจิทำไฟไหม้จังเลยค่ะ555555
    สงสารคิซาเมะเสื้อเป็นรูเลย ฮือออ

    เราลั่นตรงฉากซาสึเกะออกมาเจอมากค่ะ
    เเบบสงสารน้อง น้องอดกินข้าวเช้าฝีมือคุณพี่เลย55555

    ชอบที่ซาโซริคุยกับอิทาจิมากค่ะ
    ขำตอนที่ซาโซริเเซวว่าลืมใส่ถุงยางหรอ55555
    ลูกกกกก อะไรจะเข้าขากับอิทาจิเบอร์นั้นน
    ขำทุกครั้งที่สองคนนี้อยู่ด้วยกันค่ะ55555

    สุดท้ายนี้ไรเตอร์สู้ๆนะคะ ชอบภาษาจังเลยค่ะ ภาษาของคุณดูบรรยายเเบบมีเอกลักษณ์มาก 
    มีสเน่ห์มากๆเลยค่ะ ฮือออ 
    #17
    0
  3. #16 tamark (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 12:34
    ซาสึเกะ...หาภรรยาเถอะลูก จะได้ไม่อดข้าวอดน้ำ 555555555
    #16
    0