[Fic Naruto] Down with love

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    6 พ.ค. 60

หน้าร้อนนี่น่ารำคาญชะมัด ทั้งอากาศ ทั้งเสียง แค่เห็นตัวอักษรประกอบกันเป็นคำ ๆ นั้นทัศนียภาพก็บิดเบี้ยวไปหมด

            ไม่สิ สิ่งที่น่ารำคาญยิ่งกว่าหน้าร้อนอยู่ตรงนี้แล้วต่างหาก

            ห้องแคบอุดอู้มืดตึ๊ดตื๋อ ไร้การระบายอากาศโดยสิ้นเชิง ขยะยั้วเยี้ยเกี่ยวกับนิ้วเท้าไปหมด คาคุสึเตะทุกอย่างที่ขวางหน้าปลิวว่อน อะไรจะพังก็ช่างหัวมัน แค่พาตัวเองไปถึงตัวการก็พอ แน่นอน เจ้าตัวการไม่ได้อยู่ในห้องนอน คาคุสึเปิดประตูห้องน้ำออก แสงไฟด้านในแผ่ความสว่างให้ด้านนอกริบหรี่

            ฮิดันเอาฟูกนอนลงไปในอ่าง ขาตะเกียกตะกายอยู่ที่ขอบ ใส่แค่กางเกง ของชิ้นเดียวที่จะไม่หลุดจากตัวมันคือสร้อยสามเหลี่ยมของท่านจาชิน ตำนานแห่งเพลงใต้ดินที่มันเทิดทูนนักหนา คาคุสึคิดว่าไอ้เวรนี่รสนิยมห่วยแตกสิ้นดี ทำผมสีเงิน มีรอยสักเรืองแสงเป็นโครงกระดูกทั้งตัว เหมือนเรากำลังล้างท่อระบายน้ำแล้วเจอหนูโสโครกผอมติดกระดูก เมตตาชุบเลี้ยงมันให้ชีวิตดีขึ้น แต่ถ้าคิดว่ามันจะซาบซึ้ง คิดผิดมหันต์ เพราะฉะนั้น ไม่มีเหตุผลอะไรที่คาคุสึต้องออมมือ

            คาคุสึหยิบฝักบัว เปิดน้ำร้อนสาดเรียกสติ

            “อ้ากกกกกกก!? ฮิดันแหกปากสุดลูกคอ รีบกระโจนออกจากอ่าง ลื่นหัวทิ่มหัวดำแทบเท้าคาคุสึ เขาปิดน้ำ

            “แกมีถ่ายแบบตอนสิบเอ็ดโมง”

            “ต้องใช้น้ำร้อนเลยเรอะ! ไอ้ซาดิสเอ๊ย”

            “ฉันให้เวลาแกเตรียมตัวแค่ยี่สิบนาที”

            ฮิดันอ้อยอิ่ง “นี่คาคุสึจัง ทำผิวฉันพองแบบนี้ไม่คิดจะรับผิดชอบหน่อยเหรอ”

            “เร็ว ๆ อย่ากระแดะ”

            “ไอ้เวรเอ๊ย”

            เป็นแบบนี้เสมอ ตั้งแต่เมื่อไหร่วะที่ไม่มีใครมาทำหน้าที่นี้แทนได้

            จำได้ลาง ๆ เพนขอร้องให้คาคุสึช่วยลากฮิดันมาทำงาน ให้ที่อยู่กับกุญแจสำรอง ข้อหาบุกรุกน่ะช่างหัวมันไปก่อน ทุกคนดูตะลึงมากที่เขากลับมาพร้อมฮิดัน แล้วก็เป็นแบบนี้มาเรื่อย

            คาคุสึลากฮิดันออกจากรูแสนรักของตัวเองมาที่สตูดิโอ ส่งมันเข้าห้องแต่งตัว ตอนนั้นแหละที่คาคุสึได้เจอกับคนที่ไม่คาดคิด นั่งรออยู่ตรงเก้าอี้นอกห้องถัดจากคาคุสึหนึ่งที่นั่ง

            “อิทาจิ? มาทำอะไรที่นี่”

            “คิซาเมะถ่ายแบบ..”

