[Fic OUTLAST] After Story Eddie/Waylon

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    23 ส.ค. 58

เอ็ดดี้พยายามเรียกเขา

 

“เวย์ลอน”

 

            แต่เขาไม่ยอมตอบ

 

“เวย์ลอนนน”

 

            ดูเหมือนไอ้หมอนี่จะไม่หยุดง่ายๆ ด้วย

 

“เวย์ลอนเวย์ลอนเวย์ลอนเวย์ลอนเวย์ลอน”

 

“เงียบนะไอ้งั่ง”

 

เวย์ลอนด่า แล้วยกกาแฟดื่มอึกใหญ่ขณะที่รอบๆ อู่ของลูคัสมืดสนิท พวกเขาถูกย้ายมากะกลางคืน เพราะลูคัสคิดว่าเอ็ดดี้กำลัง ...เอ่อ ใช้ปากให้ คำนี้คงจะสุภาพที่สุด(ไม่อยากพูดว่าโ*ก) หลังจากถูกด่าจนหูชา ลูคัสบอกว่า “ถ้าพวกว่าอยากนักก็ไปเข้าโรงแรมสิวะ หรือไม่ก็ไปอยู่กะดึกโน่น!” จากนั้นก็ย้ายเลย โดยไม่ถามความสมัครใจ

 

“เพราะนายแท้ๆ เราถึงติดแหง็กอยู่นี่”

 

“เวย์ลอน นายพูดแบบนั้นเป็นร้อยรอบแล้วนะคืนนี้”

 

“แล้วไง”

 

“แผลที่เท้าเป็นไงบ้าง”

 

“ช่างแม่งสิวะ”

 

แล้วเขาก็ดื่มฟาแกอีก และเริ่มคิดว่าจะมีใครมาล้างรถตอนกลางคืนบ้าง ข้างนอกนั่นเงียบฉี่อย่างกับถนนร้าง มีแค่ถุงพลาสติกใส่ขนมเป็นโหลวางคั่นเอ็ดดี้ไม่ให้นั่งใกล้เกินไป กับเท้าเปล่าๆ ของเวย์ลอนที่มีพลาสเตอร์ยาแปะไว้เต็มไปหมด มันแสบนิดๆ ตอนที่เขาใส่บู๊ท แต่ไม่ถึงตาย

 

“เล่นเกมฆ่าเวลาไหม”

 

“เกมอะไร”

 

“จริงหรือกล้า”

 

“ไม่เล่น”

 

“โอ้ เปล่า” เอ็ดดี้ยิ้ม “ฉันกำลังถามนายอยู่”

 

เวย์ลอนมอง “เอาจริงดิ?”

 

เอ็ดดี้ไม่ได้ตอบ แค่ยิ้มมม... อยู่อย่างนั้น โอเค้ โอเค เล่นก็ได้

 

“จริง”

 

“นายชอบสีอะไร”

 

คำถามของเอ็ดดี้ทำให้เขาแปลกใจ เวย์ลอนคิดว่าอีกฝ่ายจะถามอะไรที่มันลึกกว่านั้น อย่างเรื่องที่อยู่ ...ซึ่งก็ดี

 

“เหลือง”

 

“ตาฉัน จริงหรือกล้า”

 

“จริง”

 

“น่าเบื่อ นายได้กล้า”

 

เวย์ลอนตัดสิน เอ็ดดี้ยกมือขึ้นเหมือนกับยอมแพ้

 

“ก็ได้เวย์ลอน กล้า”

 

“ถือนี่แล้วมองมาที่ฉัน”

 

เวย์ลอนยื่นแชลงให้เอ็ดดี้ อีกฝ่ายเอาไปถืออยู่ครู่หนึ่ง และเริ่มแสยะยิ้มน่าขนลุกออกมา เขาเอนตัวไปข้างหลังอัตโนมัติตอนที่เอ็ดดี้ชะโงกหน้าเข้ามาหาแล้วเรียก “ดา....ลิ้งค์....”

 

“หยุดนะกรัสคิน”

 

แต่ไม่ เอ็ดดี้ยังโน้มตัวเข้ามาเรื่อยๆ จนเวย์ลอนหน้าซีดเหมือนเลือดลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า แล้ว “เฮ้” เวย์ลอนพยายามเตือนสติ จนกระทั่งแชลงในมือเอ็ดดี้มาจ่อที่คอ พระเจ้า แบบนี้มันฝันร้ายชัดๆ ใครก็ได้หยุดเขาที ตอนนี้หมอนี่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมเหรอ เวย์ลอนเกือบจะหยุดหายใจด้วยความกลัว สาบานว่าถ้าเอนตัวมากกว่านี้ร่างเขาจะนอนราบกับที่นั่งแน่ และเมื่อถึงตอนนั้นเอ็ดดี้จะกักขังเขาโดยสมบูรณ์

 

อย่า อย่า...

