【Fic-Symphogear】ให้ฉันพักบ้างไม่ได้หรอ!!?【YURI】

ตอนที่ 3 : Episode 2: ความวุ่นวายครั้งแรกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    10 ก.ย. 63

“แล้วอยากไปที่ไหนล่ะ? หืม”

ฮิคาเสะ เอ่ยปากถามกับ เซอร์แกรนท์ เรื่องสถานที่จุดมุ่งหมายในการไปเที่ยวในครั้งนี้ แน่นอนว่า นี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะยอมทำตามคำขอของ หุ่นยนต์สาว โดยไร้ข้อกังขาใดๆ ทั้งสิ้น แต่นั่นก็ต้องอยู่ในขอบเขตของประเทศ ญี่ปุ่นด้วยเช่นกัน ไม่งั้นเป็นอันว่า ยกเลิก ไปได้เลย

ส่วนคำตอบของ เซอร์แกรนท์ เธอเองก็ได้คิดไว้ในใจแล้วเช่นกัน ว่า อยากไปที่ไหนในวันนี้ รวมถึงในอนาคตที่จะถึงนี้อีกด้วย

“โรงเรียนล่ะ!!”

“ได้สิ—…เดี๋ยว! ไหงถึงอยากไปซะดื้อๆ เลยล่ะ?”

ด้วยคความตกใจ กับ การที่สมองของเธอกำลังประมวลผลกับคำตอบที่ได้รับมาจากอีกคนอยู่ จึงได้เผลอเอ่ยปากรับไปแต่โดยดี ซึ่ง… จะผิดคำพูดก็ไม่ได้ด้วย เดี๋ยวเสียภาพลักษณ์ที่แสนน่าเชื่อถือไปซะหมด เพราะงั้น ฮิคาเสะ จึงได้แต่ยอมแต่โดยดี แต่ก่อนหน้านั้น คงต้องถามเหตุผลเสียก่อนแล้วล่ะ

“คือว่า ตลอด 2ปี ที่ผ่านมา เราไม่เคยเรียนรู้เรื่องการเข้าสังคมเลย เพราะงั้นแหละ เราจึงอยากที่จะใช้ชีวิตเหมือน มนุษย์ธรรมดาดูสักครั้งนึงน่ะ”

‘จะว่าไปก็จริงแฮะ’

ฮิคาเสะ คิดทบทวนถึงคำพูดของ เซอร์แกรนท์ ดู ปรากฎว่า มันคือความจริง เธอไม่เคยปล่อยให้ หุ่นยนต์สาว ไปใช้ชีวิตด้านนอกเลยแม้แต่น้อย มีแค่ออกไปซื้อของ และ ทักทายเพื่อนบ้านบ้างเป็นบางครั้ง แต่ส่วนใหญ่ ก็อยู่แต่ในห้องทดลอง และ ใช้ชีวิตศึกษาเรื่อง บรรทัดฐานของมนุษยชนชาวญี่ปุ่น เพียงแค่นั้น ที่เหลือก็สอนเรื่อง การใช้ชีวิตแบบมนุษย์ จนในที่สุด สมองกลของ เซอร์แกรนท์ ก็เริ่มมีความเป็นคนมากขึ้นจนถึงปัจจุบัน ก็เล่นเอาเหนื่อยอยู่เหมือนกัน

“ได้สิ งั้นวันนี้เราไปทำเรื่องสมัครเรียนกันดีกว่า”

ในเมื่อนี่เป็นคำขอของ เซอร์แกรนท์ เธอเองก็ไม่อยากปฏิเสธเสียเท่าไหร่ เพราะ นานๆ ทีเธอจะยอมทำตามคำขอของเธอคนนี้ เพราะงั้นมันจึงต้องออกมาให้น่าประทับใจมากที่สุดยังไงล่ะ

“อื้ม!”