            “หา”

            “กำลังแต่งตัวอยู่”

            “หมอนั่นไม่ค่อยมีงานแบบนี้เข้ามา ไหงครั้งนี้ถึงรับซะล่ะ”

            คำตอบอยู่บนหน้าอิทาจิหมดแล้ว อีกฝ่ายแทบจะปล่อยพิษออกมาตามผิว คิ้วขมวดปมแน่นหนา ริมฝีปกเม้มเป็นเส้นตรง ดูเหมือนเสียงลือเสียงเล่าอ้างที่ว่ามีปัญหากันคงจะจริง

            “ถึงคนนอกจะคิดว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่มานั่งรอแบบนี้มันน่าสงสัย”

            “อย่างนายกับฮิดันมีสิทธิ์พูดเหรอ”

            คาคุสึลอยหน้าลอยตา “ฉันไม่ได้เป็นนักร้องสุดหล่อแห่งวงแสงอุษาแล้วกัน”

            บทสนทนาระหว่างเราจบแค่นั้น ประตูถูกดันออก เมื่อคาคุสึมองคนเปิด เขาถึงกับผงะ นั่นคิซาเมะไม่ผิดแน่ แต่ มีใครบางคนทำอะไรกับผมหมอนี่ มันถูกหวีเสยเรียบแปล้เป็นระเบียบ เงาวาววับสะท้อนเข้ามาในตา เขาไม่คิดว่าการเปลี่ยนทรงผมจะทำให้ใครดูดีขึ้นมาระดับนี้ แขนเสื้อถูกพับขึ้นถึงตรงข้อพับ โชว์กล้ามเนื้อแขนและเส้นเลือดที่แล่นริ้วใต้ผิว โหนกแก้มสูงรับกับเครื่องสำอางได้อย่างงดงาม เมื่อคิซาเมะเชยหน้าขึ้น สันจมูกของเขาอยู่ในองศาที่สง่าที่สุด

            นั่น...คิซาเมะ เหรอวะ

            คาคุสึหันไปมองอิทาจิ พบว่าหน้าแดงแทบจะระเบิดเต็มทน  

เกลียดคู่รักคู่นี้ชะมัด

 

“นายไม่เห็นบอกฉันเลยว่าคิซาเมะมาถ่ายด้วย”

“ทำไมฉันต้องรายงานแกทุกเรื่องไม่ทราบ”

            “ไม่อยากยอมรับ แต่แต่งตัวแล้วมันดูดีฉิบหาย”

            “เออ งี้น่าจะได้คะแนนนิยมเพิ่มโข”

            ฮิดันหยุดคุยกับคาคุสึตอนที่นางแบบเดินเข้ามา นั่น มิรุตันผู้โด่งดัง ยังคงสดใสเสมอ ผมดู...ปุกปุยเหมือนกระต่ายสีน้ำตาล

            “มิรุจัง! ได้ร่วมงานกันสักทีนะ”

            “ค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

            “ทางนี้ก็เช่นกัน”

            คาคุสึเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของฮิดัน รู้ว่ามันกำลังคิดจะทำอะไร

            “รู้ไหมฉันชอบตรงไหนของมิรุตัน” ฮิดันกระซิบ จงใจโน้มตัวเข้าไปใกล้เกินความจำเป็น มิรุทำตาโต ยืนทื่อทำอะไรไม่ถูกขณะที่มองริมฝีปากของฮิดันขยับทีละคำ “ผมของเธอไง”

            ฮิดันลูบผมของเธอ สัมผัสบางเบาเหมือนขนนก วาดมือไปตามโครงหน้าโดยไม่แตะต้อง “ชอบอะไรอีกรู้ไหม”

            “คะ?”