 

ไม่รู้ทำไม เวย์ลอนถึงหลับตาลง นั่นมันสลับกับความคิด นายควรจะหนี! เจ้าทึ่ม!!! ใช่แต่... ตัวเขาแข็งไปหมด

 

ในที่สุด เอ็ดดี้ผละตัวออก

 

“โธ่ เวย์ลอน ฉันขอโทษ”

 

หา? เวย์ลอนลืมตาขึ้นมา เอ็ดดี้กลับมาเป็นปกติดี แล้วมองเขาด้วยความเป็นห่วง

 

“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้นายกลัว”

 

เวย์ลอนถอนหายใจ อย่างน้อยก็ไม่เป็นแบบที่คิด

 

“ไม่เป็นไร ความผิดฉันเอง” เขาดึงแชลงกลับมา

 

“นึกว่านายอยากให้ฉันทำแบบนี้ซะอีก”

 

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้เว้ย สยองชะมัด”

 

“ฉันเสียใจ...”

 

เอ็ดดี้ดูหงอยไปเลย นั่นทำให้เขารู้สึกผิด เวย์ลอนลังเลนิดหน่อยแต่สุดท้ายก็เลือกฟอร์มว่าไม่แคร์

 

“ตานาย”

 

“นายไม่ต้องเล่นต่อก็ได้นะเวย์ลอน”

 

“ช่างมันเหอะน่า”

 

“จริงหรือกล้า”

 

“จริง”

 

“เราจะเล่นเกมนี้ได้นานขนาดไหน”

 

“อาจจะถึงเช้า ไอ้เมื่อกี้ฉันตาสว่างแล้ว”

 

เอ็ดดี้หัวเราะเอิ้กอ้ากออกมาจนเขารู้สึกอายนิดๆ นึกไม่ออกว่าตัวเองทำหน้ายังไง

 

พวกเขานั่งเล่น จริงหรือกล้า กันไปเรื่อยๆ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เวย์ลอนลองให้เอ็ดดี้เลียนแบบลูคัส ผลคือทั้งสองหัวเราะกันเกือบตาย เกมนี่ช่วยให้มีอะไรทำบ้างนอกการนั่งเช็คโทรศัพท์ที่ไม่ค่อยมีอะไรอัพเดตนอกจากข่าวลูกโซ่ตามเน็ทหรือมีคนมาชวนทำธุรกิจแปลกๆ มันแฮปปี้ดี สำหรับเวย์ลอนและเอ็ดดี้ พวกเขาได้ผ่อนคลาย เรียนรู้ที่จะเชื่อใจกันมากขึ้น เวย์ลอนพบว่าเอ็ดดี้มีอารมณ์ขันกว่าที่สุดตอนที่เอาแปลงมาเป็นหนวดของลูคัสแล้วตวาดว่า กลับไปทำงานไอ้ขี้เกียจ!!! หนวดบุ้งนั่นสั่นริกๆ เหมือนตอนลูคัสโกรธเป็นบ้าเป็นหลัง พวกเขานั่งดื่มกาแฟกัน พูดคุยเรื่องน่าเบื่อ

 

            ฝนตกตอนจะกลับบ้าน โคตรดีเลยยย... เวย์ลอนได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายอยู่ใต้หลังคาโรงรถ เอ็ดดี้อยู่ข้างๆ กำลังจะกลับบ้านเหมือนกัน ทั้งสองได้แต่ยืนมองฝนตาปริบๆ และลูคัสพึ่งโทรมาบอกว่าจะไม่เปิดร้านวันนี้

 

            “เวย์ลอน”

 

            เอ็ดดี้ถอดเสื้อนอกออกแล้วเอามาคลุมหัวเขา

 

            “เดี๋ยว อะไรวะ?”

 

            “ค่อยคืนพรุ่งนี้ โอเคไหม” เอ็ดดี้ยิ้ม “ฉันจะเสียใจมากถ้านายเป็นหวัด”

 

            “นายกับฉัน เราเคยตากฝนด้วยกันทั้งคู่จำได้ไหม แล้วก็ไม่มีใครตาย”

 

            “นายไม่ควรประมาท”

 

            “วิ่งนิดเดียวก็ถึงบ้านฉันแล้วเอ็ดดี้ เอาคืนไป”

 

            “งั้นฉันไปส่ง นายไม่ควรวิ่งกลับบ้าน มันอาจจะเกิดอันตราย--”

 

            พระเจ้า ทำไมหมอนี่ถึงตื้อนัก

 

            “ไม่ ไม่ต้องทั้งสองอย่างนั่นแหละ รู้ไหม อากาศก็ไม่ได้เลวร้าย”

 

            สิ้นลมปาก ฟ้าก็ผ่าเปรี้ยงลงใส่ต้นไม้ที่ไหนสักแห่ง ไกลออกไปมีควันสีดำลอยขึ้นมาต่อหน้าต่อตา เวย์ลอนรู้สึกอยากกัดลิ้นตาย ในที่สุดเขาก็หมดข้ออ้าง ทั้งสองกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาตลอดทาง รองเท้าชุ่มไปหมด และเสื้อของเอ็ดดี้ไม่ได้ช่วยให้เวย์ลอนเปียกน้อยลง มันกลายเป็นภาระทันทีที่ห่าฝนเทใส่จนพวกเขาต้องหนีไปพึ่งกันสาด

 

            “เวย์ลอน” เอ็ดดี้หอบ “บอกทีว่าใกล้ถึงแล้ว”

 

            “เอ่อ.... ไม่?”

