[Fic Overwatch] Shoot Him Down!

ตอนที่ 2 : Devils Got You Beat

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    23 พ.ย. 59

แมคครีปิดแผลแห่งสุดท้ายบนใบหน้าของฮันโซ เปลือกตาบวมปิดตาขวาไม่ได้ลดความน่าเอ็นดูลงสักนิด แมคครีกระดี๊กระด๊าจนน่าหมั่นไส้ทันทีที่โดนขอว่า “ทำแผลให้ที” ใครจะปฏิเสธ!

“นายบ้าดีเดือดกว่าที่ฉันคิดซะอีก”

“แล้วทำไมฉันต้องยอมให้ไอ้เวรนั่นปากหมาใส่”

ฮันโซพูดถูก “ครั้งหน้าฉันจะไม่ยิงกระสุนขึ้นฟ้า”

“ดี”

“นายมาทำอะไรที่เมืองของฉัน” ของกาเบรียล อันที่จริง แต่แหม เขาแค่อยากจีบหนุ่ม หยวน ๆ ได้น่า

คราวนี้ฮันโซริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง เงียบไปพักใหญ่

“ฉันหลงทาง”

ช่าย หลงทางมาอยู่ในเมืองนี่ ฮันโซคงไม่ได้ดวงดีเท่าไหร่ ไม่มีใครถามอะไรกันต่อกระทั่งกาเบรียลดันประตูเข้ามาและเป็นคนตั้งคำถามเสียเอง “อธิบายมาเจซซี่”

ฮันโซเลิกคิ้ว (เจซซี่?) เขาฉีกยิ้มแห้งเหือด ดันหลังกาเบรียลให้ออกมาคุยกันข้างนอก ทิ้งฮันโซไว้กับเก้าอี้

“ผมช่วยเขาจากบาร์”

 “ฉันไม่ว่าถ้าแกอยากจีบใคร แต่ทำไมต้องพาเขามาถึงบ้าน”

“เขาไม่มีที่ไป”

“พาไปโรงแรมสิวะ ให้ตาย”

แมคครีเบะปาก “คุณก็รู้ว่าที่นั่นห่วยแตก” เขาหมายถึงแบบนั้นจริง ๆ การถ่ายเทอากาศเป็นศูนย์ ผ้าห่มจับฝุ่น และ เพื่อนตัวน้อยนานาพันธุ์วิ่งเริงร่าระหว่างหลับ ฮันโซจะไม่ประทับใจอย่างรุนแรง

“เจซซี่ เรามีเรื่องที่ต้องทำ”

“ผมรู้.. เรื่องหมาป่า”

“เราต้องเฝ้ายามกันคืนนี้ นายจะไม่ได้นอนกับฮันโซจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้นอีกรอบ ไมโจ”

            และ มันเป็นแบบที่กาเบรียลบอก

ตอนนี้พวกเขาระดมคนพลัดกันลาดตระเวนรอบเมือง มีจิ้งหรีดเป็นนักดนตรีประจำตัว พร้อมปืนคู่กาย แมคครีเริ่มอิจฉาเบสซี่ เธอได้หลับสบายในคอกขณะที่เขาต้องแหกตาตื่น คิดในทางที่ดี ถ้าหมาป่านั่นจะมากินเบสซี่เขาก็จะช่วยเธอได้ทัน แต่จิตใต้สำนึก ลึกและดำมืดที่สุดในหัวแมคครีบอกเขาว่า นายจะสนทำไม เบสซี่เกลียดขี้หน้าแกฉิบหาย หล่อนถึงพยายามหาเรื่องดีดกะโหลกตอนแกเผลอ ถ้าโดนขย้ำไปแกมีข้ออ้างขอม้าใหม่ได้ เรเอสคงไม่ใจไม้ไส้ระกำให้แกควบศพม้าไปทำงานร๊อก

(มั้ง?)

แมคครีหาวหวอด โชคช่วย กาเบรียลเดินมาเปลี่ยนกะพอดี เขาเลยลากตัวเองไปที่บ้าน แอบไปส่องฮันโซบนเตียง

ฮันโซหายตัวไป

เขารีบดูข้าวของของตัวเองและพวกมันยังอยู่ครบ แน่นอน สัญชาตญาณของเขากรีดร้องด้วยความสงสัย ฮันโซไม่มีเงินติดตัวด้วยซ้ำ อย่างน้อยเขาน่าจะลักเล็กขโมยน้อยไปบ้างสักนิด แต่ไม่ ทุกอย่างอยู่ในที่ของมัน ของในบ้านล้มลงบนพื้น แต่ไม่มีอะไรหายไป หรือ ฮันโซอาจจะกำลังหาอะไรที่ไม่ใช่เงิน? แมคครีได้แต่เดา เขาวิ่งแจ้นไปบอกกาเบรียล และได้ภารกิจใหม่ ตามหาฮันโซให้เจอ

ไม่มีใครรู้หรอกว่าฮันโซจะทำอะไร จนกว่าจะจับมาเค้นคำตอบ แมคครีเดินสะเปะสะปะไปตามเมือง ทุกที่ที่พอจะนึกออก หมอนั่นบอกว่าตัวเองหลงมา ใช่ไหม? ถ้างั้นก็ไม่น่าจะรู้ซอกซอยอะไรนักหนาหรอก เว้นเสียแต่ฮันโซจะไม่ได้อยู่ในเมือง ดูเหมือนเขาจะต้องรบกวนเบสซี่ แมคครีปลุกเธอ กล่อมอยู่พักใหญ่ให้เธอออกจากคอก (ไอ้ม้าเอาแต่ใจ งดน้ำตาล!)