            ฮิดันยิ้มกว้าง “ไม่ใช่ต้นขาแน่”

            มนต์ทั้งหมดสลายลงในพริบตา มิรุขอตัวออกไป ส่วนฮิดันหันมาหาคาคุสึ ยักคิ้วข้างหนึ่งเมื่อเห็นเขากอดอก เดินตัวปลิวไปเมื่อถูกเรียกถ่ายแบบ “ฝากดูแลสร้อยหน่อยนะ”

นั่นแหละฮิดัน สามารถทำให้คุณรู้สึกเป็นคนสำคัญ ฉับพลันก็กลายเป็นคนไม่สำคัญไปเลย จากนั้นก็จะทำให้คุณสำคัญอีก มันชอบทำแบบนั้น ทำให้ทุกคนสบายใจ แล้วช็อคความรู้สึกซะ ไม่ว่าเหตุผลกลใด จักรวาลเสือกเลือกส่วนที่แย่ที่สุดของมันมาหาคาคุสึ เหวี่ยงเขาไปตามแรงโน้มถ่วง จนกระทั่งแผ่นหลังของคาคุสึชนเข้ากับฮิดัน เขาต้านทานมันไม่ได้ ยิ่งสะบัดมันออกไปแรงเท่าไหร่ มันจะพุ่งกลับมารวดเร็ว รุนแรงกว่าเดิม อย่างกับว่าทั้งสองเป็นแม่เหล็กต่างขั้ว

ฮิดันเป็นแม่เหล็กชั้นเยี่ยม เรือนร่าง กล้ามเนื้อ นัยน์ตาจอมวายร้าย นายแบบที่ปกนิตยาสารเรียกหา รู้วิธีที่ดึงดูดสายตาเสมอ ทั้งที่นิสัยไม่ได้เรื่องกลับยังมีงานเข้ามา ข่าวฉาวเก่าก่อนที่โดนขุด? ไม่หวาดไม่ไหว นั่นแหละแหล่งทำมาหากินฮิดัน สร้อยที่มันใส่นั่นแหละตราบาป คาคุสึไม่เคยคิดจะแตะมัน ปล่อยมันนอนอ้างว้างบนโต๊ะ

ต้นขาของมิรุเนียน ตำแหน่งมือของฮิดันที่วางเป็นท่าที่ตากล้องจัดแต่แรก ก่อนหน้านี้ปากหมาเรื่องนี้แท้ ๆ

วินาทีที่ฮิดันช้อนตามองมาที่คาคุสึ เขาคิดขึ้นมาว่า น่ารำคาญสิ้นดี

“คาคุสึจางงงง.. งอนอะไรขึ้นมาเหรอ?”

มันถามทั้งที่กากเพชรยังเต็มตัว “ไปล้างตัวก่อนไป”

ฮิดันหลิ่วตา

“ไม่ต้องห่วง แกไม่ได้โดนทิ้งไปไหนสักหน่อยนี่”

“ฉันไม่สน”

“แวะร้านกินอะไรก่อนแล้วกัน ฉันโคตรหิวเลย”

คาคุสึยอมนั่งอยู่ที่ยากิโทริเป็นเพื่อนมัน และจะแยกแค่นั้น ถ้าไม่มีรถน่าสงสัยจอดเทียบทั้งสอง ฮิดันดูตื่นเต้นเมื่อกระจกลดลงพร้อมกับเสียงหัวเราะแผ่วต่ำจากเบาะหลัง มันถลาไปเกาะขอบกระจก ร้องด้วยความประหลาดใจ

“ท่านจาชิน!

คาคุสึหงุดหงิดกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ท่านจาชินคือตาแก่ตัณหากลับ นั่งรถหรูเกินตัวดูไร้รสนิยม เสียงของมันขู่ฟ่อเหมือนงู หายใจอยู่ใต้เงาอย่างไร้ซุ้มเสียง อิทธิพลมืดอย่างเดียวที่ครอบงำฮิดันได้อยู่หมัด แค่กระดิกนิ้วเรียก มันก็เข่าอ่อนระทวย สร้อยที่ใส่ไม่ใช่เครื่องประดับ แต่เป็นปลอกคอ บอกคาคุสึว่าฮิดันเป็นของใคร ใครคือเจ้าของที่แท้จริง

“มาทำอะไรที่นี่ครับ”

“ฉันหวังว่าเธอจะไม่ลืมงานเลี้ยงของเรา”

จาชินมองเลยมาที่คาคุสึ “โอ้ ถ้าเธอสนใจมาร่วม เราก็ยินดีต้อนรับ”

“เราคือเพื่อนซี้ตัวติดกัน เราจะไป”

“ไม่มีเรา” คาคุสึขัด “แกจะไปงานเลี้ยงขี้ยากับลัทธิงมงาย”

“ประทานโทษ?”