 

            “นี่นายล้อฉันเล่นเรอะ!?

 

            “ใครจะนึกวะว่ามันจะตกแรงขนาดนี้!

 

            “ไหนไอ้ ‘วิ่งนิดเดียว’ ของนาย นี่มันสิบนาทีไปแล้วนะ”

 

            “เออ งั้นนายช่วยคิดแผน B ที ขอบคุณ”

           

            คราวนี้เอ็ดดี้เริ่มอึกอักบ้าง แต่ไม่นานนักก็ยอมพูด

 

            “บ้านฉัน ถ้าเราวิ่งกลับไปอาจจะเร็วกว่า”

 

            เวย์ลอนเงียบ

 

            “ฉันไม่บังคับนาย เราจะไปที่บ้านนายก็ได้ถ้านายไม่โอเค”

 

            พวกเขาปล่อยให้ความเงียบจัดการทุกอย่าง ให้ตายเถอะ เราจะติดแหง็กอยู่ตรงนี้ทั้งวันไม่ได้นะ ใครสักคนต้องเป็นปอดบวมตายไปข้าง และเสื้อก็เริ่มหนักไปหมด เวย์ลอนพยายามนึกถึงตอนที่เล่นจริงหรือกล้า ถามตัวเองว่าเขาไว้ใจเอ็ดดี้ขนาดที่จะไปที่บ้านอีกฝ่ายแล้วจริงเหรอ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาล่ะ หรือถ้ามันเป็นแผนของอีกฝ่าย แต่ไอ้ท่าทางเป็นมิตรนั่นล่ะ ตอนที่นายหัวเราะไปด้วยกัน เอ็ดดี้ต้องคะยั้นคะยอแล้วถ้าหมอนั่นมีแผน และเขาคงไม่ถามว่านายโอเคไหม?

 

            “เวย์ลอน”

 

            เอ็ดดี้เรียก เวย์ลอนเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเอื้อมมือมา แล้วชะงักเล็กน้อยด้วยความลังเล พยายามแตะเขา เวย์ลอนรู้สึกว่าเอ็ดดี้ใช้มันมากเท่าไหร่ตอนที่อีกฝ่ายอยากกอดเขาใจจะขาดเหมือนครั้งแรกที่เจอ เวย์ลอนเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าเอ็ดดี้หรี่ตาลงอย่างอ่อนโยน

 

“ไม่เป็นไร ฉันจะไม่ทำร้ายนาย ฉันสัญญา”

 

            แล้วเขาก็นึกออก เอ็ดดี้ไม่ได้จะแตะเขา แต่กำลังยื่นมือมาให้

 

"นายจะให้โอกาสหรือเปล่า เวย์ลอน"



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

102 ความคิดเห็น

  1. #96 Zerina Chanier (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:49
    โอ๊ยยยย ทำไมน่ารักอย่างนี้ ชอบตอนเอ็ดดี้แกล้งให้เวย์ลอนกลัวจังเลยค่ะ ช๊อบบชอบบ
    #96
    0
  2. #86 Fuyu no Hana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 21:09
    เอ็ดดี้.... นายเป็สุภาพบุรุษมาก //ยกนิ้วให้ ห้ามทำร้ายพาร์คล่ะ!
    #86
    0
  3. #37 KAKUZU-SAN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 03:00
    เอ็ดดี้! โอ้ไม่นะเอ็ดดี้! *จิกหมอน*

    ทำไมนายถึงน่ารักแบบนี้ล่ะ <3
    #37
    0
  4. #6 Romeo_KL.T (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 09:09
    น่ารักมากๆเลยค่ะ มาแต่งต่อด้วยน๊าแง่มๆ/แทะหัวไรท์เตอร์
    #6
    0
  5. #1 RoseColor (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 08:50
    เอ็ดดี้ นายเอาใจเราไปเลยยยย หล่อมากอ่ะ เวย์ลอน นายไม่เอาเราขอได้เปล่า//เด่วๆ มีดปามาจากไหน สนุกมากค่า เมื่อไหร่เวย์ลอนจะเปิดใจเต็มที่สักทีนะ ลุ้นๆ
    #1
    0