[Fic OUTLAST] After Story Eddie/Waylon

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    13 ส.ค. 59

“เอ็ดดี้ ไอ้เวร---”

 

มาคัส แน่ล่ะ ใครจะมีน้ำเสียงเกรี้ยวกราดได้ขนาดนี้

 

“คุณมาคัส...”

 

“อย่ามา คุณ เลย แกควรมาทำงาน ไม่ใช่หายหัวไปเลย”

 

กลัสคินยิ้ม เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยตอนที่ได้คำด่า มันแสดงถึงการมีอยู่ของคนที่ปฏิบัติกับเขาเหมือนมนุษย์ ลูกจ้าง บริบทอื่นที่ไม่ใช่... เอ็ดดี้ กลัสคิน

 

“มาคัส บางที มันเป็นความผิดของผมมาตลอด”

 

“ฉันไม่เข้าใจ”

 

เขาหัวเราะ

 

“ใช่ เพราะคุณไม่ได้อยู่ที่นั่น”

 

“เฮ้ย นี่ไม่เกี่ยวห่าอะไรกับ...”

 

“ผม ผมทำมันทั้งหมด ผมฆ่าพวกเขา กระชากอวัยวะออกแล้วต่อพวกมันเข้าใหม่ ก่อนหน้านี้ ผมทำร้ายผู้หญิง... ทั้งหมด เป็นความผิดผม ทุกๆ อย่าง ผมทำร้ายคน ผมทำร้ายเวย์ลอนด้วย”

 

กลัสคินไม่ควบคุมตัวเองอีกต่อไป เขาปล่อยให้อารมณ์ทุกอย่างถาโถมออกมา เขารู้สึกเหมือนชิ้นส่วนของร่างกายค่อยๆ พังทลายทีละนิด ตอนนี้มีแค่คนเดียวที่เขาคุยอยู่ และยอมคุยด้วย มาคัสควรได้รับฟังทั้งหมด เพราะ

 

เขาไม่เหลือใครอีกแล้ว บนโลกนี้

 

“ผมเกือบฆ่าโจรสองคนนั้น คนหนึ่งตาบอด... ”

 

“เอ็ดดี้ ไอ้เวรพวกนั้นสมควรแล้ว”

 

“ไม่! คุณไม่เข้าใจ ผมพยายามเปลี่ยนตัวเอง แต่ทุกอย่างกลับไปอยู่จุดเริ่มต้น ที่เมาท์แมพสีพ ทุกๆ อย่างไม่ช่วย ยา หมอ การบำบัด มันไม่เคยเปลี่ยนอะไรแม้แต่นิดเดียว”

 

“ให้ตายเถอะ”

 

“เวย์ลอนเป็นคนเดียวที่หยุดผม เขาหยุดผมไว้ที่นั่น ผมควรจะตาย เขาพาผมไปถึงจุดจบที่สมควรแต่ แต่ทำไมผมยังอยู่ ทำไมไอ้ฆาตกรยังดำเนินชีวิตอยู่ทั้งที่มีคนที่ไม่สมควรตายมากมายที่นั่น ทำไมผมยังอยู่”

 

“คุยกับฉัน ได้ยินไหม อย่าวางสาย”

 

“แต่ เดี๋ยวมันจะจบ มันจะจบ ทุกอย่างจะจบแล้ว”

 

เอ็ดดี้กดมีดลงที่แขน บาดแผลไม่เจ็บปวดอีกต่อไปเมื่อผ่านครั้งแรกไปได้ แต่เอ็ดดี้รู้ดี นี่ไม่ใช่การลงทัณฑ์ที่สมควร

 

“คุณใจดีมากๆ มาคัส มากกว่าที่คุณคิดว่าตัวเองเป็น”

 