“คาคุสึมันปากไม่มีหูรูด อย่าสนใจเขาเลย”

เออดี บอกชื่อให้มันซะเสร็จสรรพ ป่านนี้มันคงจำลึกเข้าไปในแกนสมองแล้ว จะบ้าตาย คาคุสึกรอกตา เกลียดท่าทีระริกระรี้ของมันสิ้นดี เขาเอื้อมมือไป กระชากคอมันออกจากรถ พูดคำเดียว “กลับ”

“ฉันยังคุยไม่เสร็จ!” ฮิดันดิ้น “ปล่อยนะเว้ย”

“ฮิดัน เธอเป็นศิษย์คนโปรดของฉันเสมอ”

คาคุสึหลุดปาก “ตอแหลทั้งเพ”

“คาคุสึ ห่าเอ๊ย”

“เราจะพบกันที่งานเลี้ยง”

“แน่นอนครับท่าน”

รถของจาชินขับออกไป ฮิดันดิ้นจนหลุดจากคาคุสึ แต่เขาไม่รอให้มันพูดอะไรทั้งนั้น “แกห้ามไปงานเลี้ยงมัน”

“ฉันจะไปไหนก็ได้เว้ย เผื่อแกลืม แกไม่ใช่แม่ฉัน”

“แม่งก็แค่ไอ้ชาติชั่วตัวหนึ่ง–”

“แกไม่รู้ส้นตีนอะไรทั้งนั้น คิดว่าฉันอยู่ในนรกนั่นได้จนทุกวันนี้เพราะใคร? ท่านจาชินไง คนที่ทำให้ฉันเชื่อ เป็นหลักยึดในชีวิต”

“แกจะกลับไปเป็นไอ้ขี้ยาเหมือนเก่า น้ำลายหกเต็มคางเพราะขาดยา จะเอาแบบนั้นใช่ไหม”

“ไม่ใช่เรื่องของแก”

“เรื่องของฉันสิวะ แกขึ้นมาจากใต้ดิน ได้งานดี ๆ ทำ แต่แกหมกมุ่นอยู่กับมันจนทำชื่อเสียงทั้งวงฉิบหาย”

ฮิดันสบตาเขา

“รู้อะไรไหม ถ้าวงสำคัญกว่าคน ฉันก็ไม่เอาด้วยว่ะ”

คาคุสึปล่อยฮิดันเดินหนีออกไป ส่วนเขากลับที่บ้าน เปิดอินเทอร์เน็ต คาดหวังให้ทุกอย่างผ่านไป ให้จักรวาลเหวี่ยงฮิดันไปให้พ้น ๆ เขาจะได้ไม่ต้องปวดหัว

แต่จักรวาลทำตรงข้ามเสมอ ไม่นานนัก คาคุสึส่งเมลล์ไปหาฮิดัน ฉันจะไปงานเลี้ยงกับแก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #19 Ooo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 20:01
    ชอบๆ ดูคาคุสึจะเป็นห่วงฮิดันนะ รอตอนต่อไป มาต่อเร็วๆนะคะ
    #19
    0
  2. #18 ohhohohohehehehehuh (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 13:12
    คาคุสึน่ารักยังไงก็ไม่รู้ อยู่กับฮิดันแล้วรู้สึกลงตัวดีวุ้ย รอดูตอนหน้าว่าจะมีใครโดนต่อยมั้ย LUL

    ฝั่งอิทาเจะกับคิซาเมะก็น่าหมั่นไส้จริงๆ ถ้าเกิดว่าคิซาเมะดังขึ้นมาหน้าตาเฉยหลังถ่ายแบบจริงๆล่ะก็คงจะวุ่นวายกันทั้งคู่เลยมั้งน่ะ 55555555555
    #18
    0