[Fic OUTLAST] After Story Eddie/Waylon

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    27 ม.ค. 59

            เอ็ดดี้เงยหน้าขึ้นเป็นระยะ เขาคิดเวย์ลอนกำลังสนใจข่าวในทีวีมากกว่า แต่เขาคิดผิด เอ็ดดี้มองเวลาถี่เกินไป นั่นเริ่มทำให้เวย์ลอนอึดอัด

 

"เอ็ดดี้ เลิกมองสักที"

 

"ก็นายสวยนี่ ดาร์ลิ้ง"

 

"นายจะมองหน้าฉันตอนที่กำลังสเก็ตรูปชุดแต่งงานไปทำไม"

 

"เจ้าสาวต้องมีชุดที่ดีที่สุด"

 

เวย์ลอนหันกลับไปสนใจทีวีเหมือนเดิม พึมพำกับตัวเอง ทำไมฉันถึงยังอยู่ต่อนะ เอ็ดดี้ก้มหน้าลง ฮัมเพลงเบาๆ ขณะเริ่มสเก็ตภาพต่อ หลังจากได้ฟูกใหม่เอี่ยม พวกเขาลองเดินหาห้องเช่าถูกๆ ให้กับเวย์ลอนอีกที โชคร้าย เวย์ลอนยังไม่เจอห้องที่ต้องการ ทำให้อีกฝ่ายยังคงติดแหง็กอยู่กับกลัสคิน แต่ เอ็ดดี้มีความสุข เมื่อมีเวย์ลอนอยู่ใกล้ๆ มันหมายความว่าเอ็ดดี้จะมีโอกาสแสดงตัวมากขึ้น มือถือของเขาดังขึ้น เอ็ดดี้รีบวางทุกอย่างลง คว้ามันออกไปคุยด้านนอก ห้องนี้เล็กเกินไปสำหรับคุยเรื่องส่วนตัว เอ็ดดี้ใจเต้นแรงด้วยความตึงเครียด เขากดรับสาย

 

"สวัสดีค่ะคุณกลัสคิน" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ "คุณเป็นยังไงบ้างคะ"

 

"สบายดีครับ" เอ็ดดี้โกหก ที่จริง เขารู้สึกแย่ทันทีที่คนจากโรงพยาบาลโทรมาหา

 

"ดิฉันเป็นผู้ช่วยหมอเกว็น เราอยากเตือนคุณว่าพรุ่งนี้คุณมีนัดกับเราตอนบ่ายสามโมงนะคะ"

 

            “ผมทราบครับ”

           

            เอ็ดดี้คุยด้วยนิดหน่อย เขาพยายามตัดบทให้เร็วที่สุดและกลับเข้ามาในห้อง ผ่านเวย์ลอนตรงไปที่ลิ้นชักปลายเตียง เอ็ดดี้แกะยาออกจากถุงซิปล็อค มองมันอยู่นานขณะที่รองน้ำใส่แก้ว ลังเลอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเอ็ดดี้ก็กลั้นหายใจกลืนมันลงคอในที่สุด เขากลับออกมาอีกครั้ง หยิบสมุดสเก็ตบนเตียงขึ้นมาพับเก็บไว้ที่เดิม โดยที่วางมันทับถุงซิบล็อคยา เอ็ดดี้ทิ้งตัวนอนพร้อมเอามือก่ายหน้าผาก

 

เวลาผ่านไปพักใหญ่ เขาพยายาม ทำใจให้สงบ มันไม่ง่ายนักเมื่อมีเสียงรบกวนจากทีวี เอ็ดดี้บอกให้เวย์ลอนหรี่เสียงลง หหมอนั่นยอมทำตาม แต่ไม่นานนักเอ็ดดี้ก็รับรู้ว่าแค่นั้นยังไม่พอ เขาเริ่มหงุดหงิด เขาหลับไม่ได้ถ้ายังได้ยินรายการโชว์งี่เง่านั่น “เวย์ลอน ได้โปรด” เอ็ดดี้พูดช้าๆ “ปิดทีวีซะ”

 

“ไม่กี่นาทีมันก็จะจบแล้ว”

 

เอ็ดดี้เริ่มคลื่นไส้ ปวดหัวมากขึ้นจนต้องกำมือแน่น นั่นไม่ดีอย่างแรง

 

“เวย์ลอน ปิดมันซะ”

 

เอ็ดดี้ไม่เห็นว่าเวย์ลอนทำหน้ายังไง แต่เสียงทีวียังดังอยู่ เวย์ลอนกำลังกวนประสาทอยู่หรือเปล่า ทดสอบขีดจำกัดทางอารมณ์? นั่นไม่ตลกสักนิด เขาไม่ได้อยากเล่นเกมบ้าๆ นี่ ทำไมหมอนั่นต้องปั่นหัวเขาไม่เลิก เสียงหัวเราะจากผู้ชมในรายการดังขึ้น โฆษกเริ่มเล่นมุกไม่เข้าท่า ไม่ตลกสักนิด ทุกคนกำลังมีความสุขในขณะที่สมองของกลัสคินกำลังระเบิดเป็นเสี่ยงๆ มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่แรก? ตอนที่เขาจำได้? ไม่มีใครแคร์ว่าเขาจะเป็นยังไง เอ็ดดี้หาเหตุผลไม่ได้ การรู้สึกไร้ค่า ถูกทอดทิ้งอย่างไร้ที่สิ้นสุด มันควรหยุดได้แล้ว เขาควรพูด เขาควรทำอะไรก็ได้ให้พวกเวรหยุดหัวเราะเยาะเขา มัน มากเกินไป มัน มัน มัน... เว้ย

 

“ปิดทีวีห่านั่นสักที!!!