“ระวังด้วย” กาเบรียลตะโกนไล่หลังตอนเขาออกไป

ไปไกลจากเมือง ฮันโซนั่งคุดคูอยู่ตีนเนิน เหงื่อเต็มตัว หายใจติดขัด

“พระเจ้าฮันโซ ออกมาทำไมตอนนี้”

“ฉัน— จะไปแล้ว” ฮันโซจิกเล็บลงบนน่องตัวเอง แมคครีไม่รู้ว่าทำไม

“นายต้องกลับไปกับฉันก่อน แถวนี้มีหมาป่าออกอาละวาด บางทีฉันอาจจะช่วย..”

“ไม่!” ฮันโซคำราม “ไปให้พ้น!!!

ทุกอย่างสายไปแล้ว

ฮันโซทรุดฮวบกับพื้นด้วยร่างกายขยายใหญ่ขึ้นพร้อมกับเส้นขนที่ปกคลุมเหมือนวัชพืช เสียงคำรามครึ้มดังออกจากผ่านลำคอ หมาป่าตัวใหญ่ปรากฏแก่สายตาแมคครี ดวงตาสีเหลืองฉายเด่นท่ามกลางความมืด

มันไม่เคยมีคู่มือ ถ้าหนุ่มที่คุณจีบเป็นมนุษย์หมาป่าต้องทำตามนี้! กาเบรียลเองก็ไม่เคยสอนให้รับมือกับเรื่องพวกนี้ มันทำให้แมคครีสับสน แต่อย่างที่กาเบรียลเคยบอก สนเรื่องหน้าที่เข้าไว้ ตอนนี้แกต้องทำอะไร เจซซี่ ตั้งใจ... แมคครีวางมือบนปืน ฮันโซจ้องมองทุกครั้งที่แมคครีขยับ คาดคั้น ไม่ไว้ใจ ทุกครั้งที่แมคครีก้าว ฮันโซจะก้าวตาม เฝ้าระวังภัยที่จะมาถึงตัว แม้แต่เสียงลมหวีดหวิวก็ทำให้พวกเขาระแวงกันและกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้อยู่ที่ใครจะเร็วกว่ากัน

“เด็กดี...”

แมคครีวางนิ้วบนไกปืน ฮันโซพุ่งเข้ามาตามคาด เขาลั่นไก

กระสุนโดนหัวไหล่ แต่นั่นไม่ทำให้ฮันโซหยุด วินาทีเดียวเท่านั้นที่แมคครีเห็นฟันแหลมคมเต็มสองตา

เบสซี่ร้อง วิ่งเตลิดหนีไป

แมคครีอยากกรีดร้อง อ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เขาเกือบจะไม่รู้สึกถึงแขนซ้าย แต่ทันทีที่รู้สึก ตอนที่สมองรับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ความทรมานโถมเข้าใส่ เรียงตามฟันทุกซี่ที่บดกระดูก ฮันโซขย้ำลงมาอีก คราวนี้แมคครีร้องลั่น เรี่ยวแรงทั้งหมดถูกกระชากออกทำให้เขาล้มลงขณะที่แขนยังอยู่ในปากของหมาป่า เขาขยับนิ้วไม่ได้อีกต่อไป มันหงิกงอเขียวช้ำจนน่าตกใจ กาเบรียลเตือนเขาแล้วใช่ไหม อย่าประมาท กาเบรียลรู้มาตลอดว่าแมคครีเชื่อใจตัวเองมากเกินไป มั่นใจเกินไปจนหูตาบอด แมคครีเกือบจะอาเจียน หูอื้อจากการเคี้ยวฟันตัวเอง ภาวนาให้มันจบเสียที มันเจ็บเจ็บเจ็บ!

ฮันโซทำมันอย่างรวดเร็ว

กระชากแขนซ้ายแมคครีออกมา และวิ่งหนี หายลับไปกับเนินเขา แมคครีนอนนิ่งอยู่บนพื้น ยกมือขวาหนักอึ้งจับแขนซ้ายที่ยังเหลืออยู่ มันเหลืออยู่บ้าง มันเหลืออยู่จริงๆ มัน...

แมคครีร้องออกมาอีกแล้ว ครั้งนี้ดังกึกก้องไปทั่ว

*

สมองเรากำลังระเบิดตัวเอง ลาก่อย o<-< 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #18 fakanda (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 23:39
    อื้อหือ ถึงกับปิดปาก = = 
    #18
    0
  2. #9 McHan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 23:41
    โอ้โหห ครั้งนี้แมคครีเจอหมาป่าเล่นงานหนัก(มาก) ตัวตนจริงๆของฮันโซคงไม่อยากทำร้ายหรอก แต่เพราะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้(?) แล้วหลังจากนี้แมคครีจะทำยังไงต่อ~~



    ไรท์ Fightinggg
    #9
    0