【Fic-Symphogear】ให้ฉันพักบ้างไม่ได้หรอ!!?【YURI】

ตอนที่ 6 : Episode 5: ได้เวลาเปิดร้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    21 ก.ย. 63

“อืม…เป็นแบบนี้เองสินะ…”

เสียงติดเย็นชาของ ฮิคาเสะ ดังขึ้นมาหลังจากได้ฟังรายงานสถานการณ์ของ เซอร์แกรนท์ ที่ประสบพบเจอกับ ผู้สวมใส่ Nehushtan เมื่อคืนวันก่อนหน้านี้ เธอพยักหน้าเบาๆ ทีนึง ก่อนจะเอ่ยถามคำถามของตนเองออกไป

“แล้วข้อมูลของเราล่ะ หายไป หรือ ถูกเปิดไฟล์ บ้างรึป่าว”

เซอร์แกรนท์ ที่ได้ยิ้นแบบนั้นก็ยิ้มตอบด้วยความมั่นใจ

“ไม่เลย!... ละมั้ง”

“ละมั้ง? หมายความว่ายังไง เธอยังไม่ได้ตรวจดูงั้นหรอ?”

ฮิคาเสะ ที่ได้ยินคำตอบของ หุ่นยนต์สาว ตอนแรกเธอก็คิดจะปล่อยผ่านไป แต่พอได้ยินประโยคที่ แสดงความไม่ค่อยมั่นใจของ หุ่นยนต์สาว ก็ขมวดคิ้วถามออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“เอ่อ… ก็ยังไม่ได้เช็คน่ะ”

“เห้ออออ~”

หลังจากได้รับคำตอบ ฮิคาเสะ ถึงกับเอามือฟาดหน้าตนเองอย่างจัง กับความสะเพร่าของ รปภ. ของห้องแลปแห่งนี้ อย่าง เซอร์แกรนท์ ที่ไม่ยอมตรวจข้อมูลที่ตนเก็บไว้ให้ดีเสียก่อน แต่ว่า…

“เอาเถอะ ถ้าตรวจเจอไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี เพราะงั้น ถ้าขอมูลฉันถูกเปิดออก หรือ หายไปแม้แต่อย่างเดียว รอบหน้าที่เจอกัน ฉันคงต้องขอ Nehushtan เป็นค่าตอบแทนซะแล้วสิ”

การปล่อยวางอย่างรวดเร็วของ ฮิคาเสะ สร้างความสับสนให้กับ เซอร์แกรนท์ มากพอสมควร แต่ว่า ตอนนี้เธอควรจะดีใจมากกว่า ที่ ฮิคาเสะ ไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากนัก

“อย่ามัวแต่ยืนบื้อสิ ไปเตรียมวัตถุดิบสำหรับเปิดร้านซะ ตอนนี้ใกล้จะ 6โมงเช้า แล้ว เดี๋ยวฉันขอตัวไปเช็คข้อมูลในคอมพิวเตอร์ กับ คลังเอกสารหน่อย ไว้เจอกันอีก ครึ่งชั่วโมง”

มันคงจะไม่แปลกหรอก สำหรับการค้นข้อมูลในคลังเอกสาร กับ คอมพิวเตอร์ ของ ฮิคาเสะ เพราะว่า เธอบันทึกผลการทดลองที่ผิดพลาด และ สำเร็จเอาไว้มากมายในคลังเอกสาร แล้วบันทึก สูตรวิจัยตัวยาต่างๆ และ วิธีการสร้างชีวิต หรือแม้แต่หุ่นยนต์ ก็เก็บเอาไว้ในคอมพิวเตอร์ แน่นอนว่า มันมีโปรแกรมตรวจจับด้วยว่า ผ่านการเปิดการใช้งานรึป่าว แต่ข้อมูลที่เก็บไว้มันเยอเกินไปสำหรับการตรวจสอบคนเดียว แต่ว่า ให้ทำยังไงได้ล่ะ คนที่ใช้ห้องวิจัย ก็มีอยู่แค่ 1ชีวิต กับอีก 1จักรกล เอง ไม่แปลกที่จะใช้เวลาถึงครึ่งชั่วโมงในการตรวจสอบ

“อื้ม!”

เซอร์แกรนท์ ตอบรับด้วยน้ำเสียงปนดีใจ ก่อนจะรีบเดินจากไปด้วยความกระดี๊กระด๊าทันที

“ในเมื่อเธอไปแล้ว เราก็รีบไปทำหน้าที่ของเราต่อดีกว่า”

หลังจากแผ่นหลังของ เซอร์แกรนท์ ได้หายไปจากสายตาของ ฮิคาเสะ แล้ว เธอจึงตัดสินใจเริ่มตรวจสอบในส่วนต่างๆ ของห้องวิจัยของตนทันที เพื่อเช็คให้แน่ใจว่า ข้อมูลของตนยังคงเป็นความลับกับโลกใบนี้อยู่เหมือนเคย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป…

ครืดดดด~… ติ้ง!!!