ณ โรงเรียนสตรีเอกชน ลิเดียน…

“เอาเป็น โรงเรียนนี้แล้วกัน เป็นโรงเรียนสตรีล้วน แถมยังคิดว่าน่าจะปลอดภัยอีกด้วย”

หลังจากตระเวนหาข้อมูลอยู่นานพอสมควร ก็ได้เจอกับโรงเรียนที่ ฮิคาเสะ คิดว่ามันปลอดภัยที่สุดสำหรับ เซอร์แกรนท์ เธอจึงตัดสินใจเลือกโรงเรียนนี้ทันที เนื่องจากเป็นโรงเรียนหญิงล้วน สามารถตัดปัญหาเรื่องเพศตรงข้ามไปได้ เพราะงั้น ฮิคาเสะ จึงไม่จำเป็นต้องห่วง และ หวง เซอร์แกรนท์ ซึ่งตัวของ หุ่นยนต์สาว สำหรับเธอก็เหมือนลูกในไส้(?) ที่เธอให้กับเนิดมากับมือนั่นแหละ ส่วนสถานที่ที่เคยไปดูมาก่อนหน้านี้ ถือว่า เป็นการพา เซอร์แกรนท์ ไปชมเมืองอีกด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวจริงๆ

“แหม~ ฮิคาเสะ หวงเราด้วยหรอ?”

เมื่อ เซอร์แกรนท์ เห็นว่า ฮิคาเสะ แสดงความเป็นห่วงตนออกมา ก็ได้ทำการลองแหน่ผู้สร้างของตนเองไปเล่นๆ และ รอดูปฏิกิริยาตอบสนองของคนตรงหน้า นี่คือสิ่งที่ เซอร์แกรนท์ หวังเอาไว้ เธอไม่ได้อยากเห็นใบหน้าเขินอายของ ฮิคาเสะ แต่อย่างใด เพียงแค่เธออยากรู้จักด้านใหม่ๆ ของผู้สร้างของตนเองบ้างก็เท่านั้น

“ห่วงสิ หวงด้วย ก็เธอน่ะ เหมือนกับลูกของฉันนั่นแหละ จะปล่อยไปไหนมาไหนเองได้ยังไงกัน”

‘เห๊ะ?’

เซอร์แกรนท์ ที่ได้ยินแบบนั้น ก็ถึงกับออกอาการ สตั๊นไปเลย นี่เธอไม่ได้คิดว่าเราเป็นแค่ผู้หญิงคนนึงงั้นหรอ? แต่เธอกลับคิดว่าเราเป็นลูก!!

ถึงจะน่าผิดหวังไปบ้าง สำหรับ เซอร์แกรนท์ แต่ไม่เป็นไร เวลาที่ใช้ร่วมกันยังเหลืออีกเยอะ เพราะงั้น เป้าหมายของเธอตอนนี้คงจะเป็น…

‘ไม่เป็นไร! เราจะเปลี่ยนมันเอง’

การขยับความสัมพันธ์ระหว่าง เจ้าของ และ หุ่นยนต์ ให้เกินคำว่า แม่ลูก ไปก่อน อาจจะกลายเป็นคำว่า เพื่อน หรือ คู่หู แต่สักวัน มันต้องกลายเป็นดั่งที่เธอหวังเอาไว้แน่นอน

“เอาล่ะ เรายืนดูหน้าโรงเรียน มานานมากพอแล้ว เราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

ฮิคาเสะ หยิบนาฬิกาข้อมือออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะทำการเช็คหน้าปัดนาฬิกา เพื่อดูว่า ณ ตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ก่อนจะทำการ จับมือของ เซอร์แกรนท์ และ เดินจูงเข้าไปข้างในทันที

ส่วนทาง เซอร์แกรนท์ เธอเองก็ได้แต่เหม่อลอย และ นึกถึงคำถามของตนเอง ที่ตั้งไว้ตั้งแต่เมื่อ 2ปีก่อน และ นั่นก็คือ ‘ทำไม ฮิคาเสะ ถึงไม่สวมนาฬิกาข้อมือ’ ทั้งๆ ที่มันมีไว้ให้ สวม แต่คนตรงหน้ากลับ ทำกับมันเหมือนเป็น นาฬิกาพก ไปซะได้ เธอละไม่เข้าใจจุดๆ นี้ของ ฮิคาเสะ จริงๆ

หลังจากนั้น…

“งั่ม~… จะว่าไป อาหารของที่นี่ก็ไม่เลวเลยแหะ”

หลังจากทำเรื่องสมัครเรียนแล้ว ที่เหลือก็แค่รอประกาศนัดกำหนดการสอบเท่านั้น อาจจะเป็น 2วัน หรือ อีก 3วัน ก็ยังไม่แน่นอน ซึ่งระหว่างนี้ ทั้งสอง ก็ได้มาสำรวจโรงเรียนแห่งนี้รอเอาไว้ เพื่อจำจดเส้นทางเอาไว้ใช้ในอนาคตอันใกล้นี้อีกด้วย

ซึ่งปัจจุบันทั้งสองคน ก็อยู่ที่ โรงอาหาร ของลิเดียน ซึ่งเต็มไปด้วยนักเรียนมากมาย และแน่นอนว่า มันมีแต่ ผู้หญิง กันทั้งนั้น

“ฮิคาเสะ ทำไมคนพวกนั้นถึงมามองที่เรากันงั้นหรอ?”