 

เอ็ดดี้หันไปตวาดลั่น เวย์ลอนตกใจจนทำรีโมทตก เมื่อได้สติ เขาก็รีบคว้ามันขึ้นมาและปิดทีวีได้ในที่สุด เวย์ลอนวางรีโมทเอาไว้ข้างตัว หันกลับมามอง เอ็ดดี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำหน้ายังไง แต่ เขาเห็นเวย์ลอน อีกฝ่ายกำลังกลัว มันฉายชัดเจนอยู่ในดวงตาทั้งสองคู่ มันทำให้เขาได้สติ เมื่อกี้เขาทำใช่ไหม ทำลายความเชื่อใจของเวย์ลอนไปอีกทีละนิด และสุดท้าย หมอนั่นอาจจะหนีไป เหมือนทุกครั้ง เขาเป็นคนก่อเรื่องเอง เขา...

 

เอ็ดดี้คลื่นไส้เกินกว่าจะคิดต่อ เขาตะโกนมากเกินไป การตะเบ็งเสียงทำให้ทุกอย่างแย่ลง เอ็ดดี้พุ่งไปที่ห้องน้ำแล้วอาเจียนออกมา น้ำตาไหลด้วยความทรมาน ยาห่านั่นอีกแล้ว มันพยายามช่วยเขา ในขณะเดียวกันก็ฆ่าเขาทั้งเป็น เอ็ดดี้หยุดอาเจียน เขาเห็นร่างของเวย์ลอนผ่านช่องประตูที่แง้มไว้ เอ็ดดี้เดินไปปิด ล็อคกรอน ได้ยินเวย์ลอนเรียกชื่อเขา มันยิ่งทำให้เขาอับอายกว่าเก่า ขอบตาของเขาร้อนผ่าวขณะที่พิงประตูและทรุดตัวลง

 

“ฉัน... ฉันขอเวลา” เขาบอก “ฉันอยากอยู่คนเดียว ดาร์ลิ้ง ได้โปรด.. แค่..”

 

“จนกว่านายจะรู้สึกดีขึ้น เอ็ดดี้ โอเคมั้ย?”

 

เวย์ลอนบอก

 

เอ็ดดี้หลับตาลง ร้องไห้เงียบๆ อยู่หลังบานประตู



***

เราดีใจที่มีคนตามอ่าน แต่ ช่วยคอมเม้นกันเป็นกำลังใจด้วยจ้า

ตอนนี้เรื่องก็ดำเนินมาถึงตอน 7 แบบต่อเนื่องแล้ว เราเลยอยากได้คอมเม้นจากทุกคนที่อ่านกันเป็นรางวัลให้ตัวเองด้วย ว่าเอ้อ ฟิคเอาท์ลาสมันมีคนตามเว้ย555 บางทีอัพแล้วไม่รู้ว่ามีคนอ่านไหมเราแอบใจแป้ว orz

ยังไงถ้าไม่ลำบากก็ให้กำลังใจเม้นกันหน่อยนะคะ ^^ เราจะได้แต่งต่อเรื่อยๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

102 ความคิดเห็น

  1. #100 แอร์ฃ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 22:39
    สนุกอะ
    #100
    0
  2. #97 Zerina Chanier (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 23:46
    ขอบคุณที่อุตส่าห์แต่งฟิคดีๆาให้อ่านนะคะ
    #97
    0
  3. #67 Grammai59 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 22:21
    มีความอยากวาดแฟนอาร์ตขึ้นมาเลย???????? ชอบนิยายเรื่องนี้มากบอกเลยยยยอ่านแล้วอ่านอีก
    #67
    0
  4. #64 NightmareRunchel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 16:29
    อ่านถึงตอนนี้น้ำตาเริ่มคลอเบ้าT T สู้ๆค่ะ ติดตามอยู่นะะะ
    #64
    0
  5. #41 KAKUZU-SAN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 03:28
    โธ่เอ็ดดี้.. อยากถลาเข้าไปปลอบ (เวย์ลอน!ไปปลอบหมอนั้นที!)

    สู้ๆนะค่ะ ทั้งเอ็ดดี้ทั้งคนเขียน เราชอบภาษาที่คุณใช้เขียนและเนื้อเรื่องที่คุณแต่งนะ

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ เย้ๆ สู้ๆ 
    #41
    0
  6. #20 Kat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:41
    อ่านเรื่องนี้ได้หลากหลายอารมณ์มาก

    (ทั้งเศร้า เจ็บปวดอยู่บาง และก็มีความสุข)

    ขอบคุณที่ยังแต่งนะ

    สู้ๆ
    #20
    0
  7. #19 Kat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:34
    อ่านเรื่องนี้ได้หลากหลายอารมณ์มาก

    (ทั้งเศร้า เจ็บปวดอยู่บาง และก็มีความสุข)

    ขอบคุณที่ยังแต่งนะ

    สู้ๆ
    #19
    0
  8. #16 mewdiler (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:10
    เเอร้้ฟินจนละลายกลายเปนน้ำเเย้วคร้าาาาาาาาาา

    ขอบคุนที่มาเเต่งนะค่ะ//^\\

    หายากจิงฟิกเกมนี้

    #รักคนเเต่งคร้าาา
    #16
    0
  9. #15 ghostjane29 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:47
    รออ่านต่ออยู่นะค่ะ สู้ๆเน้อ อย่าร้องนะเอ็ดดี้;;-;;
    #15
    0
  10. #14 MaKiTo The RippeR (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:50
    เอ็ดดี้ นายอย่าร้องไห้ดิ งือออ อยากอ่านต่ออ่ะ สู้ๆนะไรต์
    #14
    0