【Fic-Symphogear】ให้ฉันพักบ้างไม่ได้หรอ!!?【YURI】

ตอนที่ 2 : Episode 1: จุดเริ่มต้นของเรื่องราว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    8 ก.ย. 63

2 ปีต่อมา… (ปัจจุบัน)

ฟืดด~

หลังจากใช้เวลานานพอสมควร ในการกลบร่องรอยการเดินทางของตนเอง เพื่อให้ ไม่มีใครสามารถตามรอยเธอได้ และในที่สุด ฮิคาเสะ ก็ถึงที่หมายสักที… ห้องวิจัยใหม่ ที่เธอสร้างเสร็จเมื่อ 1ปี กับอีก 6เดือน ที่แล้ว

รูปร่างภายนอกของมันเป็นร้านอาหารจีนขนาดเล็กที่ต้องอยู่ในที่ที่ไม่ค่อยจะมีผู้คนสัญจรไปมาเสียเท่าไหร่… ถ้าตามความคิดของคนปกติ มันอาจจะน่าสงสัย แต่ส่วนมาก พวกฉลาดๆ มักจะมองข้ามจุดที่น่าสงสัยแบบนี้ไปได้ ซึ่ง ฮิคาเสะ เองก็ไม่รู้ว่า มันจะอยู่ได้นานเท่าไหร่ กว่าจะถูกพบ

แอ๊ด~

ฮิคาเสะ ออกแรงผลักประตูไป เพราะว่า ถึงเธอจะเป็นเจ้าของร้าน แต่เธอก็ไม่ได้ล็อคมันแต่อย่าใด เพราะ มันไม่มีอะไรสำคัญมากนัก นอกจากห้องวิจัยลับที่ตั้งอยู่ชั้นล่างอีกทีนึง ซึ่งมันต้องใช้ DNA ของเธอในการเปิดประตู หรือ อีกคนที่มีกุญแจในการเข้าห้องวิจัย คือ เซอร์แกรนท์ ที่ต้องออกไปซื้ออาหาร หรือ น้ำ มาเพื่อให้ระบบภายในร่างกายทำงานได้อย่างปกติ

หลังจากคิดอะไรอยู่คนเดียวมาพักนึง ฮิคาเสะ ได้เดินตรงไปที่หลังร้าน… ห้องครัวของร้านอาหารแห่งนี้ เธอตรงไปที่เตาอบ และเปิดมันออกมา ก่อนจะทำการมุดตัวเข้าไปด้านใน

ติ๊ด!

[กำลังยืนยัน DNA ของผู้มาใหม่… โปรดรอสักครู่… ทำการยืนยันเสร็จสิ้น มิซึจิ ฮิคาเสะ จะทำการเคลื่อนย้ายทันที]

ครืดดดด~

‘เห้อ~ ไม่น่าทำทางเข้าห้องลับให้มันแคบขนาดนี้เลย รู้งี้ทำให้เป็นตู้เย็น ไม่ก็ถังขยะดีกว่า’

เป็นคำบ่นของ ฮิคาเสะ ที่ออกมาจากปากของเธอทุกๆ วันที่มาที่นี่ เธอได้แต่โทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ที่ดันทำเรื่อง่ายแบบนี้ให้มันเป็นเรื่องยากสำหรับเธอ

ภายในตัวของเตาอบ ค่อยๆ เลื่อนลงไปด้านล่างช้าๆ แบบลิฟต์ แค่มันมีขนาดเล็กกว่า 6-7เท่า เท่านั้นเอง

หลังจากนั้น…

“ยินดีต้อนรับนะ ฮิคาเสะ”

พอมาถึงด้านล่าง ฮิคาเสะ ได้มุดตัวออกมาจาก เตาอบ พร้อมกับผู้มาใหม่ ที่ออกมากล่าวคำต้อนรับให้กับเธอ ซึ่ง คนคนนั้น ก็ไม่ใช่ใครอื่นใด แต่คือ เซอร์แกรนท์ นั่นเอง

“อ่า… ฉันกลับมาแล้ว เซอร์แกรนท์… อยู่คนเดียวเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

“ก็เรื่อยๆ แหละค่ะ”

ช่างเป็นคำตอบที่… ไม่น่าจะออกมาจาก หุ่นยนต์ แบบเธอเลยจริงๆ แต่ทำไงได้ล่ะ ตอนนี้ทั้งความคิด และ ร่างกายของ เซอร์แกรนท์ แทบจะกลายเป็นมนุษย์แบบสมบูรณ์ไปแล้ว รวมทั้งการใช้ชีวิตยังเหมือนมนุษย์อีกด้วย ที่ต่างไป ก็คือ แกนกลางของร่างกาย หรือ หัวใจของเธอนั้น แตกต่างไปจากมนุษย์ เพราะ แกนกลางของเธอนั้นทำมาจาก เตาปฎิกรณ์พลังงานความร้อนสูงในการขับเคลื่อน แน่นอนว่า ภายในร่างกายของเธอ มันต้องมีระบบปรับอุณหภูมิอยู่ด้วย ไม่งั้นบรรยากาศที่ปล่อยออกมา มันทำให้เธอร้อนตายแน่นอน

“แล้วร่างทดลองล่ะ?”

