【Fic-Symphogear】ให้ฉันพักบ้างไม่ได้หรอ!!?【YURI】

ตอนที่ 7 : Episode 6: วันอันแสนสงบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    25 ก.ย. 63

[Warning!!! ในตอนนี้ รวมถึงตอนที่แล้วบอกตรงๆ เลยครับว่า น้ำล้วนๆ ไม่มีเนื้อผสม เพราะงั้น ผมจะรีบปิดน้ำ และ เติมเนื้อเข้าไปคงไม่ว่าอะไรเน๊อะ!!!//ประโยคฟังดูแปลกๆ นะ !!!Warning]

เวลาได้ไหลผ่านไปตั้งแต่ 6โมงเช้า จนปัจจุบัน 10โมง แล้ว ลูกค้าที่เข้ามาในร้านตอนนี้ยังคงสามารถนับนิ้วได้ด้วยมือเดียวเลยด้วยซ้ำ ฮิคาเสะ ที่ยืนรอตอนรับลูกค้าในตอนรแก ตอนนี้ได้เปลี่ยนไปนั่งเค๊าะโต๊ะเล่นแทนเสียแล้ว

“เห้อ~ ลูกค้าวันนี้น้อยกว่าปกตินิดหน่อยนะ”

เสียงถอนหายใจได้ถูกปล่อยออกมาจากปากของหญิงสาว ผู้ทำหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับ รับออร์เดอร์ และ คนเสิร์ฟอาหาร ไปพร้อมกัน แต่ว่า ถ้ามันไม่มีลูกค้า เธอก็ไม่มีอะไรทำเช่นกันนะ

“เซอร์แกรนท์ จ๋าา!!”

ระหว่างรอลูกค้า เธอว่าจะขอทำตัวเสียมารยาทสักหน่อยนะ โดยการสั่งอาหารมาทานระหว่างรอไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาปิดร้าน ซึ่งถ้าถึงเที่ยงแล้วยังไม่มีลูกค้าอีกละก็ เธอคงต้องปิดร้านเสียแล้วล่ะ

“มีอะไรหรอ?”

เสียงตะโกนตอบกลับมาจากห้องครัวหลังร้าน เป็นเสียงที่แสนจะคุ้นหูของ หุ่นยนต์สาว หรือ เซอร์แกรนท์ นั่นเอง ที่รับหน้าที่เป็น เชฟส่วนตัวของร้านอาหารจีนแห่งนี้ ซึ่งเมนูที่ร้านนี้ ถึงอาหารหลักๆ จะเป็นอาหารจีน แต่ว่า ก็มีเมนูของชาติอื่นเช่นกัน ยกตัวอย่าง พาสต้า หรือ เคบับ เซอร์แกรนท์ ก็สามารถประทานให้กับเหล่าลูกค้าได้เช่นกัน ด้วยโปรแกรมทำอาหารที่ ฮิคารุสะ ยัดลงไปในคลังข้อมูลส่วนตัวของ เซอร์แกรนท์ ทำให้เธอทำอาหารที่มีชื่อเสียงประเทศต่างๆ ได้โดยรักษารสชาติต้นตำรับเอาไว้ได้ด้วย

“ฉันขอสตอเบอร์รี่พาเฟ่ต์ ไม่หวาน ที่นึง”

มันไม่ได้มีแค่อาหาร ร้านนี้ยังมีของหวานชื่อดังขายอีกด้วย ซึ่งถ้าไปเปิดใจกลางเมือง คงโด่งดังได้ไม่ยากเย็นแน่นอน

หลังจากสั่งจนเสร็จสรรพ ฮิคาเสะ ก็นั่งรอต้อนรับเหล่าลูกค้าที่ไม่รู้ว่าจะมาใช้บริการเมื่อไหร่ ด้วยสีหน้าที่คาดหวัง และ เฝ้ารอ… พาเฟ่ต์ ที่กำลังจะมาเสิร์ฟให้กับเธออะนะ

ตึก ตึก ตึก...

