[Fic OUTLAST] After Story Eddie/Waylon

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 713
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    24 ม.ค. 59

“ผมไปได้แล้วจริงๆ เหรอ”

 

เอ็ดดี้ถาม

 

“คุณกลัสคิน คุณต้องทานยาให้ครบและมาพบเราตามวันนัด คุณทำได้ใช่ไหม?”

 

เขาไม่ได้ตอบอะไร นอกจากรับซองพวกนั้นแล้วเดินออกมา กลับมาสู่โลกภายนอกอีกครั้ง

 

ทุกอย่างไม่เป็นแบบที่เขาคิด

 

เอ็ดดี้เปิดประตูออกไป แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับเป็นห้องใต้บันไดของเขา เลื่อยอันใหญ่เปื้อนเลือดอยู่ตรงหน้า มันหยุดทำงานไปแล้ว ใครบางคนนอนอยู่บนแท่นมัชจุราชที่เอ็ดดี้สร้าง ร่างนั่นสวมชุดเจ้าสาว เลือดเริ่มไหลเอ่อย้อมกระโปรง เขาเห็นใบหน้าที่โผล่พ้นผ้าปิดหน้าออกมา

 

“โอ้ ไม่ พระเจ้า ไม่นะ ไม่ ไม่เอาแล้ว”

 

เอ็ดดี้โอดครวญ ลูบใบหน้าซีดเผือดของเวย์ลอน และพบว่ามือของเขาฝากรอยแดงไว้ที่แก้มที่ฝ่าย เขาเป็นคนทำ “ไม่ โธ่ ไม่... เวย์ลอน!” เอ็ดดี้ร้องไห้หนักขึ้นขณะที่เข้าไปโอบกอด สัมผัสถึงอุณหภูมิเย็นจัดของร่างอีกฝ่าย เขาสำลักอากาศ ซบหน้าลงด้วยความเศร้าโศก ความทรมานแผ่กระจายไปทั่วทุกรูขุมขน เอ็ดดี้กรีดร้องกึกก้องท่ามกลางความเงียบสงัด

 

ศพเวย์ลอนขยับปากอย่างเชื่องช้า

 

“ฆาตกร”

 

 

 

เอ็ดดี้สะดุ้งวาบ เขาลืมตาโพล่งกะทันหัน อธิบายไม่ถูกว่าดีใจมากแค่ไหนที่เห็นเพดานห้องที่คุ้นเคย หัวปวดหนึบ เอ็ดดี้ทุบหัวตัวเองแรงๆ สองสามทีด้วยความหงุดหงิด มันอีกแล้ว ฝันบ้าๆ ที่ไม่ยอมปล่อยให้เขากลับเกือบทุกคืน เขาไม่อยากคิดถึงเมาแมสสีพอีก แต่สมองไม่เคยหยุด มันย้ำความผิดพลาดพวกนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนฟิล์มหนังที่ฉายวนไม่รู้จบ เอ็ดดี้เค้นเสียงออกจากลำคอ แล้วทุบฟูกอย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์ฟูกนั่นไม่ได้หนาขนาดนั้น กำปั่นของเอ็ดดี้ทะลุไปกระทบกับพื้นโดยมีฟูกบางๆ รองรับ เกิดเสียงดัง ปุก! มันทำให้เวย์ลอนผวาตื่นตามแทบจะในทันที

 

“อะ อะไร?” เวย์ลอนกระพริบตาเร็วๆ “เกิดอะไรขึ้น?”

 

เอ็ดดี้กลั้นหายใจ โอ้ เยี่ยม ปลุกจนได้ หาเรื่องไม่เข้าท่า “ฉัน---” เขาลังเล แต่ในที่สุดก็ยอมรับ “ฉัน... ฝันร้าย โทษที”

 

“ใครๆ ก็ฝันร้ายน่ากลัสคิน”

 

เวย์ลอนยันตัวเล็กน้อย เขาชะงักไปทันทีที่เห็นสีหน้าของเอ็ดดี้ มันรวมความรู้สึกด้านลบทุกอย่างเอาไว้มากมาย เอ่อล้นเกินกว่าจะปกปิด เอ็ดดี้บังคับให้ตัวเองหยุดขมวดคิ้วไม่ได้ด้วยซ้ำ เขาทำไม่ได้ โดยเฉพาะตอนนี้ เขาหลับตาลงและนับเลข พยายามควบคุมลมหายใจ มันใช้เวลาพักใหญ่จนเวย์ลอนเกือบจะคิดว่าเอ็ดดี้ผลอยหลับไปแล้ว ในที่สุด เอ็ดดี้ก็ใจเย็นลงมาบ้าง แต่มือของเขายังสั่นอยู่เล็กน้อย เฮ้อ... มันช่วยไม่ได้ เขาตื่นตระหนกเกินไป เหมือนๆ กับทุกคืน

 

“เฮ้ เอ็ดดี้” เวย์ลอนกระซิบ น้ำเสียงของอีกฝ่ายนุ่มนวลกว่าปกติ “ถ้าไม่รังเกียจ ฉันจะขอแก้ตัวที่ไม่ได้จับมือนายตอนแรก”

 

“อะไรนะ?”