ขณะที่ ฮิคาเสะ กำลังเพลิดเพลินไปกับ อาหารของ โรงเรียนแห่งนี้ เซอร์แกรนท์ ที่นั่งอยู่ก็เอ่ยปากถามออกมา พร้อมกับมองไปรอบๆ ซึ่งเต็มไปด้วยนักเรียนหญิง และ พอเธอสบตาใครเข้า คนนั้นก็จะรีบหันหน้าหนีทันทีเลยด้วย เพราะงั้น มันถึงได้แปลกไงล่ะ

“อย่าไปสนสิ… แค่สายตาเอง พวกนั้นก็ไม่ได้เข้ามาฆ่าเราสักหน่อย เพราะงั้น ก็ไม่ต้องสนใจหรอก”

ฮิคาเสะ บอกปัด พร้อมกับยัดอาหารเข้าปากของตนไปอีกช้อนนึง ส่วน เซอร์แกรนท์ ก็ละสายตาจาก ฮิคาเสะ ไป และเริ่มมองสำรวจรอบๆ อย่างเชื่องช้า เพื่อสำรวจร้านค้า และ จดจำเอาไว้ว่า ร้านอาหารไหนบ้าง ที่มีองค์ประกอบของสารอาหาร ที่ครบ 5หมู่ เพื่อใช้ในการเจริญเติบโตของร่างกาย สติปัญญา หรือ การพัฒนาการทางด้านความคิดอีกด้วย… ให้สมเป็นมนุษย์มากขึ้นอะนะ

“ว่าแต่… ฮิคาเสะ คิดยังไงหรอ ถึงได้เขียนชื่อของเราเป็น มิซึจิ ฮิคาริ กันล่ะ?”

นี่เป็นคำถาม ที่ เซอร์แกรนท์ อยากถามกับ ฮิคาเสะ เหมือนกัน ที่ว่า ตอนลงสมัคร และ กรอรกใบข้อมูล รวมทั้งยังยื่นใบเอกสารที่จำเป็นต่างๆ โดยมีตัวของ ‘มิซึจิ ฮิคาเสะ’ รับบทเป็นมารดา ส่วน ‘มิซึจิ ฮิคาริ’ หรือ ‘เซอร์แกรนท์’ ดันกลายเป็นบุตรี เฉยเลยซะงั้น

“…เป็นชื่อที่ฉันเตรียมให้เธอไว้ก่อนที่จะสร้างร่างนั้นเสร็จเสียอีก แต่ตอนแรกว่าจะใช้ข้อมูลของ สมองกล ตัวใหม่ และให้ชื่อว่า ฮิคาริ แต่เนื่องด้วยเหตุจำเป็น ทำให้เธอต้องเข้าไปอยู่ในร่างของหุ่นปฏิบัติการตัวนี้ เพราะงั้น เธอจึงกลายเป็น ‘มิซึจิ ฮิคาริ’ไงล่ะ”

“อืมๆ~”

เซอร์แกรนท์ พยักหน้าเข้าใจ อย่างน้อยเธอเองก็มีความดีใจอยู่บ้าง ที่ได้ใช้สกุลเดียวกับ ฮิคาเสะ แต่บทที่ได้รับในตอนนี้ คือ ลูกสาว นี่สิ

“เอาล่ะ”

ครืดด~

ฮิคาเสะ ที่พึ่งทานอาหารของตนเองจนหมด ก็ได้พูดพร้อมกับดันเก้าอี้ลุกขึ้นยืน ส่วน เซอร์แกรนท์ ก็ทำการยืนขึ้นตาม ฮิคาเสะ แน่นอนว่า เป้าหมายของทั้งสองคน ยังคงเป็น การชมโรงเรียนแห่งนี้ เพื่อเก็บรายละเอียด และ นำไปใช้เป็นข้อมูลแผนที่ก็แค่นั้น ไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นแต่อย่างใด

“เราไปลองดูที่อื่นกันบ้างดีกว่านะ”

“อื้ม~”

หลังจากนั้น…

ตัดมาอีกทีตอนเกือบเย็น เป็นเวลาที่ ทั้งสองได้เดินออกมาจาก โรงเรียนสตรีเอกชน ลิเดียน เพราะว่า พวกเธอได้สำรวจสถานที่แห่งนี้จนคิดว่าน่าจะหมดแล้ว ยกเว้น…