“แหม~ มาถึงห็ถามหาแต่ตัวทดลองเลยนะคะ”

เซอร์แกรนท์ ที่เห็นว่า ฮิคาเสะ ให้ความสนใจกับ ร่างทดลองมากกว่าเธอ ก็อดที่จะแสดงอาการไม่พอใจออกมาไม่ได้เลย… นี่อุตส่าห์อยู่ด้วยกันมาตั้ง 2ปี ไม่ให้ความสนใจเธอเลยอ่ะ!

“เรื่องของฉันน่า”

ฮิคาเสะ ที่เห็นว่า เซอร์แกรนท์ แหย่เธอเล่น ก็ได้สะบัดหน้าหนี พร้อมกับกล่าวออกมาเสียงแข็ง จน เซอร์แกรนท์ รู้ว่าเธอไม่สามารถเปลี่ยนอะไรได้

“ค่า ค่า… ตอนนี้ตัวทดลองที่เราสร้างขึ้นมาตัวล่าสุด กำลังไปได้สวยเลยค่ะ แต่ว่า…”

พอ ฮิคาเสะ ได้ยินคำว่า ‘แต่ว่า’ เธอก็เริ่มรู้สึกไม่ดีอย่างแปลกประหลาด รวมทั้งยังมโนเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับตัวทดลองอีกด้วย เช่น ผลกระทบที่ทำให้มันกลายเป็นสิ่งผิดพลาด หรือ อื่นอีกมากมาย

“เซลล์สีผมของร่างทดลอง ได้ตายลง ทำให้ผมของร่างทดลองกลายเป็นสีขาว และ พันธุกรรมของสีตาของร่างทดลอง ก็เป็นสีขาวเช่นกัน ที่เหลือออกมาสมบูรณ์ดีค่ะ”

ดูเหมือนว่า เธอจะคิดมากเกินไป มันไม่ใช่อะไรที่เลวร้ายขนาดนั้นสักหน่อยนี่เนอะ เพราะงั้น ฮิคาเสะ ที่ได้ฟังเรื่องราวข้อมูลของร่างทดลอง ที่ เซอร์แกรนท์ รายงานมา เธอก็ได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เห้อ~… โล่งอกไปทีเนอะ”

เซอร์แกรนท์ ที่เห็นท่าทางของ ฮิคาเสะ ที่แสดงออกมา ก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

“คิกคิก ฮิคาเสะ เป็นห่วงด้วยล่ะ”

“ก็แน่อยู่แล้วสิ ฉันไม่อยากเสียอะไรไปอย่างไร้ค่าหรอกนะ เพราะงั้น ทุกอย่างภายในห้องวิจัยแห่งนี้ มีค่าหมดนั่นแหละ”

ว่าจบ ฮิคาเสะ ก็เดินนำ เซอร์แกรนท์ ไปยังห้องที่กำลัฃใช้ทดลองทันที

“ว่าแต่ เมื่อไหร่ ฮิคาเสะ จะพาเราออกไปเที่ยวสักทีอ่าา~ เรารอที่นี่จนเบื่อแล้ว อยากลองไปต่างประเทศบ้างอ่าา~”

ระหว่างทางที่ทั้ง 2คน กำลังเดินไป เซอร์แกรนท์ ก็ได้เข้ามากอด ฮิคาเสะ จากด้านหลัง ก่อนจะพูดน้ำเสียงเชิงออดอ้อนกับผู้สร้างของตนเอง… ไม่รู้ว่า ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ความรู้สึกแบบนี้ได้ถูกเพิ่มเติมเข้ามาในจิตใจของ ระบบมีสติปัญญา แบบเธอ และ เธอเองก็รู้ดีว่า ความรู้สึกนี้มันคืออะไรอีกด้วย เพราะงั้น เซอร์แกรนท์ จึงพยายามที่จะเข้าหา ฮิคาเสะ ขึ้นเรื่อยๆ อาจจะทีละนิดๆ จน ฮิคาเสะ ไม่รู้เลยว่า เธอเผลอปล่อยตัวปล่อยใจ ไว้กับ เซอร์แกรนท์ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ฟืดด~