 

เวย์ลอนกัดฟันพูดขณะที่ยิ้มแปลกๆ “...ยื่น...มือ...มา”

 

เอ็ดดี้ไม่เข้าใจนัก แต่เขายอมเลื่อนมือข้างหนึ่งไปให้เวย์ลอน หมอนั่นประคองเอาไว้ในตอนแรก และจับมือเอาไว้ แทรกนิ้วทุกนิ้วไปตามช่องว่างของเอ็ดดี้ มันทำให้เขารู้สึกเติมเต็มอย่างน่าประหลาด เทียนพวกนั้นดับไปหมดแล้ว แม้ตอนนี้เขาจะไม่ได้มองหน้าเวย์ลอนด้วยซ้ำ แต่... มันช่วยได้ มือของเขาสั่นน้อยลง ทุกอย่างเริ่มสงบลง เอ็ดดี้ถอนหายใจ เช่นเดียวกับเวย์ลอน พวกเขารู้ตัว ทั้งสองกำลังลดระยะห่างของแต่ละคน ตอนนี้ไหล่ของเอ็ดดี้ชิดกับเวย์ลอน มันจั๊กจี้แปลกๆ

 

“ก่อนหน้านี้ ฉันไม่มั่นใจนิดหน่อย แต่...” เวย์ลอนกระแอม “ตอนนี้มันดีกว่าที่คิด?”

 

“ใช่...” เอ็ดดี้หันไปมองหน้าเวย์ลอน ตกใจเล็กน้อยตอนที่พวกเขาหันมาพร้อมกัน และสบตากันโดยบังเอิญ เอ็ดดี้เห็นรายละเอียดบนใบหน้าของเวย์ลอนไม่ชัดเจนนัก แต่ม่านความมืดนั่นก็ช่วยซ่อนตอนที่เอ็ดดี้แอบยิ้มบางๆ โดยที่เวย์ลอนไม่รู้ตัว แล้วประสานมือแน่นขึ้น

 

“ขอบคุณ ดาร์ลิ้ง”

 

“...เช่นกัน”

 

โอ้

 

ดูเหมือนเวย์ลอนจะไม่ว่าที่เขาเรียกแบบนี้แล้ว 


(มั้ง)





เล็กๆ น้อยๆ สำหรับบางคนอาจคิดว่า ทำไมบางตอนสั้นจุง

บางทีเราแต่งแล้วคิดว่าตอนๆ นี้ลงตัวแล้วเลยอัพเป็นอีกตอนไปเลยค่ะ *ฮาา* 

อีกอันคือ ฟิคนี้เราวางเป็นฟิคสั้นค่ะ แต่มันดันยาวมาจน 6 ตอน เราเลยจัดความหนาบางแต่ละตอนไม่ดี orz

ข่าวดีดี๊ดีดี เราจะอัพเรื่องนี้ต่อจนจบ เราชอบคู่นี้เป็นทุนเดิม ไหนๆ ก็ติดเครื่องเคาะสนิมแล้วก็ต่อให้มันจบเลยเนอะ55

หลังจากนั้นจะไปอัพฟิคอื่นต่อ 

(อาจจะเป็นฟิคเอเรริซึ่งดูดพลังชีวิตเราเหลือล้นเพราะเนื้อหาที่โคตรจะหนักแต่คนไม่ค่อยมาเม้นตอนเราอัพ = =)

เรา ไม่รู้จะมาอัพทุกวันไหน แต่คงอัพเรื่อยๆ ค่ะ แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ


ปล.อย่าลืมเม้นนะคะ ให้เราปลื้มปริ่มว่ามีคนมาต่อชิปนี้กับเรา เราจะบ้าเอาท์ลาสไปด้วยกัน 555

ปลล. ลืม เราไม่เคยแนะนำตัว ฟังค์ค่ะ นามปากกามาจากคำว่า x แต่เปลี่ยน C เป็น N เพราะเพลงบรูโน่ มาร์

ปลลล. เรามีไอดีใน tunwalai! ไปติดตามฟิคเอาท์ลาสแบบถึงพริกถึงขิงได้ที่นั่นเพราะเด็กดีเค้าไม่ได้ลง ;D ไปทักทายในนั้นได้ค่ะ 

ปลลลล. เพจเราอยู่หน้าบทความ ได้โปรดไปไลค์ <3



ปลลลลล.สำหรับคนที่สงสัยว่าทำไมจับมือกันถึงสำคัญนัก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

102 ความคิดเห็น

  1. #39 KAKUZU-SAN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 03:12
    ยอมใจเลยค่ะ เลื่อนลงมาถึงภาพสุดท้ายถึงกับอดที่จะอมยิ้มไม่ได้

    น่าร้ากกกกกอ่ะ ละมุนละไมมากคู่นี้ 55
    #39
    0
  2. #10 Da-ki (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 04:08
    หูยย ยอมให้เรียกดาร์ลิ้งแล้ว น่ารักอะ
    ฟิคคู่นี้หายากมากเลยค่ะ ตอนเราบ้ามากๆนี่ต้องไปหาแบบภาษาอังกฤษอ่านเลย 55555
    ขอบคุณสำหรับตอนนี้นะคะ
    #10
    1
    • #10-1 FUNK(จากตอนที่ 6)
      23 มกราคม 2559 / 04:52
      เพราะฟิคเอาท์ลาสหากันทรหดจนต้องแต่งเอง5555
      #10-1