ยังไม่ทันได้ของที่สั่ง หรือ ยัดอะไรเข้าปาก เสียงเดินมาจากหน้าร้านก็ได้ดังขึ้นอีกครั้งนึง เงาของร่างกายขนาดใหญ่ได้ก้าวเดินเข้ามาในร้านช้าๆ ใบหน้าของหนึ่งในลูกค้าประจำของร้านแห่งนี้

“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณเก็นจูโร่”

ชายผมสีแดง ร่างใหญ่ยักษ์ ใบหน้าเข้าสู่วัยคุณลุง ร่างกายมีกล้ามเป็นมัด สวมเสื้อเชิตสีแดง กางเกงสีขาว แต่งตัวเหมือนพนักงานบริษัท หรือ ชื่อเต็มๆ ของเขาคือ คาซานาริ เก็นจูโร่… ใช่ ตระกูล คาซานาริ ตระกูลเดียวกับผู้ถือครอง เรลิท ชิ้นแรก คาซานาริ ซึบาสะ มาศักดิ์เป็นลุงของ ซึบาสะ

“โอ้ว! หนูฮิคาเสะ ทำไมวันนี้เปิดร้านเช้าจังเลยล่ะ?”

เก็นจูโร่ ส่งเสียงทักทายกลับมา แสดงถึงความสนิทสนมกันในระดับนึงของ ฮิคาเสะ กับ เก็นจูโร่ ถึงแม้อายุจะต่างกันเกือบ 2 เท่า แต่ว่า ด้านการพูดคุยกลับถูกคอกันซะอย่างนั้น สร้างความสงสัยภายในใจของ เซอร์แกรนท์ ได้เป็นอย่างดี ว่า ‘ทำไมคนคนนี้ถึงดูสนิทกับ ฮิคาเสะ จังเลยนะ?’

“ก็พอดีว่า วันนี้ฉันว่าจะหาเงินเป็นค่าเทอมของลูกฉันน่ะ เมื่อวานนี้ฉันพึ่งพาเธอไปสมัครเข้าโรงเรียนเอง”

‘ถึงจริงๆ มันจะเป็นค่าซ่อมประตูก็เถอะ’

ฮิคาเสะ พูดออกมาในใจของตนเองด้วยความด้วยความเหนื่อยใจเล็กน้อย ที่ต้องมาโกหกลูกค้าประจำแบบนี้ แน่นอนว่า เก็นจูโร่ ไม่สามารถจับพิรุธของ ฮิคาเสะ ได้เลยแม้แต่น้อย…

และแล้ว ก็ได้เข้ามาถึงเรื่องที่ เก็นจูโร่ เป็นฝ่ายสงสัยบ้าง

“ว่าแต่ หนูฮิคาเสะ ประตูร้านหายไปไหนซะแล้วล่ะ?”

ฮิคาเสะ ที่ไดยินแบบนั้น ก็ได้แต่ขำแห้งภายในใจของตนเอง

“พอดีว่า ตอนขนตู้เก็บของใหม่เข้าร้าน มันดันกระแทกจนประตูพังน่ะ เลยถอดออกไป แล้วรอช่างมาเปลี่ยนให้… ว่าแต่วันนี้อยากกินอะไรดีล่ะ เดี๋ยวฉันให้ลูกทำมาให้”

ฮิคาเสะ รีบเปลี่ยนเรื่องทันที…

“งั้นเอาผัดเต้าหู้ทรงเครื่อง 2ที่ กับ เกี๊ยวซ่าชุดใหญ่ 1ที่ แล้วกัน”

ดูเหมือนว่า เก็นจูโร่ จะลืมเรื่องเมื่อครู่นี้ไปทันทีที่ ฮิคาเสะ พูดถึงอาหาร ถึงแม้ชายคนนี้จะไม่ได้เห็นแก่กินแต่อย่างใด แต่ร่างกายของเขานั้น ต้องการพลังงานจำนวนมากในการฝึกร่างกาย เรียกได้ว่า ระบบเผาผลาญดีกว่าคนทั่วไปหลายเท่าตัว

“หืม? ทำไมวันนี้สั่งน้อยจังเลยล่ะ”

“ก็ไม่ทำไมหรอก พอดีว่าฉันน่ะ ต้องรีบกลับไปทำงานน่ะ ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาพักซะด้วยสิ… ว่าแต่ลูกของหนูฮิคาเสะ เนี่ย คนที่หนูไปรับมาเป็นลูกบุญธรรม แต่อายุดันพอๆ กันนะหรอ?”

“จะมีคนไหนอีกละคะ?”

“นั่นสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า!!”

