[Fic OUTLAST] After Story Eddie/Waylon

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    1 เม.ย. 59

            “เอ็ดดี้ เอาตรงๆ เลยนะ” เวย์ลอนถอนหายใจ “นายไม่คิดเหรอว่ามันเร็วเกินไป”

           

            เอ็ดดี้ดูสะอึกเล็กน้อย “เรื่องอะไร” และแกล้งทำเป็นไม่รู้ ตอนนี้พวกเขาหันหลังให้กัน มันยากที่จะเดาว่าอีกฝ่ายกำลังทำหน้ายังไง

 

            “ก็เรื่อง---”

 

จากนั้นก็มีเสียงแตรดังขึ้น

 

รถคันหนึ่งเปิดไฟสูงเรียกเลยหยุดคุยกันไปก่อน ผู้ชายสองคนเดินลงมา บอกว่าอยากเช็คลมยางและทำความสะอาดรถนิดหน่อย เวย์ลอนเดินเลี่ยงออกไป เขาคิดถึงมาคัสเมื่อตอนเย็น ทำไมหัวหน้าถึงคิดว่าเขาสำคัญต่อเอ็ดดี้ถึงขนาดนั้น มันอาจจะแค่ความรู้สึกผิด เอ็ดดี้เกือบฆ่าเขาที่ห้องใต้บันไดในเมาท์แมสสีพ หลังจากนั้นหมอนั่นถึงพยายามทำดีด้วย และยังคิดว่าตัวเองหลงรักเวย์ลอน พาร์คอยู่ เวย์ลอนเหม่อ จนกระทั่งได้ยินเสียง พลั่ก! เขารีบหันกลับไป พบว่าตัวเองประจันท์หน้ากับปากกระบอกปืน

 

            ผู้ชายอีกคนถือมีดจ่อคอเอ็ดดี้ไว้ ตอนนี้เอ็ดดี้ถูกกดให้นั่งกับพื้น มือไพล่หลังและมีเลือดกำเดาไหล

 

            “เปิดออฟฟิศ!” มือปืนสั่ง แต่เวย์ลอนรู้ว่าตัวเองกำลังทำหน้าโง่ที่สุดในชีวิต อ้าปากค้างสั่น คิดไม่ออกว่าตัวเองจะต้องทำยังไง จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าไอ้หอกนั่นพูดบ้าอะไรก่อนหน้านี้ ดูเหมือนมันก็รู้ว่าเวย์ลอนกำลังเบลอ สันปืนเลยเคาะขมับเขาเต็มๆ “เปิด-ออฟฟิศ!

 

            “เราไม่มีกุญแจ!

 

            เสียงของเขาแย่มากเพราะสมองเบลอไปหมด มือปืนเดาะลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วหันไปหยิบแชลงมาฟาดใส่กระจกบนประตู โชคดีของพวกโจร ร้านสะดวกซื้อพึ่งถอนตัวออกไปไม่นาน ไม่มีใครได้ยินเสียงกระจกแตกนอกจากเวย์ลอนและเอ็ดดี้  โอ๊ย พวกบ้านี่ซุ่มดูมากี่วันนะ เวย์ลอนสะดุ้งตอนที่เศษกระจกปลิวใส่แก้ม มันเอือมมือเข้าไปปลดกลอน แล้วกระชากคอเสื้อเขาให้ตามเข้าไปด้วย เอ็ดดี้พยายามจะขยับ แต่หมอนั่นมาช่วยเขาไม่ได้เพราะโจรอีกคนคุมไว้อยู่ เวย์ลอนโดนจับมัดมือไว้ ขณะที่มือปืนรื้อทุกอย่างที่อยู่ในห้อง

 

    “อ้า!?

 

            เสียงกรีดร้องดังขึ้น เวย์ลอนกัดฟันแน่นตอนที่มือปืนหันกลับมาด้วยความโมโห “เกิดห่าอะไรขึ้น” มันหรี่ตามองออกไปข้างนอก ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตะลึง “แม่งเอ๊ย แม่งเอ๊ย!!” มือปืนกระชากเวย์ลอนมาล็อคเอาไว้ และจ่อปืนเข้าที่ขมับอีก หมอนั่นกดขยี้แรงเกินความจำเป็นจนเวย์ลอนปวดไปหมด เอาทุบยังไม่พอใช่ไหม

 

            วินาทีต่อมา ทุกอย่างเงียบสงัดเป็นผี

 

มีเพียงเสียงฝีเท้า ก้าวเอื่อยเฉื่อยเข้ามาในห้อง เอ็ดดี้ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางสงบราวกับนักบุญ เขาสูดอากาศช้าๆ อย่างผ่อนคลาย แม้ในมือจะมีมีดเปื้อนเลือดมิดด้ามก็ตาม

 

            “ถอยไปนะไอ้สารเลว”

 

            “...โอ้”

 

            เอ็ดดี้ยิ้ม

 

            “ดาร์ลิ้ง นี่มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ว่าไหม”

 

            เอ็ดดี้ยังก้าวเข้ามาเรื่อยๆ ราวกับว่าไร้ความกลัว ราวกับอยู่บนเวที เลือดบนมือของเขาหยุดลงมาตามทางเป็นด่างดวง เอ็ดดี้ไม่แม้แต่จะกระพริบตา เวย์ลอนยังจำใบหน้านี้ได้ดี ณ วินาทีนั้นเองที่เลือดในตัวถึงจุดเยือกแข็ง ความหวาดกลัวจากก้นบึ้งล้นทะลักออกมาจนมือของเขาเย็นเฉียบ มือปืนตะโกน และลั่นไก เวย์ลอนร้องตามขณะที่หลุดออกมาจากน้ำมือ เขาคลานห่างออกไปเล็กน้อย สูดหายใจให้เต็มปอด พร้อมมองออกไปด้านหน้า

 

เอ็ดดี้ถูกยิง แต่หมอนั่นกำลังบีบคอมือปืนอยู่

 

“ทำไมล่ะ” เขาพร่ำเพ้อ “ทำไมต้องปฎิเสธฉันด้วย”

 

“ไอ้...”