เอ็ดดี้วางสายจากมาคัส เขาทิ้งโทรศัพท์ลงในอ่างน้ำอุ่นที่ตัวเองนอนอยู่ มันจะช่วยให้เลือดไหลเร็วขึ้น ศพของเขาจะเน่าอยู่ที่นี่ เหมือนหนูที่พลัดตกลงไปในท่อระบายน้ำ

 

...เขาหวังว่านรกจะมีจริง และมีบทลงโทษที่สาสมรออยู่

 

*

 

            เอ็ดดี้ได้กลิ่นพีช คุ้นเคยกันดี หมอเกว็นยังคงอ่อนโยนเสมอ เธอมองแขนของเขาเล็กน้อยตอนเข้ามาในห้องผู้ป่วย

 

“คุณหยุดยาหรือเปล่าคะ คุณกลัสคิน”

 

เอ็ดดี้ก้มหน้าลง เขาอย่างยิ้มแห้งๆ ด้วยความรู้สึกแล้วตอบว่า ใช่ครับ แต่รอยยิ้มพวกนั้นออกมาไม่ได้ตอนนี้ เขาเลยทำแค่พยักหน้า

 

“คุณหยุดยาเพราะอะไร”

 

“...ผม คลื่นไส้ ปวดหัว”

 

“งั้นหมอจะจัดยาให้คุณใหม่ แบบนั้นดีไหม?”

 

“ครับ ดีที่สุด”

 

หมอเกว็นจดบันทึกลงกระดาษ กลัสคินเคยพยายามอ่าน แต่ก็ยอมแพ้อย่างรวดเร็ว นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่อยากรู้อาการตัวเอง ได้หนีความจริงสักสองสามนาทีคงดีไม่น้อย

 

“คุณกลัสคิน หมอแนะนำคุณว่าควรจะนอนพักที่โรงพยาบาลก่อน พอรู้สึกดีขึ้นคุณค่อยกลับไปทำงาน”

 

“ดีครับ..”

 

เอ็ดดี้ กลัสคินกลับเข้าโรงพยาบาลอีกครั้งหลังจากทำร้ายตัวเอง ที่นี่ตัดขาดจากภายนอกสิ้นเชิง... เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสบายใจเท่านี้มาก่อน มันสบายใจมากกว่าครั้งแรกที่เข้ามา ดูเหมือนการหนีความวุ่นวายในชีวิตบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแย่ อย่างน้อยยาใหม่ก็ไม่มีผลข้างเคียง มีคนคอยเอายามาให้ และเล่นหมากรุกกับผู้ป่วยคนอื่น เขาไม่คุยกับใครมากนัก แค่นั่งเลื่อนเบี้ยไปเรื่อยๆ มองพวกมันร่อยหรอจนหมดกระดานเพื่อเริ่มเกมใหม่ เป็นชีวิตเรียบง่ายที่เอ็ดดี้ไม่เคยจินตนาการถึงนัก เขาวิ่งหางานที่จะรู้สึกว่าตัวเองมีค่า ให้คนอื่นเลิกครหา แต่ในที่สุด พวกนั้นก็ยังทำตัวแย่แบบที่ต้องการ บางทีการที่เขานั่งเล่นหมากรุกชนะสักตาสองตาก็เพียงพอแล้ว นี่แหละความหมายในการดำรงชีวิตอยู่ ตื่นขึ้นมาทำสิ่งไม่ยิ่งใหญ่และล้มตัวลงนอน

 

ขอบคุณมาคัส เอ็ดดี้นึกไม่ออกว่า ถ้าเจ้านายของเขาไม่เรียกตำรวจ เขาจะพบกับสัจธรรมนี้ไหม

 

ขณะเดียวกัน เขาไม่ได้มีความสุขนักที่ตัวเองยังหายใจ









----


ตอนนี้เราเลย เอ่อ... เขียนทุกอย่างที่เรารู้สึก =_= นี่เป็นข้อดีอย่างเดียวเกี่ยวกับการป่วยทางจิตของเราจริงๆ เราต่างนิดหน่อยตรงเราไม่มีผลข้างเคียงอะไรเลยตอนกินยา หมอยังงง 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 (เว้นวรรคทำไมวะ)