ว่าแล้ว ตาลุงเก็นจูโร่ ก็หัวเราะออกมาเสียงดังจนดังไปถึงหลังร้านของ ฮิคาเสะ ที่มี เซอร์แกรนท์ กำลังยกถาดพาเฟ่ต์ ออกมาเสิร์ฟให้กับ ฮิคาเสะ แบบพอดิบพอดี

“ฮิคาเสะ ได้แล้ว!”

ตึก!

เซอร์แกรนท์ วางถาดพาเฟ่ต์ ลงบนเคาน์เตอร์ของร้านที่เอาไว้ใช้ต้อนรับลูกค้า ก่อนจะก้มหัวให้กับ เก็นจูโร่ ที่มาในฐานะลูกค้าของร้าน

“ฮิคาริจัง คุณลูกค้าเขาสั่ง ผัดเต้าหู้ทรงเครื่อง 2ที่ กับ เกี๊ยวซ่าชุดใหญ่อีก 1 น่ะ”

เมื่อเห็นว่า เซอร์แกรนท์ เดินเข้ามาก็ได้เปลี่ยนไปเรียกชื่อที่ใช้ในสังคมของเธอทันที ซึ่งหุ่นยนต์สาวก็ไม่ได้ค้านแต่อย่างใด แค่ก้มหน้ารับเมนู และเดินจากไป ทำตัวเหมือนตอนรับออร์เดอร์ ลูกค้าตามปกติทันที

“สรุปแล้วร้านของหนูเป็นร้านอาหารจีน หรือ คาเฟ่ กันแน่เนี่ย หนูฮิคาเสะ”

ฮิคาเสะ ที่ได้ยินก็แสดงรอยยิ้มของตนเองออกมา พร้อมกับตอบคำถามของ เก็นจูโร่ ด้วยใบหน้าที่ยังคงยิ้มค้างเอาไว้แบบนั้น

“แน่นอนสิคะ ว่า มันต้องเป็นร้านอาหารจีนอยู่แล้ว เพียงแต่… แค่ร้านของเราสามารถทำอาหารที่ดังๆ ของแต่ละชาติได้ไงละคะ… งับ~”

ว่าจบ ฮิคาเสะ ก็ปิดท้ายด้วยการตักพาเฟ่ต์ของตนเองเข้าไปในปาก และ ปล่อยให้มันละลายไหลลงลำคอของตนเองไป พร้อมกับซึมซับรสชาติเปรี้ยวของสตอเบอรี่ และ ความขมของโกโก้ ตามที่ได้สังไว้ว่า ไม่เอาหวานนั่นเอง

หลังจากนั้น…

เวลาเปิดร้านของ ฮิคาเสะ ได้ล่วงเลยมานานจนท้องฟ้าได้เปลี่ยนเป็นสีดำมืด นับตั้งแต่ 6:00น. ที่เปิดร้านมาจนถึงตอนนี้ 18:00น. หรือ 6โมงเย็น ก็ได้มาถึงเวลาปิดร้านเสียที

ฟืดดดด~

“ฟู่ววว~ ปิดร้านสักที ตอนนี้ประตูก็ซ่อมแล้ว คงไม่ต้องห่วงเรื่องของหัวโขมยแล้ว เอาเป็นว่า วันนี้ฉันจะพักที่นี่แล้วกัน”

ฮิคาเสะ พูดออกมาคนเดียว ในขณะที่ตนกำลังเช็ดทำความสะอาดโต๊ะของตนภายในร้านอยู่ด้วยคยามพิถีพิถันราวกับโต๊ะตัวนั้นเป็นลูกรักก็มิปาน

กำหนดการพักที่นี่เกิดขึ้นอย่างกระทันหัน ซึ่งเหตุผลของเธอ ก็คงเป็นเหตุผลง่ายๆ เช่น กันไว้เผื่อวานพวกเมื่อวานจะมาชิงข้อมูลอีกรอบนึง หรือจริงๆ แล้ว อาจจะมีเหตุผลข้ออื่นมาเกี่ยวพันด้วยก็ได้ แต่ก็… ไม่มีใครสามารถรู้ความคิดของเธอในตอนนี้ได้หรอก (ยกเว้นคนแต่ง//ไรท์)

“เซอร์แกรนท์! ลงไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยววันนี้ฉันค้างด้วย!!”