เสียงของประตูอัตโนมัติได้เปิดออก เพื่อต้อนรับผู้มาเยือนทั้ง 2คน ที่กำลังเดินเข้ามาแบบช้าๆ ฮิคาเสะ จ้องมองไปยังหน้าจอแสดงผลข้อมูล ที่กำลังแสดงข้อมูลเกี่ยวกับร่างทดลองของเธอในตอนนี้

“อืมมม… ระบบการทำงานของหัวใจ ปกติ… ระบบการหายใจ ปกติ… ระบบย่อยอาหาร ปกติ… การทำงานของเส้นประสาท ปกติ… กระบวนการคิด และ การทำงานของสมอง ปกติ… สรุปผล การทำงานของร่างกายในปัจจุบัน ปกติ ทุกอย่าง สังเกตุจาก ปัจจัยหลักหลายๆ หน่วยที่ใช้ใยการดำเนินชีวิต แสดงผลการทำงานปกติดีทุกอย่าง…. เยี่ยมมาก เซอร์แกรนท์ ดูท่าวันนี้เราไม่ต้องมานั่งแก้ไขงานให้ยุ่งยากมากนักนะ เพราะงั้น… เธออยากไปเที่ยวใช่มั้ยล่ะ?”

เมื่อ ฮิคาเสะ เห็นว่า ทุกอย่างดูปกติดี เธอจึงเบนสายตามาทาง เซอร์แกรนท์ ที่กำลังทำหน้านิ่งงันไม่ไหวติ่ง เพราะ กำลังประมวลผลกับคำพูดของ ฮิคาเสะ อยู่… ซึ่ง ไม่นานเธอก็ได้สติ

“จริงงั้นหรอคะ!?”

“อืม…”

“เย้!!~”

การแสดงอาการดีใจออกนอกหน้าแบบนี้ ไม่ได้มีบ่อยมากนัก นี่ถือว่า เป็นครั้งแรกในรอบ 3เดือน เลยก็ว่าได้ ที่ เซอร์แกรนท์ เผลอหลุดมาดของตนไปมากขนาดนี้… ซึ่งมันเรียกรอยยิ้มจาก ฮิคาเสะ ได้เป็นอย่างดี

แต่กว่าจะรู้ตัว เซอร์แกรนท์ ได้เผลอวิ่งรอบห้องทดลองไปรอบนึงแล้ว นั่นทำให้ ใบหน้าของหุ่นปฏิบัติการ ค่อยๆขึ้นสีแดงจางๆ ออกมาให้ประจักษ์แก่สายตาของ ฮิคาเสะ

“อย่ามัวแต่เขินสิ… เรารีบไปกันเถอะ”

ฮิคาเสะ ทำเป็นไม่สนใจท่าทางเขินอายของ เซอร์แกรนท์ ทั้งๆ ที่ภายในใจของเธอ ก็นึกสนุกไม่น้อย ที่ได้เห็นใบหน้าแบบนั้นของ หุ่นปฏิบัติการ ที่อยู่ด้วยกันมาตั้ง 2ปี

“รอด้วยสิคะ! ฮิคาเสะ”

เซอร์แกรนท์ ที่พึ่งหลุดจากอาการ แฮงค์ ก็ได้รีบวิ่งตาม ฮิคาเสะ ที่พึ่งเดินอแกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

‘คิกคิก~ ฮิคาเสะ สุดท้ายเราก็ไม่กล้าบอกไปอยู่ดีว่า ที่เซลล์ของสีผมร่างทดลอง เหตุผลที่มันตาย เพราะ ค่าความเข้ากันของ เซลล์ มันต่ำ ซึ่งเซลล์ที่เราใช้น่ะ… คือของตัวเรา และ ฮิคาเสะ ไงล่ะ~’

_______________________

END

- ประโยคสุดท้ายนั้น ผมรู้ และ ทุกคนรู้ว่ามันหมายถึงอะไรใช่มั้ยครับ

-นี่คือ ผมจะตั้งเวลาลงเอาไว้ ใครอ่านแสดงว่า นอนดึก ถ้าคอมเมนท์มาแล้ว ผมไม่ตอบ คือ ผมนอนไปนานแล้วนะครับ ขอบคุณครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #4 COUNUSE!! (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 00:49
    ตามจ้าาาาา
    #4
    0
  2. #3 COUNUSE!! (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 00:49
    ตามจ้าาาาา
    #3
    0
  3. #2 Dragon2549kiw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 06:41
    เราไม่รู้เลยจริงๆนะว่าประโยคสุดท้ายคืออะไร~//ไขว้นิ้ว
    #2
    7
    • #2-4 ผีน้อย(จากตอนที่ 2)
      8 กันยายน 2563 / 06:42
      ข้ารู้นะว่าท่านรู้
      #2-4
    • #2-5 ผีน้อย(จากตอนที่ 2)
      8 กันยายน 2563 / 06:42
      ข้ารู้นะว่าท่านรู้
      #2-5