ตลกดีที่คืนนี้เรารู้สึกโคตรแย่แต่เราดันมานั่งเขียนตอนต่อไป เราไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่มันสั้นเหมือนเดิมเพราะเราแต่งต่อไม่ไหว (ความเครียดกัดสมองเราไปครึ่งเลยหยุด) ได้โปรดทิ้งคอมเม้นเอาไว้ มันทำให้เรารู้สึกดีขึ้นเสมอ จุ๊บ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

102 ความคิดเห็น

  1. #89 lovelybear644 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 20:28
    เป็นนิยายอันแรกที่อ่านแล้วรู้สึกดีค่ะ ขอบคุณที่แต่งออกมาให้อ่านนะคะ
    #89
    0
  2. #88 Fuyu no Hana (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 22:28
    ไรท์ก็อย่าฝืนตัวเองละกันนะ เราคนนึงแหละที่ป่วยด้วย(ในที่นี้เราจะมาพูดถึงอาการป่วยจาก 'ความอดทน' ที่หมดไปของเรา เราผ่าตัดค่ะ หลายเดือนมากที่ต้องทนเจ็บ)

    ทนไปจนจิตใจของเด็กอายุ 13(จริงๆ) แบบเราเต็มไปด้วยสิ่งดำมืด และอย่างเดียวที่ยังทำให้เรายิ้มอยู่ได้ก็คือนักอ่าน(ที่น่ารัก ทุกๆคนของเราเอง)

    ไรท์เองก็หายไวๆนะคะ!
    #88
    0
  3. #68 BARIGIN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 21:40
    สู้ๆนะ เอ็ดดี้  รอไรท์ มาแต่งต่อน้า~~~
    #68
    0
  4. #66 เอ็นเอ็ม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 13:44
    มาต่อไว้สิค่ะรออ่านมานานแล้วเนื้อเรื่องเข่มข้นมาก

    น่าติดตามสุดๆ
    #66
    0
  5. #62 Ratchapan Zaejang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 11:31
    อ่านมาจนถึงล่าสุดแล้วววว อ่านเพลินและสนุกมากๆเลยค่าาา ขอให้สุขภาพแข็งแรงจะได้มรแรงมาเขียนคู่จิ้นฟินนี้อีกนะคะ เราจะรอค่าาา + +(สู้ๆน้าาา ไรต์จัง> #62
    0
  6. #61 Kosaki_193 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 20:13
    ได้กลิ่นต้มยำกุ้งลอยมา สงสารเอ็ดดี้มากค่ะ ฮรืออออ
    ปล.สู้ๆนะคะไรต์ สนุกมากเลยค่ะ
    #61
    0
  7. #58 uberroses (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 09:15
    คือดีงามมากคะ*~* คือเเต่งได้ลงตัวมากสู้ๆนะคะคนเเต่งเป็นกำลังใจให้คะ //มาคัสเป็นคนดีมาก ตอนเเรกนึกว่าจะร้ายเสียอีก;3
    #58
    0
  8. #55 LLLX1234 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 22:12
    สู้ๆเอ็ดดี้
    #55
    0
  9. วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 21:45
    อ่านแล้วรู้สึกเลยว่า...เอ็ดดี้พยายามอย่างมากที่จะหายอ่ะ คนที่เอ็ดดี้อยากให้เข้ามากที่สุดก็คือเวย์ลอน แต่ติดที่ว่าเวย์ลอนกลัวเอ็ดดี้มากเกินไป--- สงสารเอ็ดดี้อ่ะ T^T
    #54
    0
  10. #53 Grammai59 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 07:00
    เห็นอัพปุ๊บ กดเข้าอ่านเลย(???)
    #53
    0