[Fic Naruto] Down with love

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 มี.ค. 60

            หลังจากความสิ้นคิดของโทบิ กระแสต่อต้านแพร่เร็วยิ่งกว่าเชื้อโรค อินเตอร์เน็ตร้อนระอุ นักข่าวเช้า สาย บ่าย เย็นวิจารณ์เรื่องนี้หูแทบดับ ส่วนพวกแฟนคลับเกรี้ยวกราดยิ่งกว่า มีการรวมรายชื่อเพื่อเรียกร้องให้วงแสงอุษาปลดโทบิออก นี่แม่งหายนะจากนรก เหมือนเพนเซ็นสัญญากับราชาแรคคูน มุดหัวเข้าไปในถังขยะแล้วหยิบชิ้นที่อุบาทที่สุดขึ้นมา

            โทบิเหมือนจะเสียใจ (หรือไม่? ไม่มีใครรู้) เดอิหวังว่ามันจะเสียใจ เขาเกือบกลืนไม้ลงคอเพราะมัน แทนที่วันนี้จะด่ามันให้ลืมทางกลับบ้าน เดอิดาระทำแค่ยืนกอดอก สั่นขา ใช้สายตาฆ่ามันแทนระหว่างเฝ้าโทบิแถลงข่าวขอโทษ

            “ผมไม่ได้มีเจตนาสมาชิกคนก่อนหน้า” มันสะอื้น “ผมขอยอมรับผิดทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้”

            ตอหลดตอแหลสิ้นดี เดอิดาระส่งเสียงอื้ออึงไม่พอใจแค่ในคอ พูดมากแผลจะฉีก ขอบคุณที่อิทาจิกับโคนันเป็นนักร้องนำ

            “แล้วงานคอนเสิร์ตที่กำลังจะถึงนี้จะถูกยกเลิกไหมคะ”

            ไมค์หันมาจ่อที่เดอิดาระ เขาหายใจเข้าลึก ยิ้มหวานให้กล้อง “กำหนดการทุกอย่างยังเป็นเหมือนเดิมครับ อืม”

            จบแค่นั้น

            เป็นน้องใหม่ที่ประเสริฐจริง ๆ

            หลังจากพ้นแสงแฟลชจากนักข่าว พวกเขาเริ่มเถียงกันบนโถงทางเดิน

            “โทบิ แกมันโง่ อืม”

            “โหดร้ายไปแล้วรุ่นพี่เดอิดาระ” โทบิชูนิ้วชี้ส่ายไปมา “ไม่น่ารักเลย”

            “แกเอาตัวเองไปเทียบกับคู่หูเก่าฉัน!” เดอิตะโกน แน่นอน แผลแหกแทบจะทันทีจนเลือดหกตรงมุมปาก เจ็บแทบจะลงไปนอนกรี๊ดกับพื้น “ฟังนะ ถ้าแกจะอยู่กับเรา หุบปากให้เป็น อืม”

            ทันทีที่เรามาถึงห้องซ้อม ท่ามกลางเสียงดนตรีอึกทึก เพนนั่งอยู่ตรงนั้น สภาพหมดอาลัยตายอยากเต็มทน ไถตัวไปกับโซฟา ไม่ยินดียินร้ายทั้งที่ดนตรีมันออกขนาดนี้ และโทบิแก้สถานการณ์ตามแบบฉบับของมันทันทีที่เพลงจบ

            “รุ่นพี่สวัสดีคร้าบ!

            “เออ”

            เพนเหนื่อยเกินกว่าจะมานั่งต่อปากต่อคำ เขาไล่ทั้งสองคนกลับไปซ้อม ถอนหายใจตั้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่เพลง ส่วนโทบิ ฝีมือมันใช้ได้ หัวไวตามทีมทัน ไม่อยากยอมรับ แต่... มันเก่ง เป็นข้อดีเดียวของมัน เพนก็เห็นด้วย เขาดูสงบลงเมื่อเห็นโทบิเล่นเบส

            “ฉันหวังว่ามินิคอนเสิร์ตจะไม่ล่ม” เพนพูดเมื่อพวกเขาซ้อมจนจบ “มันสำคัญมากที่จะกู้ภาพพจน์วงเราคืน”

