[Fic Naruto] Down with love

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    20 พ.ค. 60

“อย่าพึ่งลืมตาล่ะ มันจะเลอะ”

“โคนันดันน่าผมไม่แต่งหน้าไม่ได้เหรอ อืม”

เดอิดาระถามตอนถูกจับกรีดอายไลน์เนอร์

“รายการวิทยุเดี๋ยวนี้เห็นหน้าคนจัดหมดแล้ว จะมาทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไม่ได้หรอกนะ”

เขาเกิดอิจฉาโทบิขึ้นมา ใช่ ต้องนั่งอุดอู่อยู่กับมันในห้องอัด แต่โทบิไม่ต้องพึ่งเครื่องสำอาง มันมีหน้ากากประจำตัวประทับหน้าตลอดเวลา ช่วงที่เข้ามาใหม่ กระทู้ตามบอร์ดรัวกันสนั่นว่าใครคือผู้อยู่ใต้หน้ากาก เดอิดาระเจอคอมเม้นหนึ่งจากคุณไร้ชื่อ123 ตอนแรกผมเดาว่าเป็นซาโซริ แต่ส่วนสูงต่างกันเกินไป ถ้าซาโซริมาเห็น เขาจะสืบหาที่อยู่มันจากเลขไอดี บินเทียบหน้าประตูบ้าน แล้วทุบจนกว่าซี่โครงจะบิดออกจากเนื้อ โชคดีที่ตอนนี้เจ้าตัวไม่ได้อยู่ญี่ปุ่น

            หลังจากอายไลน์เนอร์แห้ง โคนันจากไปอย่างรวดเร็วเพราะต้องไปถ่ายงานโฆษณากับฮิดัน ยอมรับแบบเปิดอก ฮิดันน่ารำคาญน้อยกว่าโทบิ เดอิดาระแทบจะจุดเทียนอ้อนวอนให้มันกลับมาอยู่ตำแหน่งเดิม แต่โทบิดันทำคะแนนยั่วโมโหสูงชะลูดเป็นคอยีราฟ นับจากเส้นประสาทที่ถูกทำลาย และดูจากความประทับใจแรกในการตอบคำถาม โทบิเป็นอยู่ในประเภทเด็กอนุบาลที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพูดถึงห่าเหวอะไรอยู่ เดอิดาระต้องจุดเทียนอ้อนวอนว่ามันจะมีสติ

            “นี่ ๆ รุ่นพี่ครับ”

            โทบิเอนตัวกับเก้าอี้ ใช้จะไถ่ล้อดังเอี๊ยดอ๊าดเข้ามาหาเขาทั้ง ๆ ที่ยังแหงนหน้ามองเดอิดาระ

            “อะไร”

            “ผมว่าช่วงนี้รุ่นพี่ดวงตกนะครับ”

            “หา”

            “คืองี้ ผมลองมานึกดู งานคอนเสิร์ตล่มตั้งสองรอบ เจ็บตัวเข้าโรงพยาบาลอีกสองรอบ มาทำงานทั้งที่ยังเมาค้างอีกหนึ่ง”

            “หนวกหู! ฉันน่ะกะอีแค่ปวดหัวนิดหน่อยไม่ส่งผลต่องานหรอก ฉันต่างหากที่ต้องดูแกไม่ให้พูดอะไรโง่ ๆ โทบิ อืม”

            “เอ๋ ผมอุตส่าห์เป็นห่วงแท้ ๆ รุ่นพี่ใจร้าย”

            “ถ้าโดนเกลียดมากกว่านี้แกจะทำงานลำบาก” เดอิดาระถอนหายใจ “ที่อธิบายอยู่นี่เข้าใจหรือเปล่า”

            “...รุ่นพี่เป็นห่วงผมเหรอ”

            “ไม่–”

            “คุณเดอิดาระสแตนบายได้แล้วค่ะ”

            เดอิดาระทำตามที่ผู้ช่วยบอก เขาถีบโทบิไปประจำที่ไมค์ตัวเอง มันหมุนอยู่สามรอบได้กว่าจะทรงตัว ดีเจเข้ามาในห้อง ทักทายพวกเขาสองคน ทันทีที่ประโยคเปิดรายการเริ่มขึ้นพร้อมอินโทรสุดกินใจ นั่นแค่เชอรี่ประดับความฉิบหาย

            ไม่ใช่ครั้งแรกที่เดอิดาระมาออกรายการวิทยุ ค่อนข้างมั่นใจด้วยว่าไม่ใช่ครั้งสุดท้าย พอถึงช่วงที่คนทางบ้านโทรเข้ามา ทุกคนจะเริ่มรุมสะกำด้วยคำถามซ้ำซาก เดอิดาระเข้าวงการประสบความสำเร็จจนป่านนี้ แต่พวกนั้นอยากรู้ว่าอะไรคือเรื่องต่ำทรามที่สุดในวัยเด็ก ฉันทำระฆังวัดหลุดออกมาจากนั้นก็โดนเจ้าอาวาสตีจนไหล่ทรุด ทั้งที่ฉันไม่ใช่เด็กวัดคนแรกที่ทำมันพัง ใครจะรู้ว่าบางทีฉันกำลังซ้อมตกนรกอยู่

             สายแรกเข้ามา “ตาซ้ายของคุณเดอิดาระหายดีแล้วใช่ไหมคะ”

            เดอิดาระปัดผมทัดหู “ใช่ครับ ถอดไหมมาสักพักแล้ว ไม่มีอะไรอันตราย อืม”

            “ดีใจจัง! ดิฉันเป็นห่วงแทบแย่ ยังไงก็รักษาตัวด้วยนะคะ”

            ส่วนสายที่สองเป็นของโทบิ “คุณโทบิช่วยถอดหน้ากากหน่อยได้ไหมครับ”

            “เกรงว่าจะไม่ได้ครับผม”

            “ใส่ตลอดเวลาไม่ลำบากเหรอครับ”

            “ข้อดีของการใส่หน้ากากคือไม่มีใครรู้ว่าเราทำสีหน้ายังไงนี่ครับ สบายมาก!