“เธอรู้ใช่มั้ย… เซอร์แกรนท์”

“อืม… เครื่องแสกนของเราสามารถตรวจสอบได้น่ะ พื้นที่ใต้โรงเรียนแห่งนี้ เหมือนกับว่า เป็นพื้นยุบตัว แต่โครงสร้างของมันกลับไม่พังทลายลง แสดงว่าใต้ดินนั้น มันต้องมีฐานลับแน่นอน”

“นั่นสินะ… แต่ปล่อยไปเถอะ ไม่เกี่ยวกับเราอยู่แล้วนี่นะ”

ฮิคาเสะ ทำท่าทีไม่ใส่ใจ ยังไงก็ตาม ถ้าคนจากพวกห้องลับพวกนี้ ไม่มาขวางทางเธอ เธอก็จะไม่ไปขวางทางใครเช่นกัน เพราะงั้น

“ยังมีเวลาอีกเยอะ เราไปดูพระอาทิตย์ตกดินกันดีกว่า”

สถานที่ต่อไปของทั้งสอง คือ หาที่ดีๆ สักที่ และ นั่วรอพระอาทิตย์ตกดิน ซึ่งมันเป็นครั้งแรกของ เซอร์แกรนท์ คงจะให้อะไรมาขัดขวางไม่ได้หรอก แม้แต่ Noise ฮิคาเสะ ก็ไม่ยอมให้มันมาขัดขวางความสุขของ เซอร์แกรนท์ หรอก

“เอาสิ! เราอยากดูมานานแล้ว!”

‘แถมครั้งแรก ยังได้ดูกับ ฮิคาเสะ อีกด้วย’

ฮิคาเสะ และ เซอร์แกรนท์ ได้ตรงมายังโรงงานแห่งหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ สามารถชมพระอาทิตย์ได้จากสถานที่แห่งนี้ โดยไม่มีอะไรมาบังแม่แต่นิดเดียว

“เอาเป็นที่นี่แหละ ถึงมันจะมีกลิ่นนิดหน่อยก็เถอะ”

ทั้งสอง ได้ทำการปีนบันไดขึ้นมาถึงยอดของโรงงาน แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้าตาของทั้งสองคนจนถึงกับต้องเอามือมาบังเอาไว้

“แต่จะว่าไป มันเงียบไปรึป่าวนะ”

เซอร์แกรนท์ ทักออกมา…

ตั้งแต่เดินมาถึง โรงงานแห่งนี้ ฮิคาเสะ สังเกตุว่า เธอไม่สามารถพบเจอผู้คนได้ตามปกติ แถมโรงงานแห่งนี้ยังไม่ใช่สถานที่ร้สงอีกด้วย มันเป็นไปได้หรอ ที่ทั้งสองจะไม่เจอใครเลยน่ะ?

“อ่า… จริงด้วย ฉันว่ามันเริ่มแหม่งๆ แล้วสิ”

ฟึบ!

ฮิคาเสะ หันไปมองด้านหลัง หลังจากรู้สึกว่า มีใครกำลังจ้องเธออยู่ แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงแค่อากาศที่ว่างเปล่าเท่านั้น

“ฮิคาเสะ ฉันตรวจพบปฏิกริยาของพวก Noise จำนวนมากกำลังตรงมาทางนี้”

และมันก็เป็นดั่งคาด อะไรก็ไม่เคยง่ายสำหรับเธอ แทนที่มันจะเป็นความทรงจำดีๆ แต่กลับมีบางสิ่งบางอย่างมาขวางเอาไว้เสมอ นั่นทำให้เธอต้องเหนื่อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องมากขึ้นทุกวันๆ จนมาถึงปัจจุบันนี้… ที่เรื่องมันค่อยๆ วุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ….

___________________________

END

- ช่วงนี้ไม่ว่างแต่งเท่าไหร่ครับ ต้องขออภัย ช่วงนี้ต้องตามสอบซ่อมกัยคุณครูทั้งหลาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #5 COUNUSE!! (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 15:11
    เจอฮิบิกิ แน่ๆเลยแบบนี้
    #5
    1
    • #5-1 Yoru-Yami(จากตอนที่ 3)
      11 กันยายน 2563 / 17:48
      แน่นอน เข้าสู่เนื้อเรื่องหลักสักที
      #5-1