            “เราทำได้อยู่แล้ว” อิทาจิบอก มันทำให้ทุกคนมีศรัทธาอยู่บ้างตอนนี้ เขาออกไปพร้อมคิซาเมะ แน่แหละ ตัวติดกันจนน่าอิจฉาแบบนั้น ส่วนเจ้าฮิดัน วิ่งร่าไปไหนไม่ทราบได้ แต่เดาไม่ยากว่ามันจะไปหาใคร

            เดอิดาระเดินไปหาโคนัน เธอกำลังจะเดินตามเพนออกไปพอดี

            “โคนัน”

            โคนันหันกลับมา “ไปซ้อมที่ห้องฉันเหมือนเดิมดีไหม?”

            เดอิพยักหน้า

            “แล้วเจอกัน”

“ซ้อมอะไรเหรอครับรุ่นพี่”

ให้ตายเหอะ นึกว่ามันไปซะแล้ว โทบิยืนสลอนอยู่ข้างหลังเขานี่เอง โคนันไม่อยู่ช่วยอะไรทั้งนั้น เธอหายไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้เขาแก้ปัญหาเอง เดอิตาระกรอกตาใส่มัน กระชับกระเป๋ากีตาร์แล้วเดินหนี “ฉันมีโชว์พิเศษกับโคนันวันที่พวกเราไปทะเล อืม”

“ความลับ?” โทบิตามหลังมาติด ๆ

“ความลับ อืม”

“รุ่นพี่จะร้องเพลงด้วยหรือเปล่า”

เดอิดาระหยุดเดิน มองหน้ามัน แล้วอ้าปากโชว์แผล โทบิผวา แต่สิ่งที่มันทำคือสอดนิ้วโป้งทั้งสองมือเข้ามาดันกระพุ้งแก้มเดอิ วางไว้บนแนวฟัน เขารับรสเหงื่อบนลิ้น ด่ามัน “อุดอะไอเอน!” ซึ่ง ฟังรู้เรื่องมาก เดอิดาระเอาเล็บตัวเองนี่แหละจิกมือมันให้หยุด แทนที่โทบิจะยอมแพ้ มันกลับวางนิ้วที่เหลือไว้ตามแนวกราม กดให้ริมฝีปากล่างลดลง เดอิไม่รู้ว่ามันคิดบ้าอะไรอยู่ แต่สถานการณ์แบบนี้มันประหลาดสิ้นดี เขาไม่ชอบเสียงที่ออกมาจากปากตัวเองตอนนี้แม้แต่น้อย การส่งเสียงครางโดยไม่จำเป็นมันน่าอับอายสิ้นดี แต่เขาหยุดไม่ได้ ไม่ใช่ตอนที่โทบิเลื่อนนิ้วมาโดนแผลแบบนี้ เดอิดาระทำเป็นไม่สนใจสายตาของโทบิ เขาสงสัยมาตลอดว่ามันมองอะไรชัดเจนได้ยังไงตอนใส่หน้ากากตาข้างเดียว ตอนนี้รู้แล้วว่าไม่เป็นอุปสรรคสักนิด

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ รุ่นพี่เดอิดาระ”

เสียงของโทบิเชื่องช้าเหลือเกิน

ในที่สุดโทบิก็ผละออกไป หน้าของเดอิร้อนผ่าวเมื่อเห็นว่ามีสายน้ำลายเล็ก ๆ ที่นิ้วโป้งโทบิ เขาหันหน้าหนี

“อย่าทำแบบนั้นอีก”

มันเอียงคอเหมือนลูกหมา “แบบไหนเหรอครับ”

“ช่างเถอะ” เดอิดาระพึมพำ “แกมันกวนประสาท อืม”

 


            ถึงจะบอกว่า ช่างเถอะ แต่เดอิดาระไม่ได้มองหน้ามันเลยตั้งแต่เจอกัน ไม่พูดกับมันด้วย รสชาติของโทบิยังติดอยู่บนลิ้น (อี๊) ส่วนมันทำตัวปกติ กระดี๊กระด๊าขณะที่แอบมองคนดูจากหลังม่าน เหมือนเด็กประถมกำลังจะแสดงละครเวที

“ผมตื่นเต้นจะอ้วกแล้ว!