 

“พวกแกก็เหมือนๆ กันหมด!” เอ็ดดี้ตวาดลั่น กระแทกศีรษะของมือปืนกับพื้น “สำส่อน กะหรี่ อีตัวโสโครก!” หมอนั่นต่อย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่นด่าไปเรื่อยๆ ตอนที่ซัดหมัดลงบนหน้าศัตรู เวย์ลอนได้ยินเสียงเนื้อกระทบกันหนักหน่วงเกินกว่าจะมองต่อ เขาเบือนหน้าหนี เสียงนั่นยังดังต่อเนื่องไป เละเทะมากขึ้นทุกครั้ง พระเจ้า พระเจ้า พระเจ้า เวย์ลอนตัวสั่นมากขึ้นทุกทีๆ

 

กระทั่งมันหยุด

 

เวย์ลอนหันกลับไปมองอย่างระมัดระวัง และพบว่าเอ็ดดี้ลุกขึ้นอย่างอ้อยอิ่ง เก็บมีดที่ตกอยู่ไม่ไกลมาถือไว้ ชื่นชม ดื่มด่ำ ก่อนจะเช็ดเลือดบนใบมีเออกช้าๆ แล้วหันมาหาเวย์ลอน รอยยิ้มคืนสู่ใบหน้าอีกครั้ง

 

รอยยิ้มของเจ้าบ่าว

 

เอ็ดดี้เข้ามาหาเวย์ลอน ลูบใบหน้าอย่างอ่อนโยนแม้ว่าเวย์ลอนจะดูหวาดกลัว กลิ่นคาวบนแก้มทำให้เวย์ลอนสำลัก นิ้วโป้งของเอ็ดดี้กดอยู่ตรงริมฝีปาก เมื่อมันผละออกไป สิ่งที่มาแทนที่คือลิ้นของกลัสคิน มือทั้งสองข้างของอีกฝ่ายประคองใบหน้าของเขาไว้ขณะที่ลิ้นอุ่นเลื่อนไปตามกลีบปากล่างเพื่อหาช่องว่างที่จะเติมเต็มสุดที่รักของกลัสคินด้วยความต้องการที่ร้อนระอุ กว่าเวย์ลอนจะรู้ตัว เขาก็ถูกกดให้นอนกับพื้นแล้ว

 

ใบมีดชื้นอยู่ใกล้หน้าเวย์ลอนมาก มันบาดทุกครั้งที่เขาขยับหน้าหนี และกดลงมาแรงกว่าเดิมตอนที่เอ็ดดี้ดันหน้าเขากลับไป เวย์ลอนถูกจูบอยู่เนิ่นนาน นึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าจะทำยังไงให้หลุดจากตรงนี้ไปได้ กระทั่งเอ็ดดี้ผละออกไป แล้วก้มลงจูบที่คอ ก่อนจะกัด

 

            “โอ๊ย!” เวย์ลอนร้อง เขาเริ่มตั้งสติได้มากขึ้นจากความเจ็บปวด “กลัสคิน ได้โปรด”

 

            ตอนนั้นเอง เอ็ดดี้สะดุ้งโหยง ดูเหมือนกลับมาเป็นปกติ เวย์ลอนดีใจมากที่มันจบ ขณะเดียวกันความกลัวก็ปะทุอยู่ทุกโสตประสาท

 

เวย์ลอนร้องไห้โดยไม่รู้ตัว


---


เหนื่อยจังเลย =v= กว่าจะได้กลับมาเขียน หลังจากนั้นจะมีฉากฟินๆ (แบบข้างบน) เยอะขึ้นนะคะ 5 5 5
             ตอนนี้เรื่องนี้ก็ถึงจุดไคลแม็กแล้วเนอะ อีกแปปเดียวเดี๋ยวก็จบ เราคงไปแต่งเรื่องที่ค้างไว้ต่อ

เพราะฉะนั้น เราสัญญาว่าจะเซอวิสเรื่อยๆทดแทนค่ะ ฮา แต่หลังจากนี้จะเป็นยังไงติดตามต่อไป รับรองความหนักหนา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

102 ความคิดเห็น

  1. #60 Kosaki_193 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 20:06
    ใจเย็นๆก่อนนะเอ็ดดี้ อย่าเพิ่งดีแตกตอนนี้เซ่
    #60
    0
  2. #43 KAKUZU-SAN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 03:44
    ปลุกความเป็นเจ้าบ่าวในตัวคุณ (มันใช่เหรอ!?)

    รู้สึกเมื่อกี้ยังเพ้อว่าโอเค สถานะการณ์กลับมาดีแล้ว.. ดันดีแตกซะงัน

    รอติดตามค่ะ <3
    #43
    0
  3. #26 Jesus (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 22:08
    ขอบคุณที่มาต่อนะคะไรท์ > #26
    0