            “แบบว่า ผมหมายถึงหน้าตามีตำหนิ หรือไม่ก็อัปลักษณ์น่ะครับ”

            “หว่า อะไรนะครับคุณฮัตโตริ”

            “ผมบอกว่า–”

            สายโดนตัด

            “คุณฮัตโตริ? ว้า สงสัยสายจะหลุดไปซะแล้ว งั้นเรามาที่คำถามต่อไปเลยนะครับ”

ส่วนสายที่สามนั้น... “ตอนนี้คุณเดอิดาระยังติดต่อกับคุณซาโซริอยู่ไหมคะ”

ทุกคนมองหน้ากันเลิกลั่ก ส่วนเดอิดาระถูกคำถามต่อยจนจุก

“ทั้งที่พวกคุณสนิทกันขนาดนั้นแต่อีกฝ่ายต้องออกจากวงไป แถมมีคนใหม่มาแทน ฉันเองก็ตามวงแสงอุษามานาน อยากให้คุณซาโซริกลับมาอยู่ในวงอีกครั้ง”

โทบิกระซิบ “รุ่นพี่ คุมสีหน้าหน่อยครับ!

เป็นแกก็พูดง่ายสิวะ เพราะซาโซรินั่นแหละเขาถึงเมาค้าง ตอนนี้เริ่มรู้สึกแล้วว่าได้ยินเสียงหัวใจเต้นตุบ ๆ อยู่ในตา ท้ายทอยปวดจี๊ดขึ้นมา ร่างกายทุกส่วนของเดอิดาระต่อต้านคำถามทั้งหมดได้เลวร้าย เดอิดาระอ้าปาก ไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดรอดออกมา ใจเย็นสิวะ หายใจ แค่คำถามประจำที่แกเจอมาตลอด แกรับมือกับมันได้ มัน...

....เจ็บปวดเสมอ

“ผมเองก็... ยังไม่รู้เหมือนกัน”

“ที่รุ่นพี่เดอิดาระจะพูดก็คือ...” โทบิพูดขึ้น เดอิดาระขยับปาก แกจะทำอะไร แต่มันไม่ได้หยุดพูด มีความหนักแน่นในน้ำเสียงเสมอ “รุ่นพี่ซาโซริเองก็กำลังมุ่งมั่นตามความฝันของตัวเองนี่ครับ อีกฝ่ายเองกำลังพยายามอย่างเต็มที่ พวกเราก็กำลังก้าวต่อไปเพื่อไม่ให้รุ่นพี่ซาโซริเป็นห่วง”

เดอิดาระเบิกตาเล็กน้อย คราวนี้ ดูเหมือนประโยคทั้งหมดที่คิดในหัวจะออกมาแล้ว เขาจึงพูดต่อว่า

“ซาโซริดันน่าเป็นคนที่ผมยกย่องเสมอ เพราะฉะนั้น หลังจากนี้ขอความกรุณาติดตามผลงานพวกเราต่อไปด้วยนะครับ! อืม!

หลังจากจบรายการ เดอิดาระแอบมองโทบิไม่ให้มันรู้ตัว อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ว่าโทบิพูดเข้าท่าได้เหมือนกัน ตอนนี้คงได้คะแนนนิยมจากแฟน ๆ เอาเรื่อง ถือว่ากู้หน้าให้ตัวเองได้สำเร็จ ส่วนเดอิดาระ? ยังย่ำอยู่ที่เดิม พึ่งจะมาละอายแก่ใจเข้าก็ตอนนี้

“โทบิ”

“ครับรุ่นพี่”

“แกทำได้ดีวันนี้”

โทบิยกมือเกาแก้ม “ชมแบบนี้ผมเขินแย่เลย รุ่นพี่เดอิดาระ คนบ้า”

“เลิกทำท่ายึกยือเป็นหนอนสักที”

“ว่าแต่รุ่นพี่ หน้าเสียตั้งแต่ในห้องแล้ว โอเคไหมครับ”

“คงเพราะเมาค้าง”

“รุ่นพี่ครับ!

โทบิตะปบแก้มเดอิดาระด้วยสองมือดังเพี๊ยะ!

“เจ็บ!?!

“ทำอัลบั้มใหม่กันเถอะครับ!

เดอิดาระเขม่น “อะไร–”

“ถึงจะเศร้า แต่นั่นแหละครับความรัก สุขปนเศร้า รุ่นพี่แค่ต้องพาตัวเองสู้การยอมรับความเศร้าได้แล้ว”

ให้ตายสิ

 “หลังจากนี้ มาพยายามกันเถอะครับ เพื่อรุ่นพี่ซาโซริยังไงล่ะ!

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มันเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ทำเป็นรู้ดีแบบนี้ โทบิไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรอยู่

เดอิดาระดึงมือมันออก “รู้แล้วน่า”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #33 PAILIN_IN THE.MOON (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 05:22
    อยากอ่านนน โทบิรุกเนียนๆใช่มั้ยยย
    #33
    0