“อย่า – อ้วก” เพนย้ำ เขาหมายความแบบนั้นจริง ๆ “เดอิดาระ คอนเซนเทรด”

“หา?” เป็นคำแรกที่ออกจากปาก

“วันนี้นายดูไม่มีสมาธิ มีความเป็นมืออาชีพหน่อย”

เดอิหน้าละห้อย “ขอโทษครับเพนดันน่า ...อืม”

“เพน”

โคนัน คนเดียวเท่านั้นที่เพนจะไม่สู้ด้วย เธอแตะไหล่เดอิ “เธอทำได้อยู่แล้ว จริงไหม?” รอยยิ้มที่ชโลมให้หัวใจของเดอิดาระชื้นขึ้นมา ทีมงานเช็คทุกอย่างเรียบร้อย ทุกคนไปอยู่ประจำที่ของตัวเอง โทบิตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ความจริง วันนี้เขาไม่อยากคุยอะไรกับมันนักหรอก แต่ไม่อยากให้งานล่ม

“โทบิ”

“ครับ?”

“พยายามเข้าล่ะ อืม”

“ระ รุ่นพี่...!

โทบิไม่มีเวลามาซาบซึ้งอะไรทั้งนั้น ไฟสาดลงมาที่พวกเขาทุกคน เจิดจ้าแสบตาอย่างทุกครั้ง เดอิดาระโซโลกีตาร์นำ จะงานไหนก็ตาม เล่นให้สุด นี่คือสิ่งที่นายต้องจริงใจกับคนดู ทันทีที่เสียงกลองจากคิซาเมะดัง อิทาจิก็พูดกับคนดู “พร้อมกันหรือยัง” ไม่ได้ตะโกนด้วยซ้ำ แต่เรียกเสียงกรี๊ดจากทุกทิศ จังหวะไล่เลี่ยกันกับที่ดนตรีเร่งจังหวะเร็วขึ้น

            กำลังจะเข้าสู่เพลง

จากนั้นทุกอย่างก็ฉิบหาย

            โทบิเตะสายไมค์อิทาจิดับ ทุกคนหยุดหายใจ แต่โคนันพยายามประคองทุกอย่างไว้ เธอร้องท่อนของอิทาจิไปก่อนระหว่างที่โทบิพยายามสะบัดสายไมค์ออกจากข้อเท้า มือเล่นเบสไปด้วย มันกระโดดขาเดียวหมุนรอบตัว กระหยองกระแหยงสุดชีวิต ในที่สุดสิ่งที่ขนพองสยองกร้าวก็เกิดขึ้น โทบะเหวี่ยงขา ไมค์อิทาจิร่วงจากเวทีลงไปโดนหัวคนดู นี่แค่ออเดิร์ฟของความหายนะ สายสารพัดพันรอบขาโทบิ แทบจะขอร้องให้มันสะดุดล้มตรงนั้น แล้วมันก็ทำจริง ๆ และจะดีมากถ้าไม่ทะลึ่งล้มทับเดอิดาระไปด้วย

พวกเขาเอาเครื่องดนตรีตัวเองลง กระแทกพื้นเวทีแทบหัก น่ากลัวว่าคอกีตาร์จะหักไปด้วย เสียงหอนดังไปทั่ว “ออกไป๊!” เดอิผลักมันหน้าทิ่ม โทบิทำตัวเป็นลูกบอลชั้นเยี่ยม เพราะมันเสือกกระเด็นไปชนลำโพง มีเสียงกึกกักก่อนที่ฮิดันจะร้องเสียงหลง “อ้าก!? ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง แล้วกระโดดหลบความนาศสันตะโรอย่างหวุดหวิด วิ่งตีนพลิกไปพร้อมอิทาจิ อยู่กันเกือบสุดเวที โคนันหยุดร้องไปนานแล้ว เธอก้าวถอยออกมา ไปรวมกับพวกฮิดัน มีคนเดียวที่อยู่ตำแหน่งเดิมของตัวเอง คิซาเมะ ขอบคุณสวรรค์ที่กลองไม่ได้อยู่ใกล้ลำโพง โทบิโดนสายอิรุงตุงนังพันตัวเป็นดักแด้

            ส่วนเพน

            ...

            เพนร้องไห้อยู่หลังเวที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #13 Ooo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 17:37
    ตลก 5555
    #13
    0