หลังจากเสร็จจากการเช็ดโต๊ะจำนวนหนึ่งจากทั้งหมดของร้าน ฮิคาเสะได้ยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อของตน ก่อนจะหันไปทางห้องครัว และ บอกให้ หุ่นยนต์สาวลงไปอาบน้ำล้างตัวที่ห้องแลปใต้ดิน ซึ่งมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ราวกับว่า เป็นบ้าน แทนที่จะเป็นห้องแลปเสียอย่างนั้น

“ค่าาา~ คุณแม่~~~”

เซอร์แกรนท์ ตอบกลับเสียงดัง หลังจากที่ตนกำลังล้างจานอยู่ภายในห้องครัว ซึ่ง คำตอบที่แสนจะประชดประชัน ของเธอไม่สามารถทำความเสียหายแก่ผู้ที่ถูกเรียกว่าแม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

“ใช่! ฉันแม่เธอเองไง!!”

“…”

หุ่นยนต์สาวได้แต่สายหัวไปมา กับปฏิกริยาตอบสนองที่ได้รับกลับมาเสียอย่างนั้น ก่อนจะเลิกสนใจเรื่องตรงหน้าของตน และ เดินทางไปยังห้องแลปภายในทันที…

ฟุบ! ครืดดดดด~

หลังจากที่ ฮิคาเสะ ได้ยินเสียงกลไกลับเข้าห้องแลปของตนทำงานไปแล้ว เป็นสัญญานว่า หุ่นยนต์สาว ในตอนนี้ได้จากไปทำหน้าที่ของตนเรียบร้อยแล้ว เพราะงั้น ในตอนนี้ชนบนของร้าน จึงมีแต่เธอที่กำลังทำความสะอาดร้านอยู่คนเดียว

“วันนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นรึป่าวน้าา~”

ช่างเป็นคำที่นำพาความโชคร้ายเข้าหาตัวเสียจริง ฮิคาเสะ เปิดปากพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะแยแสเท่าไหร่ ถ้าเกิดว่า มันมีจริงๆ ซึ่งเธอก็ไม่มีทางรู้เลยว่า มันกำลังจะเกิดขึ้นจริงภายในไม่นานนี้

“ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่า วันนี้ฉันอยากพักจริงๆ แล้วนะ คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก”

‘ถ้าเกิดขึ้นจริง… ฉันคงถูกสาปแหง~’

แต่ระหว่างกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัว ฮิคาเสะ ก็ได้นึกเรื่องสำคัญของตนออกสักที เรื่องที่เธอต้องทำในทุกๆ วัน และ คืน ก่อนที่จะอาบน้ำ

“ว่าแต่… ข้าวเย็นที่ เซอร์แกรนท์ ทำไว้ให้ คืออะไรกันนะ?”

ซึ่งพอลองเดินไปที่ห้องครัวแล้ว ก็พบกับฝาครอบอาหารเย็นของตนเอง ที่ถูกเก็บไว้อย่างดี

ฟึบ!

ฮิคาเสะ ได้ยกฝาครอบอาหารของตนเองออกไป

ฟู่ววว~

ควันร้อนที่ถูกเก็บไว้ ได้ลอยออกมา กลิ่นของเครื่องเทศที่แสนคุ้นเคยสำหรับเธอ อาหารจานโปรดที่ หุ่นยนต์สาวที่แสนรู้ใจ ได้เตรียมไว้ให้ตนเอง

“สมแล้วที่เป็นลูกฉัน”

ผัดพริกหยวกไก่… อาหารบ้านๆ ที่แสนจะธรรมดา แต่พอถูกปรุงแต่งด้วยฝีมือของ เซอร์แกรนท์ มันกลับอร่อยจนน่าแปลกเสียอย่างนั้น อร่อยจนถึงขั้นที่ ฮิคาเสะ สามารถชิม และ ติดใจมันภายในทันทีที่ชิมครั้งแรก

และแล้ว..... ก่อนที่จะออกทะเลและเอามาแต่น้ำมากกว่านี้ เอาเป็นว่า วันนี้ได้จบลงโดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนที่เกริ่นมาก่อนหน้านี้ คนแต่งมันโม้ล้วนๆ

________________________

END

- ขออภัยในความล่าช้า ที่ผมบอกว่าจะลงอีกตอนในวันอังคาร แต่มันดันไม่ว่าง จึงต้องผลัดมาลงวันนี้แทน ซึ่งวันที่ผ่านมา มันไม่ค่อยจะว่างเลย ขออภัยด้วยครับ

(อยากไปเที่ยวที่ เวนิส จังเลย//ความในใจไรท์เอง แหะแหะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น