คลั่งรักเมียขัดดอก

ตอนที่ 4 : เก็บหนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 พ.ย. 61

            มื่อคุณสันติกลับไปแล้ว จอมทัพจึงได้กลับขึ้นมาที่ห้องนอนของตนเอง ด้วยความตั้งใจจะขึ้นมาสานต่อภารกิจรักอย่างที่ภรรยาสาวบอกเอาไว้ แต่เมื่อขึ้นมาถึงกลับพบว่า นวลปรางนั้นได้แต่งตัวด้วยชุดสวยเหมือนว่าเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก และกำลังยืนแต่งหน้าอยู่ที่หน้ากระจก จอมทัพเข้าไปยืนประกบอยู่ด้านหลัง จนความแข็งแกร่งของน้องชายบดเบียดอยู่กับบั้นท้ายงามงอน ชุดกระโปรงสีแดงสดขับให้ผิวของหญิงสาวดูผุดผ่อง คอวีด้านหน้าลึกลงมาจนเห็นเนินอกที่บดเบียดกันจนเกิดร่องลึก ขาว เนียน ใส จนมองเห็นเส้นเลือดจาง ๆ

            สองมือใหญ่ไม่รอช้า หนึ่งข้างถลกกระโปรงตัวสวยขึ้นล้วงเข้าสู่จุดบอบบางที่น่าทะนุถนอม ส่วนอีกข้างล้วงลงไปในคอเสื้อสัมผัสกับเนินเนื้อนิ่มทั้งสองก้อน

            “อื๊ม...ไม่เอาสิคะที่รัก ปรางอาบน้ำแต่งตัวแล้วนะ ออกจะแต่งสวยขนาดนี้ เราออกไปข้างนอกกันดีกว่าค่ะ ปรางอยากซื้อของไปฝากแม่กับน้อง”

            “เดี๋ยวค่อยไปก็ได้นะ เห็นไหมว่าน้องชายของผมมันอยากจะรักปรางแล้ว” จอมทัพพูดส่งเสียงกระเส่าอยู่ที่ข้างหูเรียวเล็ก พร้อมกับบดเบียดร่างกายของเขาเข้ากับแผ่นหลังบางและสะโพกงอน ตั้งใจให้หญิงสาวสัมผัสกับความส่วนที่ยื่นออกจากร่างกาย ซึ่งบัดนี้แข็งขึงขึ้นพร้อมใช้งาน

            “แต่ว่า....”

            “ชู่ว์...แป๊บเดียวก็ได้ ผมสัญญา” ชายหนุ่มยกนิ้วชี้ขึ้นปิดปากภรรยาสาว ใบหน้ายังคงคลอเคลียอยู่แถวซอกคอขาว ส่งเสียงกระเส่าตอบกลับ ลมหายใจเป็นห้วงสั้น ๆ เป่ารดต้นคอของเมียรักแสดงความหื่นกระหาย ทำเอาภรรยาสาวถึงกับขนลุก

            นวลปรางยังไม่ทันจะตอบรับหรือปฏิเสธ สะโพกงอนของเธอก็ถูกดึงให้เด้งโด่ง ไหล่ถูกกดให้ก้มต่ำ จนสองมือต้องวางเครื่องสำอางที่ถืออยู่ เปลี่ยนเป็นจับโต๊ะเครื่องแป้งเอาไว้เป็นหลักยึดแทน

            ชายกระโปรงตัวสวยถูกตวัดขึ้นไปไว้บนแผ่นหลังบาง จีสตริงตัวจิ๋วไม่อาจช่วยปิดกั้นอะไรได้

            เพี้ยะ! มือใหญ่ฟาดลงไปเต็มแรงจนกระทั่งขึ้นเป็นรอยฝ่ามือแดงอยู่บนแก้มก้นขาว ๆ  

            “อ๊าว....” นวลปรางส่งเสียงร้อง รับรู้ถึงการเริ่มต้นบทรักของผู้เป็นสามี ก่อนจะถูกล่วงล้ำเข้าสู่ร่างกายด้วยความแข็งแกร่งของชายชาญอย่างรวดเร็ว