เสียงของกริ่งเตาอบดังขึ้นกลางห้องครัว ฝาของเตาอบค่อยๆ ถูกเปิดออกมาจากด้านใน สิ่งแรกที่ออกมาคือ ขาของคน และตามด้วยส่วนต่างๆ ของร่างกาย ไม่ว่าจะเป็น แขน ตัว หัว หรือแม้แต่ขาอีกข้าง ที่ออกมาจากเตาอาบในภายหลัง

“ยินดีต้อนรับกลับนะ ฮิคาเสะ”

เสียงใสต้อนรับการกลับมาของ ฮิคาเสะ ที่พึ่งขึ้นมาจากแลปของตนเอง หลังจากเสร็จสิ้นการตรวจสอบข้อมูล ใบหน้าที่ เซอร์แกรนท์ กำลังเห็นอยู่ คือ ใบหน้าของหญิงสาวที่ตนรัก กำลังทำหน้าจริงจังกว่าปกติ… นิดหน่อยอะนะ

“อ่า…เอานี่ไปอ่านซะ”

ฮิคาเสะ ตอบรับเสียงเรียกของ เซอร์แกรนท์ เบาๆ ก่อนจะยื่นคลิปบอร์ด ที่มีกระดาษโน๊ตติดเอาไว้ ซึ่ง หุ่นยนต์สาวก็รับมันมาโดยดี พร้อมกับใบหน้าที่มีหยดเหงื่อไหลออกมานิดหน่อย

เธอค่อยๆ ไล่สายตาบรรจงอ่านเนื้อหาข้อความในกระดาษ โดยการใช้เวลาสักพักในการทำความเข้าใจกับมันเล็กน้อย

“เอ่อ…”

“จากที่สรุปมา ข้อมูลบางส่วนของการทดลองสร้างร่างของเธอ ถูกเปิด และ ก๊อปปี้ไป โดยกล้องลับที่แอบติดเอาไว้ ได้ถ่ายภาพของหญิงสาวคนนึงเอาไว้ได้”

ต่อมา ฮิคาเสะ ได้ยื่นหน้าจอไอแพ็ด ของตนให้กับ เซอร์แกรนท์ ดู ปรากฎหญิงสาวผมสีทองยาวถึงกลางหลัง ได้ลอบเข้ามาโขมยข้อมูลบางส่วนของการทดลองสร้างร่าง หุ่นปฏิบัติการ แน่นอนว่า ข้อมูลที่ได้ไป คือ ข้อมูลของการทดลองที่ผิดพลาด

“เซอร์แกรนท์…”

น้ำเสียงเรียบนิ่ง ได้ดังขึ้นมาอย่างน่าประหลาด จนผู้ฟังอีกคน อดที่จะรู้สึกขนลุกไม่ได้ ลำตัวแสดงอาการสั่นผวาออกมา พร้อมกับปฏิกิริยาตอบสนองที่อยู่ๆ ก็หลับตาปี๋ไปโดยอัตโนมัติ

“ยึ๋ย!!”

ตุบ~

“ทำดีมาก”

ฮิคาเสะ ได้วางฝ่ามือลงบนหัวของ เซอร์แกรนท์ อย่างอ่อนโยน สร้างความงุนงงให้กับ หุ่นยนต์สาวเป็นอย่างมาก

“เอ๋!?”

“ไม่ต้องตกใจหรอก คราวนี้เธอทำดีแล้วล่ะ ยัยผู้หญิงที่สวม Nehushtan ที่ปะทะกับเธอน่ะ ถูกส่งมาเพื่อถ่วงเวลาเท่านั้น ส่วนยัยสาวผมทองน่ะ คือคนที่เข้ามาโขมยข้อมูลของเราต่างหาก ถ้าเธอไม่รีบจัดการตัวถ่วงเวลา ข้อมูลของเราคงโดนโขมยไปมากกว่านี้แล้วล่ะ”

น้ำเสียงที่แสนโอนอ่อนของ ฮิคาเสะ ถูกเปล่งออกมา ไม่ต้องพูดถึงทางด้านคนที่กำลังถูกลูบหัวอยู่… ตอนนี้เคลิ้มไปเรียบร้อยแล้ว

“แฮะๆ~”

ใบหน้าของหุ่นยนต์สาวที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับอารมณ์สุนทรีย์ที่ถูกมอบให้โดยผู้สร้างของตนเอง แต่อยู่ๆ ฝ่ามือที่กำลังลูบหัวของเธออยู่ ก็ได้ถูกดึงกลับไป พร้อมกับใบหน้าแสดงความเสียดายออกมาอย่างชัดเจน ซึ่ง… ฮิคาเสะ ไม่แม้แต่จะชายตามามองดูเลยด้วยซ้ำ

“เอาหล่ะ หมดเวลาเล่นของพวกเราแล้ว เราต้องเปิดร้านหาเงินมาซ่อมประตูที่โดนลูกหลงจากการต่อสู้ของเธอแล้วล่ะ เซอร์แกรนท์”

พรึ่บ!!

ฮิคาเสะ เดินไปด้านข้างตูเย็น และ หยิบผ้ากันเปื้อนของตนออกมาสวมอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องสะดุดกับประโยคพูดต่อมาของ เซอร์แกรนท์ ที่เผลอตัวพูดออกมา

“ทำยังกับว่าร้านของเราขายดียังงั้นแหละ…เหอะๆ”

__________________________

END

- มาอีกตอนแล้ว~ ถึงจะไม่ยาวมากนัก แต่ว่า ที่ผมแต่งตอนนี้ได้ เพราะ ผมตื่นสาย เลยไม่ได้ไป รด. ในวันอาทิตย์ ซึ่ง ถ้าตอนนี้มันสั้นไป ผมคิดว่า พรุ่งนี้น่าจะได้อีกสักตอนละมั้งครับ?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น