            ต่อจากนั้นเสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงร้องครวญครางจากความเสียวซ่าน และเสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับก้อนเนื้อนิ่มก็ดังขึ้นสลับกันดังระงมไปทั่วทั้งห้อง และใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่กว่าเสียงทั้งหมดจะจบลง

 

            ถตู้ของนายเชนและพรรคพวก ขับวนอยู่ในตัวเมืองอรัญประเทศ เพื่อหาบ้านของนายชัชวาลตามที่คุณสันติให้ที่อยู่มา

            “นั่นไงลูกพี่ หลังนั้นไง” นายตั้นชี้ให้นายเชนดูบ้านเป้าหมายที่กำลังหาอยู่ เพราะมองเห็นบ้านเลขที่ที่ติดไว้หน้าบ้าน ตรงกับบ้านเลขที่ที่นายเชนบอกเอาไว้

            “เออ ใช่จริง ๆ ไอ้เมฆ มึงเอารถเข้าไปจอดขวางหน้าประตูบ้านเลย” นายเชนส่งเสียงบอกคนขับรถ

            “ได้เลยลูกพี่”

            นายเมฆตอบรับเสร็จ ก็ขับรถตรงเข้าไปจอดขวางประตูของบ้านเดี่ยว ที่ล้อมรอบด้วยรั้วต้นไม้ตัดแต่งเป็นทรงสี่เหลี่ยมสูงท่วมศีรษะเช่นเดียวกับประตูไม้ นายเชนและลูกน้องอีกสี่คนลงจากรถ โดยมีนายเมฆที่ยังทำหน้าที่เป็นคนขับ นั่งรออยู่ในรถ พร้อมจะออกรถได้ทุกเมื่อ

            ออดดดด... เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นโดยฝีมือของนายเชน ที่ตั้งใจกดเรียกคนในบ้านให้ออกมาเปิดประตู ซึ่งก็ได้ผล เพราะไม่นานก็มีสาวสวยหน้าใสอายุราวสิบเก้าถึงยี่สิบปีเห็นจะได้ เดินออกมาถามผ่านช่องของแผ่นไม้ที่ใช้ต่อกันเป็นประตู

            “สวัสดีจ้ะ พวกพี่มาหาใครเหรอ?”

            “พวกเรามาหานายชัชวาล อยู่บ้านหรือเปล่าจ๊ะคนสวย?” นายเชนตอบกลับ

            “พ่อไม่อยู่หรอกจ้ะ ไปดูของมาลงที่ร้าน สองวันแล้วยังไม่กลับเลย พวกพี่มีธุระอะไรฝากหนูเอาไว้ก็ได้นะ”

            “แล้วมีใครอยู่บ้าง แม่เราอยู่หรือเปล่า?”

            “ไม่จ้ะ”

            “ไม่อยู่แล้วไปไหนล่ะ ขอพวกพี่เข้าไปรอในบ้านได้ไหมคนสวย รับรองว่าพวกพี่จะไม่ดื้อไม่ซนนั่งรอเฉย ๆ เลย”

            “ไม่ดีหรอกจ้ะ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลย หนูอยู่บ้านคนเดียว พี่มีเรื่องอะไรก็ฝากเอาไว้ได้ เดี๋ยวหนูบอกพ่อให้จ้ะ หรือว่าจะให้พ่อโทรกลับ พี่ก็ทิ้งเบอร์เอาไว้ละกันนะ”

            “ก็ถ้าหนูไม่เปิดให้พี่เข้าไปดูข้างใน พี่จะเชื่อได้ยังไงว่าพ่อหนูไม่อยู่จริง ๆ หรือว่ากำลังหลบอยู่ในบ้านกันแน่”

            “ไม่เชื่อก็เรื่องของพี่แล้วละ แล้วตกลงว่าพี่จะฝากบอกอะไรหรือเปล่า ถ้าไม่มีหนูเข้าบ้านก่อนแล้วนะ หนูมีงานต้องทำ” ลูกสาวของนายชัชวาลพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งขึ้น และเมื่อพูดจบก็เดินเข้าบ้านไป โดยไม่สนใจบรรดาผู้ชายที่ยืนอยู่ที่หน้าบ้านอีก

            “ไอ้ตั้น เจ้าของบ้านเขาไม่เปิดให้ มึงก็เข้าไปเปิดเองสิวะ”

            นายเชนสั่งลูกน้องจบ นายตั้นก็จัดการปีนขึ้นรั้วโดยมีลูกน้องอีกสองคนเสียสละแผ่นหลังของตนให้เป็นที่รองเท้าเพิ่มความสูง ยกตัวนายตั้นส่งข้ามรั้วไม้สูงไป ในที่สุดประตูไม้ก็ถูกเปิดออก ให้พวกของนายเชนเดินเข้าบ้านมาได้โดยสะดวก

            “ว้าย...นี่พวกแกเข้ามาได้ยังไงเนี่ย ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจ” ประโยคจากหญิงสาวร่างเล็กดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับการสนใจจากนายเชนและพรรคพวก และเมื่อเธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรจริง ๆ ก็ถูกนายเชนเข้ามาล็อกตัวเอาไว้

            “ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า ช่วยด้ว...” สาวร่างเล็กส่งเสียงได้เพียงแค่นี้ ก่อนจะต้องเงียบลงเพราะถูกปิดปากด้วยเสื้อยืดจากกองเสื้อที่เธอกำลังนั่งเลือกอยู่นั่นเอง นายเชนหยิบขึ้นมาม้วนแล้วยัดเข้าใส่ปากที่กำลังอ้าอยู่นั่นเอง

            “อื้อออ.....อ่อยอั๋น...”

            “พ่อของเธอเป็นหนี้แล้วไม่ยอมใช้ ต้องเดือดร้อนให้พวกพี่ตามมาเก็บหนี้แบบนี้ไง ที่จริงพวกพี่ก็ไม่ได้อยากมานักหรอกคนสวย คราวหน้าก็สอนพ่อของเธอให้มีความรับผิดชอบบ้างสิ..ถ้าได้มีโอกาสกลับมาสอนน่ะนะ..หึหึ” นายเชนบอกลูกสาวของนายชัชวาลที่ตนจับตัวเอาไว้

            ระหว่างที่นายเชนจัดการอยู่กับหญิงสาวเจ้าของบ้าน ลูกน้องของนายเชนก็จัดการเข้าไปรื้อห้อง ค้นข้าวของ หาทั้งตัวของนายชัชวาลและของมีค่า ที่จะเอาไปขายเป็นเงินได้ ซึ่งก็ไม่พบอะไรที่จะน่าหยิบน่าใช้ได้ บ้านทั้งหลังมีโทรทัศน์และตู้เย็น ที่ดูมีมูลค่าอยู่บ้าง

            “ไม่มีอะไรเลยพี่ มีโทรทัศน์กับตู้เย็น เอาไหมครับพี่”

            “มึงจะขนไปทำไมวะ หนักรถเปล่า ๆ เอาน้องคนสวยนี่ไปคนเดียวก็พอแล้ว”


---------------------------------

สนใจอีบุ๊คจิ้มลิ้งค์ด้านล่างได้เลยจ้ะ


คลั่งรักเมียขัดดอก
มุมลับ
www.mebmarket.com
เรื่องนี้เป็นภาคต่อของเรื่อง “สนองสวาท”ความรักแบบฉบับของจอมทัพและนวลปรางไม่เหมือนใคร เพราะความรักไม่ได้ออกแบบมาให้เหมือนกันทุกคู่ สำคัญแค่เสียงเรียกร้องจากหัวใจของเธอกับเขาตรงกันก็เพียงพอ รสนิยมในการแสดงความรักก็เช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นแบบใด แค่ได้รับยินยอมจากสองฝ่ายที่ร่วมรัก ก็ทำให้เกิดเป็นความสุขและความเสียวได้ :D
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น